خانه اندیشهورزان
«چرخش از زیست نفتی به زیست در کمربندهای اقتصادی؛ درآمدی بر گفتمان جدید توسعه ایران» - بخش اول یادداشت اختصاصی ابتکار ایران آقای دکتر مسعود نیلی، اخیرا در یادداشتی تحت عنوان «روزگاری اینچنین هائل» در روزنامه دنیای اقتصاد به بررسی حوادث غمبار دی ماه پرداختهاند و در نهایت متن خود را با این نتیجهگیری به پایان رساندهاند: «به نظام حکمرانی توصیه میشود که اولا به فکر ابتکارات مناسب برای پایان بخشیدن به منازعه مخرب بینالمللی موجود باشد. توجه داشته باشیم که هرچه طرف مقابل ما بیمنطقتر، خطرناک تر و غیرانسانیتر باشد، ضرورت برخورد مدبرانه و توأم با طمأنینه ما بیشتر میشود.» این سخنان به هیچ وجه جدید نیست؛ بین سطورِ یادداشتهای چندین ساله دکتر نیلی آن است که: «مناقشات بینالمللی را حل کنید تا تحریمها رفع شده و زمینه اتصال به زنجیرههای ارزش بینالمللی و حضور در نظام تقسیم کار جهانی فراهم شود و آنگاه بوی توسعه را استشمام کنیم.» فارغ از نگاه تقلیلگرایانه ایشان به تحریمها (که محل بحث ما در این مجال نیست) و ایضا با خودداری نسبت به تعریض به توصیۀ به شدت خطرناک ایشان در موضوع «طمأنینه حداکثری (بخوانید کرنش!) در مقابل درندهخویی فزایندۀ طرف مقابل»، در یادداشت زیر به نقد زیربنای نگاه توسعهای ایشان و همفکرانشان خواهیم پرداخت. ۱- جوابهای تکراری، پاسخگوی سؤال خیلی جدیدِ توسعه ایران نیست! در میان اندیشمندان اقتصادی، این گزاره تقریباً مورد اجماع است که توسعه اقتصادی یک کشور، در کنار سایر مؤلفهها، بهشدت تحتتأثیر «روابط فرامرزی»ست. از نظریات سنتی اقتصاد بینالملل نظیر «مزیت مطلق» و «مزیت نسبی» گرفته تا نظریه جایگزینی واردات و همچنین نظریه غالب اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم، یعنی «ادغام در زنجیرههای ارزش جهانی بهمثابه شرط لازم توسعه» همگی بهنوعی بر تأثیرگذاری روابط فرامرزی بر توسعه اقتصادی یک کشور (اعم از تأثیر مثبت و منفی) صحه گذاشتهاند. با پیشفرض گرفتن گزاره فوق، این سؤال مطرح میشود که توسعه ایران، بهصورت مشخص چه ربط و نسبتی با روابط فرامرزی دارد. سالهاست که اندیشمندان ایرانی در حال گفتگو، مباحثه و حتی مناقشه دررابطهبا این موضوع هستند. در اینجا بنای بر باز کردن یک مناقشه کهنه و عمیق نداریم. بنای ما در این نوشتار، آن است که بیان کنیم که امروز، نه «جواب» بلکه خودِ «سؤال» تغییر کرده است؛ توضیح آنکه تا چند سال گذشته، با پیشفرض گرفتن «ثبات شرایط خارجی» (با مؤلفههایی نظیر عملکرد سیاسی کشورها در چارچوب سازمان ملل و کارکرد حداکثری نهادهایی نظیر سازمان توسعه جهانی، صندوق بینالملل پول، بانک جهانی و ...) و فعالبودن زنجیرههای ارزش جهانی، اندیشمند ایرانی به دنبال ارائه «ایده و پاسخ» به «سؤالی مفروض» بود؛ پاسخها نیز در طیفی گسترده جانمایی میشدند: از «ضرورت پذیرش کامل قواعد سیاسی جهانشمول و عضویت در تقسیم کار جهانی» تا «ضرورت توسعه دروننگر و خودکفا و درعینحال حفظ استقلال سیاسی.» اما آنچه دنیای جدید را از دنیای قدیم متمایز میکند آن است که اساساً «سؤالات» تغییر کردهاند؛ امروز اندیشمند آگاهِ ایرانی (نه اقتصاددان یا سیاستمداری که بیخبر از تحولات دنیای جدید، همچنان نسخههای پیشین را تجویز میکند.) سه تغییر عمده را مشاهده میکند: الف. جهان تغییر کرده است. ب. منطقه تغییر کرده است. ج. ایران تغییر کرده است. جهان تغییر کرده است به این معنا که جهان مسطحِ خالی از عوارض سیاسی و امنیتی، جای خود را به جهان مشحون از ملاحظات امنیتی و سیاسی داده است؛ تا جایی که امروز، استفاده از ابزارهای اقتصادی (نظیر تحریم، تعرفهگذاری، غربالگری حرکت سرمایه، احیای گفتمان سیاست صنعتی، حمایتگرایی) در راستای تحکم سیاسی به پدیدهای شایع و رایج تبدیل شده است؛ تا آنجا که امروز، سخن از تسلیحاتیسازی وابستگیها به میان آمده است. همچنین، اکنون، مسیر جهانیسازی، وارونه شده و زنجیرههای ارزش جهانی، بر اساس گفتمان «امنیت اقتصادی» جای خود را به زنجیرههای منطقهای، دوستگرا و ایمن میدهند. #اقتصاد_سیاسی #یادداشت خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!
«چرخش از زیست نفتی به زیست در کمربندهای اقتصادی؛ درآمدی بر گفتمان جدید توسعه ایران» - بخش اول یادداشت اختصاصی ابتکار ایران آقای دکتر مسعود نیلی، اخیرا در یادداشتی تحت عنوان «روزگاری اینچنین هائل» در روزنامه دنیای اقتصاد به بررسی حوادث غمبار دی ماه پرداختهاند و در نهایت متن خود را با این نتیجهگیری به پایان رساندهاند: «به نظام حکمرانی توصیه میشود که اولا به فکر ابتکارات مناسب برای پایان بخشیدن به منازعه مخرب بینالمللی موجود باشد. توجه داشته باشیم که هرچه طرف مقابل ما بیمنطقتر، خطرناک تر و غیرانسانیتر باشد، ضرورت برخورد مدبرانه و توأم با طمأنینه ما بیشتر میشود.» این سخنان به هیچ وجه جدید نیست؛ بین سطورِ یادداشتهای چندین ساله دکتر نیلی آن است که: «مناقشات بینالمللی را حل کنید تا تحریمها رفع شده و زمینه اتصال به زنجیرههای ارزش بینالمللی و حضور در نظام تقسیم کار جهانی فراهم شود و آنگاه بوی توسعه را استشمام کنیم.» فارغ از نگاه تقلیلگرایانه ایشان به تحریمها (که محل بحث ما در این مجال نیست) و ایضا با خودداری نسبت به تعریض به توصیۀ به شدت خطرناک ایشان در موضوع «طمأنینه حداکثری (بخوانید کرنش!) در مقابل درندهخویی فزایندۀ طرف مقابل»، در یادداشت زیر به نقد زیربنای نگاه توسعهای ایشان و همفکرانشان خواهیم پرداخت. ۱- جوابهای تکراری، پاسخگوی سؤال خیلی جدیدِ توسعه ایران نیست! در میان اندیشمندان اقتصادی، این گزاره تقریباً مورد اجماع است که توسعه اقتصادی یک کشور، در کنار سایر مؤلفهها، بهشدت تحتتأثیر «روابط فرامرزی»ست. از نظریات سنتی اقتصاد بینالملل نظیر «مزیت مطلق» و «مزیت نسبی» گرفته تا نظریه جایگزینی واردات و همچنین نظریه غالب اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم، یعنی «ادغام در زنجیرههای ارزش جهانی بهمثابه شرط لازم توسعه» همگی بهنوعی بر تأثیرگذاری روابط فرامرزی بر توسعه اقتصادی یک کشور (اعم از تأثیر مثبت و منفی) صحه گذاشتهاند. با پیشفرض گرفتن گزاره فوق، این سؤال مطرح میشود که توسعه ایران، بهصورت مشخص چه ربط و نسبتی با روابط فرامرزی دارد. سالهاست که اندیشمندان ایرانی در حال گفتگو، مباحثه و حتی مناقشه دررابطهبا این موضوع هستند. در اینجا بنای بر باز کردن یک مناقشه کهنه و عمیق نداریم. بنای ما در این نوشتار، آن است که بیان کنیم که امروز، نه «جواب» بلکه خودِ «سؤال» تغییر کرده است؛ توضیح آنکه تا چند سال گذشته، با پیشفرض گرفتن «ثبات شرایط خارجی» (با مؤلفههایی نظیر عملکرد سیاسی کشورها در چارچوب سازمان ملل و کارکرد حداکثری نهادهایی نظیر سازمان توسعه جهانی، صندوق بینالملل پول، بانک جهانی و ...) و فعالبودن زنجیرههای ارزش جهانی، اندیشمند ایرانی به دنبال ارائه «ایده و پاسخ» به «سؤالی مفروض» بود؛ پاسخها نیز در طیفی گسترده جانمایی میشدند: از «ضرورت پذیرش کامل قواعد سیاسی جهانشمول و عضویت در تقسیم کار جهانی» تا «ضرورت توسعه دروننگر و خودکفا و درعینحال حفظ استقلال سیاسی.» اما آنچه دنیای جدید را از دنیای قدیم متمایز میکند آن است که اساساً «سؤالات» تغییر کردهاند؛ امروز اندیشمند آگاهِ ایرانی (نه اقتصاددان یا سیاستمداری که بیخبر از تحولات دنیای جدید، همچنان نسخههای پیشین را تجویز میکند.) سه تغییر عمده را مشاهده میکند: الف. جهان تغییر کرده است. ب. منطقه تغییر کرده است. ج. ایران تغییر کرده است. جهان تغییر کرده است به این معنا که جهان مسطحِ خالی از عوارض سیاسی و امنیتی، جای خود را به جهان مشحون از ملاحظات امنیتی و سیاسی داده است؛ تا جایی که امروز، استفاده از ابزارهای اقتصادی (نظیر تحریم، تعرفهگذاری، غربالگری حرکت سرمایه، احیای گفتمان سیاست صنعتی، حمایتگرایی) در راستای تحکم سیاسی به پدیدهای شایع و رایج تبدیل شده است؛ تا آنجا که امروز، سخن از تسلیحاتیسازی وابستگیها به میان آمده است. همچنین، اکنون، مسیر جهانیسازی، وارونه شده و زنجیرههای ارزش جهانی، بر اساس گفتمان «امنیت اقتصادی» جای خود را به زنجیرههای منطقهای، دوستگرا و ایمن میدهند. #اقتصاد_سیاسی #یادداشت خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!
«چرخش از زیست نفتی به زیست در کمربندهای اقتصادی؛ درآمدی بر گفتمان جدید توسعه ایران» - بخش دوم یادداشت اختصاصی ابتکار ایران علاوه بر جهان، منطقه پیرامونی ایران نیز تغییر کرده است. کشورهای پیرامون ایران، بهتدریج با افزایشدادن توان اقتصادی، امنیتی و سیاسی خود به دنبال گسترش حوزه نفوذ و طراحی زمین بازی خود هستند؛ در این میان، کنشگری ستیزهجو به نام رژیم صهیونیستی، صحبت از خاورمیانه بزرگ و «صلح کلی» به میان آورده است. به تعبیر کیسینجر: «هرگاه صلح کلی— که بهمنزلۀ پرهیز از جنگ تصور شده— هدفِ اصلیِ یک قدرت یا گروهی از قدرتها بوده، نظامِ بینالملل به گروگانِ بیرحمترین عضوِ جامعۀ بینالملل درآمده است. هرگاه نظمِ بینالمللی اذعان کرده که اصولی هست که حتی بهخاطر صلح نیز نمیتوان آنها را معامله کرد، آنگاه ثباتِ مبتنی بر موازنۀ نیروها دستکم قابلِ تصور بوده است.» و در نهایت، خودِ ایران نیز با ایران ده سال پیش تفاوتهای ماهوی پیدا کرده است. در عرصه روابط خارجی، اقتصاد ایران با پدیدههایی نظیر تشدید تحریمهای اقتصادی و بازگشت قطعنامههای شورای امنیت از یک سو (وجه سلبی) و تقویت کمربندهای برّیِ پیرامون و درون ایران نظیر ابتکار کمربند و راه و کریدور شمال-جنوب ازسویدیگر (وجه ایجابی) مواجه شده است.به نظر میرسد بهموجب تغییر توأمان جهان، منطقه و ایران، صورتبندی طرح جدیدی برای توسعه ایران ضروری به نظر میرسد؛۲. چرا این موضوع مهم است؟
با تشدید تحریمها از سال ۱۳۸۹، اقتصاد ایران بهتدریج از ریل ارتقای شاخصهای توسعهای (نظیر نرخ رشد مثبت و پایدار، توسعه و بهسازی زیرساختها، تقویت نیروی انسانی، خارجسازی خانوارهای ایران از زیر خط فقر) خارج شد و حتی از میانه دهه ۹۰، «حفظ بقا» به مهمترین دستور کار نظام دیوانسالاری کشور تبدیل شد. زمانی، «ناترازیها» صرفاً در لایه مدیریتی و کارشناسی، با پارامترهایی نظیر عدم توان افزایش استخراج نفت و گاز، عدم توان فشارافزایی میادین گازی، عدم وجود منابع کافی جهت بهسازی زیرساختهای ریلی و جادهای و ... نمود پیدا میکرد اما امروز «ناترازی» تا خانه تکتک ایرانیان نفوذ کرده است. اقتصاد ایران تا پیش از وضع تحریمهای حداکثری، نهفقط بقا بلکه امر توسعه خود را از طریق زیست نفتی تدبیر میکرد. به بیانی میتوان زیست نفتی ایران را یک الگوی توسعۀ «برونزایِ درونمانده» معرفی کرد؛ بهطوری که در این زیست، «مازاد توسعهای»، از محل «یک» کنش بزرگمقیاسِ جهانی تولید میشد. آن کنش عبارت بود از: عضویت مؤثر در تراز انرژی جهان (صادرات نفت و اعمال قدرت بر تنگه هرمز) و در ازای آن، دسترسی به ارز جهانروا و واردات لوازم توسعه. کاملاً خطاست که زیست نفتی، صرفاً معادل وابستگی بودجه دولت به نفت تعبیر شود؛ تعبیر دقیقتر آن است که انسان ایرانی، وجوه مختلف زندگی و حتی رؤیا و تصویر مطلوب از آینده خود را ذیل این زیست صورتبندی کردهاست. نظام دیوانسالاری کشور در زمانه زیست نفتی، هر زمان که بنا داشت با اقشار مختلف مردم ایران (اعم از مصرفکننده، تولیدکننده، بازنشسته، کارمند، صنعتگر، دانشجو، تاجر و ...) صحبت کند با زبانِ نفت صحبت میکرد (و همچنان میکند!). اما اکنون، ایران در نقطهای ایستاده است که دیگر، زیست نفتی، نهتنها به «توسعه» بلکه یارای پاسخ به سؤال «بقا» را نیز ندارد. ناترازیهای تشدیدشونده، بقای به خطر افتاده و ایضاً تهدیدهای امنیتی خارجی باعث شده که ایرانیِ نمونه، با مسئله فقدان تصویر مطلوب و رؤیای آینده مواجه باشد. «چرخش از زیست نفتی به زیست در کمربندهای اقتصادی» میتواند به سؤالِ بسیار جدید توسعه ایران پاسخِ درخور ارائه کرده و یک تصویر مطلوب از آینده ارائه کند.#اقتصاد_سیاسی #یادداشت
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱۶:۳۷
بازآفرینی قدرت ملی در گذار به نظم نوین جهانیاختتامیه دوازدهمین همایش سالانه اقتصاد مقاومتی اختتامیه دوازدهمین دوره همایش سالانه اقتصاد مقاومتی*، ۲۸ بهمنماه ۱۴۰۴، توسط اندیشکده اقتصاد مقاومتی و با همکاری خانه اندیشهورزان و میزبانی مرکز مطالعات سیاسی و بینالمللی وزارت امور خارجه برگزار شد. موضوع محوری این دوره، *«نظم نوین جهانی؛ بازآفرینی قدرت ایران» تعیین شده بود که پاسخی علمی به ضرورتهای ناشی از تغییر در هندسه قدرت بینالمللی محسوب میشود. در این چارچوب، بیش از ۷۰ طرح سیاستی به دبیرخانه همایش ارسال شد که پس از داوریهای تخصصی و حضوری، ۲۳ طرح به مرحله نهایی راه یافتند. این رویداد با توجه به رویکرد «پیشدستانه» در مواجهه با تحولات جهانی*؛ بر جایابی ایران در نظام چندقطبی، به عنوان یک ضرورت استراتژیک برای حفظ و گسترش منافع ملی تعریف شده است. محتوای طرحهای برگزیده و برتر در این رویداد، بر *چرخش از اقتصاد منبعمحور به سمت «اقتصاد شبکه-محور» و هوشمند تاکید میکند. محورهایی نظیر تبدیل ایران به هاب منطقهای فرآوری فلزات راهبردی، فعالسازی مراکز لجستیک با رویکرد ارتقای قدرت ترانزیتی و بازتعریف حکمرانی بنادر، همگی روی بر این راستا دارند که بازآفرینی قدرت ایران در نظم نوین، بر پایه تملک حلقههای حساس در زنجیره ارزش جهانی استوار است. خوانشی که معتقد است قدرت ملی در جهان آینده، محصولِ «اتصالگرایی» و ادغام هوشمندانه در شبکههای نوظهور اقتصادی، بهویژه در حوزههای انرژیهای پایدار و مسیرهای نوین تجاری خواهد بود. گزارش تکمیلی طرحهای برگزیده#اقتصاد_مقاومتی#گزارش_تصویری
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۵:۱۴
۵:۱۴
ارزیابی کارآمدی «سیاستهای کلی نظام در بخش مسکن» - بخش اول وحید خاوهای، مشاور رییس کمیسیون امور زیربنایی و تولیدی دبیرخانه مجمع تشخیص مصلحت نظام سیاستهای کلی مسکن در ایران از چارچوب نظری درستی برخوردارند که بر «حق مسکن»، «عدالت_اجتماعی» و «مدیریت زمین» تأکید دارد. با این حال، کارآمدی کلی آن پایین ارزیابی میشود؛ زیرا در عمل با ناتوانیهای عمیق مواجه است*:*۱- قیمت مسکن با آهنگی سرسامآور رو به افزایش بوده و قدرت خرید مسکن مستمراً در حال کاهش و نزول است.۲- دسترسی اقشار متوسط و کمدرآمد به مسکن به شکل پایدار تضمین نشده است.۳- نظام تأمین مسکن در ایران، توان پاسخ به چالشهای نوین و نیازمندیهای روز و بعضاً جهانشمول را ندارد.۴- از پیامدهای منفی پروژههای بزرگ و آسیبهای حاشیهنشینی جلوگیری نشده و برنامههای اصلاح و بازآفرینی بهدرستی اجرا نشده است.
بهطور خلاصه، شکاف عمیق بین اهداف ترسیمشده در سیاستهای کلی و واقعیتهای بازار*، نشاندهنده کمکارآمدی در اجرا و ناکافی بودن این سیاستها برای حل بحران مسکن است. بر اساس گزارشها از وضعیت بازار، *پنج چالش اصلی بخش مسکن ایران به شرح زیر است:۱- تعمیق شکاف قیمت و درآمد*: قیمتهای غیرقابل دسترس و شکاف عمیق با قدرت خرید باعث شده مسکن از جنبه مصرفی عملاً از دسترس خارج شود. افزایش مداوم قیمتها در کنار رشد نامتناسب درآمد خانوارها، *تقاضای واقعی را به تدریج از بازار حذف کرده است*؛ بهطوری که حتی در دوران رکود، قیمتها در سطوح بسیار بالا باقی ماندهاند.
*۲. رکود تورمی*: بازار در یک رکود تورمی شدید قرار دارد. در این شرایط، قیمتها افزایش مییابند؛ اما حجم معاملات به شدت کاهش پیدا میکند. نتیجه، *قفلشدگی بازار است؛ خریداران مصرفی توان مالی ورود ندارند و خریداران سرمایهای نیز به دلیل کاهش جذابیت بازدهی، تمایلی به معامله نشان نمیدهند.
۳. ناکارآمدی نظام تأمین مالی*: تسهیلات بانکی موجود نه تنها پاسخگوی قیمتهای بالای مسکن نیست، بلکه *اقساط سنگین آن نیز خارج از توان بسیاری از متقاضیان است. نسبت پایین مبلغ وام به قیمت کل مسکن در کلانشهرها، نقش این تسهیلات را به حداقل رسانده است.
۴. مشکلات ساختاری در عرضه*: هزینه ساخت به دلیل نوسانات ارز و تورم مواد اولیه به شدت افزایش یافته و *سودآوری تولید را کاهش داده است*. همچنین، طرحهای دولتی بزرگ (مانند مسکن مهر و ملی) با مشکلاتی نظیر *کیفیت پایین ساخت، تأخیرهای طولانی در تحویل و تکمیل ناقص خدمات زیربنایی روبرو بودهاند.
۵. پیامدهای اجتماعی*: طبق اظهارات رسمی، دهکهای یک تا چهار درآمدی دیگر توان مالکیت مسکن در کلانشهرها را ندارند. این وضعیت، *دسترسی به سرپناه مناسب را به دغدغه اصلی خانوارهای جدید تبدیل کرده و ضرورت سیاستهایی مانند مسکن استیجاری عمومی را پررنگ کرده است.
به طور خلاصه، بحران مسکن در ایران ریشه در یک شکاف عمیق و فزاینده بین قیمتها و قدرت خرید عمومی دارد که در بستری از رکود تورمی، نظام تأمین مالی ناکارآمد و مشکلات ساختاری در تولید تشدید شده است. حل این بحران چندبعدی، نیازمند ثبات اقتصاد کلان، سیاستگذاری واقعبینانه و ابزارهای متنوع حمایتی است.#مسکن_شهرسازی#یادداشت
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۹:۱۶
بازارسال شده از
عمق راهبردی در رسانه محمدجعفر محمدزاده نادیدهگرفتن عمق راهبردی در حوزه رسانه و رهاکردن روایتها را شرح میدهد. به گزارش دبیرخانه جایزه ملی سیاستگذاری؛ در گفتوگویی با دکتر محمدزاده، رئیس دانشنامه مطبوعات، بر ضرورت پیوند رسانه و اندیشهورزی تاکید شد. وی در این گفتوگو اشاره میکند که ما تلاش کردیم و در حوزههایی مانند موشکی به یک عمق راهبردی رسیدیم اما در حوزه رسانه عمق راهبردی را نادیده گرفتیم و تا حدودی حوزه رسانه و روایت را رها کردهایم.به عقیده او میتوانیم با تکیه بر مدل قرآن بر این مهم همت بورزیم. قرآن عمق را هبردی را همه مردم جهان قرار میدهد و «ناس» را مورد خطاب قرار میدهد، ما نیز باید توجه کنیم و با جهان به گفتوگو بنشینیم و نهفقط مسلمانان. مطالعه در سایت جامعه اندیشکدهها مشاهده فیلم کامل#جایزه_اثر#پیوست_ترویجی
جایزه ملی سیاستگذاری در وب | بله | تلگرام۱۱:۰۱
خانه اندیشهورزان تصویر
تصویر
توسعه معدنی در دوراهی بهرهکشی یا بهرهوری گزیدهای از نکات طرح شده در نشست تخصصی «ضرورت حکمرانی بهرهوری در اصلاح قانون معادن ایران»*. گفتوگوهایی با تاکید بر تغییر مسیر اصلاح قانون معادن از «آزمون و خطا» به سمت «حکمرانی بهرهور»؛ اولویتبخشی به منافع بلندمدت عامه مردم و صیانت از زیستبوم به عنوان پیششرط هرگونه استخراج معدنی،؛نقد صریح «ماده ۲۴ مکرر قانون معادن» و تدوین قانونی که توسعه اقتصادی را بدون قربانیکردن حقوق عامه و پایداری سرزمین تضمین کند.#پیشرفت_و_آمایش_سرزمین
#کلیپ
*خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱۶:۰۴
دوره قرآنی درخت محبت | سلوک قرآنی با خانواده ارایه برخط مباحث کتاب «درخت محبت - نظام خانواده در اسلام، در آثار استاد عابدینی» اساتید: آیت الله محمدرضا عابدینی حجت الاسلام محمدعلی مفیدی پیوند نامنویسی از یکشنبه ۳ اسفندماه، به مدت ۹ جلسه هر روز ساعت ۱۵#اخبار#آموزش
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱۳:۱۱
منطق استقرار نظامی امریکا و سناریوی محتمل درگیری - بخش اول حامد عابدی، پژوهشگر حوزه امنیت با توجه به سطح اطلاعات موجود، هنوز نمیتوان با قطعیت گفت طرف امریکایی دقیقا چه سناریوی عملیاتی مشخصی را دنبال میکند. بااینحال، بر مبنای تجربههای گذشته و دادههای قابل اتکا، میتوان چند گزاره تحلیلی روشن را مطرح کرد. نخست؛ از منظر ناوگروههای دریایی، تحول غیرعادی رخ نداده استدر ادوار گذشته، ایالات متحده بارها از حیث عده و عُده ناوگروهی، حضوری بهمراتب سنگینتر در منطقه داشته است. در اغلب سالها، حداقل یک ناوگروه بهصورت ثابت در خاورمیانه و یک ناوگروه در مدیترانه مستقر بوده است. در مقاطع متعددی حتی دو ناوگروه بهطور همزمان در حوزه خاورمیانه حضور داشتهاند؛ یکی در حوالی اقیانوس هند و محدوده دیگو گارسیا و یا دریای سرخ و دیگری در نزدیکی خلیج فارس. بنابراین، صرفِ جابهجایی یا افزایش ناوگروهها را نمیتوان نشانه تصمیمی قطعی برای آغاز جنگ یا یک تغییر راهبردی بنیادین تلقی کرد. دوم؛ توان تهاجمی امریکا اساسا به ناوگروهها وابسته نیستتوان آفندی ایالات متحده، بهویژه در فاز نخست درگیری، بیش از هر چیز متکی بر حملات ضربتی کروز دورایستا است. این حملات از شبکهای از پایگاههای فرامنطقهای پشتیبانی میشوند؛ ازجمله پایگاههایی نظیر رامشتاین در آلمان، دیگو گارسیا، گوام و سایر مراکز عملیاتی. از این پایگاهها، بمبافکنهای راهبردی B-1 و B-52 میتوانند بهراحتی به موشکهای کروز JASSM-ER با برد حدود ۱۰۰۰ کیلومتر و طراحی پنهانکار مسلح شده و به سمت ایران حرکت نمایند، از کیلومترها دورتر از مرز موشکها را شلیک کرده و بدون نزدیک شدن به حریم هوایی ایران به پایگاه خود بازگردند.به عنوان مثال از منظر عددی، هر بمبافکن b-52 میتواند حدود ۲۰ فروند و هر بمب افکن B-1 میتوان 24 فروند موشک کروز JASSM-ER حمل کنند. این بدان معناست که با بهکارگیری چند اسکادران، اجرای موجهایی در مقیاس ۴۰۰ تا ۵۰۰ موشک کروز علیه ایران، از نظر فنی کاملاً در دسترس است. امریکا میتواند این الگو را برای چندین روز، حتی یک هفته یا بیشتر تداوم بخشد. در صورت استفاده از موشکهای دورایستای پیشرفته، فشار بر سامانههای پدافندی بهشدت افزایش مییابد. سوم؛ استقرارهای اخیر عمدتا ماهیت پدافندی دارندبررسی نوع تجهیزات منتقلشده به منطقه نشان میدهد که تمرکز اصلی بر تقویت پدافند بوده است، نه آمادهسازی مستقیم برای یک تهاجم همهجانبه. این مسئله میتواند به سناریویی مشخص اشاره داشته باشد. بر اساس برخی گزارشها، مقامات اسرائیل به طرف آمریکایی اعلام کردهاند که توان تحمل حدود ۷۰۰ فروند موشک را دارند، اما برای افزایش تابآوری، نیازمند تقویت چتر دفاعی هستند. در چنین چارچوبی، این احتمال مطرح است که بار اصلی فاز نخست درگیری بر دوش اسرائیل قرار گیرد و امریکا با انتقال سامانههای پدافندی، هم تابآوری اسرائیل را افزایش دهد و هم خود، بهصورت مکمل، وارد فاز حملات کروز شود. چهارم؛ نقطه شکست یا پیروزی، سرنوشت پدافند هوایی ایران استاگر پدافند هوایی ایران ــ مشابه آنچه در برخی مقاطع جنگهای کوتاهمدت اخیر مشاهده شده ــ بهطور موثر از چرخه خارج شود، آنگاه توان تهاجمی طرف مقابل عملا سقف مشخصی نخواهد داشت. در این وضعیت، گذار از موشک کروز به بمبهای هدایتشونده دقیق (JDAM و مهمات مشابه) رخ میدهد و دامنه جغرافیایی حملات بهشدت گسترش مییابد: از پایگاههای منطقهای در عربستان و اردن گرفته تا ناوهای مستقر در دریا، پایگاههای دوردست، خاک اسرائیل و حتی مسیرهایی مانند قبرس.#پرونده_مقاومت_ملی#یادداشت
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱۶:۴۰
خانه اندیشهورزان منطق استقرار نظامی امریکا و سناریوی محتمل درگیری - بخش اول حامد عابدی، پژوهشگر حوزه امنیت با توجه به سطح اطلاعات موجود، هنوز نمیتوان با قطعیت گفت طرف امریکایی دقیقا چه سناریوی عملیاتی مشخصی را دنبال میکند. بااینحال، بر مبنای تجربههای گذشته و دادههای قابل اتکا، میتوان چند گزاره تحلیلی روشن را مطرح کرد. نخست؛ از منظر ناوگروههای دریایی، تحول غیرعادی رخ نداده است در ادوار گذشته، ایالات متحده بارها از حیث عده و عُده ناوگروهی، حضوری بهمراتب سنگینتر در منطقه داشته است. در اغلب سالها، حداقل یک ناوگروه بهصورت ثابت در خاورمیانه و یک ناوگروه در مدیترانه مستقر بوده است. در مقاطع متعددی حتی دو ناوگروه بهطور همزمان در حوزه خاورمیانه حضور داشتهاند؛ یکی در حوالی اقیانوس هند و محدوده دیگو گارسیا و یا دریای سرخ و دیگری در نزدیکی خلیج فارس. بنابراین، صرفِ جابهجایی یا افزایش ناوگروهها را نمیتوان نشانه تصمیمی قطعی برای آغاز جنگ یا یک تغییر راهبردی بنیادین تلقی کرد. دوم؛ توان تهاجمی امریکا اساسا به ناوگروهها وابسته نیست توان آفندی ایالات متحده، بهویژه در فاز نخست درگیری، بیش از هر چیز متکی بر حملات ضربتی کروز دورایستا است. این حملات از شبکهای از پایگاههای فرامنطقهای پشتیبانی میشوند؛ ازجمله پایگاههایی نظیر رامشتاین در آلمان، دیگو گارسیا، گوام و سایر مراکز عملیاتی. از این پایگاهها، بمبافکنهای راهبردی B-1 و B-52 میتوانند بهراحتی به موشکهای کروز JASSM-ER با برد حدود ۱۰۰۰ کیلومتر و طراحی پنهانکار مسلح شده و به سمت ایران حرکت نمایند، از کیلومترها دورتر از مرز موشکها را شلیک کرده و بدون نزدیک شدن به حریم هوایی ایران به پایگاه خود بازگردند. به عنوان مثال از منظر عددی، هر بمبافکن b-52 میتواند حدود ۲۰ فروند و هر بمب افکن B-1 میتوان 24 فروند موشک کروز JASSM-ER حمل کنند. این بدان معناست که با بهکارگیری چند اسکادران، اجرای موجهایی در مقیاس ۴۰۰ تا ۵۰۰ موشک کروز علیه ایران، از نظر فنی کاملاً در دسترس است. امریکا میتواند این الگو را برای چندین روز، حتی یک هفته یا بیشتر تداوم بخشد. در صورت استفاده از موشکهای دورایستای پیشرفته، فشار بر سامانههای پدافندی بهشدت افزایش مییابد. سوم؛ استقرارهای اخیر عمدتا ماهیت پدافندی دارند بررسی نوع تجهیزات منتقلشده به منطقه نشان میدهد که تمرکز اصلی بر تقویت پدافند بوده است، نه آمادهسازی مستقیم برای یک تهاجم همهجانبه. این مسئله میتواند به سناریویی مشخص اشاره داشته باشد. بر اساس برخی گزارشها، مقامات اسرائیل به طرف آمریکایی اعلام کردهاند که توان تحمل حدود ۷۰۰ فروند موشک را دارند، اما برای افزایش تابآوری، نیازمند تقویت چتر دفاعی هستند. در چنین چارچوبی، این احتمال مطرح است که بار اصلی فاز نخست درگیری بر دوش اسرائیل قرار گیرد و امریکا با انتقال سامانههای پدافندی، هم تابآوری اسرائیل را افزایش دهد و هم خود، بهصورت مکمل، وارد فاز حملات کروز شود. چهارم؛ نقطه شکست یا پیروزی، سرنوشت پدافند هوایی ایران است اگر پدافند هوایی ایران ــ مشابه آنچه در برخی مقاطع جنگهای کوتاهمدت اخیر مشاهده شده ــ بهطور موثر از چرخه خارج شود، آنگاه توان تهاجمی طرف مقابل عملا سقف مشخصی نخواهد داشت. در این وضعیت، گذار از موشک کروز به بمبهای هدایتشونده دقیق (JDAM و مهمات مشابه) رخ میدهد و دامنه جغرافیایی حملات بهشدت گسترش مییابد: از پایگاههای منطقهای در عربستان و اردن گرفته تا ناوهای مستقر در دریا، پایگاههای دوردست، خاک اسرائیل و حتی مسیرهایی مانند قبرس. #پرونده_مقاومت_ملی #یادداشت خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!
منطق استقرار نظامی امریکا و سناریوی محتمل درگیری - بخش اول حامد عابدی، پژوهشگر حوزه امنیت با توجه به سطح اطلاعات موجود، هنوز نمیتوان با قطعیت گفت طرف امریکایی دقیقا چه سناریوی عملیاتی مشخصی را دنبال میکند. بااینحال، بر مبنای تجربههای گذشته و دادههای قابل اتکا، میتوان چند گزاره تحلیلی روشن را مطرح کرد. نخست؛ از منظر ناوگروههای دریایی، تحول غیرعادی رخ نداده است در ادوار گذشته، ایالات متحده بارها از حیث عده و عُده ناوگروهی، حضوری بهمراتب سنگینتر در منطقه داشته است. در اغلب سالها، حداقل یک ناوگروه بهصورت ثابت در خاورمیانه و یک ناوگروه در مدیترانه مستقر بوده است. در مقاطع متعددی حتی دو ناوگروه بهطور همزمان در حوزه خاورمیانه حضور داشتهاند؛ یکی در حوالی اقیانوس هند و محدوده دیگو گارسیا و یا دریای سرخ و دیگری در نزدیکی خلیج فارس. بنابراین، صرفِ جابهجایی یا افزایش ناوگروهها را نمیتوان نشانه تصمیمی قطعی برای آغاز جنگ یا یک تغییر راهبردی بنیادین تلقی کرد. دوم؛ توان تهاجمی امریکا اساسا به ناوگروهها وابسته نیست توان آفندی ایالات متحده، بهویژه در فاز نخست درگیری، بیش از هر چیز متکی بر حملات ضربتی کروز دورایستا است. این حملات از شبکهای از پایگاههای فرامنطقهای پشتیبانی میشوند؛ ازجمله پایگاههایی نظیر رامشتاین در آلمان، دیگو گارسیا، گوام و سایر مراکز عملیاتی. از این پایگاهها، بمبافکنهای راهبردی B-1 و B-52 میتوانند بهراحتی به موشکهای کروز JASSM-ER با برد حدود ۱۰۰۰ کیلومتر و طراحی پنهانکار مسلح شده و به سمت ایران حرکت نمایند، از کیلومترها دورتر از مرز موشکها را شلیک کرده و بدون نزدیک شدن به حریم هوایی ایران به پایگاه خود بازگردند. به عنوان مثال از منظر عددی، هر بمبافکن b-52 میتواند حدود ۲۰ فروند و هر بمب افکن B-1 میتوان 24 فروند موشک کروز JASSM-ER حمل کنند. این بدان معناست که با بهکارگیری چند اسکادران، اجرای موجهایی در مقیاس ۴۰۰ تا ۵۰۰ موشک کروز علیه ایران، از نظر فنی کاملاً در دسترس است. امریکا میتواند این الگو را برای چندین روز، حتی یک هفته یا بیشتر تداوم بخشد. در صورت استفاده از موشکهای دورایستای پیشرفته، فشار بر سامانههای پدافندی بهشدت افزایش مییابد. سوم؛ استقرارهای اخیر عمدتا ماهیت پدافندی دارند بررسی نوع تجهیزات منتقلشده به منطقه نشان میدهد که تمرکز اصلی بر تقویت پدافند بوده است، نه آمادهسازی مستقیم برای یک تهاجم همهجانبه. این مسئله میتواند به سناریویی مشخص اشاره داشته باشد. بر اساس برخی گزارشها، مقامات اسرائیل به طرف آمریکایی اعلام کردهاند که توان تحمل حدود ۷۰۰ فروند موشک را دارند، اما برای افزایش تابآوری، نیازمند تقویت چتر دفاعی هستند. در چنین چارچوبی، این احتمال مطرح است که بار اصلی فاز نخست درگیری بر دوش اسرائیل قرار گیرد و امریکا با انتقال سامانههای پدافندی، هم تابآوری اسرائیل را افزایش دهد و هم خود، بهصورت مکمل، وارد فاز حملات کروز شود. چهارم؛ نقطه شکست یا پیروزی، سرنوشت پدافند هوایی ایران است اگر پدافند هوایی ایران ــ مشابه آنچه در برخی مقاطع جنگهای کوتاهمدت اخیر مشاهده شده ــ بهطور موثر از چرخه خارج شود، آنگاه توان تهاجمی طرف مقابل عملا سقف مشخصی نخواهد داشت. در این وضعیت، گذار از موشک کروز به بمبهای هدایتشونده دقیق (JDAM و مهمات مشابه) رخ میدهد و دامنه جغرافیایی حملات بهشدت گسترش مییابد: از پایگاههای منطقهای در عربستان و اردن گرفته تا ناوهای مستقر در دریا، پایگاههای دوردست، خاک اسرائیل و حتی مسیرهایی مانند قبرس. #پرونده_مقاومت_ملی #یادداشت خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!
منطق استقرار نظامی امریکا و سناریوی محتمل درگیری - بخش دوم حامد عابدی، پژوهشگر حوزه امنیت نکته پنجم؛ حفظ توان آفندی، کلید موفقیت ایرانطبق آخرین اطلاعات موجود، پایگاههای نزدیک ایران مانند العدید همچنان میزبان برخی تجهیزات آمریکایی هستند. همچنین دو ناوشکن از کلاس ارلی برک در خلیج فارس حضور دارند که اقدامی عجیب بنظر میرسد چرا که این مناطق، نقاطی قابل دسترس برای ایران از حیث آفند است. لذا ممکن است دشمن به این نتیجه رسیده باشد که قادر است اولا در موج اول حمله تاحد زیادی پدافند و آفند ایران را سرکوب نماید و ثانیا این فشار را میتواند در طول مدت عملیات حفظ کند و مانع از آفند ایران شود. لذا حفظ توان آفندی ایران میتواند عنصری بسیار تعیین کننده باشد. لازم به ذکر است که رژیم صهیونیستی بلافاصله پس از اتمام جنگ ۱۲ روزه سفارشی برای ۳۸۴۵ کیت بمب سنگرشکن BLU-109 را ثبت کرد که احتمالا به منظور هدف قراردادن دهانه تونل های موشکی است.نکته ششم؛ استقرار در جیبوتی و تقویت پدافندی آنطبق آخرین تصاویر ماهوارهای بنظر میرسد آمریکا سامانههای پاتریوت و سایر تجهیزات را در منطقه جیبوتی مستقر کرده است. این اقدام میتواند به منظور کنترل انصارالله و ارتش یمن و اقدامات احتمالی آنها در دریای سرخ باشد.
جمعبندی؛ پنجره طلایی درگیری: ۲۴ تا ۴۸ ساعت نخستدر صورت آغاز یک درگیری شدید، محتملترین سناریو آن است که امریکا در ۲۴ تا ۴۸ ساعت ابتدایی با اتکا به موجهای گسترده حملات کروز،تلاش کند توان آفندی و پدافندی ایران را سرکوب کند. اگر در این بازه، ایران بتواند سطح قابل قبولی از تابآوری پدافندی را حفظ کرده و همزمان پاسخ آفندی مؤثری ارائه دهد، موازنه میتواند تغییر کند و محاسبات طرف مقابل بر هم بخورد. به بیان دیگر، نتیجه نهایی نه در یک جنگ فرسایشی بلندمدت، بلکه در همان ساعات و روزهای ابتدایی رقم میخورد. اقداماتی همچون استقرار پدافند کوتاهبرد، تولید انبوه ماکت و سازههای دیکوی، پراکندگی نیروها و ... میتواند این تابآوری را به شدت بالا ببرد.#پرونده_مقاومت_ملی#یادداشت
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱۶:۴۲
جایگاه ایران در سیاست خارجی چین خانه اندیشهورزان در چارچوب برنامه خاوران برگزار میکند. هشتمین نشست از سلسله نشستهای تخصصی چینشناسی باحضور*:دکتر حسین ملائکسفیر اسبق ایران در چین
*در گفتگو با*: رستم ضیائیپژوهشگر دیپلماسی اقتصادی چین
دوشنبه ۴ اسفند | ساعت ۱۰ صبح خانه اندیشهورزان | تهران، خیابان انقلاب اسلامی، بین خیابان ولیعصر(عج) و برادران مظفر، پلاک ۹٠۷، سالن کنفرانس VIP#اخبار
#رویداد
*خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۶:۳۹
ایران، احیای گفتوشنود و گذار از جامعه کوتاه مدت نشست هشتادوچهارم گفتینو*، پنجشنبه ۳۰ بهمنماه، در محفلی دوستانه با گفتوگو درباره موضوع «وطن»، ریشههای بحرانهای کنونی و فرصتهای پیش روی جامعه ایران و صرف افطاری ساده، در خانه اندیشهورزان برگزار شد. محورهای اصلی این گفتگو بر سه پایه استوار بود:*۱. بحران در ساختار گفتمان سیاسی و اجتماعی:حذف تدریجی نهادهای واسط و احزاب، برقراری ارتباط موثر میان حاکمیت و مردم را دچار اخلال کرده است. در این وضعیت، نهتنها فرهنگ گفتوگو تضعیف شده، بلکه فقدان «قوه شنیدن» در سطوح مدیریتی باعث شده مطالبات اجتماعی به خشم انباشته تبدیل شود. راهکار خروج از این بنبست، به رسمیت شناختن تنوع فکری و تمرین رواداری در شنیدن نظرات مخالف است.
۲. ایران در میانه تقابلهای تمدنی:از منظر تاریخی، ایران در برههای تعیینکننده قرار دارد که آینده آن به تصمیمات نسل جدید و نحوه مواجهه با جهان مدرن وابسته است. با وجود فشارهای بینالمللی و تئوریهایی (مانند نظریه نبرد تمدنهای هانتینگتون) که بر نابودی تمدنهای مستقل تاکید دارند، پیشینه چهار هزار ساله و ظرفیتهای درونی این سرزمین، همواره عاملی برای پایداری و بازسازی هویت ملی در سختترین شرایط بوده است.
۳. تضاد قطبیت و واقعیتِ جامعه میانه:اگرچه فضای رسانهای و سیاسی به سمت قطبیشدن شدید و «خالصسازی» حرکت کرده است، اما بخش بزرگی از بدنه جامعه ایران همچنان «میانهرو» باقی مانده است. این اکثریت که به دنبال زندگی عادی و مخالف خشونت است، بر خلاف نظریه «جامعه کوتاهمدت»، به دنبال ثبات و حفظ کیان ملی است و اصلیترین سرمایه برای عبور از پیچ تاریخی فعلی محسوب میشود.
#فرهنگ_هنر#کلیپ#افطاری_اندیشهورزان
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۹:۱۰
سلسله گفتگوها با راویانِ جهانهایِ نوروایت اول: منیر فاشه از فلسطین خانه اندیشهورزان برگزار میکند. با حضور*: استاد منیر فاشه منیر فاشه، از شناختهشدهترین متفکرین و رهبران تربیتی در فلسطین است. او در سال ۱۹۴۱ میلادی در بیتالمقدس به دنیا آمده و در هفتسالگی، همراه خانواده از خانه و شهر خود رانده شده است. در تمام این سالهای طولانی، همواره در بطن مبارزه ملت فلسطین حاضر بوده و قبل و بعد از انتفاضه، پایهگذار و رهبرِ جنبشها و موسسات متعدد تربیتی و فرهنگی در نسلهای گوناگونِ جوانان فلسطینی بوده است. امروز، در هشتادوپنج سالگی، مدام در سفر است و در همنشینیها و همفکریهای عمیق و مداوم و صمیمانه با جوانان و مادران و کودکان فلسطینی در روستاها و اردوگاههای آوارگان و شهرهای فلسطین، پشتیبان فکری و روحی آنها برای ادامه سرافرازانه زندگی و مبارزه است. دریافت کتاب «مادر فلسطینی من، در برابر کنگره امریکا»، نوشته منیر فاشه دوشنبه، ۴ اسفندماه | ساعت ۱۶ گفتگو به صورت مجازی و در فضای اسکایروم برگزار میشود. پیوند شرکت در گفتگو#اخبار
#رویداد
*خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱۱:۰۲
کارگاه ملیگرایی اقتصادی؛ بازخوانی سنت توسعهگرایی در ایران و جهان پادکست «با برزین» با همکاری خانه اندیشهورزان برگزار میکند. در این کارگاه یکروزه، مکتب ملیگرایی اقتصادی و اصول حکمرانی توسعهگرا همراه با تجربیات تاریخی مرتبط ارائه و به بحث و بررسی گذاشته خواهد شد. هدف پاسخگویی به این پرسش است که آیا ناسیونالیسم اقتصادی در برابر لیبرالیسم اقتصادی و رویکردهای توزیعی میتواند راهحل تازهای برای ایران امروز ارائه دهد؟ برنامه کارگاه*:*۱- آشنایی با ملیگرایی اقتصادی؛ مروری بر نظریه و تجربه تاریخی سه جریان لیبرالیسم، سوسیالیسم و ناسیونالیسم اقتصادی؛ برزین جعفرتاش۲- دولتهای توسعهگرا از منظر استقرار سیاسی؛ محسن یزدانپناه۳- اقتصاد کلان دولت توسعهگرا؛ سیاستهای پولی، مالی و ارزی توسعهگرا؛ حسین درودیان۴- بازخوانی سنت ملیگرایی اقتصادی در ایران، از قائممقام فراهانی تا دکتر عالیخانی؛ برزین جعفرتاش
هزینه ثبتنام*: حضوری: ۵۰۰,۰۰۰ تومان | آنلاین: ۲۰۰,۰۰۰ تومان *تخفیفات حضوری*: دانشجویی: ۲۰٪ | گروهی (۳ نفر و بیشتر): ۴۰٪ پیوند نامنویسی | ظرفیت محدود. اطلاعات بیشتر و دریافت کد تخفیف از طریق تماس با شماره ۰۹۱۳۷۸۳۶۲۲۳ پنجشنبه، ۷ اسفندماه خانه اندیشهورزان | تهران، خیابان انقلاب اسلامی، بین خیابان ولیعصر(عج) و برادران مظفر، پلاک ۹٠۷#اخبار
#آموزش
*خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱۱:۵۶
ساختار نهاد نظارتی در چین هفتمین نشست از سلسله نشستهای تخصصی چین با موضوع «ساختار نهاد نظارتی در چین» در خانه اندیشهورزان و با حضور دکتر حسین قاهری، برگزار شد. در این نشست، سازوکار چندلایه نظارت حزبی، دولتی، اقتصادی و امنیتی در چین و منطق حاکم بر نظام ضدفساد این کشور تشریح شد. دکتر حسین قاهری، رئیس اندیشکده مطالعات راهبردی ایران و چین : «چین دارای هفت سطح نظارتی است که بالاترین آن، نظارت حزبی و ضدفساد در درون حزب است.» در این سطح، کمیسیون مرکزی بازرسی انضباطی حزب (CCDI) بر مسائل کلان حزبی، امنیتی و ایدئولوژیک نظارت دارد و فرآیندهای آن محرمانه است. خروج برخی مقامات ارشد از ساختار قدرت بدون اعلام عمومی جزئیات، از نتایج فعالیت این کمیته است. کمیسیون نظارت ملی با شفافیت بیشتر به تخلفات انضباطی مدیران دولتی عضو حزب رسیدگی میکند و نتایج برخوردهای انضباطی آن اعلام میشود. در حوزه اقتصادی و مالی، نظارت عمدتاً پیشگیرانه است: روند عملکرد مدیران بهصورت مستمر رصد میشود و صرفاً وقوع اختلاس یا تخلف مالی ملاک رسیدگی نیست؛ افت عملکرد یا زیاندهی بنگاهها نیز میتواند موجب پیگرد شود. بانک مرکزی چین (PBOC) و اداره ملی تنظیم مقررات مالی (NFRA) از ارکان کلیدی این ساختار هستند و مدیران ارشد پولی در برابر نوسانات بازار پاسخگو هستند؛ نظارت برخط بر عملکرد آنان اعمال میشود. بازار سرمایه تحت نظارت کمیسیون تنظیم مقررات اوراق بهادار چین (CSRC) قرار دارد و ممیزیها بهصورت دقیق و برخط انجام میشود. اطلاعات شرکتها و سوابق مدیریتی مدیران شفاف و قابل رصد است و عملکرد مدیران بهصورت شاخصی شفاف ارائه میشود. اداره تنظیم بازار (SAMR) بر رقابت سالم، استانداردگذاری و جلوگیری از رانت نظارت دارد و بنگاههای دولتی در صورت ناکارآمدی از حمایت ویژه برخوردار نمیشوند. نظام پایش دیجیتال در حوزه فناوری و امنیت سایبری تحت وزارت صنعت و فناوری اطلاعات (MIIT) و اداره فضای سایبری چین (CAC) گسترده و برخط است و در خدمت پیشگیری از فساد و صیانت از امنیت ملی قرار دارد. در سطح امنیتی، وزارت امنیت عمومی (MPS) و وزارت امنیت دولتی (MSS) ساختار یکپارچهای مبتنی بر مدیریت دادهها دارند. تمرکز اصلی چین بر فسادناپذیر کردن فرایندهاست، نه صرفاً برخورد با افراد. وقتی فرایند اصلاح شود، امکان تخلف به حداقل میرسد.#رویداد#گزارش_تصویری#پرونده_چین
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱۴:۱۲
۱۴:۱۲
واکاوی راهبرد ترامپ در قبال ایران: معاملهای در سایه اضطرار و تکرار تاریخ سیدپژمان امینمدنی، پژوهشگر حوزه امنیت و دفاع در سپهر سیاست بینالملل، همواره «نیاز» است که مسیر «انتخاب» را تعیین میکند. دونالد ترامپ در حالی سال میلادی جدید را درکاخ سفید شروع کرده که در داخل و خارج با فشارهای فزایندهای برای کسب یک دستاورد بزرگ و سریع روبروست. اما این بار زمین بازی متفاوت است.۱. پارادوکس «دستاورد» و «بنزین»اقتصاد آمریکا پس از چندین سال تورم فرساینده، بیش از هر زمان دیگری نسبت به نوسانات قیمت انرژی آسیبپذیر است. ترامپ از یک سو به یک پیروزی دیپلماتیک برای اقناع افکار عمومی نیاز دارد و از سوی دیگر، هرگونه ماجراجویی نظامی در خاورمیانه که منجر به اختلال در جریان انرژی یا انسداد تنگهها شود، قیمت نفت را به اعدادی میرساند که میتواند ضربهای جدی بر پیکر اقتصاد آمریکا باشد.تقاضای بیشتر نفت در زمستان، کاهش مازاد تولید، و جدیت بیشتر ایران در تهدیدهای خود موجب شد تا افزایش شدید قیمت نفت در دی ماه، منجر به واکنش کاخ سفید شود. ظاهرا برای کاخ سفید، پرونده ایران هم ذیل ابرپرونده «مهار چین» قرار گرفته است؛ با وجود این که وابستگی چین به نفت خاورمیانه بیشتر از وابستگی آمریکاست، اما اثر افزایش قیمت در اثر تنشهای ژئوپلتیکی به صورت جهانی عمل می کند و دولت آمریکا مجبور میشود حتی از تولیدکنندگان داخلی نیز با قیمت بالاتری نفت را بخرد؛ امری که اثر تورمی غیرقابل پذیرشی بر اقتصاد آمریکا خواهد داشت. واکنشهای سریع و جدی ترامپ در چند مورد افزایش قیمت نفت در سال گذشته این امر را تایید کرده است. آمریکا عملاً «گزینه نظامی پردستاورد اما ارزان» روی میز ندارد.از طرف دیگر تجربه جنگ ۱۲ روزه بیش از پیش نشان داد که ضربات محدود نمیتواند موجب سقوط جمهوری اسلامی ایران یا حتی تغییر رفتار آن مطابق میل آمریکایی ها شود. بر این اساس، تنها دستاوردی که از مواجهه نظامی با ایران به ساکنان کاخ سفید میرسد تضعیف ایران است*؛ که آن هم با بیدار شدن مسئولین و ردههای مختلف کشور و همچنین پشتیبانی فعالتر چین و روسیه در اثر جدی دیدن خطر، امری کوتاه مدت است و به سرعت جبران خواهد شد. تهدید ایران به در نظر گرفتن حملات محدود به عنوان جنگ تمام عیار، معادله هزینه فایده را بیش از پیش از منظر آمریکایی ها ناتراز کرده است.
*۲. چرخش به سمت معامله؛ تنها مسیر باقیماندهوقتی گزینه نظامی به دلیل تبعات اقتصادی (افزایش قیمت نفت) از حیز انتفاع ساقط شود، دیپلماسی اجباری و ارائه یک «معامله» تنها راه پیشرو خواهد بود. ترامپ احتمالاً پیشنهادی را روی میز خواهد گذاشت که در ظاهر جذاب و قابل پذیرش به نظر برسد؛ اما نباید فراموش کرد که این معامله نیز ماهیتی از جنس «تنفس موقتی» (مشابه برجام) خواهد داشت. ساختار سیاسی آمریکا نشان داده است که قراردادها بیش از آنکه بر پایه تعهد باشند، بر پایه «فرصت» بنا میشوند.
۳. آموزه اسلحه خانه ونیز: صلح، مقدمه جنگ استتاریخ به ما میآموزد که هر توافقی با غرب، لزوماً پایان تنش نیست، بلکه تنها جابجایی خط مقدم است. بر روی سردر اسلحهخانه مشهور ونیز حک شده بود: «سعادتمند ملتی است که در زمان صلح، به فکر زمان جنگ باشد.»
اگر قرار است «برجام ۲» یا هر توافق دیگری شکل بگیرد، ایران نباید آن را به عنوان یک راهکار دائمی و غایت نهایی بنگرد*. موفقیت واقعی در این است که از دقایق و روزهای این «تنفس موقتی» برای بازسازی زیرساختها، تقویت بازدارندگی و برنامهریزی دقیق برای دوران «پساتوافق» استفاده شود. معامله با ترامپ، اگر رخ دهد، نه از سر رفاقت که از سر ضرورتِ کنترل قیمت نفت و نیاز به دستاورد سیاسی و ضرورت مهار چین است. ایران باید با نگاهی واقعبینانه، ضمن بهرهگیری از فرصتهای اقتصادیِ احتمالی، اسلحه خانه ملی خود (در ابعاد اقتصادی، نظامی و دیپلماتیک) را برای روزهای سختِ پس از این آتشبس موقت مجهزتر کند.#یادداشت
#پرونده_مقاومت_ملی
*خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱۶:۳۷
چگونه نقشههای شناختی معیوب، استراتژی ایالات متحده در قبال ایران را فلج میکنند؟ محمدرضا محمدی؛ پژوهشگر سیاست بینالملل قبل از بررسی علل و نتایج تقابل ایران و آمریکا، باید پرسید: برداشت و تحلیل تصمیمگیرندگان از واقعیتها تا چه اندازه درست است؟ رابرت جرویس در کتاب معروف خود «ادراک و سوءادراک در سیاست بینالملل» بر تفاوت میان «محیط روانشناختی» (آنچه تصمیمگیرنده درک میکند) و «محیط عملیاتی» (جایی که سیاست اجرا میشود) تأکید میکند. به باور او، برای پاسخ به «چرایی» تصمیمات، چارهای جز تحلیل فرآیندهای ادراکی نیست. مشکل اصلی آمریکا در تقابل با ایران، گرفتار شدن در چرخهای از برداشتهای نادرست ساختاری درباره جمهوری اسلامی است. این برداشتهای غلط که ناشی از چسبیدن به تصاویر ذهنی پیشین و نادیده گرفتن اطلاعات متناقض است، مانع شکلگیری تصویری واقعی از ایران شده و نتیجه آن، سرگردانی راهبردی در واشنگتن است. این خطای شناختی در سه حوزه کلیدی خود را نشان میدهد: ارزیابی نادرست از تواناییهای ایران، خوانش نادرست از جامعه ایران و نقش اسرائیل خروج از این دور تسلسل، نیازمند اصلاح اساسی در ادراک است. واشنگتن باید مدل ذهنی تثبیتشده خود از ایران را که ترکیبی از آرزوها، ترسهای ساختهشده و تحلیلهای ناقص است، کنار بگذارد و آن را بر پایه واقعیات عینی بازسازی کند. مطالعه متن کامل یادداشت در تهرانتایمز#یادداشت #پنجره_ایران
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱۸:۲۰
دوره انسان ۲۵۰ ساله اندیشکده فطرت با همکاری خانه اندیشهورزان برگزار میکند. بررسی فرامتنی دستگاه اندیشه تاریخی رهبر معظم انقلاب (حفظه الله تعالی) ارائهدهنده*: علی منصوریان هماهنگی برای حضور: @AliRahimivarna دوشنبه ۴ اسفندماه | ساعت ۱۹:۳۰ تا ۲۲:۰۰ خانه اندیشهورزان | تهران، خیابان انقلاب اسلامی، بین خیابان ولیعصر(عج) و برادران مظفر، پلاک ۹٠۷، کلاس ۲۰۸ شمالی#اخبار
#آموزش
*خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۹:۲۴
از ملوکالطوایفی تا تمرکزگرایی ستادی؛ گسست اختیارات در مدیریت استانی نشست دوم از سلسله جلسات حکمرانی و پیشرفت منطقهای با موضوع تغییر مدل توسعه کشور، ضرورت و چگونگی افزایش اختیارات استانداران به همت اندیشکده نوآوری نهادی و با همکاری خانه اندیشهورزان برگزار شد. گزارش محتوایی این نشست با حضور مهندس صابر میرزایی، معاون پژوهش و توسعه اقتصادی مرکز همکاریهای تحول و پیشرفت ریاستجمهوری را در ادامه بخوانید. مقوله افزایش اختیارات استانداران، اگرچه در محافل آکادمیک و سیاستی به یک اصل پذیرفتهشده تبدیل شده، اما در مقام اجرا همچنان با سدهای بوروکراتیک روبهروست. مرور مباحث مطرحشده در این نشست نشان میدهد که نظام اداری ایران در یک نوسان تاریخی، از افراط در «خودمختاری محلی» به تفریط در «تمرکزگرایی ستادی» گرفتار شده است. مسئله امروز، تنها کمبود اختیار نیست، بلکه فقدان ابزارهای سیستماتیک برای اعمال حاکمیت در برشهای منطقهای است. گذار تاریخی از ملوکالطوایفی به دولت مدرن؛ ضرورت یا افراط؟یکی از محورهای بنیادین تحلیل، بررسی تطور تاریخی حکمرانی در ایران است. در گذشته، ایران با الگوی «دیویژنال» (Divisional) اداره میشد؛ سیستمی که در آن حکام ولایات، بهسان پادشاهانی محلی، از اختیارات تام در حوزههای مالی، نظامی و قضایی برخوردار بودند و حکومت مرکزی (شاهنشاه) تنها در منازعات کلان مداخله میکرد. اگرچه اصلاحات امیرکبیر و تأسیس وزارتخانهها (گذار به سیستم فانکشنال) برای پایان دادن به هرجومرج و حفظ تمامیت ارضی (نظیر خیانت حاکم بیرجند در توافق با ترکمنها) ضروری بود، اما تداوم بیرویه این روند، ساختار اداری را به سمت تمرکزگرایی مطلق سوق داد*. امروز به نظر میرسد دولت به مثابه کسی است که برای درمان چاقی (ملوکالطوایفی)، آنقدر رژیم سخت گرفته که کارایی حیاتی خود را از دست داده است. *سلطه نظامبخشی و گسست هماهنگی در استانهاتحلیل وضعیت موجود بیانگر غلبه «برشهای بخشی» بر «برشهای منطقهای» است. در ساختار فعلی، مدیران کل استانی که باید بازوهای اجرایی استاندار باشند، عملاً خود را پاسخگوی وزارتخانههای متبوع در تهران میدانند. این ساختارِ عمودی، امکان ایجاد همگرایی افقی در سطح استان را از میان برده است. وقتی هر دستگاه اجرایی سازِ خود را میزند و از مرکز دستور میگیرد، استاندار به جای راهبری توسعه، به هماهنگکنندهای فاقد ابزار تبدیل میشود. نتیجه این فرآیند، وابستگی شدید مردم و مناطق به دولت مرکزی برای حل کوچکترین چالشهای محلی است. موفقیتهای قائم به شخص؛ فقدان ابزار سیستماتیکنکته قابل تامل دیگر تفاوت ماهوی میان «استانداران موفق» و «ساختار موفق» است. بررسیها نشان میدهد اگر استانداری در ادوار مختلف کارنامه موفقی داشته، این موفقیت نه حاصل ابزارهای قانونی و سیستماتیک، بلکه نتیجه توانمندیهای اجتماعی، نفوذ شخصی و کاریزمای فردی او بوده است*. نظام اداری فعلی، ابزار لازم را در اختیار مدیر قرار نمیدهد. تمثیل “زندانی کردن مدیر در اتاق و انتظار سفر دوردست از او”، گویای همین وضعیت است؛ نمیتوان مدیری را خلع سلاح کرد و همزمان از او انتظار معجزه در کارآمدی داشت. *تناقض شایستهسالاری در غیاب اختیاراترابطه مستقیم میان «اختیار» و «ارزیابی عملکرد»، از دیگر مباحث کلیدی است. منطق مدیریت حکم میکند که مسئولیت و پاسخگویی، فرع بر داشتن اختیار است. وقتی استاندار در عزل و نصب مدیران، تخصیص بودجه و اولویتبندی پروژهها اختیار کافی ندارد، صحبت از شایستهسالاری و نظام پاداش و تنبیه بیمعناست*. برای سنجش عیار واقعی مدیران، باید ابزار کار را در اختیار آنان نهاد تا بتوان در پایان دوره، سره را از ناسره تشخیص داد. *حرکت به سوی مدل بینابینیبرآیند مباحث نشست حاکی از آن است که بازگشت به ساختار ایالتی و خودمختار گذشته نه ممکن است و نه مطلوب؛ اما تداوم تمرکزگرایی فعلی نیز توسعه متوازن را غیرممکن ساخته است. راهکار برونرفت، حرکت به سوی مدلی بینابینی است که در آن، اگرچه سیاستگذاریها ملی باقی میماند، اما اختیارات اجرایی به استانها تفویض شود.#نظام_اداری#گزارش_محتوایی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱۱:۱۱
۱۱:۱۱