مردی به نام پپپپ گواردیولا پس از ده سال و کسب بیست جام امشب برای آخرین بار روی نیمکت منچسترسیتی مینشیند. نقش او در منچسترسیتی را میتوان با نقش سر آلکس فرگوسن در منچستریونایتد، یورگن کلوپ در لیورپول، دیگو سیمئونه در اتلتیکومادرید و لوئیز انریکه در پاریسنژرمن مقایسه کرد؛ مربیانی با سبکهای متفاوت که هر کدام ویژگیها و فلسفهٔ خاص خود را داشتند/دارند و نقش خود را در لوح باشگاهشان حک کردند.
شاید برای خوانندهٔ این سطور این سؤال پیش آید که من را چه به فوتبال؟! سؤال بیربطی نیست. نه علاقهٔ چندانی به فوتبال دارم، نه هیچوقت بهمعنای واقعی فوتبال بازی کردهام و نه حتی مسابقات فوتبال را بهطور مرتب پیگیری میکنم. این یادداشت فقط ادای دینی است به مردی که چیزهایی از او آموختهام و بعضی دیدگاهها، حرفها و کارهایش برایم الهامبخش بوده است. در زیر نگاهی گذرا به برخی از این آموختهها میاندازم:
جایی گفته بود در هنگامی که خودش بازی میکرده سعی میکرده با سر به توپ ضربه نزند. چرا؟ چون سرش را برای فکر کردن لازم داشته! (همین که آدم عمیقاً دریابد که «کلّه» به کار فکر کردن هم میآید نیمی از مسیر را طی کرده است). وقتی هم که نوجوان بوده و با دوستانش فوتبال بازی میکرده، تعجب میکرده که چرا بچهها بعد از بازی راهشان را میکشند و میروند، بهجای این که بمانند و بازی را تحلیل کنند. از همان موقع معلوم بوده که قرار است مربی بزرگی شود. تواضع، احترام به حریف، آمادگی برای یادگیری و تغییر، و درعینحال اعتماد به خود، تیم و سبک بازی. برای موفقیت اغلب مقداری (کم یا زیاد) دیوانگی لازم است. فکرش را بکنید، مربی فوتبال ساعت ۲ نصفهشب به بازیکناش زنگ بزند و در مورد فلان صحنهٔ بازی با او بحث کند. (نقل قول از آرین روبن یا فرانک ریبری –تردید از من است.) داشتن همزمانِ ویژگیهای متناقض احتمالاً فقط از نوابغ برمیآید. مثلاً: تطبیق ایدهها با داشتهها و ابزارهای موجود و، همزمان، تلاش برای فراهم کردن ابزارهای لازم برای تحقق ایدههای رؤیایی. استمرار، شکیبایی، جسارتِ نوآوری. توانایی شناخت استعداد بازیکنها و بهرهگیری درست از آنها و پرورش تواناییهای بالقوهٔ آنها. و در نهایت نشان دادن اهمیت اندیشه حتی در ورزش که، دستکم در ظاهر، متکی بر تواناییهای جسمی است.️باشد که همچنان فرصت آموختن از او، در نقشهای جدیدش در آینده، دست دهد. https://ble.ir/k1samani_channel