دستور رئیس قوه قضاییه به دادستانی کل کشور و سازمان بازرسی برای رسیدگی به موضوع گزارشها در مورد وقوع فساد و تبعیض در واگذاری اینترنت سفید و پروبه گزارش مرکز رسانه قوه قضائیه، حجتالاسلام والمسلمین محسنی اژهای، در نشست اعضای شورای عالی قوه قضائیه، طی سخنانی با اشاره به مقولهی احیای حقوق عامه، اظهار کرد: اکنون در شرایط جنگی به سر میبریم و این شرایط، اقتضائات و اولویتهای خاص خود را دارد، لکن ما در قوه قضائیه علاوه بر اهتمام ویژه در باب رسیدگی به پرونده عناصر ضدامنیتی، اولویتهای مهم کاری خود را نیز طبق روال مدنظر داریم و آنان را مغفول نمیگذاریم؛ از جمله این اولویتها، مقولهی احیای حقوق عامه است.
رئیس قوه قضائیه در ادامه این نشست، به برخی از موضوعات روز نیز گریزی زد و با اشاره به موضوع موسوم به خطهای سفید و اینترنت پرو، گفت:وفق گزارشات واصله، در قضیهی موسوم به اینترنت خط های سفید یا اینترنت پرو، اتفاقاتی حادث شده که ضروری است دادستانی کل و سازمان بازرسی کل کشور، با جدیت به این موضوع ورود کنند. قابل قبول نخواهد بود که افرادی فاقد صلاحیت و یا عناصری سودجو از این بستر برای سوءاستفادههای مالی و…، بهرهبرداری کنند و ما در راستای حقوق عامه، به این مقوله ورود خواهیم داشت.
[منبع](https://www.asriran.com/fa/news/1158725/دستور-مهم-محسنی-اژه-ای-درباره-اینترنت-سفید-و-پرو)
@v_ouriran
۱۴:۴۷
تلاقی معیشت و امنیت؛ ضرورت بازنگری در سیاستهای محدودکننده اینترنت
احمد یغما
سخنی صمیمانه و تخصصی با متولیان، سیاستگذاران و نهادهای تصمیمگیر:رابطه میان حاکمیت و ملت، همواره بر پایهی یک قرارداد اخلاقی و اجتماعی دوطرفه بنا شده است. مردم شریف ایران در تمامی مقاطع حساس، وفاداری خود را به اثبات رساندهاند؛ چه با حضور در میادین و چه با صبوری و سکوت نجیبانه در برابر تورم افسارگسیخته و فشارهای خردکنندهی اقتصادی. در چنین شرایطی، وظیفه ذاتی و شرعی حاکمیت، «دستگیری» از این مردم و تسهیل مسیر زندگی آنان است، نه ایجاد مانع در مسیر رزق حلال و بستن دربهای درآمدی به واسطه محدودیتهای اینترنتی.باید بپذیریم که «ملاحظات امنیتی نباید موجب ایجاد مشکل برای زندگی روزمره و معیشت مردم گردد.» نگاه تکبعدی به امنیت، بدون در نظر گرفتن پیوستهای اقتصادی، میتواند نتایجی معکوس داشته باشد.در بحث جایگزینی پلتفرمها، واقعیتهای کف بازار نشان میدهد که اپلیکیشنهای داخلی – علیرغم تلاشهای صورت گرفته – هنوز توان و ظرفیت جایگزینی بستری مانند اینستاگرام را ندارند. دلایل این مدعا تخصصی و عینی است:
۱. قطع زنجیره تأمین بینالمللی: بسیاری از کسبوکارهای خرد، از مزونها گرفته تا فروشندگان قطعات، مواد اولیه یا کالاهای خود را از طریق ارتباطات جهانی در این فضا تأمین میکردند. اینستاگرام یک پل ارتباطی با بازارهای خارج از مرز بود که اپلیکیشنهای داخلی هنوز راهی به آن ندارند.
۲. اتلاف سرمایه دیجیتال:بیش از ۲۰ میلیون مسیر شغلی در این فضا ایجاد شده بود. کاسبانی که سالها خوندل خورده و با صرف زمان و هزینه، اعتماد هزاران مشتری را جلب کرده بودند، امروز با قطع این ارتباط، دارایی و اعتبار چندینساله خود را از دست رفته میبینند. کوچ دادن اجباری یک کاسب از یک بازار پررونق جهانی به یک بنبست محلی، عملاً به معنای بیکار کردن اوست.
۳. تنوع ذینفعان:از بانوی خانهداری که در دورترین روستاها با هنر بافندگی خود از طریق اینستاگرام به بازارهای پایتخت متصل میشد، تا فروشگاههای بزرگ خانگی؛ همه و همه امروز درگیر یک بیکاری تحمیلی شدهاند.باید توجه داشت که «پاک کردن صورتمسئله»، راهکار امنیتساز نیست. اگر عدهای از فضایی علیه امنیت فعالیت میکنند، وظیفه ذاتی دستگاههای امنیتی و اطلاعاتی، شناسایی، رهگیری و خنثیسازی همان عوامل است، نه مسدود سازی کل معبر برای میلیونها شهروند قانونمدار.در نهایت، بازگشت به شرایط عادی اینترنت، قدرتمندترین ابزار برای بازسازی «امنیت روانی» جامعه است. باز شدن دسترسیها، این پیام روشن را به افکار عمومی صادر میکند که شرایط کشور پایدار و عادی است. امنیت واقعی زمانی پایدار میماند که با رضایت اجتماعی و ثبات اقتصادی گره بخورد.
@v_ouriran
احمد یغماسخنی صمیمانه و تخصصی با متولیان، سیاستگذاران و نهادهای تصمیمگیر:رابطه میان حاکمیت و ملت، همواره بر پایهی یک قرارداد اخلاقی و اجتماعی دوطرفه بنا شده است. مردم شریف ایران در تمامی مقاطع حساس، وفاداری خود را به اثبات رساندهاند؛ چه با حضور در میادین و چه با صبوری و سکوت نجیبانه در برابر تورم افسارگسیخته و فشارهای خردکنندهی اقتصادی. در چنین شرایطی، وظیفه ذاتی و شرعی حاکمیت، «دستگیری» از این مردم و تسهیل مسیر زندگی آنان است، نه ایجاد مانع در مسیر رزق حلال و بستن دربهای درآمدی به واسطه محدودیتهای اینترنتی.باید بپذیریم که «ملاحظات امنیتی نباید موجب ایجاد مشکل برای زندگی روزمره و معیشت مردم گردد.» نگاه تکبعدی به امنیت، بدون در نظر گرفتن پیوستهای اقتصادی، میتواند نتایجی معکوس داشته باشد.در بحث جایگزینی پلتفرمها، واقعیتهای کف بازار نشان میدهد که اپلیکیشنهای داخلی – علیرغم تلاشهای صورت گرفته – هنوز توان و ظرفیت جایگزینی بستری مانند اینستاگرام را ندارند. دلایل این مدعا تخصصی و عینی است:
۱. قطع زنجیره تأمین بینالمللی: بسیاری از کسبوکارهای خرد، از مزونها گرفته تا فروشندگان قطعات، مواد اولیه یا کالاهای خود را از طریق ارتباطات جهانی در این فضا تأمین میکردند. اینستاگرام یک پل ارتباطی با بازارهای خارج از مرز بود که اپلیکیشنهای داخلی هنوز راهی به آن ندارند.
۲. اتلاف سرمایه دیجیتال:بیش از ۲۰ میلیون مسیر شغلی در این فضا ایجاد شده بود. کاسبانی که سالها خوندل خورده و با صرف زمان و هزینه، اعتماد هزاران مشتری را جلب کرده بودند، امروز با قطع این ارتباط، دارایی و اعتبار چندینساله خود را از دست رفته میبینند. کوچ دادن اجباری یک کاسب از یک بازار پررونق جهانی به یک بنبست محلی، عملاً به معنای بیکار کردن اوست.
۳. تنوع ذینفعان:از بانوی خانهداری که در دورترین روستاها با هنر بافندگی خود از طریق اینستاگرام به بازارهای پایتخت متصل میشد، تا فروشگاههای بزرگ خانگی؛ همه و همه امروز درگیر یک بیکاری تحمیلی شدهاند.باید توجه داشت که «پاک کردن صورتمسئله»، راهکار امنیتساز نیست. اگر عدهای از فضایی علیه امنیت فعالیت میکنند، وظیفه ذاتی دستگاههای امنیتی و اطلاعاتی، شناسایی، رهگیری و خنثیسازی همان عوامل است، نه مسدود سازی کل معبر برای میلیونها شهروند قانونمدار.در نهایت، بازگشت به شرایط عادی اینترنت، قدرتمندترین ابزار برای بازسازی «امنیت روانی» جامعه است. باز شدن دسترسیها، این پیام روشن را به افکار عمومی صادر میکند که شرایط کشور پایدار و عادی است. امنیت واقعی زمانی پایدار میماند که با رضایت اجتماعی و ثبات اقتصادی گره بخورد.
@v_ouriran
۱۵:۳۴
درباره جنگ چهارم
مهدی محمدی
اگر دوباره جنگی آغاز شود، جنگ چهارم خواهد بود نه فاز دوم از جنگ سوم. در این مرحله هدف آمریکا خروج از وضعیت تحقیر و شکست، و هدف رژیم فرصتطلبی برای واردکردن زخمهای ماندگار خواهد بود.
این جنگ بر اساس محاسبات منطقی آغاز نخواهد شد. محاسبات منطقی می گوید آمریکا نباید بیش از این ضعف ارتش خود را آشکارسازی کند، باید راهی برای خروج از بحران بیابد و باید اسراییل را بابت برآوردهای نادرست تنبیه و با آن فاصله گذاری کند.
اما در عمل داستان چیز دیگری است. جنگ احتمالا آغاز خواهد شد چون ترامپ از حیث روانشناختی نمیتواند شکست را بپذیرد، مرتبا اطلاعات نادرست دریافت میکند و این اطلاعات را چون خوشایند اوست میپذیرد. ترامپ درصدد پیروزی نیست، انتقام میخواهد. این جنگی مبتنی بر احساسات ترامپ است نه عقلانیت راهبردی و نظامی آمریکا.
جنگ اکنون در نوعی وضعیت بنبست است و از سمت آمریکا عوامل غیرمنطقی آن را هدایت میکند نه محاسبات منطقی مبتنی بر طرحریزی، راهبرد، وضعیت نیرویی و یا تناسب میان امکانات و اهداف. ترامپ میداند که همه فکر میکنند جنگ را باخته و میخواهد قضاوتها را درباره خود تغییر بدهد.اینجاست که روانشناسی بر راهبرد مقدم میشود.
از دید ایران این بار باید پیروزی کامل شود. کامل شدن پیروزی به معنای احیای بازدارندگی و ایجاد یک نظم جدید امنیتی است. بنابراین عملا خط قرمزی وجود نخواهد داشت. درک ایران از واقعیت جنگی این است که باید جنگ را از حیث زمانی و مکانی فراتر از برآورد دشمن ببرد. این روش جواب داده. مشکل اصلی راهبرد ترامپ این است که نمیتواند یک پایانبندی تعریف کند. حتی اگر رهبران ایران باز ترور شوند قطعا کسان دیگری جای آنها را خواهند گرفت. حتی اگر زیرساخت ایران ضربه بخورد، نهایتا بازسازی خواهد شد همچنان که زیر ساخت پتروشیمی همین حالا با سرعتی خیره کننده در حال بازسازی است.
ترور رهبران یا ضربه به زیرساخت، یعنی حداکثر کاری که ترامپ میتواند بکند، باز هم از دید کسانی که معتقدند ترامپ گند زده و جنگ را باخته، او را تبدیل به فرد پیروز نمیکند. آنچه گفته خواهد شد این است که او شکست خورده و در حال انتقامگیری کور است. او بازندهتر خواهد شد.
این جنگ میتوانست یک نقطه تعادل داشته باشد و با آن ختم شود. آن نقطه تعادل می توانست درک این نکته از جانب آمریکا باشد که نباید در مسئله ایران مانند کودکان نابالغ دنبال اسراییل راه بیفتد و اینکه رژیم در حال سوءاستفاده از آمریکاست. اما ترامپ در حال از دست دادن فرصت درک این نقطه تعادل است. وضعیت فعلی، ایران را ریسکپذیرتر خواهد کرد.
تاریخ جنگها میگوید اجتناب از غافلگیری تقریبا غیرممکن است اما آنچه سرنوشت جنگ را معین میکند نه ضربه روزهای اول بلکه روند جنگ در میان مدت و حفظ قدرت ریسک تا پایان آن است. این درسی است که ما از دو جنگ اول آموختهایم.
فهم این موضوع که آغاز جنگ به معنای پیروزی در جنگ نیست احتمالا از سطح فهم ترامپ بسیار بالاتر است. نگاه به تاریخچه جنگها نشان میدهد در واقع هیچ وقت رابطه معناداری بین آغازکنندگان جنگها و طرفهای پیروز وجود نداشته است. همیشه محاسبات غلط نهایتا بر هیجانات اولیه غالب میشود.
درس آخر را میتوان از معمای زندانی در نظریه بازیها گرفت. این معما نهایتا میگوید برخی تصمیمات در ابتدا چندان عقلانی به نظر نمیرسند ولی در ادامه جنگ معلوم می شود از خیلی تصمیمات دیگر بهترند. منطقه ای کردن جنگ توسط ایران یک نمونه واضح است. باز هم از این موارد هست. وقتش باید برسد.
سوال بزرگ این است: در آغاز یا در آستانه جنگ چهارم کدام تصمیمهای ظاهرا غیرعقلانی و ریسکی را باید گرفت که در ادامه نبرد معلوم خواهد شد از همه تصمیمها عقلانیتر است؟ این سوال سختی است اما خوشبختانه جواب دارد. جنگ چهارم نباید با بنبست به پایان برسد.
@v_ouriran
مهدی محمدیاگر دوباره جنگی آغاز شود، جنگ چهارم خواهد بود نه فاز دوم از جنگ سوم. در این مرحله هدف آمریکا خروج از وضعیت تحقیر و شکست، و هدف رژیم فرصتطلبی برای واردکردن زخمهای ماندگار خواهد بود.
این جنگ بر اساس محاسبات منطقی آغاز نخواهد شد. محاسبات منطقی می گوید آمریکا نباید بیش از این ضعف ارتش خود را آشکارسازی کند، باید راهی برای خروج از بحران بیابد و باید اسراییل را بابت برآوردهای نادرست تنبیه و با آن فاصله گذاری کند.
اما در عمل داستان چیز دیگری است. جنگ احتمالا آغاز خواهد شد چون ترامپ از حیث روانشناختی نمیتواند شکست را بپذیرد، مرتبا اطلاعات نادرست دریافت میکند و این اطلاعات را چون خوشایند اوست میپذیرد. ترامپ درصدد پیروزی نیست، انتقام میخواهد. این جنگی مبتنی بر احساسات ترامپ است نه عقلانیت راهبردی و نظامی آمریکا.
جنگ اکنون در نوعی وضعیت بنبست است و از سمت آمریکا عوامل غیرمنطقی آن را هدایت میکند نه محاسبات منطقی مبتنی بر طرحریزی، راهبرد، وضعیت نیرویی و یا تناسب میان امکانات و اهداف. ترامپ میداند که همه فکر میکنند جنگ را باخته و میخواهد قضاوتها را درباره خود تغییر بدهد.اینجاست که روانشناسی بر راهبرد مقدم میشود.
از دید ایران این بار باید پیروزی کامل شود. کامل شدن پیروزی به معنای احیای بازدارندگی و ایجاد یک نظم جدید امنیتی است. بنابراین عملا خط قرمزی وجود نخواهد داشت. درک ایران از واقعیت جنگی این است که باید جنگ را از حیث زمانی و مکانی فراتر از برآورد دشمن ببرد. این روش جواب داده. مشکل اصلی راهبرد ترامپ این است که نمیتواند یک پایانبندی تعریف کند. حتی اگر رهبران ایران باز ترور شوند قطعا کسان دیگری جای آنها را خواهند گرفت. حتی اگر زیرساخت ایران ضربه بخورد، نهایتا بازسازی خواهد شد همچنان که زیر ساخت پتروشیمی همین حالا با سرعتی خیره کننده در حال بازسازی است.
ترور رهبران یا ضربه به زیرساخت، یعنی حداکثر کاری که ترامپ میتواند بکند، باز هم از دید کسانی که معتقدند ترامپ گند زده و جنگ را باخته، او را تبدیل به فرد پیروز نمیکند. آنچه گفته خواهد شد این است که او شکست خورده و در حال انتقامگیری کور است. او بازندهتر خواهد شد.
این جنگ میتوانست یک نقطه تعادل داشته باشد و با آن ختم شود. آن نقطه تعادل می توانست درک این نکته از جانب آمریکا باشد که نباید در مسئله ایران مانند کودکان نابالغ دنبال اسراییل راه بیفتد و اینکه رژیم در حال سوءاستفاده از آمریکاست. اما ترامپ در حال از دست دادن فرصت درک این نقطه تعادل است. وضعیت فعلی، ایران را ریسکپذیرتر خواهد کرد.
تاریخ جنگها میگوید اجتناب از غافلگیری تقریبا غیرممکن است اما آنچه سرنوشت جنگ را معین میکند نه ضربه روزهای اول بلکه روند جنگ در میان مدت و حفظ قدرت ریسک تا پایان آن است. این درسی است که ما از دو جنگ اول آموختهایم.
فهم این موضوع که آغاز جنگ به معنای پیروزی در جنگ نیست احتمالا از سطح فهم ترامپ بسیار بالاتر است. نگاه به تاریخچه جنگها نشان میدهد در واقع هیچ وقت رابطه معناداری بین آغازکنندگان جنگها و طرفهای پیروز وجود نداشته است. همیشه محاسبات غلط نهایتا بر هیجانات اولیه غالب میشود.
درس آخر را میتوان از معمای زندانی در نظریه بازیها گرفت. این معما نهایتا میگوید برخی تصمیمات در ابتدا چندان عقلانی به نظر نمیرسند ولی در ادامه جنگ معلوم می شود از خیلی تصمیمات دیگر بهترند. منطقه ای کردن جنگ توسط ایران یک نمونه واضح است. باز هم از این موارد هست. وقتش باید برسد.
سوال بزرگ این است: در آغاز یا در آستانه جنگ چهارم کدام تصمیمهای ظاهرا غیرعقلانی و ریسکی را باید گرفت که در ادامه نبرد معلوم خواهد شد از همه تصمیمها عقلانیتر است؟ این سوال سختی است اما خوشبختانه جواب دارد. جنگ چهارم نباید با بنبست به پایان برسد.
@v_ouriran
۱۸:۱۴
ایرانِ ما
درباره جنگ چهارم مهدی محمدی اگر دوباره جنگی آغاز شود، جنگ چهارم خواهد بود نه فاز دوم از جنگ سوم. در این مرحله هدف آمریکا خروج از وضعیت تحقیر و شکست، و هدف رژیم فرصتطلبی برای واردکردن زخمهای ماندگار خواهد بود. این جنگ بر اساس محاسبات منطقی آغاز نخواهد شد. محاسبات منطقی می گوید آمریکا نباید بیش از این ضعف ارتش خود را آشکارسازی کند، باید راهی برای خروج از بحران بیابد و باید اسراییل را بابت برآوردهای نادرست تنبیه و با آن فاصله گذاری کند. اما در عمل داستان چیز دیگری است. جنگ احتمالا آغاز خواهد شد چون ترامپ از حیث روانشناختی نمیتواند شکست را بپذیرد، مرتبا اطلاعات نادرست دریافت میکند و این اطلاعات را چون خوشایند اوست میپذیرد. ترامپ درصدد پیروزی نیست، انتقام میخواهد. این جنگی مبتنی بر احساسات ترامپ است نه عقلانیت راهبردی و نظامی آمریکا. جنگ اکنون در نوعی وضعیت بنبست است و از سمت آمریکا عوامل غیرمنطقی آن را هدایت میکند نه محاسبات منطقی مبتنی بر طرحریزی، راهبرد، وضعیت نیرویی و یا تناسب میان امکانات و اهداف. ترامپ میداند که همه فکر میکنند جنگ را باخته و میخواهد قضاوتها را درباره خود تغییر بدهد. اینجاست که روانشناسی بر راهبرد مقدم میشود. از دید ایران این بار باید پیروزی کامل شود. کامل شدن پیروزی به معنای احیای بازدارندگی و ایجاد یک نظم جدید امنیتی است. بنابراین عملا خط قرمزی وجود نخواهد داشت. درک ایران از واقعیت جنگی این است که باید جنگ را از حیث زمانی و مکانی فراتر از برآورد دشمن ببرد. این روش جواب داده. مشکل اصلی راهبرد ترامپ این است که نمیتواند یک پایانبندی تعریف کند. حتی اگر رهبران ایران باز ترور شوند قطعا کسان دیگری جای آنها را خواهند گرفت. حتی اگر زیرساخت ایران ضربه بخورد، نهایتا بازسازی خواهد شد همچنان که زیر ساخت پتروشیمی همین حالا با سرعتی خیره کننده در حال بازسازی است. ترور رهبران یا ضربه به زیرساخت، یعنی حداکثر کاری که ترامپ میتواند بکند، باز هم از دید کسانی که معتقدند ترامپ گند زده و جنگ را باخته، او را تبدیل به فرد پیروز نمیکند. آنچه گفته خواهد شد این است که او شکست خورده و در حال انتقامگیری کور است. او بازندهتر خواهد شد. این جنگ میتوانست یک نقطه تعادل داشته باشد و با آن ختم شود. آن نقطه تعادل می توانست درک این نکته از جانب آمریکا باشد که نباید در مسئله ایران مانند کودکان نابالغ دنبال اسراییل راه بیفتد و اینکه رژیم در حال سوءاستفاده از آمریکاست. اما ترامپ در حال از دست دادن فرصت درک این نقطه تعادل است. وضعیت فعلی، ایران را ریسکپذیرتر خواهد کرد. تاریخ جنگها میگوید اجتناب از غافلگیری تقریبا غیرممکن است اما آنچه سرنوشت جنگ را معین میکند نه ضربه روزهای اول بلکه روند جنگ در میان مدت و حفظ قدرت ریسک تا پایان آن است. این درسی است که ما از دو جنگ اول آموختهایم. فهم این موضوع که آغاز جنگ به معنای پیروزی در جنگ نیست احتمالا از سطح فهم ترامپ بسیار بالاتر است. نگاه به تاریخچه جنگها نشان میدهد در واقع هیچ وقت رابطه معناداری بین آغازکنندگان جنگها و طرفهای پیروز وجود نداشته است. همیشه محاسبات غلط نهایتا بر هیجانات اولیه غالب میشود. درس آخر را میتوان از معمای زندانی در نظریه بازیها گرفت. این معما نهایتا میگوید برخی تصمیمات در ابتدا چندان عقلانی به نظر نمیرسند ولی در ادامه جنگ معلوم می شود از خیلی تصمیمات دیگر بهترند. منطقه ای کردن جنگ توسط ایران یک نمونه واضح است. باز هم از این موارد هست. وقتش باید برسد. سوال بزرگ این است: در آغاز یا در آستانه جنگ چهارم کدام تصمیمهای ظاهرا غیرعقلانی و ریسکی را باید گرفت که در ادامه نبرد معلوم خواهد شد از همه تصمیمها عقلانیتر است؟ این سوال سختی است اما خوشبختانه جواب دارد. جنگ چهارم نباید با بنبست به پایان برسد. @v_ouriran
مهدی محمدی اگر دوباره جنگی آغاز شود، جنگ چهارم خواهد بود نه فاز دوم از جنگ سوم. در این مرحله هدف آمریکا خروج از وضعیت تحقیر و شکست، و هدف رژیم فرصتطلبی برای واردکردن زخمهای ماندگار خواهد بود. این جنگ بر اساس محاسبات منطقی آغاز نخواهد شد. محاسبات منطقی می گوید آمریکا نباید بیش از این ضعف ارتش خود را آشکارسازی کند، باید راهی برای خروج از بحران بیابد و باید اسراییل را بابت برآوردهای نادرست تنبیه و با آن فاصله گذاری کند. اما در عمل داستان چیز دیگری است. جنگ احتمالا آغاز خواهد شد چون ترامپ از حیث روانشناختی نمیتواند شکست را بپذیرد، مرتبا اطلاعات نادرست دریافت میکند و این اطلاعات را چون خوشایند اوست میپذیرد. ترامپ درصدد پیروزی نیست، انتقام میخواهد. این جنگی مبتنی بر احساسات ترامپ است نه عقلانیت راهبردی و نظامی آمریکا. جنگ اکنون در نوعی وضعیت بنبست است و از سمت آمریکا عوامل غیرمنطقی آن را هدایت میکند نه محاسبات منطقی مبتنی بر طرحریزی، راهبرد، وضعیت نیرویی و یا تناسب میان امکانات و اهداف. ترامپ میداند که همه فکر میکنند جنگ را باخته و میخواهد قضاوتها را درباره خود تغییر بدهد. اینجاست که روانشناسی بر راهبرد مقدم میشود. از دید ایران این بار باید پیروزی کامل شود. کامل شدن پیروزی به معنای احیای بازدارندگی و ایجاد یک نظم جدید امنیتی است. بنابراین عملا خط قرمزی وجود نخواهد داشت. درک ایران از واقعیت جنگی این است که باید جنگ را از حیث زمانی و مکانی فراتر از برآورد دشمن ببرد. این روش جواب داده. مشکل اصلی راهبرد ترامپ این است که نمیتواند یک پایانبندی تعریف کند. حتی اگر رهبران ایران باز ترور شوند قطعا کسان دیگری جای آنها را خواهند گرفت. حتی اگر زیرساخت ایران ضربه بخورد، نهایتا بازسازی خواهد شد همچنان که زیر ساخت پتروشیمی همین حالا با سرعتی خیره کننده در حال بازسازی است. ترور رهبران یا ضربه به زیرساخت، یعنی حداکثر کاری که ترامپ میتواند بکند، باز هم از دید کسانی که معتقدند ترامپ گند زده و جنگ را باخته، او را تبدیل به فرد پیروز نمیکند. آنچه گفته خواهد شد این است که او شکست خورده و در حال انتقامگیری کور است. او بازندهتر خواهد شد. این جنگ میتوانست یک نقطه تعادل داشته باشد و با آن ختم شود. آن نقطه تعادل می توانست درک این نکته از جانب آمریکا باشد که نباید در مسئله ایران مانند کودکان نابالغ دنبال اسراییل راه بیفتد و اینکه رژیم در حال سوءاستفاده از آمریکاست. اما ترامپ در حال از دست دادن فرصت درک این نقطه تعادل است. وضعیت فعلی، ایران را ریسکپذیرتر خواهد کرد. تاریخ جنگها میگوید اجتناب از غافلگیری تقریبا غیرممکن است اما آنچه سرنوشت جنگ را معین میکند نه ضربه روزهای اول بلکه روند جنگ در میان مدت و حفظ قدرت ریسک تا پایان آن است. این درسی است که ما از دو جنگ اول آموختهایم. فهم این موضوع که آغاز جنگ به معنای پیروزی در جنگ نیست احتمالا از سطح فهم ترامپ بسیار بالاتر است. نگاه به تاریخچه جنگها نشان میدهد در واقع هیچ وقت رابطه معناداری بین آغازکنندگان جنگها و طرفهای پیروز وجود نداشته است. همیشه محاسبات غلط نهایتا بر هیجانات اولیه غالب میشود. درس آخر را میتوان از معمای زندانی در نظریه بازیها گرفت. این معما نهایتا میگوید برخی تصمیمات در ابتدا چندان عقلانی به نظر نمیرسند ولی در ادامه جنگ معلوم می شود از خیلی تصمیمات دیگر بهترند. منطقه ای کردن جنگ توسط ایران یک نمونه واضح است. باز هم از این موارد هست. وقتش باید برسد. سوال بزرگ این است: در آغاز یا در آستانه جنگ چهارم کدام تصمیمهای ظاهرا غیرعقلانی و ریسکی را باید گرفت که در ادامه نبرد معلوم خواهد شد از همه تصمیمها عقلانیتر است؟ این سوال سختی است اما خوشبختانه جواب دارد. جنگ چهارم نباید با بنبست به پایان برسد. @v_ouriranنقدی بر مطلب بالا
از شکست ترامپ تا ویرانی ایران: روایت یک فریب سیاسی
محمد مالجو
یادداشت «دربارۀ جنگ چهارم» به قلم مهدی محمدی، مشاور باقر قالیباف، نه تحلیل که نوعی مداخلۀ سیاسی از موضع صاحبقدرتی است ناپاسخگو که میکوشد افکار عمومی ایرانیان را با تقلیل صحنۀ جنگ به روانشناسی ترامپ برای پذیرش یک انتخاب بسیار پرهزینه و ویرانگر آماده کند. مسئله اینجا نه صرفاً خطای تحلیلی جناب مشاور بلکه جهتدادن آگاهانه به داوریهای سیاسی ایرانیان است: القای این تصور که شکست یا درماندگی طرف مقابل بهخودیخود امکان یک «پیروزی کامل» را برای ایران فراهم میکند.
اگر حقیقتاً نگران آیندۀ تیرهوتار ایران هستیم، باید در برابر چنین توهمی بایستیم. حتی اگر ترامپ از سر استیصال وارد جنگ شود، حتی اگر در تحقق اهدافش ناکام بماند، این را به هیچ معنا نمیتوان به سود ایران ترجمه کرد. جنگی در این مقیاس، بهویژه وقتی صراحتاً از گسترش دامنه و حذف هر گونه «خط قرمز» دَم زده میشود، به معنای واردشدن ضرباتی چنان ویرانگر بر پیکر ایران است که مستقیماً بنیانهای مادی و اجتماعی کشور را نابود میکند. در چنین شرایطی، پرسش اصلی بههیچوجه این نیست که چه کسی بیشتر ضربه میزند. دغدغۀ اصلی ما این است که چه بر سر ظرفیت زیست جمعیمان در این سرزمین میآید.
اصرار بر این که میتوان با عبور از هر حدومرزی به یک نظم مطلوب رسید، در عمل چیزی جز بیاعتنایی به هزینههایی نیست که جامعۀ ایران باید بپردازد. این همان جایی است که گفتمان رسمی، آگاهانه یا ناآگاهانه، به سمت عادیسازی ویرانی میلغزد.
سخنگفتن از شکست ترامپ، اگر به پوشاندن این واقعیت بینجامد که ایران نیز در این فرآیند بهشدت ضربه میخورد، نه تحلیل که نوعی بسیج ایدئولوژیک برای تداوم بحران است. در این چارچوب، حتی یک پیروزی نظامی فرضی نیز فقط بر بستر فرسایش عمیق داخلی شکل خواهد گرفت. این یعنی شکستی که اقلیتِ حاکم میخواهد به نام پیروزی ثبت کند.
@v_ouriran
از شکست ترامپ تا ویرانی ایران: روایت یک فریب سیاسی
محمد مالجویادداشت «دربارۀ جنگ چهارم» به قلم مهدی محمدی، مشاور باقر قالیباف، نه تحلیل که نوعی مداخلۀ سیاسی از موضع صاحبقدرتی است ناپاسخگو که میکوشد افکار عمومی ایرانیان را با تقلیل صحنۀ جنگ به روانشناسی ترامپ برای پذیرش یک انتخاب بسیار پرهزینه و ویرانگر آماده کند. مسئله اینجا نه صرفاً خطای تحلیلی جناب مشاور بلکه جهتدادن آگاهانه به داوریهای سیاسی ایرانیان است: القای این تصور که شکست یا درماندگی طرف مقابل بهخودیخود امکان یک «پیروزی کامل» را برای ایران فراهم میکند.
اگر حقیقتاً نگران آیندۀ تیرهوتار ایران هستیم، باید در برابر چنین توهمی بایستیم. حتی اگر ترامپ از سر استیصال وارد جنگ شود، حتی اگر در تحقق اهدافش ناکام بماند، این را به هیچ معنا نمیتوان به سود ایران ترجمه کرد. جنگی در این مقیاس، بهویژه وقتی صراحتاً از گسترش دامنه و حذف هر گونه «خط قرمز» دَم زده میشود، به معنای واردشدن ضرباتی چنان ویرانگر بر پیکر ایران است که مستقیماً بنیانهای مادی و اجتماعی کشور را نابود میکند. در چنین شرایطی، پرسش اصلی بههیچوجه این نیست که چه کسی بیشتر ضربه میزند. دغدغۀ اصلی ما این است که چه بر سر ظرفیت زیست جمعیمان در این سرزمین میآید.
اصرار بر این که میتوان با عبور از هر حدومرزی به یک نظم مطلوب رسید، در عمل چیزی جز بیاعتنایی به هزینههایی نیست که جامعۀ ایران باید بپردازد. این همان جایی است که گفتمان رسمی، آگاهانه یا ناآگاهانه، به سمت عادیسازی ویرانی میلغزد.
سخنگفتن از شکست ترامپ، اگر به پوشاندن این واقعیت بینجامد که ایران نیز در این فرآیند بهشدت ضربه میخورد، نه تحلیل که نوعی بسیج ایدئولوژیک برای تداوم بحران است. در این چارچوب، حتی یک پیروزی نظامی فرضی نیز فقط بر بستر فرسایش عمیق داخلی شکل خواهد گرفت. این یعنی شکستی که اقلیتِ حاکم میخواهد به نام پیروزی ثبت کند.
@v_ouriran
۱۸:۱۴
در این گفتوگوی جمعی این پرسشها را به بحث میگذاریم؛- چه کارهایی برای زندهماندن در جنگ کردیم؟- چه شکلی از ارتباطها، پیوندها و داراییهای را برای محافظت از خودمان بهجریان انداختیم؟- نسبت میان مردم و سازمانهای غیررسمی چه تغییری پیدا کرد؟- این تجربیات راهی برای تخیل آیندهای متفاوت میگشاید؟- چه کارهای دیگری برای بهبود وضعیت خود میتوانستیم انجام دهیم؟
حضور در این نشست برای عموم آزاد است.به دلیل دسترسی محدود به اینترنت، دوستان خود را برای شرکت در نشست باخبر کنید.
آدرس: ابتدای خیابان بهشتی، نرسیده به مترو قدوسی، پلاک ۵، طبقه ۴.
مدرسه شَک
@v_ouriran
۱۹:۰۰
اینکه مدیران، برنامهسازان، مجریان و کارشناسان ایرانی یک شبکهی تلوزیونی تا چه حد میتوانند با وقاحت و رذالت تمام؛ کشتار و قتلعام در میهنشان توسط بیگانگان را توجیه و عادیسازی کنند؟ بستگی به قیمتی است که بابت آن دریافت میکنند. اما اینکه مخاطبان مشتاق این شبکه، چگونه نسبت به کشتار فرزندان، برادران و دوستان خود (که فقط دورهی خدمت سربازیشان را در پادگانها میگذرانند) به بیحسی رسیدند؛ سوالی است که کاش حداقل یکبار از خود بپرسند.
#ایکس
@v_ouriran
۲۰:۰۱
با مخاطبان عزیز
عباس عبدی
بیش از صد روز است (از ۲۲ دی ۱۴۰۴) که از گذاشتن نام خود بر یادداشت برای انتشار در فضای عمومی خودداری کردهام. اکنون با این نوشته که تغییر و پایان آن تصمیم است؛ وظیفه دارم که ابتدا جهت اطلاع خوانندگان محترم به دلایل آن ننوشتن و اینکه چرا دو باره آغاز میکنم بپردازم. بیان علت آن تصمیم و تغییر کنونی، برای درک بهتر رویکردم از پرداختن یا نپرداختن به مسائل کشور، لازم است.
پیش از آن نیز متذکر شوم، در این صد روز نیز چندین یادداشت نوشتم که در فضای محدودی برای گفتگو قرار گرفت و برای افراد گوناگونی نیز ارسال شد. همه آنها را نیز به مرور در کانال «آینده» منتشر خواهم کرد. هر چند موضوعات و رویکرد انها کارشناسانه بود، به تعبیر دیگر جزئی از هدف روزنامهنگاری من که توضیح خواهم داد نبود، زیرا اهداف خودم و انتظارات مخاطبان را تامین نمیکرد و به همین دلیل بصورت عمومی منتشر نمیکردم و آنها را جزئی از کارنامه حرفهای خود محسوب نمیکنم.
چرا ننوشتم و حتی توضیحی هم ندادم؟ واقعیت این است که روزنامهنگاری من با هدف ترویج رویکرد اصلاحطلبی و نقد و بهبود وضع موجود از این منظر بوده است. این رویکرد دارای اصول و مبانی مشخصی است که اغلب خوانندگان حرفهای نوشتههای من با آن آشنا هستند. در واقع نوعی پیوستگی موضوعی و مفهومی در قریب به اتفاق یادداشتهای بنده وجود داشت که مخاطبان متوجه آن میشدند. آنچه به این یاداداشتها انسجام یا روح واحدی میبخشید،(فارغ از درست یا نادرست بودن آنها) رویکرد اصلاحی بود که در تمام آن وجود داشت.
این نکته را همین جا یادآور شوم که منظور از رویکرد اصلاحی با جریان اصلاحطلبی یا اصلاحطلبانه متفاوت است و برای همین اصطلاح اصلاحی را به کار میبرم. رویکردی در نفی خشونت، در دفاع از انواع مشارکت، در دفاع از حاکمیت قانون و در فهم ضرورت آزادی و فلسفه حقوق و نیز درکی درست از عینیت و واقعیت تحولات اجتماعی و لزوم احترام گذاشتن به آنها و ضرورت همراهی با آن از جانب حکومت و...
امروز اما وضعیت متفاوتی داریم که فعلا با مفهوم «وضعیت استثنایی» از آن یاد میکنم، وضعیتی که آن رویکرد، پاسخگوی نیازها و مسائل مرتبط با آن نیست. آن رویکرد در وضعیت استثنایی قابل پیگیری و اجرا شدن نیست زیرا رویکرد اصلاحی با فرض وجود مستمر واقعیتی است که ایراد دارد و باید اصلاح شود در حالی که اکنون موجودیت مذکور و تداوم آن محل مناقشه است.
شاید برخی از نیروهایی که به رویکرد و راهبرد اصلاحطلبان نقد داشتند از همین منظر بود که آنان پیش از امثال بنده، ایران را در وضعیت استثنایی طبقهبندی میکردند و در نتیجه راهبرد اصلاحطلبانه و سیاستورزی در چارچوب آن را ممکن و مفید نمیدانستند. برای توضیح این نکته ابتدا باید تصویری از مفهوم وضعیت استثنایی داشته باشیم. وضعیت استثنایی در تعریف کلی خود به جامعهای اطلاق میشود که در آن، اغلب قوانین در عمل و به صورت موقت تعلیق میشوند و جریان امور از طریق تصمیم مراکز قدرت یا افراد، و به تشخیص خودشان و نه براساس قاعده از پیش تعیین شده اجرایی میشود. در چنین جامعهای هدف اصلی و مبرم کنشگران سیاسی و اجتماعی باز گرداندن به وضعیت عادی و "نظم اولیه" یا "نظم جدید" است، زیرا جامعه در چنین وضعی ناپایدار و زندگی ناخوشایند و آينده تیره است. در این وضعیت مرز میان حقوق و واقعیت به گونهای میشود که قاعده یا هنجار یا قانون، نمیتواند واقعیت را پوشش یا شکل دهد، و "تصمیم" بر "قاعده" اولویت پیدا میکند. برخی از نظریهپردازان، چنین وضعی را موقت دانسته و کوشش برای بازگشت به وضع اولیه را ضروری میدانند. برخی که خیلی بدبینتر هستند، وضعیت استثنایی را قاعده عمومی همه جوامع میدانند، یا آن را قاعده پنهان حکومت مدرن میدانند. در این وضعیت جان و مال و بازداشت مردم، واجد تضمین حقوقی نیست و به طور عادی نجات ملت یا حفظ امنیت ملی و از این توجیهات مبنای شکلگیری این وضعیت است. بلایای طبیعی بزرگ مثل کرونا، یا شورشهای مسلحانه یا تروریسم گسترده، یا جنگ و انقلاب یا حتی مهاجرتهای بزرگ میتوانند به وضعیت استثنایی منجر شوند.
همین رویکردهای متفاوت نشان میدهد که وضعیت استثنایی صفر و یک نیست، بلکه یک طیف است از شرایط کاملاً عادی تا به غایت استثنایی را شامل میشود. به علاوه ممکن است که برای نیروهای گوناگون در جامعه، سطح استثنایی بودن متفاوت باشد. شاید شرایط برای بخشی از نیروها استثنایی تلقی شود و برای برخی دیگر خیر. بویژه هنگامی که نسبت آنها را با ساختار قدرت در نظر بگیریم. به همین علت نیرویی که خود را در شرایط استثنایی میبینید، قادر به مشارکت در عمل سیاسی اصلاحطلبانه نیست و برعکس نیرویی که خود را در این وضعیت نمیبیند و کنشگری اصلاحطلبانه میکند، نمیتواند به رفتار نیروی پیشین معترض باشد.
ادامه
عباس عبدیبیش از صد روز است (از ۲۲ دی ۱۴۰۴) که از گذاشتن نام خود بر یادداشت برای انتشار در فضای عمومی خودداری کردهام. اکنون با این نوشته که تغییر و پایان آن تصمیم است؛ وظیفه دارم که ابتدا جهت اطلاع خوانندگان محترم به دلایل آن ننوشتن و اینکه چرا دو باره آغاز میکنم بپردازم. بیان علت آن تصمیم و تغییر کنونی، برای درک بهتر رویکردم از پرداختن یا نپرداختن به مسائل کشور، لازم است.
پیش از آن نیز متذکر شوم، در این صد روز نیز چندین یادداشت نوشتم که در فضای محدودی برای گفتگو قرار گرفت و برای افراد گوناگونی نیز ارسال شد. همه آنها را نیز به مرور در کانال «آینده» منتشر خواهم کرد. هر چند موضوعات و رویکرد انها کارشناسانه بود، به تعبیر دیگر جزئی از هدف روزنامهنگاری من که توضیح خواهم داد نبود، زیرا اهداف خودم و انتظارات مخاطبان را تامین نمیکرد و به همین دلیل بصورت عمومی منتشر نمیکردم و آنها را جزئی از کارنامه حرفهای خود محسوب نمیکنم.
چرا ننوشتم و حتی توضیحی هم ندادم؟ واقعیت این است که روزنامهنگاری من با هدف ترویج رویکرد اصلاحطلبی و نقد و بهبود وضع موجود از این منظر بوده است. این رویکرد دارای اصول و مبانی مشخصی است که اغلب خوانندگان حرفهای نوشتههای من با آن آشنا هستند. در واقع نوعی پیوستگی موضوعی و مفهومی در قریب به اتفاق یادداشتهای بنده وجود داشت که مخاطبان متوجه آن میشدند. آنچه به این یاداداشتها انسجام یا روح واحدی میبخشید،(فارغ از درست یا نادرست بودن آنها) رویکرد اصلاحی بود که در تمام آن وجود داشت.
این نکته را همین جا یادآور شوم که منظور از رویکرد اصلاحی با جریان اصلاحطلبی یا اصلاحطلبانه متفاوت است و برای همین اصطلاح اصلاحی را به کار میبرم. رویکردی در نفی خشونت، در دفاع از انواع مشارکت، در دفاع از حاکمیت قانون و در فهم ضرورت آزادی و فلسفه حقوق و نیز درکی درست از عینیت و واقعیت تحولات اجتماعی و لزوم احترام گذاشتن به آنها و ضرورت همراهی با آن از جانب حکومت و...
امروز اما وضعیت متفاوتی داریم که فعلا با مفهوم «وضعیت استثنایی» از آن یاد میکنم، وضعیتی که آن رویکرد، پاسخگوی نیازها و مسائل مرتبط با آن نیست. آن رویکرد در وضعیت استثنایی قابل پیگیری و اجرا شدن نیست زیرا رویکرد اصلاحی با فرض وجود مستمر واقعیتی است که ایراد دارد و باید اصلاح شود در حالی که اکنون موجودیت مذکور و تداوم آن محل مناقشه است.
شاید برخی از نیروهایی که به رویکرد و راهبرد اصلاحطلبان نقد داشتند از همین منظر بود که آنان پیش از امثال بنده، ایران را در وضعیت استثنایی طبقهبندی میکردند و در نتیجه راهبرد اصلاحطلبانه و سیاستورزی در چارچوب آن را ممکن و مفید نمیدانستند. برای توضیح این نکته ابتدا باید تصویری از مفهوم وضعیت استثنایی داشته باشیم. وضعیت استثنایی در تعریف کلی خود به جامعهای اطلاق میشود که در آن، اغلب قوانین در عمل و به صورت موقت تعلیق میشوند و جریان امور از طریق تصمیم مراکز قدرت یا افراد، و به تشخیص خودشان و نه براساس قاعده از پیش تعیین شده اجرایی میشود. در چنین جامعهای هدف اصلی و مبرم کنشگران سیاسی و اجتماعی باز گرداندن به وضعیت عادی و "نظم اولیه" یا "نظم جدید" است، زیرا جامعه در چنین وضعی ناپایدار و زندگی ناخوشایند و آينده تیره است. در این وضعیت مرز میان حقوق و واقعیت به گونهای میشود که قاعده یا هنجار یا قانون، نمیتواند واقعیت را پوشش یا شکل دهد، و "تصمیم" بر "قاعده" اولویت پیدا میکند. برخی از نظریهپردازان، چنین وضعی را موقت دانسته و کوشش برای بازگشت به وضع اولیه را ضروری میدانند. برخی که خیلی بدبینتر هستند، وضعیت استثنایی را قاعده عمومی همه جوامع میدانند، یا آن را قاعده پنهان حکومت مدرن میدانند. در این وضعیت جان و مال و بازداشت مردم، واجد تضمین حقوقی نیست و به طور عادی نجات ملت یا حفظ امنیت ملی و از این توجیهات مبنای شکلگیری این وضعیت است. بلایای طبیعی بزرگ مثل کرونا، یا شورشهای مسلحانه یا تروریسم گسترده، یا جنگ و انقلاب یا حتی مهاجرتهای بزرگ میتوانند به وضعیت استثنایی منجر شوند.
همین رویکردهای متفاوت نشان میدهد که وضعیت استثنایی صفر و یک نیست، بلکه یک طیف است از شرایط کاملاً عادی تا به غایت استثنایی را شامل میشود. به علاوه ممکن است که برای نیروهای گوناگون در جامعه، سطح استثنایی بودن متفاوت باشد. شاید شرایط برای بخشی از نیروها استثنایی تلقی شود و برای برخی دیگر خیر. بویژه هنگامی که نسبت آنها را با ساختار قدرت در نظر بگیریم. به همین علت نیرویی که خود را در شرایط استثنایی میبینید، قادر به مشارکت در عمل سیاسی اصلاحطلبانه نیست و برعکس نیرویی که خود را در این وضعیت نمیبیند و کنشگری اصلاحطلبانه میکند، نمیتواند به رفتار نیروی پیشین معترض باشد.
ادامه
۲۰:۲۹
اگر از این زاویه نگاه کنیم، رژیم گذشته هم از آغاز شکلگیری آن کمابیش و به درجاتی استثنایی بود و آن حکومت اغلب با دستور و اراده شاه اداره میشد ولی هنگامی که در آستانه انقلاب و سال ۱۳۵۷ در شرایط کامل وضعیت استثنایی قرار گرفت، نتوانست بقا یابد و شکست خورد و حکومت برآمده از انقلاب سعی کرد که هنجارها و قواعد جدید خود را شکل دهد و از وضع استثنایی خارج شود. با رفراندوم و شکل دادن مجلس خبرگان قانون اساسی و تصویب قانون اساسی و سایر ارکان نهادی، این کوششها مشهود بود، ولی در عمل تنشها و درگیریهای داخلی و سپس رخداد جنگ ۸ ساله، ایران همچنان در وضعیت استثنایی باقی ماند.
شاید پایان جنگ و پاسخی که رهبری انقلاب به نمایندگان مجلس سوم در باره قانون نوشتند، نشاندهنده این واقعیت بود که:”تصمیم دارم در تمام زمینهها وضع به صورتی در آید که همه طبق قانون اساسی حرکت کنیم. آنچه در این سالها انجام گرفته است در ارتباط با جنگ بوده است. مصلحت نظام و اسلام اقتضا میکرد تا گروههای کور قانونی سریعاً به نفع مردم و اسلام بازگردد.“ (سوم آذر ۱۳۶۷)این پاسخ تأکیدی بود بر وضعیت استثنایی و تقدم تصمیم بر قانون و هنجار. از سال ۱۳۶۸ به مرور وضعیت استثنایی کمرنگتر شد و در نهایت امکان کنشگری اصلاحطلبانه در سال ۱۳۷۶ فراهم شد و یکی از بهترین دورانهای تاریخ جدید ایران تا سال ۱۳۸۴ رقم خورد، هر چند مقاومت در برابر آن و برای احیای وضعیت استثنایی، شدید بود و قتلهای زنجیرهای با چنین هدفی انجام شد. همچنین ترورها و بازداشتهای دیگر نیز با همین هدف انجام شد ولی به نظر میرسید که ضربه نهایی را انتخابات سال ۱۳۸۴ زد و با آمدن احمدینژاد، روند کلی جامعه به گذشته تغییر مسیر داد و جریان سال ۱۳۸۸ نقطه عطفی بر کشمکش میان دو وضعیت عادی و استثنایی بود.
انتخابات سال ۱۳۹۲ دوباره فرصتی ایجاد کرد که بر خلاف انتطار و با عبور از روند استثناییگری شاهد قرار گرفتن دوباره به روند وضعیت عادیسازی بودیم. وضعیتی که با اضافه شدن بحران روابط خارجی به شکافهای داخلی و قطعنامههای شورای امنیت سازمان ملل دو باره در مسیر وضعیت استثنایی قرار گرفته بود.
برجام ماجرا را موقتاً حل کرد ولی از بدشانسی ایران، حاکم آمریکا در مسیر استثنایی کردن وضع جهان بود و این سیاست را از ایران آغاز کرد و در نهایت برجام را به تاریخ سپرد. اقدام او با استقبال تندروهای داخلی، ماجرا را به مدار استثنایی برگرداند و بحرانها و اعتراضات داخلی ۱۳۹۶ و ۱۳۹۸ و جنگ کوتاهمدت با آمریکا، زمینه را برای کسانی که بخواهند کشور را به وضعیت استثنایی ببرند آماده کرد.
انتخابات ۱۳۹۸ و ۱۴۰۰ و ۱۴۰۲ و اعتراضات ۹۸ و هواپیما و ۱۴۰۱ آخرین ضربه را به شرایط عادی زد و تعداد بسیار بیشتری از مردم را به این نتیجه رساند که شرایط استثنایی نسبت به آنان از حد متعارف و تحمل گذشته است و کمکم امید خود را به هر گونه سیاستورزی از دست دادند و از آن فاصله گرفتند و چون بدیل دیگری نداشتند، از ذهنیت عجیب جنگ علیه میهن خود استقبال کردند. در واقع اگر بخواهم دقیق توضیح دهم باید از انتخابات ۱۴۰۰ به بعد قلم را زمین میگذاشتم زیرا آن انتخابات برای من نیز به معنای ورود به وضعیت استثنایی بود که بود.
ولی یک امید در پس ذهنم داشتم. امیدی که چندین بار به آن اشاره کردهام. اینکه ساختار در این مسیر موفق نخواهد شد و راه بازگشت را پیش خواهد گرفت. به همین علت هم دو بار تأکید کردم که پایان سال ۱۴۰۳، پایان این مسیر است و باید پیش از رسیدن به نقطه غیرقابل بازگشت تغییری صورت دهند. به همین علت هنگامی که انتخابات ۱۴۰۳ آغاز شد، بلافاصله آن را نشانه این تحول و تغییر مسیر دانستم.
همان زمان هم گفتم اگر در چند موضوع اساسی تغییر ملموسی رخ ندهد، قلم را زمین میگذارم ولی در پایان سال به جمعبندی نهایی نرسیدم، چون هر چند تغییرات مطابق انتظاراتم نبود، ولی آن اندازه هم کم نبود که بتوان نادیده گرفت. بعلاوه در بهار و تابستان ۱۴۰۴ دوبار با برخی از دوستانم مشورت کردم که بالاتفاق ننوشتن را تایید نکردند. لذا در سال ۱۴۰۴ نیز نوشتن را ادامه دادم. جنگ ۱۲ روزه نقطه عطف بود. رفتار مردم نشانگر وجود امیدی به تغییر از سوی حکومت بود، در ابتدا هم دیده شد، ولی به مرور به تنظیمات کارخانه بازگشتند. در پاییز به این نتیجه رسیدم که به پایان خط رسیدهایم. به همین علت گفتم که ساختار سیاسی نمیتواند به راحتی سال ۱۴۰۴ را پایان دهد و وارد ۱۴۰۵ شود. منتظر فرصت بودم که قلم را زمین بگذارم چون دیگر نمیتوانستم در چارچوب رویکرد اصلاحی بنویسم، شرایط برای افراد بیشتری استثنایی تلقی میشد و نوشتن بیفایده و غیر قابل شنیدن بود. نوشتن باید هدف روشن و ملموس داشته باشد. از نظر من در روزنامهنگاری؛ نوشتن بیهدف، و نوشتن برای نوشتن بیمعنا بود. ادامه
شاید پایان جنگ و پاسخی که رهبری انقلاب به نمایندگان مجلس سوم در باره قانون نوشتند، نشاندهنده این واقعیت بود که:”تصمیم دارم در تمام زمینهها وضع به صورتی در آید که همه طبق قانون اساسی حرکت کنیم. آنچه در این سالها انجام گرفته است در ارتباط با جنگ بوده است. مصلحت نظام و اسلام اقتضا میکرد تا گروههای کور قانونی سریعاً به نفع مردم و اسلام بازگردد.“ (سوم آذر ۱۳۶۷)این پاسخ تأکیدی بود بر وضعیت استثنایی و تقدم تصمیم بر قانون و هنجار. از سال ۱۳۶۸ به مرور وضعیت استثنایی کمرنگتر شد و در نهایت امکان کنشگری اصلاحطلبانه در سال ۱۳۷۶ فراهم شد و یکی از بهترین دورانهای تاریخ جدید ایران تا سال ۱۳۸۴ رقم خورد، هر چند مقاومت در برابر آن و برای احیای وضعیت استثنایی، شدید بود و قتلهای زنجیرهای با چنین هدفی انجام شد. همچنین ترورها و بازداشتهای دیگر نیز با همین هدف انجام شد ولی به نظر میرسید که ضربه نهایی را انتخابات سال ۱۳۸۴ زد و با آمدن احمدینژاد، روند کلی جامعه به گذشته تغییر مسیر داد و جریان سال ۱۳۸۸ نقطه عطفی بر کشمکش میان دو وضعیت عادی و استثنایی بود.
انتخابات سال ۱۳۹۲ دوباره فرصتی ایجاد کرد که بر خلاف انتطار و با عبور از روند استثناییگری شاهد قرار گرفتن دوباره به روند وضعیت عادیسازی بودیم. وضعیتی که با اضافه شدن بحران روابط خارجی به شکافهای داخلی و قطعنامههای شورای امنیت سازمان ملل دو باره در مسیر وضعیت استثنایی قرار گرفته بود.
برجام ماجرا را موقتاً حل کرد ولی از بدشانسی ایران، حاکم آمریکا در مسیر استثنایی کردن وضع جهان بود و این سیاست را از ایران آغاز کرد و در نهایت برجام را به تاریخ سپرد. اقدام او با استقبال تندروهای داخلی، ماجرا را به مدار استثنایی برگرداند و بحرانها و اعتراضات داخلی ۱۳۹۶ و ۱۳۹۸ و جنگ کوتاهمدت با آمریکا، زمینه را برای کسانی که بخواهند کشور را به وضعیت استثنایی ببرند آماده کرد.
انتخابات ۱۳۹۸ و ۱۴۰۰ و ۱۴۰۲ و اعتراضات ۹۸ و هواپیما و ۱۴۰۱ آخرین ضربه را به شرایط عادی زد و تعداد بسیار بیشتری از مردم را به این نتیجه رساند که شرایط استثنایی نسبت به آنان از حد متعارف و تحمل گذشته است و کمکم امید خود را به هر گونه سیاستورزی از دست دادند و از آن فاصله گرفتند و چون بدیل دیگری نداشتند، از ذهنیت عجیب جنگ علیه میهن خود استقبال کردند. در واقع اگر بخواهم دقیق توضیح دهم باید از انتخابات ۱۴۰۰ به بعد قلم را زمین میگذاشتم زیرا آن انتخابات برای من نیز به معنای ورود به وضعیت استثنایی بود که بود.
ولی یک امید در پس ذهنم داشتم. امیدی که چندین بار به آن اشاره کردهام. اینکه ساختار در این مسیر موفق نخواهد شد و راه بازگشت را پیش خواهد گرفت. به همین علت هم دو بار تأکید کردم که پایان سال ۱۴۰۳، پایان این مسیر است و باید پیش از رسیدن به نقطه غیرقابل بازگشت تغییری صورت دهند. به همین علت هنگامی که انتخابات ۱۴۰۳ آغاز شد، بلافاصله آن را نشانه این تحول و تغییر مسیر دانستم.
همان زمان هم گفتم اگر در چند موضوع اساسی تغییر ملموسی رخ ندهد، قلم را زمین میگذارم ولی در پایان سال به جمعبندی نهایی نرسیدم، چون هر چند تغییرات مطابق انتظاراتم نبود، ولی آن اندازه هم کم نبود که بتوان نادیده گرفت. بعلاوه در بهار و تابستان ۱۴۰۴ دوبار با برخی از دوستانم مشورت کردم که بالاتفاق ننوشتن را تایید نکردند. لذا در سال ۱۴۰۴ نیز نوشتن را ادامه دادم. جنگ ۱۲ روزه نقطه عطف بود. رفتار مردم نشانگر وجود امیدی به تغییر از سوی حکومت بود، در ابتدا هم دیده شد، ولی به مرور به تنظیمات کارخانه بازگشتند. در پاییز به این نتیجه رسیدم که به پایان خط رسیدهایم. به همین علت گفتم که ساختار سیاسی نمیتواند به راحتی سال ۱۴۰۴ را پایان دهد و وارد ۱۴۰۵ شود. منتظر فرصت بودم که قلم را زمین بگذارم چون دیگر نمیتوانستم در چارچوب رویکرد اصلاحی بنویسم، شرایط برای افراد بیشتری استثنایی تلقی میشد و نوشتن بیفایده و غیر قابل شنیدن بود. نوشتن باید هدف روشن و ملموس داشته باشد. از نظر من در روزنامهنگاری؛ نوشتن بیهدف، و نوشتن برای نوشتن بیمعنا بود. ادامه
۲۰:۲۹
عطر وطن
وطن برای وطنخواه عِطری دارد، عطری تاریخی، عطری مردمی، عطری شیرین، که تجزیهی وطن و قطعه قطعه شدنِ غماَنگیزش، هرگز این عطر را از میان نمیبَرد. اصفهانیِ خوب، این عطر را میبوید، تاجيکِ خوب میبوید، گُرجیِ خوب میبوید، آذریِ خوب، اگر خاکش هزار قطعه شده باشد، در هزار قطعه میبوید، کُرد اگر زمینش را ذرّه ذرّه کرده باشند، با تمامیِ قدرتِ بویاییاَش، در هر ذرّه میبوید، بلوچ اگر بلوچستانِ مقدّس را اجانبِ رذل، «بلوچستانِ انگلیس» نام گذاری کرده باشند، باز میبوید، و آن کس که در پرت افتادهترین روستای حومهی مدائن زندگی میکند و به خاطرِ آنکه دیگر نبوید، بدنش قطعه قطعه شده باشد، باز هر قطعهی بدنش میبوید....
#وطن، عطر است؛ بوی بهارینِ زیستنِ آزادانه است، بوی خوشِ خاک است.وطن، آواز است؛ آوازی که بلوچ میخواند، لرستانی میخواند،ترکمن میخواند، آذری میخواند، بندری میخواند، خراسانی میخواند، گیلک و مازندرانی میخواند، کُرد و کویری میخواند، اصفهانی و شیرازی می خواند، خرمشهری و دامغانی میخواند، افغانی و سیستانی میخواند....
#وطن، یک کلافِ مهربانیِ درهم بافتهی تاریخیست، یک حسّ ِ عطوفتِ انسانی، یک قطعه سنگِ مرمرِ خُرد ناشدنی، پولادِ آب دیده، پَر نرمِ نرمِ سینهی مرغانِ نوروزی، صدای خندهی بیدغدغهی یک کودک که طنینش از این سو تا آن سوی خاک میرود.$وطن، عشق است، نَفسِ عشق، ذاتِ عشق، بلورِ عشق.
بیاموز که عاشق شوی، خواهرِ خوبِ من، برادرِ خوبِ من، فرزندِ خوبِ من!و مگذار که اجانب و پرستندگانِ اجانب و مُزدبگیرانِ اجانب و ابلهانِ بیوطن، از قلبت، این عشق را برانند....#وطن، یک بوته، فقط یک بوته گُلِ چارفصل است که به صد رنگ و با صد عطر، گل می دهد اما یک بوته، فقط یک بوته است نه بیشتر، و تو اگر عاشقانه به گِردش بگردی، تازه حس میکنی که یک بوته است نه هزار، و یک ریشه دارد نه هزار....
از داستانِ: #بر_جادههای_آبی_سرخنوشتهیِ: #نادر_ابراهیمی
ویدئو: تصاویری بسیار زیبا از مناظر طبیعی #ایران که توسط پروژه ایران 4K تصویربرداری شده.حتما افقی ببینید.#ایران_زیبا
کانال ایرانِ جانم
@v_ouriran
وطن برای وطنخواه عِطری دارد، عطری تاریخی، عطری مردمی، عطری شیرین، که تجزیهی وطن و قطعه قطعه شدنِ غماَنگیزش، هرگز این عطر را از میان نمیبَرد. اصفهانیِ خوب، این عطر را میبوید، تاجيکِ خوب میبوید، گُرجیِ خوب میبوید، آذریِ خوب، اگر خاکش هزار قطعه شده باشد، در هزار قطعه میبوید، کُرد اگر زمینش را ذرّه ذرّه کرده باشند، با تمامیِ قدرتِ بویاییاَش، در هر ذرّه میبوید، بلوچ اگر بلوچستانِ مقدّس را اجانبِ رذل، «بلوچستانِ انگلیس» نام گذاری کرده باشند، باز میبوید، و آن کس که در پرت افتادهترین روستای حومهی مدائن زندگی میکند و به خاطرِ آنکه دیگر نبوید، بدنش قطعه قطعه شده باشد، باز هر قطعهی بدنش میبوید....
#وطن، عطر است؛ بوی بهارینِ زیستنِ آزادانه است، بوی خوشِ خاک است.وطن، آواز است؛ آوازی که بلوچ میخواند، لرستانی میخواند،ترکمن میخواند، آذری میخواند، بندری میخواند، خراسانی میخواند، گیلک و مازندرانی میخواند، کُرد و کویری میخواند، اصفهانی و شیرازی می خواند، خرمشهری و دامغانی میخواند، افغانی و سیستانی میخواند....
#وطن، یک کلافِ مهربانیِ درهم بافتهی تاریخیست، یک حسّ ِ عطوفتِ انسانی، یک قطعه سنگِ مرمرِ خُرد ناشدنی، پولادِ آب دیده، پَر نرمِ نرمِ سینهی مرغانِ نوروزی، صدای خندهی بیدغدغهی یک کودک که طنینش از این سو تا آن سوی خاک میرود.$وطن، عشق است، نَفسِ عشق، ذاتِ عشق، بلورِ عشق.
بیاموز که عاشق شوی، خواهرِ خوبِ من، برادرِ خوبِ من، فرزندِ خوبِ من!و مگذار که اجانب و پرستندگانِ اجانب و مُزدبگیرانِ اجانب و ابلهانِ بیوطن، از قلبت، این عشق را برانند....#وطن، یک بوته، فقط یک بوته گُلِ چارفصل است که به صد رنگ و با صد عطر، گل می دهد اما یک بوته، فقط یک بوته است نه بیشتر، و تو اگر عاشقانه به گِردش بگردی، تازه حس میکنی که یک بوته است نه هزار، و یک ریشه دارد نه هزار....
از داستانِ: #بر_جادههای_آبی_سرخنوشتهیِ: #نادر_ابراهیمی
ویدئو: تصاویری بسیار زیبا از مناظر طبیعی #ایران که توسط پروژه ایران 4K تصویربرداری شده.حتما افقی ببینید.#ایران_زیبا
کانال ایرانِ جانم
@v_ouriran
۷:۵۱