خ
۶:۰۵
۶:۰۵
۶:۰۵
۶:۰۵
آن که استاد بود؛ نه به ادعا، که به کرداردانشپژوهی که قدرت را به خدمت دانش درآورددر سوگ استاد شهید دکتر مصباحالهدی باقری یادداشت | دکتر حسن داناییفرد: در روزگاری که بسیاری از قدرت، نردبانی برای عروج شخصی میسازند، همیشه معدودی هستند که آن را ابزاری برای تعالی علم، اخلاق و جامعه میبینند. آنان میدانند که پیوند با قدرت، اگر در چارچوب فضیلت، معنویت و خودشناسی روی دهد، نه تهدیدی برای حوزهی دانایی، بلکه فرصتی برای شکوفایی آن خواهد بود. در میان این چهرههای نادر، «مصباحالهدی باقری» نمونهای روشن از دانشپژوهی فروتن و مدیر فرزانهای بود که در پیوندی صادقانه با ساختارهای مؤثر و تصمیمساز، هیچگاه علم را قربانی سیاست نکرد و قدرت را ملعبه شهرت نساخت. برعکس، آن را به ابزار رشد فهم جمعی و ارتقای زیست اخلاقی دانشگاه بدل کرد. قدرت، هرچند در اختیار و در دسترس او بود، در نیت و جانش راهی نداشت. ایمان داشت که شکوه حقیقی در مقام نیست، در نیت است؛ نه در گسترش دایره نفوذ، بلکه در تعمیق میدان معنا. او در جلسات و محافل علمی، قدرت را با وقار نگاه میکرد؛ با احترامی که تنها از شناخت خطرهای آن برمیآمد. حضورش در مراکز تصمیمگیری یادآور این حقیقت بود که قلههای نفوذ اجتماعی، تنها زمانی ارزشمندند که در خدمت قلههای معرفت قرار گیرند. به شاگردانش میآموخت که شکوه آکادمی، نه در ساختمانهای باشکوه و عنوانهای پرطمطراق، بلکه در درخشندگی اندیشه و سلامت نیت استادان است. مطالعه متن کامل یادداشت#رصد #یادداشت#فرهنگ#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۶:۰۵
ملتی که تهدید به نسلکشی را شنیده، دیگر حق ندارد جهان را با عینک دیروز ببیند - بخش اول یادداشت | حسین قتیب: وقتی از «معامله» با ترامپ حرف میزنید، وقتی میخواهید درباره آینده دفاعی ایران، درباره بازدارندگی، و درباره نسبت بقا و قدرت تصمیم بگیرید، یک تاریخ را از یاد نبرید: سه شنبه ۷ آوریل ۲۰۲۶. در آن روز، رئیس جمهور ایالات متحده در شبکه اجتماعی خودش نوشت که «امشب یک تمدن کامل خواهد مرد، و دیگر هرگز بازگردانده نخواهد شد.» این فقط یک تهدید علیه یک دولت نبود. سخن از ایران بود، از یک سرزمین، از یک حافظه تاریخی، و از ۹۰ میلیون انسانی که قرار بود در زبان او به موضوع نابودی بدل شوند. در سیاست، بعضی لحظهها صرفاً «میگذرند» و بعضی لحظهها در جهان میمانند. یکی از بینشهای مهم هانا آرنت این بود که کنش سیاسی، برخلاف بسیاری از انواع دیگر عمل انسانی، کیفیتی برگشتناپذیر دارد. چیزی که گفته یا انجام میشود، دیگر به سادگی به عقب بازنمیگردد. فقط میتوان کوشید پیامدهایش را مهار کرد، یا برای آن پاسخی درخور یافت. از این منظر، سخن ترامپ از همان لحظه که نوشته شد، کار خود را کرده بود. حتی اگر بعدتر به اقدام اتمی منتهی نمیشد، حتی اگر جنگ به شکلی دیگر تمام میشد، آن جمله وارد جهان شده بود و اثرش را بر روان، حافظه و محاسبه سیاسی ما گذاشته بود. نباید این را به حساب هیاهوی معمول رسانهای گذاشت. نباید گفت این هم یکی از همان جملههای شتابزده و پرخاشگرانه ترامپ بود. نه. این صرفاً یک توییت نبود. این یک سلاح بود. ما ایرانیان، چه در داخل و چه در بیرون از کشور، آن را فقط نخواندیم. آن را با تن و روان خود حس کردیم. سنگینی آن جمله، از جنس خبر عادی یا رجزخوانی روزمره نبود. آنچه بر ما وارد شد، رنجی جانبی یا عارضهای حاشیهای نبود. وقتی رئیس جمهور یک ابرقدرت از مرگ یک تمدن سخن می گوید، خودِ این گفتار بخشی از خشونت است. اینجا زبان دیگر فقط توصیف نمی کند، عمل می کند. می ترساند، تحقیر می کند، و افق نابودی را پیش چشم یک ملت می گذارد. دقیقاً به همین دلیل است که جمله پایانی ترامپ را باید جدی گرفت: «خدا مردم بزرگ ایران را حفظ کند.» در نگاه اول شاید این فقط یک تناقض مضحک به نظر برسد؛ آمیزهای از تهدید و دعای خیر. اما در تاریخ خشونتهای بزرگ، این ترکیب نه عجیب است و نه بیسابقه. آنان که دست به ویرانیهای وسیع زدهاند، به ندرت خود را ویرانگر نامیدهاند. اغلب خود را منجی معرفی کرده اند، حاملان ضرورت، عاملان رهایی، یا کسانی که به نام خیر بزرگتر دست به شر میزنند. زبانِ لطف و زبانِ حذف، بارها در کنار هم آمدهاند. این همنشینی تصادفی نیست. بخشی از منطق درونی قدرتی است که میخواهد نابودی را در لباس نجات عرضه کند. آرشیوهای استعمار، مداخله، اشغال و مهندسی خشونت، پر است از همین لحن. کسانی که جهان مردمان دیگر را در هم شکستند، اغلب با واژگان تمدن، پیشرفت، نظم، یا نجات سخن گفتند. همین سازوکار است که به عاملان خشونت امکان میدهد خود را همچنان در موضع اخلاقی تصور کنند، به تماشاگران اجازه میدهد با وجدان آسودهتر کنار بیایند. برای ما، مسئله فقط این نیست که ترامپ چه کرد یا چه نکرد. مسئله این است که او چه چیزی را ممکن کرد. وقتی رئیس جمهور آمریکا آشکارا از امکان مرگ یک تمدن حرف می زند، سطح بحث عوض میشود. از این لحظه به بعد، دیگر نمیتوان درباره امنیت، مذاکره، بازدارندگی و آینده دفاعی کشور با همان زبان سابق سخن گفت؛ با همان خوشخیالیهایی که گمان میکنند نهایت تهدید، فشار اقتصادی یا حمله محدود است. کسی که از نابودی یک تمدن سخن گفته، مرز را جابه جا کرده است. و ملتی که این جمله را شنیده، دیگر حق ندارد جهان را با عینک دیروز ببیند. و شاید خطرناکترین بخش ماجرا همین باشد: اینکه جهان به تدریج به شنیدن چنین جملاتی عادت کند. اینکه تهدید به نابودی، در ازدحام خبرها، تحلیل ها و موضع گیریها، کم کم به یکی از صداهای عادی زمانه بدل شود. مقاومت در برابر این عادت، فقط کار حقوقدانان یا دیپلماتها نیست.#رصد #یادداشت#راهبرد#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۷:۴۳
خانه اندیشهورزان ملتی که تهدید به نسلکشی را شنیده، دیگر حق ندارد جهان را با عینک دیروز ببیند - بخش اول یادداشت | حسین قتیب: وقتی از «معامله» با ترامپ حرف میزنید، وقتی میخواهید درباره آینده دفاعی ایران، درباره بازدارندگی، و درباره نسبت بقا و قدرت تصمیم بگیرید، یک تاریخ را از یاد نبرید: سه شنبه ۷ آوریل ۲۰۲۶. در آن روز، رئیس جمهور ایالات متحده در شبکه اجتماعی خودش نوشت که «امشب یک تمدن کامل خواهد مرد، و دیگر هرگز بازگردانده نخواهد شد.» این فقط یک تهدید علیه یک دولت نبود. سخن از ایران بود، از یک سرزمین، از یک حافظه تاریخی، و از ۹۰ میلیون انسانی که قرار بود در زبان او به موضوع نابودی بدل شوند. در سیاست، بعضی لحظهها صرفاً «میگذرند» و بعضی لحظهها در جهان میمانند. یکی از بینشهای مهم هانا آرنت این بود که کنش سیاسی، برخلاف بسیاری از انواع دیگر عمل انسانی، کیفیتی برگشتناپذیر دارد. چیزی که گفته یا انجام میشود، دیگر به سادگی به عقب بازنمیگردد. فقط میتوان کوشید پیامدهایش را مهار کرد، یا برای آن پاسخی درخور یافت. از این منظر، سخن ترامپ از همان لحظه که نوشته شد، کار خود را کرده بود. حتی اگر بعدتر به اقدام اتمی منتهی نمیشد، حتی اگر جنگ به شکلی دیگر تمام میشد، آن جمله وارد جهان شده بود و اثرش را بر روان، حافظه و محاسبه سیاسی ما گذاشته بود. نباید این را به حساب هیاهوی معمول رسانهای گذاشت. نباید گفت این هم یکی از همان جملههای شتابزده و پرخاشگرانه ترامپ بود. نه. این صرفاً یک توییت نبود. این یک سلاح بود. ما ایرانیان، چه در داخل و چه در بیرون از کشور، آن را فقط نخواندیم. آن را با تن و روان خود حس کردیم. سنگینی آن جمله، از جنس خبر عادی یا رجزخوانی روزمره نبود. آنچه بر ما وارد شد، رنجی جانبی یا عارضهای حاشیهای نبود. وقتی رئیس جمهور یک ابرقدرت از مرگ یک تمدن سخن می گوید، خودِ این گفتار بخشی از خشونت است. اینجا زبان دیگر فقط توصیف نمی کند، عمل می کند. می ترساند، تحقیر می کند، و افق نابودی را پیش چشم یک ملت می گذارد. دقیقاً به همین دلیل است که جمله پایانی ترامپ را باید جدی گرفت: «خدا مردم بزرگ ایران را حفظ کند.» در نگاه اول شاید این فقط یک تناقض مضحک به نظر برسد؛ آمیزهای از تهدید و دعای خیر. اما در تاریخ خشونتهای بزرگ، این ترکیب نه عجیب است و نه بیسابقه. آنان که دست به ویرانیهای وسیع زدهاند، به ندرت خود را ویرانگر نامیدهاند. اغلب خود را منجی معرفی کرده اند، حاملان ضرورت، عاملان رهایی، یا کسانی که به نام خیر بزرگتر دست به شر میزنند. زبانِ لطف و زبانِ حذف، بارها در کنار هم آمدهاند. این همنشینی تصادفی نیست. بخشی از منطق درونی قدرتی است که میخواهد نابودی را در لباس نجات عرضه کند. آرشیوهای استعمار، مداخله، اشغال و مهندسی خشونت، پر است از همین لحن. کسانی که جهان مردمان دیگر را در هم شکستند، اغلب با واژگان تمدن، پیشرفت، نظم، یا نجات سخن گفتند. همین سازوکار است که به عاملان خشونت امکان میدهد خود را همچنان در موضع اخلاقی تصور کنند، به تماشاگران اجازه میدهد با وجدان آسودهتر کنار بیایند. برای ما، مسئله فقط این نیست که ترامپ چه کرد یا چه نکرد. مسئله این است که او چه چیزی را ممکن کرد. وقتی رئیس جمهور آمریکا آشکارا از امکان مرگ یک تمدن حرف می زند، سطح بحث عوض میشود. از این لحظه به بعد، دیگر نمیتوان درباره امنیت، مذاکره، بازدارندگی و آینده دفاعی کشور با همان زبان سابق سخن گفت؛ با همان خوشخیالیهایی که گمان میکنند نهایت تهدید، فشار اقتصادی یا حمله محدود است. کسی که از نابودی یک تمدن سخن گفته، مرز را جابه جا کرده است. و ملتی که این جمله را شنیده، دیگر حق ندارد جهان را با عینک دیروز ببیند. و شاید خطرناکترین بخش ماجرا همین باشد: اینکه جهان به تدریج به شنیدن چنین جملاتی عادت کند. اینکه تهدید به نابودی، در ازدحام خبرها، تحلیل ها و موضع گیریها، کم کم به یکی از صداهای عادی زمانه بدل شود. مقاومت در برابر این عادت، فقط کار حقوقدانان یا دیپلماتها نیست. #رصد #یادداشت #راهبرد #پرونده_مقاومت_ملی خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!
ملتی که تهدید به نسلکشی را شنیده، دیگر حق ندارد جهان را با عینک دیروز ببیند - بخش اول یادداشت | حسین قتیب: وقتی از «معامله» با ترامپ حرف میزنید، وقتی میخواهید درباره آینده دفاعی ایران، درباره بازدارندگی، و درباره نسبت بقا و قدرت تصمیم بگیرید، یک تاریخ را از یاد نبرید: سه شنبه ۷ آوریل ۲۰۲۶. در آن روز، رئیس جمهور ایالات متحده در شبکه اجتماعی خودش نوشت که «امشب یک تمدن کامل خواهد مرد، و دیگر هرگز بازگردانده نخواهد شد.» این فقط یک تهدید علیه یک دولت نبود. سخن از ایران بود، از یک سرزمین، از یک حافظه تاریخی، و از ۹۰ میلیون انسانی که قرار بود در زبان او به موضوع نابودی بدل شوند. در سیاست، بعضی لحظهها صرفاً «میگذرند» و بعضی لحظهها در جهان میمانند. یکی از بینشهای مهم هانا آرنت این بود که کنش سیاسی، برخلاف بسیاری از انواع دیگر عمل انسانی، کیفیتی برگشتناپذیر دارد. چیزی که گفته یا انجام میشود، دیگر به سادگی به عقب بازنمیگردد. فقط میتوان کوشید پیامدهایش را مهار کرد، یا برای آن پاسخی درخور یافت. از این منظر، سخن ترامپ از همان لحظه که نوشته شد، کار خود را کرده بود. حتی اگر بعدتر به اقدام اتمی منتهی نمیشد، حتی اگر جنگ به شکلی دیگر تمام میشد، آن جمله وارد جهان شده بود و اثرش را بر روان، حافظه و محاسبه سیاسی ما گذاشته بود. نباید این را به حساب هیاهوی معمول رسانهای گذاشت. نباید گفت این هم یکی از همان جملههای شتابزده و پرخاشگرانه ترامپ بود. نه. این صرفاً یک توییت نبود. این یک سلاح بود. ما ایرانیان، چه در داخل و چه در بیرون از کشور، آن را فقط نخواندیم. آن را با تن و روان خود حس کردیم. سنگینی آن جمله، از جنس خبر عادی یا رجزخوانی روزمره نبود. آنچه بر ما وارد شد، رنجی جانبی یا عارضهای حاشیهای نبود. وقتی رئیس جمهور یک ابرقدرت از مرگ یک تمدن سخن می گوید، خودِ این گفتار بخشی از خشونت است. اینجا زبان دیگر فقط توصیف نمی کند، عمل می کند. می ترساند، تحقیر می کند، و افق نابودی را پیش چشم یک ملت می گذارد. دقیقاً به همین دلیل است که جمله پایانی ترامپ را باید جدی گرفت: «خدا مردم بزرگ ایران را حفظ کند.» در نگاه اول شاید این فقط یک تناقض مضحک به نظر برسد؛ آمیزهای از تهدید و دعای خیر. اما در تاریخ خشونتهای بزرگ، این ترکیب نه عجیب است و نه بیسابقه. آنان که دست به ویرانیهای وسیع زدهاند، به ندرت خود را ویرانگر نامیدهاند. اغلب خود را منجی معرفی کرده اند، حاملان ضرورت، عاملان رهایی، یا کسانی که به نام خیر بزرگتر دست به شر میزنند. زبانِ لطف و زبانِ حذف، بارها در کنار هم آمدهاند. این همنشینی تصادفی نیست. بخشی از منطق درونی قدرتی است که میخواهد نابودی را در لباس نجات عرضه کند. آرشیوهای استعمار، مداخله، اشغال و مهندسی خشونت، پر است از همین لحن. کسانی که جهان مردمان دیگر را در هم شکستند، اغلب با واژگان تمدن، پیشرفت، نظم، یا نجات سخن گفتند. همین سازوکار است که به عاملان خشونت امکان میدهد خود را همچنان در موضع اخلاقی تصور کنند، به تماشاگران اجازه میدهد با وجدان آسودهتر کنار بیایند. برای ما، مسئله فقط این نیست که ترامپ چه کرد یا چه نکرد. مسئله این است که او چه چیزی را ممکن کرد. وقتی رئیس جمهور آمریکا آشکارا از امکان مرگ یک تمدن حرف می زند، سطح بحث عوض میشود. از این لحظه به بعد، دیگر نمیتوان درباره امنیت، مذاکره، بازدارندگی و آینده دفاعی کشور با همان زبان سابق سخن گفت؛ با همان خوشخیالیهایی که گمان میکنند نهایت تهدید، فشار اقتصادی یا حمله محدود است. کسی که از نابودی یک تمدن سخن گفته، مرز را جابه جا کرده است. و ملتی که این جمله را شنیده، دیگر حق ندارد جهان را با عینک دیروز ببیند. و شاید خطرناکترین بخش ماجرا همین باشد: اینکه جهان به تدریج به شنیدن چنین جملاتی عادت کند. اینکه تهدید به نابودی، در ازدحام خبرها، تحلیل ها و موضع گیریها، کم کم به یکی از صداهای عادی زمانه بدل شود. مقاومت در برابر این عادت، فقط کار حقوقدانان یا دیپلماتها نیست. #رصد #یادداشت #راهبرد #پرونده_مقاومت_ملی خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید! ملتی که تهدید به نسلکشی را شنیده، دیگر حق ندارد جهان را با عینک دیروز ببیند - بخش دوم یادداشت | حسین قتیب: نهادهای بینالمللی و حقوق بینالملل نتوانستند مانع ترامپ برای بیان آشکار برنامه برای نسلکشی شود. شرایط پس از جنگ جهانی دوم این گونه است که ایالات متحده از قواعد و نهادهای بینالمللی برای دیگران حمایت میکند، اما خود را از شمول الزامآور آنها معاف نگه میدارد. ایالات متحده عضو اساسنامه رم نیست. دولت ترامپ علیه مقامهای دادگاه کیفری بینالمللی، از جمله ۹ قاضی و دادستان ارشد، تحریم وضع کرده است. شورای امنیت سازمان ملل اختیار دارد وضعیتها را صرفنظر از عضویت دولتها به دادگاه کیفری بینالمللی ارجاع دهد، اما در عمل از نظر ساختاری ناتوان از اقدام علیه یکی از اعضای دائمِ دارای حق وتو است. و رأی دیوان عالی آمریکا در پرونده Trump v. United States در سال ۲۰۲۴، امکان پیگرد داخلی برای «اَعمال رسمی» را، هرقدر هم آشکارا غیرقانونی باشند، مسدود میکند. پس راه حل پاسخ به تهدید نسل کشی ترامپ و جلو گیری از تهدید مشابه چیست؟ من این جا دوباره به بازدارندگی اتمی اشاره میکنم. بحث اصلی این است که بازدارندگی فقط به معنای «توان ضربه زدن» نیست. در نظریه بازدارندگی، مسئله این است که طرف مقابل باور کند اگر دست به یک اقدام وجودی یا ویرانگر مانند نابودی تمدن بزند، با پاسخی روبهرو خواهد شد که هزینهای غیرقابل قبول بر او تحمیل میکند. پس بازدارندگی سه جزء اصلی دارد: توان واقعی، بقای آن توان پس از حمله اول، و اعتبار سیاسی و روانی آن در نگاه دشمن. اگر یکی از این سه نباشد، بازدارندگی ناقص میشود. در این چارچوب، بازدارندگی هستهای با بازدارندگی متعارف فرق دارد. توان متعارف، مثل موشک، پهپاد، جنگ دریایی، یا بستن مسیرهای حیاتی تجارت، میتواند هزینه ایجاد کند، خسارت وارد کند، و حتی در برخی سطوح دشمن را محتاط کند. اما این ابزارها همیشه برای متوقف کردن یک تهدید وجودی کافی نیستند. چرا؟ چون ممکن است طرف مقابل به این نتیجه برسد که با وجود این هزینهها، هنوز میتواند حملهای بسیار بزرگ انجام دهد و از پاسخ همسطح در امان بماند. بازدارندگی هستهای دقیقاً از همین جا اهمیت پیدا میکند: چون تنها چیزی است که میتواند تهدید نابودی گسترده را با تهدید نابودی گسترده متقابل پاسخ دهد. هسته نظریه بازدارندگی هستهای این است که دشمن باید بداند حتی اگر او اول حمله کند، باز هم نمیتواند از مجازات ویرانگر فرار کند. به این میگویند «توان ضربه دوم». یعنی شما فقط نباید توان هستهای داشته باشید، بلکه باید این توان آنقدر بقاپذیر باشد که با یک حمله نخست از بین نرود. اگر دشمن مطمئن باشد که میتواند همه ظرفیت شما را در حمله اول نابود کند، بازدارندگی ضعیف میشود. اما اگر بداند که حتی پس از حمله اول، باز هم پاسخ هستهای دریافت خواهد کرد، احتمال اقدامش به شدت پایین میآید.یعنی دشمن باید مطمئن باشد که این فقط یک شعار نیست. باید بداند که تصمیمگیرنده واقعاً ممکن است در شرایط خاص آن را به کار بگیرد یا دستکم ریسک آن واقعی است. بازدارندگی در نهایت یک بازی ادراکی است. مهم فقط آنچه شما دارید نیست، بلکه آن چیزی است که دشمن باور میکند شما دارید و حاضر به استفاده از آن هستید. از این منظر، میتوان گفت توان موشکی ایران یا ابزارهایی مثل تهدید تنگه هرمز ممکن است بتوانند اقتصاد جهانی را دچار اختلال کنند یا هزینههایی ایجاد کنند، اما اینها لزوماً همتراز با تهدید نابودی تمدنی نیستند. این ابزارها میتوانند بازدارندگی محدود یا منطقهای ایجاد کنند، اما اگر نتوانند بقای دشمن را در معرض خطر جدی قرار دهند، ممکن است برای بازداشتن یک ابرقدرت از تهدیدی وجودی کافی نباشند. در زبان نظری، اینها ابزار تحمیل هزینهاند، اما نه الزاماً ابزار ایجاد «آسیب غیرقابل قبول متقابل» در سطحی که تهدید وجودی را متوقف کند. اینجاست که طرفداران بازدارندگی هستهای استدلال میکنند فقط یک توان هستهای بقاپذیر میتواند عدم تقارن را از میان ببرد. یعنی اگر طرف مقابل بتواند تمدن شما را تهدید کند، شما هم باید بتوانید بقای او را به خطر بیندازید. در این منطق، صلح نه بر پایه اخلاق، بلکه بر پایه ترس متقابل بنا میشود. یعنی جنگ هستهای رخ نمیدهد چون هر دو طرف میدانند که نتیجهاش برای خودشان نیز فاجعهبار خواهد بود.#رصد #یادداشت#راهبرد#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۷:۴۴
انیمیشنهای لگویی چگونه توانستند جریان روایی به نفع ایران ایجاد کنند؟ اسکرینشات | برنامه ۸۷ | گفتوگوی: وحید خضاب؛ مترجم و پژوهشگر سرباز روح الله رضوی؛ مجری شبکه خبر نیما اکبرخانی؛ کارشناس مسائل نظامی#اسکرینشات #کلیپ#رسانه#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۹:۰۱
عبور از جنگ، در تراز حکمرانی: وقتی میدان اصلی، درون ماست یادداشت | فرزاد جهانبین: در این روزها، وسوسهای پنهان اما خطرناک وجود دارد: اینکه جنگ را فقط در آسمان و زمینِ میدان سخت ببینیم و گمان کنیم سرنوشت، همانجا رقم میخورد. این، سادهسازیِ یک واقعیت پیچیده است. تجربههای تاریخی نشان دادهاند که فرسایش یا پیروزی، پیش از آنکه در خط مقدم تثبیت شود، «درون جامعه»، در «کیفیت تصمیم»، و در «نحوه فهم ما از موقعیت» شکل میگیرد._ اگر این تلقی را بپذیریم، آنگاه عبور از این وضعیت، بیش از هر چیز، نیازمند دقت در چند دوگانه است؛ دوگانههایی که اگر درست فهم نشوند، بهتدریج ظرفیت درونی ما را تحلیل میبرند:نخست، مسئله انسجام است.
انسجام، بهمعنای حذف اختلاف نیست. جامعه زنده، جامعهای است که در آن تفاوت دیدگاه وجود دارد. اما آنچه خطرناک است، جایی است که اختلاف از سطح روش عبور میکند و اصل هدف را نشانه میگیرد. آنجا دیگر با «تفاوت» مواجه نیستیم، با «فرسایش» روبهرو هستیم. حفظ این مرز، امروز یک ضرورت راهبردی است.دوم، نسبت ما با فشار زمان است.
تابآوری اگر به معنای صرفاً دوام آوردن فهم شود، بهتدریج به فرسایش بدل میشود. جامعهای که فقط تحمل میکند اما خود را اصلاح نمیکند، زیر بار فشارها تحلیل میرود. در مقابل، اگر هر فشار، به بازنگری در شیوهها منجر شود، همان فشار میتواند به منبعی برای تقویت بدل گردد.سوم، مسئله واقعبینی است.
نه باید در توان خود اغراق کرد و نه در قدرت دشمن. هر دو، به یک اندازه خطرناکاند. اغراق در توان، ما را به خطاهای پرهزینه میکشاند و اغراق در قدرت طرف مقابل، ما را به انفعال. آنچه راهگشاست، فهم دقیق صحنه و تصمیمگیری بر مبنای آن است، نه بر اساس احساساتِ مقطعی و البته فهم انسان های شجاع با ترسو متفاوت است.چهارم، ابتکار عمل است.
اگر صرفاً در حال پاسخ دادن باشیم، حتی پاسخهای موفق هم ما را از موضع بازیگر خارج میکند. بازیگر واقعی کسی است که بتواند دستور کار را شکل دهد؛ تعیین کند چه چیزی، در چه زمانی، به مسئله اصلی تبدیل شود.پنجم، اعتماد عمومی است.
اعتماد در شرایط عادی هم سرمایه مهمی است، اما در شرایط بحران، به مهمترین پشتوانه تبدیل میشود. این سرمایه، بهآسانی بهدست نمیآید و اگر آسیب ببیند، بهسرعت هم قابل بازسازی نیست. هر تصمیمی و هر نوع اطلاع رسانی که این اعتماد را کاهش دهد، حتی اگر در کوتاهمدت کارآمد به نظر برسد، در افق بلندمدت هزینهزا خواهد بود. با همه محدودیت ها در دوره جنگ، باید به این موضوع توجه کرد.ششم، روایت است.
در جهان امروز، واقعیتها بهتنهایی تعیینکننده نیستند؛ نحوه روایت آنها نیز به همان اندازه اهمیت دارد. اگر روایت منسجم وجود نداشته باشد، حتی دستاوردها هم در ذهن جامعه بیاثر میشوند و جای خود را به سردرگمی میدهند.و در نهایت، نسبت ما با کنش است.
دوگانهای که گاهی بهاشتباه ساخته میشود: یا هیجان و یا انفعال. حال آنکه مسیر واقعی، در هیچیک از این دو نیست. آنچه نیاز داریم، شجاعتی است که بر محاسبه استوار باشد؛ تصمیمی که هم پیشبرنده باشد و هم از هزینههای خود آگاه. جمعبندی این نکتهها شاید در یک جمله قابل بیان باشد: مسئله امروز، فقط عبور از یک درگیری نیست؛ مسئله، نحوه عبور است. اگر این عبور، با حفظ انسجام، با دقت در تصمیم، و با مراقبت از سرمایه اجتماعی همراه باشد، حتی یک دوره پرهزینه میتواند به بازسازی قدرت منجر شود. اما اگر این ساحتها نادیده گرفته شوند، حتی دستاوردهای مقطعی هم نمیتوانند مانع از یک فرسایش عمیق شوند. میدان اصلی، بیش از آنکه بیرون از ما باشد، در درون ماست؛ و نسبت ما با این میدان است که سرنوشت را تعیین میکند.#رصد #یادداشت#جامعه #فرهنگ#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱۰:۳۲
️ ابعاد پنهان انگیزه پاکستان برای میانجیگریآیا پاکستان برای فرار از درگیر شدن در جنگ، ایران و آمریکا را به آتشبس تشویق میکند؟ خلاصه مقاله | آوردگاه: وبسایت دراپسایت نیوز با انتشار گزارشی طولانی از ابعاد پیمان دفاعی اخیر شکلگرفته ما بین عربستان و پاکستان به بررسی این احتمال میپردازد که یکی از دلایل اصلی تلاش پاکستان برای پایان دادن به جنگ، نگرانی از کشیده شدن خود به درگیری است. تعهدات ناشی از پیمان دفاعی با عربستان سعودی این احتمال را ایجاد میکند که اسلامآباد ناخواسته به بخشی از جنگ تبدیل شود؛ سناریویی که با توجه به شرایط داخلی پاکستان و همراهی گسترده افکار عمومی با ایران، موقعیت ژئوپلیتیک بحرانی و درگیری در جبهه هند و افغانستان، میتواند برای این کشور بسیار پرهزینه باشد. درست در روز مذاکرات حضوری ایران و آمریکا در اسلامآباد وزارت دفاع عربستان خبر از استقرار چندین جنگنده و نیروی رزمی پاکستان در شرق این کشور جهت مقابله با تهدیدات امنیتی در چارچوب پیمان دفاعی مشترک این دو کشور داد. خبری که تا امروز واکنش رسمی از ارتش پاکستان در بر نداشته. سابقه همکاریهای دفاعی میان پاکستان و عربستان به دهه ۱۹۸۰ بازمیگردد و در طول زمان از سطح همکاریهای آموزشی و لجستیکی فراتر رفته است. توافقهای بعدی، بهویژه از دهه ۲۰۰۰ به بعد، بهتدریج دامنه تعهدات را گسترش دادهاند، تا جایی که در اصلاحات جدیدتر، موضوع دفاع مستقیم از عربستان در شرایط خاص نیز وارد چارچوب همکاریها شده است. با وجود این، ابعاد دقیق پیمان جدید همچنان بهطور کامل شفاف نیست و حتی در داخل پاکستان نیز بدون بررسی پارلمانی به اجرا رسیده است. آنچه از اسناد و اظهارات رسمی برمیآید، تأکید بر نوعی تعهد دفاعی است که در صورت درخواست عربستان میتواند شامل اعزام نیرو و حمایت نظامی برای حفظ امنیت، حاکمیت و تمامیت ارضی این کشور باشد، هرچند جزئیات اجرایی آن مبهم باقی مانده است. در مجموع، این پیمان دفاعی در شرایط جنگی کنونی، پاکستان را در موقعیتی پیچیده قرار داده است؛ از یک سو تلاش برای میانجیگری و کاهش تنش، و از سوی دیگر، وجود تعهداتی که ممکن است آن را به درگیری بکشاند. همین تناقض، سیاست خارجی اسلامآباد را به سمت احتیاط بیشتر و تأکید بر دیپلماسی سوق داده است، تا از ورود مستقیم به یک بحران منطقهای پرهزینه جلوگیری کند.#رصد #یادداشت#کشورهای_منطقه#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱۲:۰۲
پنج هدف رژیم اسرائیل از ادامه حملات به لبناناز تغییر مرزهای شمالی تا ترمیم چهره داخلی خود یادداشت | امید هراتیاصل: اهداف متعددی را میتوان برای ادامه حملات رژیم اسرائیل به لبنان در نظر گرفت که نخستین آن، تضعیف ساختاری حزبالله بهعنوان مهمترین متحد منطقهای ایران است. از نگاه اسرائیلیها، گنجاندن شرط توقف حملات بر لبنان درحالیکه حزبالله همچنان فعال و قدرتمند باقیمانده است، نتیجهای جز افزایش تهدیدهای امنیتی در مرزهای شمالی آن نخواهد داشت. هدف دوم، آزمودن حدود و میزان تعهد ایران به متحدان منطقهای خود است. ادامه حملات به لبنان میتواند بهعنوان نوعی «آزمون راهبردی» برای تهران تلقی شود. اگر ایران برای حفظ آتشبس با آمریکا از واکنش مستقیم یا حمایت فعال از حزبالله خودداری کند، این امر میتواند به تضعیف اعتبار ایران در میان شبکه گروههای همسو در منطقه منجر شود. در مقابل، اگر ایران برای دفاع از حزبالله وارد تنش جدیدی شود، آتشبس با آمریکا در معرض فروپاشی قرار خواهد گرفت. در هر دو حالت، رژیم میتواند از شکاف ایجاد شده در محور مقاومت بهرهبرداری کند. سومین هدف، ایجاد واقعیتهای جدید امنیتی در جنوب لبنان است. برخی نشانهها حاکی از آن است که رژیم اسرائیل در پی ایجاد یک منطقه حائل یا دستکم تخریب زیرساختهای نظامی و حتی غیرنظامی در مناطق مرزی است تا بازگشت سریع حزبالله به این مناطق دشوار شود. این رویکرد یادآور سیاستهایی است که اسرائیل در دیگر مناطق درگیری برای تغییر شرایط میدانی پیش از شکلگیری توافقات سیاسی دنبال کرده است. در واقع، نتانیاهو به دنبال آن است تا قبل از شروع مذاکرات با دولت لبنان بر بخشهای وسیعی از جنوب لبنان سیطره پیدا کند. در حال حاضر، حدود ۱۵ درصد از خاک لبنان تخلیه شده و بیش از یک میلیون نفر آواره شدهاند. بسیاری از این افراد احتمالاً هرگز نمیتوانند به خانههایشان بازگردند، زیرا احساس عمومی این است که نوعی «پاکسازی قومی» هدفمند علیه جمعیت شیعه در جنوب در حال وقوع است که استفاده از بمبهای حاوی فسفر سفید برای نابودی زمینهای کشاورزی دلالت بر آن دارد. این وضعیت شبیه به نوار غزه است، جایی که رژیم پس از دو سال حملات و ویرانیهای گسترده، اکنون حدود ۵۳ درصد از آن را در اشغال دارد. چهارمین انگیزه را میتوان در سطح سیاست داخلی رژیم اسرائیل جستوجو کرد، زیرا تعهد نامشخص ترامپ به اهداف اولیه خود (در سه حوزه هستهای، موشکی و نفوذ منطقهای) و هم چنین، تشدید انتقادهای داخلی از ناکامی نتانیاهو در تحقق وعدههای عمومیاش، ادامه عملیات نظامی در لبنان را به ابزاری برای حفظ انسجام، نمایش قدرت بازدارندگی و پاسخ به فشارهای سیاسی داخلی تبدیل کرده است. در شرایطی که جامعه اسرائیل پس از سالها تنش امنیتی با تهدیدهای چند جبههای روبهرو است، نشاندادن ابتکار عمل نظامی میتواند به تقویت جایگاه دولت در داخل کمک کند. در نهایت، ادامه حملات به لبنان میتواند تلاشی برای تأثیرگذاری بر روند مذاکرات منطقهای نیز باشد. رژیم اسرائیل ممکن است نگران باشد که یک آتشبس پایدار میان آمریکا و ایران بدون محدودشدن شبکه نیروهای همسو با تهران، به تثبیت نفوذ منطقهای ایران منجر شود. از این منظر، حملات به لبنان میتواند بهعنوان ابزاری برای تغییر محاسبات طرفهای مذاکره و جلوگیری از شکلگیری توافقی دیده شود که از نگاه اسرائیل امنیت بلندمدت آن را تضمین نمیکند. مطالعه متن کامل یادداشت#رصد #یادداشت#راهبرد#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱۳:۳۲
هزینههای سنگین اقتصادی جنگ با ایران برای اسرائیل خلاصه مقاله | روزنامه اسرائیلی کلکلیست: هرچند هیچکدام از طرفین جنگ اخیر با ایران را بهصورت قاطع نبردند، اما اقتصاد اسرائیل پیشاپیش بازنده اصلی این درگیری بوده است. انتظارهای اولیه برای ضربه سریع، تغییر رژیم در ایران و پایان تهدید وجودی، جای خود را به یک جنگ پنجو نیم هفتهای، بازگشت به نقطه صفر و ورود به «دورانی از جنگهای مکرر» داده است که بار اقتصادی سنگینی بر دوش نسلهای آینده خواهد گذاشت..آسیبهای مستقیم به اقتصاد
اقتصاد اسرائیل برای ششمین بار در سالهای اخیر (سه بار کرونا، حمله ۷ اکتبر و جنگ ۱۲ روزه) وارد حالت تعطیلی کامل شد. تعطیلی فرودگاهها، توقف پروازها و خروج شرکتهای بینالمللی باعث شد اقتصاددان ارشد وزارت دارایی پیشبینی کند که تولید ناخالص داخلی (GDP) در سهماهه اول سال ۲۰۲۶ حدود ۹٫۵ درصد کاهش یابد. تا پیش از تعطیلات، حدود ۲۶ هزار درخواست جبران خسارت اموال (خانه، خودرو، کسبوکار) ثبت شده که مجموع آن به حدود ۱٫۵ میلیارد شکل (۵۰۰ میلیون دلار) میرسد. هزینه طرح جبران خسارت کسبوکارهایی که فعالیتشان مختل شد، برای این جنگ (که سه برابر طولانیتر از جنگ ۱۲ روزه بود) به ۶٫۵ میلیارد شکل (۲٫۱ میلیارد دلار) رسیده و نیم میلیارد شکل دیگر هم از طریق بیمه ملی به بیکاران پرداخت خواهد شد.جهش عظیم هزینههای دفاعی
با این حال، هزینههای غیرنظامی در برابر افزایش بودجه دفاعی تقریباً ناچیز است. درست پیش از تصویب بودجه ۲۰۲۶، دولت افزایش حدود ۳۰ میلیارد شکلی را تأیید کرد و بودجه دفاعی به ۱۴۳ میلیارد شکل (۴۷٫۵ میلیارد دلار) رسید. در حالی که کمیته ناگل (کمیته بررسی بودجه دفاعی دهه آینده) پیشبینی کرده بود بودجه سال ۲۰۲۶ تنها ۹۶ میلیارد شکل باشد. یعنی اختلاف ۴۷ میلیارد شکلی حتی پیش از درخواستهای جدید آینده.تغییر استراتژیک و چشمانداز آینده
ناکامی در تغییر رژیم ایران و تداوم تهدید وجودی (بهویژه با توجه به نیم تُن اورانیوم غنیشده و سرعت بازیابی تولید تسلیحات ایران پس از جنگ ۱۲ روزه) باعث شده است که امید به کاهش بودجه دفاعی کاملاً از بین برود. پس از جنگ ۱۲ روزه هنوز برخی در وزارت دارایی امیدوار به کاهش تدریجی هزینهها بودند، اما جنگ اخیر باعث تثبیت درخواست نهادهای دفاعی شده است. نتانیاهو درخواست افزایش ۳۵۰ میلیارد شکلی بودجه دفاعی در دهه آینده داده است. روند دهه گذشته که سهم هزینههای دفاعی از GDP کاهش یافته بود (توافق یعلون-کحلون)، پس از ۷ اکتبر کاملاً معکوس شده و اکنون به سمت اولویت مطلق نظامی حرکت میکند. این افراط در هزینههای نظامی، بودجههای غیرنظامی (آموزش، بهداشت، رفاه) را به شدت فشرده کرده و رشد اقتصادی بلندمدت اسرائیل را تهدید میکند.#رصد #یادداشت#اقتصاد#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱۵:۰۲
کاهش تولید صنعتی آمریکا تحلیل | اندیشکده مرصاد: دادههای اقتصادی مارس نشان میدهد که تولید صنعتی آمریکا با افت ناگهانی مواجه شده است. این کاهش، یکی از نشانههای اولیه شکلگیری رکود تورمی در اقتصاد آمریکا به شمار میرود. اگرچه رئیسجمهور ایالات متحده ممکن است از طریق پروپاگاندای رسانهای تلاش کند تأثیر جنگ ایران را بر اقتصاد آمریکا انکار کند؛ اما واقعیتهای اقتصادی قابل انکار نیستند. مقایسه آمار تولید صنعتی در مارس با ماههای پیش از آن، این روند نزولی را به وضوح تأیید میکند.#رصد #یادداشت#اقتصاد#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱۶:۳۲
جنگ رمضان از نگاه ایتالیا اندیشکده تین شیا با همکاری مرکز دیپلماسی اقتصادی و خانه اندیشهورزان برگزار میکند. یازدهمین نشست از سلسله نشستهای تخصصی جنگ رمضان با حضور: دکتر سید مجید امامی رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در ایتالیا دبیر نشست: رستم ضیائیپژوهشگر دیپلماسی اقتصادی یکشنبه، ۳۰ فروردینماه | ساعت ۱۸ مجازی در بستر اسکایروم پیوند شرکت در نشست #رویداد #اخبار#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱۸:۰۱
رمزارز هرمز، طراحی یک رفرم دیدگاه | سیدناصر نعمتی: ایران با استفاده هوشمندانه از تنگه هرمز برای تغییر معادلات تنش در لبنان نشان داد این برگ برنده جدیدش بیش از تصور رایج قدرت دارد. اگر ایران پرداخت عوارض عبور از تنگه هرمز را با یک رمز ارزِ تحت نظارت خود مدیریت کند عملا این قدرت را علاوه بر حوزه نظامی، راهبردی و دیپلماتیک به حوزه اقتصادی تسری میدهد. این اقدام فراتر از یک تاکتیک برای دور زدن تحریمها ست؛ این یک اعلام استقلال پولی از نظام دلاری است که علاوه بر تثبیت حاکمیت بر تنگه و ضربه به پترودلار در صورت وجود نگاه سیستمی در راهبری آن، میتواند به ایجاد اکوسیستم مالی موازی منجر شود.نباید از کنار این ابزار مالی سیاسی به سادگی گذشت.#رصد #یادداشت#تنگه_هرمز#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۲۰:۳۹
ایران، چهارمین قدرت جهان یادداشت | منی حوا، روزنامه نگار فلسطینی شبکه الجزیره: این توییت عادی نیست. رابرت پیپ، استاد برجسته علوم سیاسی در دانشگاه شیکاگو و یکی از مهمترین تحلیلگران استراتژیک آمریکا در حوزههای امنیت بینالمللی، نیروی هوایی و سیاستهای بازدارندگی، در یک توییت جنجالی اظهار کرده که ایران امروز به عنوان «چهارمین مرکز قدرت جهانی» در کنار ایالات متحده، چین و روسیه قرار دارد. پیپ این رشد را به توانایی استثنایی ایران در «شکلدهی و تدوین تصمیمات در بالاترین سطوح نظام جهانی» نسبت میدهد، فراتر از صرفاً برتری نظامی. او تأکید میکند که این تغییر، که پیش از جنگ به نظر یک تصور غیرممکن میرسید، نشاندهنده پایان انحصار قدرت کلاسیک است؛ زیرا تأثیر ژئوپولیتیکی امروز به مراتب فراتر از اندازه زرادخانههای نظامی است. این همچنین به معنای تغییر ساختاری در منطقه است؛ وقتی یک کارشناس با این درجه از اهمیت، ایران را در کنار سه قدرت بزرگ جهان قرار میدهد، این تغییر نگرش عمده و خطرناکی در ذهنیت مراکز تفکر آمریکایی را نشان میدهد. نگاه آمریکا بهتدریج از تلاشهای سنتی برای مهار ایران به سمت تعامل با این کشور بهعنوان قطب اصلی در شکلدهی به نظام جهانی جدید تغییر کرده است. این تحلیل علمی به خوبی رفتار تهاجمی اخیر آمریکا را تبیین میکند؛ جایی که واشنگتن به مهندسی قراردادها و کنترل همپیمانانش (بهویژه محدود کردن اسرائیل در لبنان) از طریق دستورات قطعی پرداخته است. این تغییرات نتیجه طبیعی معادله بازدارندگی است که ایران بر تصمیمگیرندگان آمریکایی تحمیل کرده است. حقیقت این است که امروز ارزشیابی قدرت جهانی تغییر کرده؛ و نظام جدید جهانی اکنون بر اساس قواعدی که کسانی که قدرت اعمال قواعد درگیری را دارند، تنظیم میشود و قادر به تبدیل تهدیدات استراتژیک به پیروزیهای سیاسی است.#رصد #یادداشت#ژئوپلتیک #راهبرد#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۴:۳۲
تفاهم جدیدی در کار نیست! اسکرینشات | برنامه ۸۸ | گفتوگوی: وحید خضاب؛ مترجم و پژوهشگر سرباز روح الله رضوی؛ مجری شبکه خبر نیما اکبرخانی؛ کارشناس مسائل نظامی اسماعيل بقایی، سخنگوی وزارت خارجه جمهوری اسلامی ایران باز شدن مشروط تنگه هرمز در چهارچوب آتشبس دو هفتهای است که ۴روز از آن باقیمانده است.#اسکرینشات #کلیپ#تنگه_هرمز #آتشبس#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۵:۳۲
نقاط ضعف ما در آفند و پدافند جنگ شناختی یادداشت | وارده:میدان دیپلماسی و نظامی
روز ۳۹ام جنگ رمضان، ایران برای آتشبس ۱٠ شرط را معین کرده بود. که یکی از آنها آتشبس در لبنان بود و در عوض قرار بود ایران به کشتیهای تجاری اجازه تردد از تنگه هرمز بدهد البته با اخذ عوارضی. رژیم صهیونیستی به نیابت از آمریکا تجاوز زمینی به لبنان را متوقف نکرد و اعلام کرد که لبنان بخشی از توافق آتشبس نیست، بنابراین تنگه همچنان بسته ماند و تقابل دیپلماتیک (و حتما نظامی در سکوت) توسط ایران ادامه داشت تا دو شب پیش که در لبنان آتشبس اجرا شد. و ایران پس از اطمینان از آتشبس اعلام کرد که مطابق همان پیمان آتشبس دو هفتهای تنگه را باهمان شرایط باز میکند. تا پایان همان دو هفته که میشود سه–چهار روز دیگر. میدان رسانه
بلافاصله پس از اعلام بازشدن تنگه هرمز توسط آقای عراقچی، ترامپ در توئیتهایی پیدرپی بر طبل پیروزی کوبید. چند نکته مهم از این توئیتها قابل توجه بود: «ایران تنگه را بهطور کامل باز کرده است»، «محاصره دریایی ایران ادامه دارد»، «نیروی دریایی ایران و آمریکا در حال مینروبی از تنگه هرمز هستند». او با این توئیتهای پیدرپی به دنبال القاء این پیام بود که ایران تسلیم شده است در حالی که اتفاقی که افتاده بود کاملا مشخص بود. آمریکا و رژیم صهیونیستی به تعهدشان نسبت به آتشبس برگشته بودند و ایران هم در مقابل به تعهدش نسبت به اجازه تردد در تنگه هرمز (با همان شرایط اعلامی) برگشته بود. و باقی موارد هم کذب محض بود. محاصره دریایی هم عملاً در میدان امکان وقوع ندارد، اما در رسانه میتواند به عنوان یک ابزار ضربهزدن، توسط دشمن استفاده شود. نکات راهبردی: در پی این اتفاق موجی از پیامها علیه تیم مذاکره کننده منتشر شد که ریشه در دو مسئله مهم دارند و حتما باید برای حل این دو مسئله فکر اساسی بشود: اول: بیاعتمادی نسبی مردم ایران نسبت به تیم مذاکرهکننده در حفظ منافع ملی
دوم: حافظه تاریخی سیاسی جمعی منفی از مذاکره. که البته این نگاه منفی نسبت به مذاکره حدود دو قرن هست که وجود دارد و ریشه در قراردادهای ننگینی مثل ترکمنچای و برجام دارد. برای حل این دو مسئله باید فکر جدی بشود
متاسفانه علیرغم اینکه همه مردم ایران از ترامپ متنفرند؛ اما مشخص شد که هنوز توییتهایش ظرفیت بازی با روح و روان مردم را دارد و برای حل این مشکل باید چارهاندیشی کرد. نبود یک سامانه متمرکز، خبره و حتی نخبه برای طراحی، برنامهریزی، هدایت اجرا، نظارت و ارائه دستورالعمل برای عملیات شناختی در نظام تا به آقایان بگوید که چه بگویند، چگونه بگویند، چه موقع بگویند، دراین قضایای امروز کاملاً مشهود بود وگرنه اینگونه به هرجومرج کشیده نمیشد.#رصد #یادداشت#رسانه #مذاکرات#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۶:۳۲
سناریوهای پایان عزتمند و فاتحانه جنگپژوهشکده مطالعات فناوری به دنبال انتقال مؤثر ایدههای مستحکم و قوی در موضوع «سناریوهای پایان عزتمند و فاتحانه جنگ» و «چگونگی ادامهدادن جنگ تا چنین پایانی»، ناظر به «اولویتهای اعلام شده از سوی نهادهای تصمیمگیر» در دومین فراخوان خود، دعوت به ارسال ایدهها و طرحهای سیاستی با محورهای زیر مینماید. محورها اهداف راهبردی ضروری و قطعی که پایان نبرد تا قبل از تثبیت آنها امکانپذیر نیست این اهداف راهبردی براساس مجموع شاخصهای نظامی–سیاسی–اقتصادی کدام هستند؟ این اهداف راهبردی به طور خاص براساس معیار های توسعه ای- اقتصادی کدام است* ؛ اهداف راهبردی که دستیابی به آنها می تواند زمینه قرار گرفتن ایران در جایگاه/ مدار جدیدی از توسعه/ قدرت منطقه ای- بین المللی باشد کدام است «اهداف راهبردی تحول ساز و قدرت آفرین»؟ ابزارهای ایران برای دستیابی به این اهداف در میدان کدام است؟ سازوکارهای بکارگیری این ابزارها تا نقطه تحقق اهداف چیست؟ (به طور خاص ابزار کنترل تنگه هرمز و ابزار زمان) شواهد و دادههای مؤید برای امکان تحقق چنین دستاوردها و آیندهای کدام است؟ امکان تابآوری کشور تا رسیدن به چنین اهدافی در دفاع مقدس سوم چگونه است؟ الزامات هماهنگی میدان نبرد با میدان دیپلماسی جهت دستیابی به این اهداف راهبردی چیست؟ تبعات «توسعهای- اقتصادی» پایانبندی نادرست جنگ شاخصها و معیارها جهت تعیین «موقعیت» نابهنگام/ به هنگام برای توقف جنگ چیست؟ تبعات توسعهای-اقتصادی پایانبندی نادرست و یا توقف نابهنگام جنگ چیست؟ (تبعات اقتصادی توسعهای قرارگرفتن در شرایط نه جنگ-نه صلح و یا سایر شکلهای نامطلوب) شواهد و داده های مؤید برای چنین تبعاتی چیست؟ توصیههای سیاستی برای مدیریت کشور تا نقطه دستیابی به «اهداف راهبردی تحولساز و قدرتآفرین» در میدان مهمترین وظایف دولت جهت افزایش تاب آوری اقتصادی کشور و ایجاد جریان زندگی در جامعه کدام است؟ مهترین توصیه ها برای استفاده از ظرفیت های مردمی (ظرفیت های اقتصادی،اجتماعی،امنیتی و ...) برای مدیریت فضای جنگ چیست؟ نحوه ارساللطفا محتوای پیشنهادی خود را در قالب یک فایل متنی (WORD) به @zabolhasani در پیامرسان بله، ارسال نمایند. مشخصات مطالب ارسالیمحتوای ارسالی میبایست شامل موارد زیر باشد:الف. ذکر حوزه (یکی از موارد سه گانه ذکر شده)ب. عنوان پیشنهادیج. ارسال خلاصهای (۳۰۰ کلمه) در توضیح پیشنهاد ارسالی د. ارسال محتوای اصلی در حجم حداکثر ۱۵۰۰ کلمهه. مشخصات صاحب اثر (شامل نام و نام خانوادگی، شماره تماس، مدرک و رشته تحصیلی)و. ذکر نام مرکز پژوهشی مطالب ارسال شده پس از ارزیابی برای نهادهای تصمیمگیر اعم از دولت، مجلس و ... ارسال خواهند شد. #اطلاعیه#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۸:۵۴
دانشگاه علوم پزشکی تهران برگزار می کند: وبینار تقویت تاب آوری دانشگاه های علوم پزشکی و خدمات بهداشتی و درمانی در بحران جنگ سخنران: دکتر علی محمد مصدق راد استاد سیاستگذاری و مدیریت سلامت زمان: شنبه، ۲۹ فروردین ۱۴۰۵ ساعت ۱۵ - ۱۷ برای ورود به وبینار کلیک کنید.#اطلاعیه#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۹:۳۶