بازارسال شده از
گزارش ویدیویی از دهمین شب پاتوق مردم و هنرمندان در باغ فردوس تهران با حضور ماشااللهشمسالواعظین، فاطمه مهاجرانی، محمدرضا جلائیپور، جواد موگویی، شماری از چهرههای هنری و صدها نفر از شهروندان متکثر#به_نام_ایران #مراقبت_از_ایران @benameiran04
۹:۳۲
بازنشر به مناسبت جایزهای که دیروز به محسن چاوشی تعلق گرفت
۱۳:۳۱
بازارسال شده از
️ برای محسن چاوشی و ارزش تن به آب زدنش برای ایرانمحسن چاوشی در هر دو جنگ ۱۲ روزه و رمضان خوش درخشید و با دو اثر «علاج» و «حسبیالله» زبان حال میلیونها هموطنش شد. چرا هنرش توانست چنین نقشی ایفا کند؟ آنهم در شرایطی که عموم هنرمندان شاخصمان از ترس گرفتن دیسلایک ترجیح دادند سکوت کنند و حتی تعدادی از آنها از ترامپ برای تجاوز به ایران دعوت کردند؟
به نظرم یکی از دلایلش همین است که محسن چاوشی به خاطر سبک زندگی و فعالیتهای خیریهٔ مستمر و غیرنمایشیاش واقعا با طیف وسیعی از «مردمِ معمولی» و متکثر کوچه و بازار و دردها و مسائلشان تماس دارد و دمخور است، برج عاجنشین نیست، فارغ از غوغای رسانهها و شبکههای دوقطبی میبیند که به قول خودش «این وسط جای بزرگی است»، خردِ تجربهپایه و عقل سلیم و وجدانش زیر آوار لایکبارگی و بمباران رسانهای مدفون نشده و فهمی انضمامی از امر ملی و خیرِ جمعی میلیونها هموطنش دارد.
تجربهٔ توفیق و تأثیر کمنظیرِ این دو اثر محسن چاوشی برای سایر هنرمندان و صاحبان تأثیر و آبرو هم درسآموز است: وقتی پای امر ملی و خیر همگانی هموطنانتان در میان است از شکستن سکوت و کنش مؤثر و خیس شدن و داوری و دیسلایک نترسید! عافیتجویی و تنزهطلبی نکنید و در حد وسعتان برای آنچه درست و ارزشمند و اقتضای عدالت و شرافت میدانید تن به آب بزنید! از قضا عزیزتر هم میشوید، همانطور که محسن چاوشی از بسیاری از هنرمندان و مؤثرانی که در این دو جنگ سکوت کردند عزیزتر شد.@jalaeipour
۱۳:۳۱
بازارسال شده از
پرچمدار
محمود فرجامی
در مشهد به ابتکار چند نفر از دوستان قرار شد یک پرچم ایران را جایی نگه دارند و نگذارند بیفتد. چند نفر داوطلب شدند که یک ساعت پرچم را نگه دارند و بدهند نفر بعدی. اما واقعا چند ساعت و با چند نفر ممکن بود چنین کاری را کردن؟ آن هم با آن سوزوسرما و برفی که در اسفند و فروردین مشهد را درگرفت... بعدش هم کی حاضر بود ساعت مثلا سه تا چهار صبح دستش بگیرد؟ اگر نفر بعدی نیامد چه؟ از همه سختتر، با متلکگویی بعضی رهگذران: از خودشونی؟...چقدر گرفتی؟... حالا که چی؟... دیوانهای چیزی هستی؟...
سخن کوتاه: پرچم نیفتاد... حتی یک دقیقه، استوار ایستاد چون آدمهایی بودند و هستند که حاضرند برای عقیدهشان، برای وطنشان، برای پرچمشان کاری کنند؛ تو بگو در حد یکساعت ایستادن در سرما، تکوتنها. ساعتها و روزها و هفتهها گذشت و یک گوشهای در مشهد همیشه یکی ایستاده بود پای یک پرچم، بیشعار بیبوق، بیپوستر، بیبلندگو، بیبنر.حالا ششصدهفتصدساعتیست که این پرچم همانجا بالاست. کسانی تکه انداختند و درشت گفتند، بعضی با تعجب نگاه کردند، گروهی پرچمهای دیگری را آوردند جلو و پشت این پرچم گذاشتند... و آدمهایی هم با تحسین نگاه کردند و داوطلب شدند پرچمدار باشند، بیحرف، بیبلندگو، بیشعار، پرشور، باعشق.
به برادرم مجید گفتم تو که خودت پرچم را نگه داشتهای یکبار هم بجای من برو نگهدار. گفت شرمنده خودم دوباره خواستهام نگهدارم گفتهاند تا هفته بعد وقت خالی نیست! بچهها یک بات در اپلیکیشن بله نوشتهاند برو آنجا وقت بگیر. یک کانال هم دارند، امروز دیدم نوشته تا هفته دوم اردیبهشت جا نیست... تازه گویا وقتها را نیمساعته کردهاند بخاطر استقبال زیاد.
از چند نفر که پرچم را نگه داشته بودند شنیدم که چنان حس خوبی از همین کار ساده گرفتهاند که دلشان پر میزند تا نوبت بعدی.
گفتم بدانید، شاید بخواهید امتحان کنید. آرامش دل و اشکی جلای روح، گاهی به ایستادن پای چیزیست.یک چیز دیگر هم بگویم و خلاص: من هم مثل بسیاری دیگر از ایرانیان دوست داشتم پرچم شیروخورشید عوض نشود، هم قدیمیتر بود هم اصیلتر. یک نشان ملی که بسیاری از مذهبیها هم دوستش داشتند چون معتقد بودند —درست یا نادرست— آن شیر نشانی از «شیر خدا، اسدالله الغالب، علی» است. با اینحال و در کمال تاسف پرچم شیروخورشید عزیز ما حالا —عموما به همت گروهی از خارجنشینان و پهالوه— به نمادی از خشونت، وطنفروشی، عربدهکشی، جنگطلبی، اسراییلپرستی، ارتجاع و مجموعهای از رذایلی آشکار بدل شد. این پرچم حالا برای من و بسیاری، «قرآن سر نیزه» است. ارزش پرچم به پرچمدار است وگرنه تکهای پارچه و نخ و رنگست سر چوب یا نیزهای. پرچم من همینی است که این رفقا نگه داشتهاند. و تا ابد بالا.
یادآوری ایرانِ ما:
برای اطلاع از فعالیت پرچمداران مشهد به کانال پرچمت بالا ایران سری بزنید
@v_ouriran
محمود فرجامیدر مشهد به ابتکار چند نفر از دوستان قرار شد یک پرچم ایران را جایی نگه دارند و نگذارند بیفتد. چند نفر داوطلب شدند که یک ساعت پرچم را نگه دارند و بدهند نفر بعدی. اما واقعا چند ساعت و با چند نفر ممکن بود چنین کاری را کردن؟ آن هم با آن سوزوسرما و برفی که در اسفند و فروردین مشهد را درگرفت... بعدش هم کی حاضر بود ساعت مثلا سه تا چهار صبح دستش بگیرد؟ اگر نفر بعدی نیامد چه؟ از همه سختتر، با متلکگویی بعضی رهگذران: از خودشونی؟...چقدر گرفتی؟... حالا که چی؟... دیوانهای چیزی هستی؟...
سخن کوتاه: پرچم نیفتاد... حتی یک دقیقه، استوار ایستاد چون آدمهایی بودند و هستند که حاضرند برای عقیدهشان، برای وطنشان، برای پرچمشان کاری کنند؛ تو بگو در حد یکساعت ایستادن در سرما، تکوتنها. ساعتها و روزها و هفتهها گذشت و یک گوشهای در مشهد همیشه یکی ایستاده بود پای یک پرچم، بیشعار بیبوق، بیپوستر، بیبلندگو، بیبنر.حالا ششصدهفتصدساعتیست که این پرچم همانجا بالاست. کسانی تکه انداختند و درشت گفتند، بعضی با تعجب نگاه کردند، گروهی پرچمهای دیگری را آوردند جلو و پشت این پرچم گذاشتند... و آدمهایی هم با تحسین نگاه کردند و داوطلب شدند پرچمدار باشند، بیحرف، بیبلندگو، بیشعار، پرشور، باعشق.
به برادرم مجید گفتم تو که خودت پرچم را نگه داشتهای یکبار هم بجای من برو نگهدار. گفت شرمنده خودم دوباره خواستهام نگهدارم گفتهاند تا هفته بعد وقت خالی نیست! بچهها یک بات در اپلیکیشن بله نوشتهاند برو آنجا وقت بگیر. یک کانال هم دارند، امروز دیدم نوشته تا هفته دوم اردیبهشت جا نیست... تازه گویا وقتها را نیمساعته کردهاند بخاطر استقبال زیاد.
از چند نفر که پرچم را نگه داشته بودند شنیدم که چنان حس خوبی از همین کار ساده گرفتهاند که دلشان پر میزند تا نوبت بعدی.
گفتم بدانید، شاید بخواهید امتحان کنید. آرامش دل و اشکی جلای روح، گاهی به ایستادن پای چیزیست.یک چیز دیگر هم بگویم و خلاص: من هم مثل بسیاری دیگر از ایرانیان دوست داشتم پرچم شیروخورشید عوض نشود، هم قدیمیتر بود هم اصیلتر. یک نشان ملی که بسیاری از مذهبیها هم دوستش داشتند چون معتقد بودند —درست یا نادرست— آن شیر نشانی از «شیر خدا، اسدالله الغالب، علی» است. با اینحال و در کمال تاسف پرچم شیروخورشید عزیز ما حالا —عموما به همت گروهی از خارجنشینان و پهالوه— به نمادی از خشونت، وطنفروشی، عربدهکشی، جنگطلبی، اسراییلپرستی، ارتجاع و مجموعهای از رذایلی آشکار بدل شد. این پرچم حالا برای من و بسیاری، «قرآن سر نیزه» است. ارزش پرچم به پرچمدار است وگرنه تکهای پارچه و نخ و رنگست سر چوب یا نیزهای. پرچم من همینی است که این رفقا نگه داشتهاند. و تا ابد بالا.
یادآوری ایرانِ ما:
برای اطلاع از فعالیت پرچمداران مشهد به کانال پرچمت بالا ایران سری بزنید
@v_ouriran
۹:۲۸
آتشبس در لبنان با تلاش مجدانهء ایران و اینکه بعد از جنایات سهمگین اسرائیل حالا اهالی لبنان، به ویژه در جنوب، بدون بیم بمباران میخوابند جلوهء زیبایی از همپیمانی و همسرنوشتی در منطقه ما بود. دور مباد گسترده شدن همپیمانی برای امنیت جمعی و عدالت و شکوفایی در منطقه و رفع کامل سایهء تهدید تجاوزهای اسراییل.@jalaeipour
۱۲:۱۹
غنای اخلاقی و عدالتخواهانه و حتی معنویِ بعضی انیمیشنهای کوتاه که جوانان دهه هشتادی میسازند و مخاطب وسیع جهانی مییابد، آدم را به آیندهای که نسل جدیدمان میسازند دلگرم و امیدوار میکند. @jalaeipour
۰:۳۹
بازارسال شده از
دختر دانشآموز ۷ سالهای که چند دقیقه قبل از انفجار از مدرسه شجره طیبه میناب خارج شده بود و الان از دوستان شهیدش میگوید...
و نگاه خواهر بزرگش...
#مراقبت_از_ایران #به_نام_ایران @benameiran04
و نگاه خواهر بزرگش...
#مراقبت_از_ایران #به_نام_ایران @benameiran04
۹:۲۴
️ ویدیویی که دیشب ترامپ از دیوارنوشتهء یک ایرانی برای درخواست کمک از او منتشر کرد نشانهای دیگر بود از اینکه متاسفانه چنین درخواست کمکهایی در تجمعهای ایرانیان خارج از کشور و دیوارنوشته و شعار برخی در داخل و مواضع و دعوتهای بخشی از اپوزیسیون همه در کنار هم در فرآیند «برساختنِ رضایت» (manufacturing consent) به حمله به ایران و زیرساختها و نهادها و جنایت علیه شهروندانش از میناب تا تهران نقش داشته است، ولو اینکه توسط اقلیت مهندسی شد. در مقابل، در تلاشهای پارهای از نیروهای مدنی و سیاسی و کمپینهای دفاع میهنی هم تلاش شد صدای اکثریت ضد تجاوز به ایران بلندتر شود، از تجاوز به ایران مشروعیتزدایی شود و برای ضرورت همبستگی تکثرپذیر در دفاع میهنی زمینههای توجیه تقویت شود. همانقدر که گروه اول با مشارکت در فرایند «برساختن رضایت به حمله» در ریختهشدن خون هموطنانشان و تخریب زیرساختهای ایران شریک و مسئولند، نیروهایی که در دومی مشارکت کردند به پیشگیری از تخریب و جنایت بیشتر توسط متجاوزان به ایران کمک کردند. نیروهای سیاسی و مدنی میتوانند از خود بپرسند که در این ماههای تعیینکننده برای ایران عملا با چه ظرفیت و تاثیری بخشی از ماشین «برساختن رضایت به حمله به ایران» شدند یا بخشی از نیروی مشروعیتزدا از این ماشین و کمککننده به دفاع میهنی؟ @jalaeipour۱۲:۲۵
️ مقالهء هاشم پسران و مسعود کارشناس در دفاع از نظام درآمدزا در تنگهء هرمزhttps://files.econ.cam.ac.uk/people-files/mhp1/docs/KPS_StraitsofHormuz-towards_a_solution_April_18_2026.pdf
«مقاله استدلال میکند که راهحل پایدار برای بحران تنگه هرمز، بازگشایی نظامی آن نیست، بلکه تبدیل وضعیت جدید به یک نظم رسمی، منطقهای و درآمدزا است. نقطه شروع نویسندگان این است که محدودیتهای فعلی بر کشتیرانی از هرمز هزینه بزرگی به اقتصاد جهانی تحمیل میکند، اما تلاش برای بازگرداندن وضعیت سابق با زور نظامی، تنها زمانی میتواند پایدار باشد که آمریکا بتواند ایران را وادار به عقبنشینی دائمی کند یا حتی حکومتی مطیعتر در تهران روی کار آورد؛ سناریویی که از نظر مقاله نه محتمل است و نه از نظر هزینه قابلقبول. نویسندگان یادآوری میکنند که هزینه مداخله آمریکا در عراق حدود 3 تا 5 تریلیون دلار برآورد شده، در حالی که بودجه نظامی کل آمریکا در سال 2025 برابر 962 میلیارد دلار بوده است. آنها همچنین تأکید میکنند که ایران از نظر مساحت حدود سه برابر عراق 2003 و از نظر جمعیت بیش از سه برابر آن است، بنابراین تغییر رژیم در ایران احتمالاً بسیار پرهزینهتر و شاید اساساً ناممکن خواهد بود؛ همانطور که تجربه افغانستان نیز نشان داد صرف هزینههای عظیم الزاماً به نتیجه هدفگیریشده منجر نمیشود.
برای پشتیبانی از این نتیجه، مقاله یک روایت تاریخی ارائه میدهد. از نظر نویسندگان، امنیت خلیج فارس همیشه محصول یک آرایش قدرت بوده است: از سلطه پرتغال و سپس بریتانیا تا خروج بریتانیا در 1971 و شکلگیری راهبرد «دو ستون» آمریکا که در آن ایرانِ دوره شاه و عربستان مأمور حفظ ثبات منطقه بودند. این نظم با انقلاب 1979 فروپاشید و در دهههای بعد، بهویژه پس از جنگ ایران و عراق و جنگ نفتکشها، به حضور دائمی نظامی آمریکا انجامید. اما مقاله میگوید این نظم بیرونی فقط تا وقتی دوام داشت که آمریکا حاضر بود هزینههای آن را بپردازد و اکنون این تعهد دیگر پایدار به نظر نمیرسد.
هسته اقتصادی مقاله بر این مبناست که امنیت هرمز در عمل یک یارانه پنهان به بازار جهانی نفت است. برآورد نویسندگان این است که هزینه عملیاتی تأمین امنیت خلیج فارس برای آمریکا سالانه 10 تا 30 میلیارد دلار و هزینه کامل راهبردی آن 60 تا 120 میلیارد دلار است. با فرض عبور سالانه حدود 7.3 میلیارد بشکه نفت، این ارقام معادل 1.4 تا 4.2 دلار بهازای هر بشکه در سطح عملیاتی و 8.4 تا 16.8 دلار بهازای هر بشکه در سطح کامل راهبردی میشود. استدلال مقاله این است که آمریکا بخش اصلی این هزینه را میپردازد، اما واردکنندگان بزرگ مانند چین، هند و اتحادیه اروپا و نیز تولیدکنندگان منطقه از منافع آن بهرهمند میشوند؛ بنابراین مسئله اصلی، یک نظام مبتنی بر «سواری مجانی» است.
پیشنهاد مقاله این است که بهجای این نظم پرهزینه، یک رژیم امنیتی منطقهای با مشارکت ایران، عراق و کشورهای شورای همکاری خلیج فارس شکل بگیرد که بر هماهنگی دریایی، گشتهای مشترک و اشتراک اطلاعات تکیه داشته باشد. از نظر حقوقی، نویسندگان تصریح میکنند که هرمز مثل سوئز یا پاناما نیست و چون یک آبراه طبیعی بینالمللی است، طبق حقوق دریاها نمیتوان یکجانبه برای صرف عبور از آن عوارض وضع کرد. اما میتوان با الگوبرداری از تنگههای ترکیه، هزینههایی را در قالب خدمات ایمنی، امداد، هدایت و مدیریت ترافیک تعریف کرد و این را در قالب یک توافق چندجانبه جدید رسمی ساخت. از نظر اقتصادی نیز مقاله میگوید هرمز حدود یکپنجم تجارت دریابرد نفت جهان، یعنی حدود 20 میلیون بشکه در روز، را حمل میکند. اگر نرخی مشابه تعرفه 5.83 دلار بهازای هر تن خالص در تنگههای ترکیه مبنا قرار گیرد، درآمد روزانه حدود 11.7 میلیون دلار و درآمد سالانه حدود 4.3 میلیارد دلار ایجاد میشود، در حالی که هزینه آن فقط حدود 58 سنت برای هر بشکه نفت خواهد بود. منطق نهایی مقاله این است که چنین مدلی «سازگار با انگیزهها» است: برای ایران انگیزه ایجاد میکند که عبور را بیشینه کند و اهرم هرمز را حفظ کند، برای منطقه وابستگی به نیروی خارجی را کاهش میدهد، برای اقتصاد جهانی از اختلالهای پرهزینه جلوگیری میکند و برای مالیاتدهندگان آمریکایی نیز صرفهجویی بزرگی به همراه دارد.»
@jalaeipour
۹:۴۶
عجب نفسگیر است این قاب از غزه که عکس منتخب World Press 2026 شده است.
الهی زنده باشیم و آبادی و آزادی و عدالت در غزه را ببینیم و به لطف قدرت و ایثار مدافعان ایران هیچگاه چنین قابهایی از ایران نبینیم.
Photo by Saher Alghorra
@jalaeipour
الهی زنده باشیم و آبادی و آزادی و عدالت در غزه را ببینیم و به لطف قدرت و ایثار مدافعان ایران هیچگاه چنین قابهایی از ایران نبینیم.
Photo by Saher Alghorra
@jalaeipour
۱۰:۲۲
پارادوکس هرمز
آرش رئیسینژاد
یکی از مهمترین پرسشها در مذاکرات آمریکا و ایران بر سر تنگه هرمز به وضعیت حقوقی و استراتژیک آن بازمیگردد: آیا باید همچنان بهعنوان یک گذرگاه ترانزیتیِ بیطرف تلقی شود، یا بهعنوان بخشی از قلمرو دریایی حاکمیتی ایران؟
اگر گزینه نخست غالب شود، هرمز عملاً به رژیم حقوقی پیش از جنگ بازمیگردد؛ این بدین معناست که تغییرات در کنترلِ زمان جنگ، هیچ دستاورد استراتژیک یا حقوقی پایداری به همراه نداشته است. با این حال، با توجه به موقعیت برتر کنونی ایران بر این گلوگاه، تداوم چنین وضعیتی بهسختی قابل دفاع است.
در مقابل، اگر هرمز بهعنوان قلمرو حاکمیتی تلقی شود، منطق به سوی انحصار و کنترل حرکت میکند، امری که عملاً به معنای در اختیار گرفتن یک گره حیاتی در تجارت جهانی است. اما هرچه اهمیت یک گلوگاه در شبکههای انرژی و تجارت جهانی بیشتر باشد، نظام بینالمللی کمتر تحمل محدودسازی آن را دارد. در نتیجه، هرگونه تلاش برای تسلیحاتیسازی هرمز در بلندمدت، بهاحتمال زیاد واکنشهای سیستمی برای کاهش وابستگی را برمیانگیزد.
این تنش، به وجود یک مسیر سوم اشاره دارد.
بهجای این دوگانهی گذرگاه یا قلمرو، میتوان هرمز را بهعنوان یک «فضای استراتژیک» بازتعریف کرد. در این چارچوب، قدرت نه از کنترل سرزمینی یا اخلال در جریانها، بلکه از توانایی مدیریت آنها ناشی میشود: از طریق تنظیم دسترسی، شکلدهی به ادراکات درباره ریسک و قابلیت اطمینان، و حفظ تابآوری سیستمیک.
در این نگاه، هرمز نه صرفاً یک گذرگاه حقوقی است و نه فقط یک دارایی سرزمینی؛ بلکه فضایی استراتژیک در دل شبکههای جهانی است که در آن، نفوذ نه با مسدود کردن جریانها، بلکه با ساختاربندی آنها اعمال میشود. بازیگر تعیینکننده کسی نیست که گردش را مختل کند، بلکه آن کسی است که بتواند جریانها را تسهیل کند و در عین حال، شرایط آنها را تنظیم و تعدیل نماید.
اگر چنین بازتعریفی تحقق یابد، هرمز میتواند از یک نقطه تقابل به یک اهرم قدرتِ تنظیمشده تبدیل شود. در غیر این صورت، ناتوانی در این بازتعریف، خطر حرکت بهسوی تشدید تنش را افزایش میدهد؛ آنجا که منطق اخلال بر دیپلماسی غلبه میکند و سایه یک جنگ سوم بر دور سوم مذاکرات سنگینی خواهد کرد.
@jalaeipour
آرش رئیسینژادیکی از مهمترین پرسشها در مذاکرات آمریکا و ایران بر سر تنگه هرمز به وضعیت حقوقی و استراتژیک آن بازمیگردد: آیا باید همچنان بهعنوان یک گذرگاه ترانزیتیِ بیطرف تلقی شود، یا بهعنوان بخشی از قلمرو دریایی حاکمیتی ایران؟
اگر گزینه نخست غالب شود، هرمز عملاً به رژیم حقوقی پیش از جنگ بازمیگردد؛ این بدین معناست که تغییرات در کنترلِ زمان جنگ، هیچ دستاورد استراتژیک یا حقوقی پایداری به همراه نداشته است. با این حال، با توجه به موقعیت برتر کنونی ایران بر این گلوگاه، تداوم چنین وضعیتی بهسختی قابل دفاع است.
در مقابل، اگر هرمز بهعنوان قلمرو حاکمیتی تلقی شود، منطق به سوی انحصار و کنترل حرکت میکند، امری که عملاً به معنای در اختیار گرفتن یک گره حیاتی در تجارت جهانی است. اما هرچه اهمیت یک گلوگاه در شبکههای انرژی و تجارت جهانی بیشتر باشد، نظام بینالمللی کمتر تحمل محدودسازی آن را دارد. در نتیجه، هرگونه تلاش برای تسلیحاتیسازی هرمز در بلندمدت، بهاحتمال زیاد واکنشهای سیستمی برای کاهش وابستگی را برمیانگیزد.
این تنش، به وجود یک مسیر سوم اشاره دارد.
بهجای این دوگانهی گذرگاه یا قلمرو، میتوان هرمز را بهعنوان یک «فضای استراتژیک» بازتعریف کرد. در این چارچوب، قدرت نه از کنترل سرزمینی یا اخلال در جریانها، بلکه از توانایی مدیریت آنها ناشی میشود: از طریق تنظیم دسترسی، شکلدهی به ادراکات درباره ریسک و قابلیت اطمینان، و حفظ تابآوری سیستمیک.
در این نگاه، هرمز نه صرفاً یک گذرگاه حقوقی است و نه فقط یک دارایی سرزمینی؛ بلکه فضایی استراتژیک در دل شبکههای جهانی است که در آن، نفوذ نه با مسدود کردن جریانها، بلکه با ساختاربندی آنها اعمال میشود. بازیگر تعیینکننده کسی نیست که گردش را مختل کند، بلکه آن کسی است که بتواند جریانها را تسهیل کند و در عین حال، شرایط آنها را تنظیم و تعدیل نماید.
اگر چنین بازتعریفی تحقق یابد، هرمز میتواند از یک نقطه تقابل به یک اهرم قدرتِ تنظیمشده تبدیل شود. در غیر این صورت، ناتوانی در این بازتعریف، خطر حرکت بهسوی تشدید تنش را افزایش میدهد؛ آنجا که منطق اخلال بر دیپلماسی غلبه میکند و سایه یک جنگ سوم بر دور سوم مذاکرات سنگینی خواهد کرد.
@jalaeipour
۱۲:۴۶
بازارسال شده از
۱۵:۰۸
4_6046096638777229479.mp3
۱۲:۲۹-۵.۷۵ مگابایت
۱۵:۴۸
اطلاعیه قوه قضاییه درباره ادعای کذب ترامپ در مورد صدور حکم اعدام ۸ زنقوه قضاییه:
️ادعای جدید ترامپ مبنی بر اینکه ۸ زن در آستانه اعدام در ایران هستند، صحت ندارد️تعدادی از آنها آزاد شدهاند و برخی با اتهاماتی مواجه هستند که در صورت تایید حکم از سوی دادگاه نهایتاً به حبس محکوم خواهند شد.@EtemadOnline۱۸:۰۷