تامین مالی اندیشکدهها؛ راههای رفته و مسیرهای پیش روگزارش عصرانه اندیشگاهی بیستوهشتم به گزارش گروه خبر جامعه اندیشکدهها؛ برای یک اندیشکده، تأمین مالی صرفاً مسئلهای برای پوشش هزینههای جاری نیست؛ بلکه به یکی از پرسشهای بنیادین درباره چگونگی تداوم فعالیت، انتخاب دستورکار پژوهشی و حفظ استقلال نهادی تبدیل میشود. اندیشکدهای که برای تولید و انتشار دانش سیاستی به منابع مالی نیاز دارد، همزمان باید میان تأمین منابع، پاسخگویی به تأمینکنندگان مالی و حفظ اختیار خود در تشخیص مسئله و انجام پژوهش تعادل برقرار کند. در ادبیات جهانی اندیشکدهها، «مدل تأمین مالی» یکی از مؤلفههای مهم پایداری و اثرگذاری این نهادهاست. گزارشهای دورهای On Think Tanks درباره وضعیت بخش اندیشکدهای نیز تأمین مالی و پایداری را در شمار مسائل محوری این زیستبوم قرار میدهند و از شیوههایی مانند کمکهای پروژهای، تأمین مالی هستهای و برنامهای، قراردادهای مشاوره، حق عضویت و فروش خدمات بهعنوان کانالهای مختلف تأمین مالی یاد میکنند. اما مسئله فقط «چند منبع مالی» نیست. پژوهشهای انجامشده درباره رابطه تأمین مالی و تولید دانش سیاستی نشان میدهند که نوع و افق زمانی منابع مالی میتواند بر دستورکار، قالب و محتوای تولیدات فکری اندیشکدهها اثر بگذارد. وابستگی بیشتر به حمایتهای کوتاهمدت و پروژهمحور، در کنار مزایایی مانند تمرکز بر مسائل مشخص و افزایش کارایی، میتواند زمان و ظرفیت سازمان برای پژوهش بلندمدت و حفظ استقلال فکری را نیز تحت تأثیر قرار دهد. از این منظر، تنوع منابع، ثبات و پیشبینیپذیری درآمد و نسبت میان تأمین مالی پایه و منابع پروژهای، صرفاً متغیرهای اقتصادی نیستند؛ بلکه بخشی از معماری نهادی یک اندیشکدهاند. حتی در ادبیات سیاستگذاری عمومی، درباره نهادهای تحلیلی مستقل، بر اهمیت منابع مالی باثبات و قابل پیشبینی برای حفظ استقلال و امکان تعیین اولویتهای خود تأکید شده است. بنابراین، پرسش اصلی درباره تأمین مالی اندیشکدهها را نمیتوان فقط در این خلاصه کرد که «منابع مالی خود را از کجا تأمین میکنند؟»؛ پرسش مهمتر این است که مدل تأمین مالی چگونه بر پایداری، استقلال و توان اندیشکده برای تولید و اثرگذاری بر سیاست عمومی اثر میگذارد؟ از این زاویه، گزارش عصرانه اندیشگاهی بیستوهشتم، تجربه و وضعیت اندیشکدههای ایرانی در زمینه تأمین مالی را بررسی میکند؛ از منابع و شیوههای تأمین هزینههای فعالیت گرفته تا چالشهای پایداری مالی و نسبت میان منابع مالی و استقلال اندیشهورزی. این نشست مرداد ۱۴۰۵ در خانه اندیشهورزان برگزار شده است. گزارش کامل نشست و دیدگاه اندیشکدهها را اینجا بخوانید.#گزارش_تصویری#رویداد
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | تلگرام | ایکس | لینکدین دنبال کنید!۶
۶
۹
«جهان جدید»؛ روایتی از پیوند تمدن، توسعه و آینده معرفی مستند | شناخت چین امروز تنها با مشاهده شهرهای مدرن، آسمانخراشها و دستاوردهای فناورانه آن ممکن نیست؛ فهم دقیق این کشور نیازمند توجه همزمان به ریشههای تاریخی و تمدنی، مسیر توسعه و تجربههای معاصر آن است. مستند ششقسمتی «جهان جدید»، با همکاری خانه اندیشهورزان در پژوهش و تولید، با چنین نگاهی، روایتی از چین میان میراث جاده ابریشم و فناوریهای جهان آینده ارائه میکند و از پیوندهای تاریخی و تمدنی تا تجربه این کشور در توسعه انرژیهای تجدیدپذیر، بهرهگیری از فناوریهای نوین و مقابله با بیابانزایی را مورد توجه قرار میدهد؛ تجربههایی که شناخت و بازخوانی آنها، نه با هدف نسخهبرداری از الگوی توسعه چین، بلکه برای گسترش فهم ما از مسیرهای متفاوت توسعه و بررسی ظرفیت بهرهگیری از تجربههای موفق جهانی در مواجهه با مسائلی همچون ناترازی انرژی و چالشهای محیطزیستی ایران اهمیت دارد. از شنبه ۱۴ شهریورماه، ساعت۱۹:۳۰ | هرشب از شبکه یک سیما#کلیپ#پرونده_چین
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | تلگرام | ایکس | لینکدین دنبال کنید!۱۴۲۲
دیپلماسی برای «قاب عکس» یا حل مسئله؟ خلاصه یادداشت | علیرضا شاهمیرزایی: تقارن موضعگیریهای ضعیف رئیسجمهور در بیشکک با آغاز دور جدید حملات آمریکا را نمیتوان بهسادگی نادیده گرفت. مسئله فقط یک جمله یا یک موضعگیری نیست؛ مسئله این است که دستگاه سیاست خارجی ما در یکی از مهمترین مقاطع منطقه، با چه دستورکاری وارد گفتوگو با کشورهایی مانند چین، هند و روسیه میشود. اگر قرار است به چین و هند اطمینان دهیم که ایران بهدنبال بیثباتی منطقه نیست، صرف تکرار اینکه «اگر آمریکا به تفاهم برگردد، ما هم برمیگردیم» کافی نیست. سیاستمداران چینی و هندی، مخاطب گفتاردرمانی نیستند. آنها میخواهند بدانند ایران برای امنیت انرژی، آینده تنگه هرمز، تجارت، ترانزیت و همکاریهای اقتصادی چه برنامه مشخصی دارد. در دیدار با هند باید از دارو، چابهار و تجارت گفت؛ در گفتوگو با روسیه باید درباره مبادلات مالی، دریای کاسپین و افزایش تجارت برنامه روی میز گذاشت؛ و برای چین نیز باید یک دستورکار روشن و قابل اجرا داشت. مشکل آنجاست که به نظر میرسد بخشی از سیاست خارجی ما همچنان با نگاه به مخاطب داخلی تنظیم میشود. گویی حتی در دیدارهای خارجی نیز مهم است جملهای گفته شود که در انتخابات بعدی قابل استفاده باشد؛ بیآنکه تعهد و مطالبهای برای اجرای یک پروژه واقعی ایجاد کند. این آسیب البته منحصر به دولت نیست. ساختار سیاسی ما سیاستمدار را دائماً به فکر انتخابات بعدی و حفظ سرمایه سیاسی خود سوق میدهد. نتیجه آنکه «قاب عکس» گاهی از محتوای مذاکره مهمتر میشود؛ دیدار انجام میشود، اما برنامهای که بتوان بعداً تحقق آن را مطالبه کرد، کمتر دیده میشود. همکاری راهبردی با چین، روسیه یا هند با عکس یادگاری شکل نمیگیرد. نیازمند برنامه، تیم مذاکرهکننده قوی، پروژههای مشخص و پیگیری مستمر است. در شرایطی که نظم جهانی در حال تغییر است، مطالبه مردم نیز باید همین باشد: دیپلماتهای ایران بهجای اثبات مظلومیت یا تکرار مواضع گذشته، نشان دهند برای تبدیل ظرفیت شرق به منافع واقعی کشور چه برنامهای دارند. مطالعه متن کامل یادداشت#یادداشت#پرونده_چین
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | تلگرام | ایکس | لینکدین دنبال کنید!۱۶۴۲۱
جبهۀ آرام خلاصه یادداشت | محمد فدائی و پدرام کاویان: در سیاست، همیشه آنکس که بلندتر فریاد میزند، مهمتر نیست. گاهی سرنوشتسازترین نزاع در جایی رخ میدهد که فریادی از آن بلند نمیشود؛ در کلاسهای دانشگاه که از هر میتینگی پرطنینتر است. «توسعه»، «عقلانیت»، «استقلال»، «امنیت»؛ هر کدام از این کلمات، اگر در دست کسی قرار بگیرد که تعریفش را کنترل میکند، دیگر نیازی به تفنگ ندارد. کافی است نسلی را تربیت کند که دنیا را از پنجره همین تعاریف ببیند. جریان انقلابی سالهاست برابر هر جبههای حاضریراق و کوبنده ایستاده. در برابر اغتشاش، تجزیهطلب، برانداز، دلتافورس، اسرائیل و آمریکا. اینها همه دشمنان آشکارند؛ ضربه میزنند، خرابکاری میکنند. خشم از آنها ساده است، چون دشمنیشان قابل فهم است. اما درست در همین لحظه جبههای دیگر، بیصدا پیش میرود؛ جبهۀ آرام. این جبهه، محل نزاع با جریان استحاله است. استحاله از بیرون نمیآید، پرچم دشمن ندارد، بلکه با لباس دوست و با زبان علم ظاهر میشود. حرفش این است که جمهوری اسلامی بماند، اما تصمیمهایش علمی باشد. حرفی که در ظاهر چیزی جز عقلانیت ندارد. همین جاست که مغلطۀ خاموش شکل میگیرد. این طیف که درد اقتصادی را دقیق میشناسد؛ دقیقتر از بسیاری دیگر. اما در گام بعد، درمان درد را در اقتصاد نمیجوید. به سیاست میکشاند و از آن نسخهای تجویز میکند که با درد اولیه نسبتی ندارد: جمهوری اسلامی خودش نباشد. بیست سال است که هر سال اعلام میکنند امسال به نقطۀ «تصمیم نهایی» رسیدیم. سال بعد هم باز همین جمله را خواهند گفت. چون این تکرار، تحلیل نیست؛ یک ایدئولوژیست. آیینی برای دائم در اتهام نگهداشتن نظام، و تا لحظهای که تغییر هویتی به عنوان تنها راه نجات کشور پذیرفته شود. آنها فرهنگ را به اقتصاد تقلیل میدهند (علّت خشونت، گرانی است. کأنه خشم در گرانفروشان دیده نشده!)، اقتصاد را هم به سیاست میکشانند! (علت گرانی، مرگ بر آمریکاست!)، و سیاست را به انتخاب میان «مستقل ماندن» و «توسعهیافتن» محکوم میکنند. راز قدرت این طیف، درست در همین جاست. آنها صاحب نهاد روشنفکری و نظریهپردازیاند. نهاد علم محل تولید معناست. نسلی که فردا باید تصمیم بگیرد، «توسعه» را از کجا میآموزد؟ «عقلانیت» را از کجا؟ از کلاس درسی که آنها اداره میکنند. «امنیت» را از کجا؟ از رسالهای که با ادبیات آنها تنفس کرده. قدرتشان از گلوله نیست، از «قدرت تعریف» است. وقتی شما تعریف «توسعه» را در اختیار داشته باشید، دیگر لازم نیست به کسی بگویید چه کند. کافی است توسعه را طوری معنا کنید که هر کس استقلال را بر توسعه مقدم بداند، ناخواسته ضد توسعه خوانده شود. این ظریفترین شکل مبارزه است، سلطه از مسیر نظریهپردازی. جبهۀ اصلی، میدان تولید نظریه است. جنگ بر سر این است که «توسعه» در جمهوری اسلامی با چه معیاری تعریف شود. آیا توسعه یعنی امارات شدن، یا توسعه میتواند با «امنیت و هویت» پیوند بخورد؟ این جنگ در میز تحلیل اقتصادی و در متن رسانۀ عمومی جریان دارد. جریان انقلابی اگر آنجا حاضر نباشد، شکست میخورد، شکستی بیصدا. شکست بیصدا یعنی نسلی بیاید که جمهوری اسلامی را ببیند، اما دیگر اسلامی بودنش را باور نداشته باشد. نسلی که در کتابهایش خوانده است توسعه بدون کنار گذاشتن استقلال ممکن نیست. این نسل برضد جمهوری اسلامی شورش نمیکند؛ آن را ناز میکند. دشمن اصلی کسی است که دارد ادراک یک نسل را در جهت محو هویت انقلابی تغییر میدهد. جنگ اصلی، جنگ بر سر واژههاست. و واژهها را نه با فریاد، که با «فکر» باید پس گرفت. جبهه انقلابی باید میدان تولید معنا را از انحصار این طیف بیرون بکشد. مراکز مطالعاتی خودش را بسازد. تحلیلگرانی تربیت کند که اقتصاد را با امنیت و هویت پیوند بزنند و از همه مهمتر، این روایت را به زبان مردم برساند. این خودگویی تنها راهی است که پیش روی ماست، اگر قرار باشد نسلی که میآید، جمهوری اسلامی را نه به عنوان مانع توسعه، بلکه به عنوان تنها بستر ممکن توسعه بداند. بیصداترین جبهه، سرنوشتسازترین جبهه است. و آن که در این جبهه غایب باشد، در همه جبهههای پر سر و صدا پیروز هم بشود، جنگ را باخته است.#رصد#یادداشت #جامعه_و_فرهنگ
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | تلگرام | ایکس | لینکدین دنبال کنید!۱۰۲
تلاش برای ایجاد شورش داخلی، نقطه اصلی تمرکز دشمن گزیده یادداشت | محلل: در حال حاضر دشمن ما چند محور را به صورت همزمان به پیش میبرد: فشار اقتصادی حداکثری به ایران، انهدام اهرم راهبردی محور مقاومت با طوفانهای ژئوپلیتیکی در فلسطين، لبنان، سوریه، عراق و یمن، اجرای عملیاتهای دورهای چمنزنی و درنهایت خلق متوالی معادلات و اهرمها. عملیات «خشم اقتصادی» مبتنی بر ۱.شناسایی مسیرها، افراد و ابزارها توسط سرویسهای حریف، ۲. رایزنی با طرفهای ثالث توسط دیپلماسی رسمی، عمومی یا پنهان از سوی حریف و نهایتا۳. اقدام نرم (تحریم)، نیمهسخت (بازداشت، ترور، مصادره و انسداد اموال و...) و سخت (محاصره، عملیات نظامی یا تروریستی) خواهد بود.ضلع چهارم یا مکمل این ساختار، اجرای یک عملیات شناختی علیه جامعه ایران است. از نظر آمریکا، این عملیات باید سه خروجی داشته باشد:۱. تسلیم جمهوری اسلامی ایران در برابر خواستههای آمریکا: خواسته سیاسی جدید آمریکا، باز کردن تنگه هرمز یا بازگشت به اسلام آباد نیست بلکه آنها خواهان لغو بند ۱۳ اسلام آباد و مذاکره و توافق جامع و کلی با باز کردن تنگه هرمز و تعیین تکلیف پرونده هستهای هستند. از نظر ایران این مدل مذاکراتی، عین تجارب پیش از ۱۲ و ۴۰ روزه است.
۲. فروپاشی درونی نظام
۳. وقوع یک شورش درونی که قطعا جنس آن نه تنها متفاوت با سالیان قبل، که حتی متفاوت با دی ماه خواهد بود. بر خلاف اغتشاشات قبلی که دشمن نیروی آماده به عملیات در منطقه نداشت، اینبار سنتکام سعی کرده نیروی خود را حفظ کرده و حتی آن را تقویت کند.
همانگونه که محاسبه دشمن پیش از جنگ ۱۲ روزه، تضعیف و ببر کاغذی بودن ایران و وقوع شورش با اصابت اولین موشک به تهران بود، و در جنگ ۴۰ روزه تصور بر این بود که حجم آتش ۱۲ روزه کم بوده و با افزایش حجم آتش با آمریکا و ترور رهبری با سوءاستفاده از فضای دی، باز هم شورش آغاز خواهد شد، به نظر دال مرکزی و محوری محاسبه حریف این شده که با این عملیات اقتصادی، ایران از درون دچار هرج و مرج و فروپاشی خواهد شد و آنها فقط باید این مرحله را مدیریت یا تشدید و ربایش کنند.#رصد#یادداشت#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | تلگرام | ایکس | لینکدین دنبال کنید!۴۲
چشمانداز نبرد خونین حزبالله بر بامِ جنوب لبنان یادداشت | پریسا نصرآبادی: اگر سقوط بلندیهای استراتژیک «علیالطاهر» در جنوب لبنان مقرون به واقعیت باشد، مسأله دیگر صرفاً محدود به شهادت تعداد نامشخصی از رزمندگان محور مقاومت و نابودی تأسیسات نظامی عظیم حزبالله در این ارتفاعات نخواهد بود؛ بلکه بر مبنای منطق عملیاتی اسرائیل، موضوع اصلی تغییر «کانون تهدید» و تغییر ژئومتری میدان (دسترسی به خطوط دید، کریدورهای تدارکاتی و نقاط کور دفاعی) خواهد بود تا هزینه هرگونه بازسازی عمق نظامی حزبالله بالا برود. سناریوی پرمخاطرهای که احتمالاً رژیم اسرائیل پس از تثبیت پیروزی در علیالطاهر در دستور کار قرار میدهد، این است که تمرکز خود را بر سه منطقه به هم پیوسته کوه ریحان، اقلیم التفاح و درّهی بقاع غربی بگذارد. در این صورت، قاعدتاً رژیم به جای پیشروی در مسیر دشوارتر جنوبی، به دور زدن خطوط دفاعی حزبالله از طریق کوه هرمون اقدام خواهد کرد. اخبار نیز حاکی از این است که اخیراً فعالیت اسرائیل در منطقه کوه هرمون تشدید شده، و ارتش رژیم درصدد ساخت جادههای نظامی در دامنه کوه هرمون و اتصال مواضع مختلف به یکدیگر است؛ همچنین رژیم حدود ده نقطه و مکان دیدهبانی جدید در کوه هرمون ایجاد کرده که توسط دوربینها و سیستمهای حرارتی پشتیبانی میشوند. اما اهمیت استفاده از این محور، نه در تعداد جادههایی که اسرائیل در حال ساخت آنهاست، بلکه در گزینههای عملیاتی است که میتواند در آینده ارائه دهد. ورود به منطقه تفاح و ریحان از محور جنوبی، نیروهای ارتش تروریستی اسرائیل را در مقابل عوارض و مناطقی دشوار قرار میدهد که حزبالله میتواند آنها را رصد و از قبل برای دفاع آماده کند. بنابراین، گشودن یک محور موازی از سمت کوه هرمون و بقاع غربی، حتی اگر فقط برای اعمال فشار یا برهمزدن تمرکز میدانی حزبالله استفاده شود و نه برای یک تهاجم گستردهتر، میتواند محاسبات نبرد را به سود رژیم تغییر دهد. اهمیت استراتژیک تپه علیالطاهر ناشی از موقعیت آن به عنوان یک کانون فرماندهی است که مشرف به نبطیه، کفر تبنیت و مسیرهای کلیدی به سمت مناطق اقلیم التفاح و ریحان است. ارزیابیهای نظامی نشان میدهد که کنترل این ارتفاعات، میتواند به رژیم صهیونسیتی توانایی بیشتری برای نظارت بر تحرکات در عمق خاک تحت اشغالاش بدهد و نقطه شروعی برای اعمال فشار بر مواضع حزبالله در شمال باشد. بنابراین، تخریب تأسیسات واقع در زیر ارتفاعات علیالطاهر و تسلّط عملیاتی بر آن، به معنای رخنه در دروازهی جنوبی یک کمربند دفاعی عمیقتر، و آغاز رشته عملیاتهای گستردهای از سوی رژیم صهیونسیتی برای پیشروی به فراسوی مناطق شمال لیتانی است. پانوشت: نامعتبر شدن تهدیدهای ایران برای متوقف کردن رژیم اسرائیل از گسترش حملات در جنوب لبنان علیه حزبالله و متعاقباً سقوط علیالطاهر، واقعهای ناگوار خواهد بود. در چنین وضعیتی، پافشاری بر آویختن به تفاهمنامه کذا که جز مُشتی کلمات بیمعنی از آن باقی نمانده، تنها مایه شرم و حقارت آدمی است.#رصد#یادداشت#محور_مقاومت
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | تلگرام | ایکس | لینکدین دنبال کنید!۶۵۱۱
کابلها برای ما دست تکان میدهند! یادداشت | حسین شریعتمداری: ۱- جنگهای ۱۲ روزه و جنگ رمضان کمترین تردیدی باقی نگذاشته است که حاکمیت ایران بر تنگه هرمز و بستن آن به روی کشتیها و شناورهای وابسته به کشورهای متخاصم یکی از کارآمدترین و موثرترین اهرم (بخوانید سلاح) جمهوری اسلامی در تقابل نزدیک به یک سال و چند ماهه کشورمان با آمریکا، رژیم صهیونیستی و سایر متحدان اروپایی و منطقهای آن بوده و هست تا آنجا که امروزه حاکمیت ایران بر یکی از اصلیترین و حیاتیترین گلوگاه اقتصادی جهان، آمریکا و متحدانش را نه فقط به زانو درآورده، بلکه فشار ایران بر این گلوگاه، راه تنفس آنها را مسدود نموده و به خفگی نزدیک کرده است. اهمیت و نقش استراتژیک تنگه هرمز که رهبر معظم انقلاب با هوشمندی از آن به عنوان «هدیه الهی» یاد کردهاند به اندازهای است که بسیاری از رسانهها، صاحبنظران و استراتژیستهای بلند آوازه دنیا، حاکمیت بر تنگه هرمز را برای دشمنان ایران اسلامی خطرناکتر از بمب اتمی دانستهاند و اینگونه نیز هست.
۲- تنگه هرمز اما؛ فقط مسیر عبور کشتیها و شناورهای حامل نفت و گاز و کالای تجاری نیست. این هدیه الهی گنج گرانبهای دیگری در دل خود دارد که بهرهگیری از آن در جنگ تمام عیاری که با آن روبهرو هستیم بارها و به مراتب برای دشمنانمان از مسدود ماندن تنگه هرمز هولناکتر و خطرناکتر است. در عمق آبهای خلیجفارس و تنگه هرمز یکی از شاهراههای فیبر نوری بینالمللی جای گرفته است یعنی همان «ستون فقرات» اینترنت جهانی. شاهراهی که بیشترین ارتباطات اینترنت، تماسهای بینالمللی، تراکنشهای بانکی، سرویسهای ابری (I cloud)، و حتی ارتباطات هوش مصنوعی و دیتاسنترها از همین کابلها عبور میکنند. نزدیک به ۷ سیستم اصلی کابلهای اینترنت جهانی در عمق آبهای خلیجفارس و تنگه هرمز قرار دارند که کمترین خدشه بر آنها میتواند سیستم اینترنتی جهان را مختل کند و بیش از ۸۰ درصد از ارتباطات تجاری، بانکی، نظامی، هوش مصنوعی و.... را از کار بیندازد.
۳- آمریکا و رژیم صهیونیستی و سایر متحدان اروپایی و منطقهای آن بارها نشان دادهاند که در وحشیگری، کشتن و تکهپاره کردن مردم بیگناه، حمله به زیرساختها، بیمارستانها، مدارس، مجالس عروسی، قتلعام کودکان و انواع جنایات هولناک دیگر، در تاریخ بشریت هیچ نمونه دیگری ندارند و به هیچیک از مبانی و اصول اخلاقی و انسانی و یا معاهدات و پروتکلهای بینالمللی کمترین اهمیتی نمیدهند. این جرثومههای فساد و پلیدی در جنگهای ۱۲روزه و جنگ اخیر از هر امکان و اهرمی که به آن دسترسی داشتهاند برای مقابله با ایران اسلامی و مردم شریف آن استفاده کردهاند و به قول امام راحل و آقای شهیدمان، اگر از انجام جنایتی خودداری کردهاند به علت ناتوانی بوده است و نه مبانی انسانی و اخلاقی و پروتکلهای بینالمللی.
۴- حالا اگر وجدان و شرف خود را قاضی کنید به این نتیجه قطعی نمیرسید که آیا حق مسلم ما نیست که برای به زانو درآوردن و قطع نفس این جرثومههای پلیدی مانع عبور کابلهای اینترنتی از عمق آبهای خلیجفارس و تنگه هرمز بشویم؟! این اقدام ضروری میتواند با ایجاد اخلال جدی در کارکرد کابلها و حتی قطع آن تحقق پیدا کند.
میفرمایید که این اقدام با مبانی و پروتکلهای بینالمللی در تعارض است و قانونی نیست؟! میپرسیم آیا حمله نظامی به کشورمان، به شهادت رساندن رهبر و مقتدای جهان اسلام، قتلعام مردم و کودکان دبستانی و شرکتکنندگان در مجلس عروسی و ترور دانشمندان و فرماندهان نظامی و... قانونی بوده است؟! میگویید، سایر کشورها نیز آسیب میبینند! میگوئیم؛ مگر جنایات آمریکا و متحدان پلیدش علیه تمام بشریت نیست؟ چرا به مقابله با آن بر نمیخیزند؟! کوتاه سخن آنکه به قول حضرت امیرالمؤمنین علیهالسلام: «رُدَّ الحَجَرَ مِن حَيثُ جاءَكَ، فإنّهُ لا يُرَدُّ الشَّرُّ إلاّ بالشَّرِّ... سنگ را از جايى كه به سوى تو آمده است، به همان جا برگردان؛ زيرا بدى، جز با بدى دفع نمىشود».۵- و بالاخره خطاب به مسئولان محترم کشورمان و مخصوصاً با ارتش و سپاه سرافراز؛ خوب نگاه کنید! کابلهای اینترنت جهانی از زیر آبهای تنگه هرمز و خلیج همیشه فارس برایمان دست تکان میدهند و با هزار زبان میگویند؛ چرا نقش ما را در این جنگ فراموش کردهاید؟ ما نیز در این آوردگاه، جانفداهای امام راحل، آقای شهید و امام حاضرمان هستیم.
#رصد#یادداشت#راهبرد
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | تلگرام | ایکس | لینکدین دنبال کنید!۱۵۹۱
مانعتراشی پکن در برابر روایت آمریکایی یادداشت | حسین قتیب: اگر خبر آقای مرعشی را درباره شروط چین خواندهاید طبیعتا باید این خبر را هم بدانید. خبر در ظاهر ساده است، اما معنای سیاسی آن بسیار فراتر از یک اختلاف لفظی در بیانیهای اقتصادی است. در نشست دو روزه وزرای دارایی و رؤسای بانکهای مرکزی گروه بیست که در ۳۱ اوت و ۱ سپتامبر ۲۰۲۶ در اَشویل آمریکا برگزار شد، واشنگتن کوشید متنی را به تصویب برساند که در بند چهارم آن بر ضرورت «عبور آزاد، امن و قابل پیشبینی» از تنگه هرمز تأکید شده بود. همه اعضای حاضر با متن موافقت کردند، جز چین. پکن با چهار بند، یعنی بندهای ۴، ۱۰، ۱۱ و ۱۳ مخالفت کرد و همین مخالفت کافی بود تا سند پایانی دیگر «بیانیه مشترک گروه بیست» نباشد و تنها با عنوان «بیانیه رئیس نشست» منتشر شود. وزارت خزانهداری آمریکا نیز مخالفت چین را آشکارا در پاورقی متن رسمی ثبت کرد.
این تفاوت صرفاً حقوقی یا تشریفاتی نیست. در سازوکار گروه بیست، اجماع اهمیت سیاسی دارد. اگر چین بند چهارم را میپذیرفت، آمریکا میتوانست ادعا کند که بزرگترین اقتصادهای جهان، از غرب تا شرق، در مسئله هرمز به موضع مشترکی رسیدهاند. از آن پس، صورتبندی آمریکایی بحران دیگر فقط موضع واشنگتن نبود، بلکه بهعنوان «موضع جامعه بینالمللی» عرضه میشد. چین دقیقاً مانع شکلگیری چنین تصویری شد. با این حال، این مخالفت را نباید به معنای حمایت چین از بستهماندن تنگه هرمز دانست. پکن پیشتر موضع خود را روشن کرده بود. وانگ یی، وزیر خارجه چین، در ماه ژوئن خواستار بازگشت سریع کشتیرانی عادی در تنگه هرمز شده و آن را برای ثبات زنجیرههای تولید و تجارت جهانی ضروری دانسته بود. به گفته اسکات بسنت، وزیر خزانهداری آمریکا، هیئتهای چین و آمریکا در حاشیه همین نشست نیز درباره ضرورت جریان آزاد نفت و کالا از هرمز اشتراک نظر داشتند. بنابراین پیام چین این نیست که ایران حق دارد هرمز را برای مدت نامحدود بسته نگه دارد. موضع پکن ظریفتر از یک حمایت ساده از ایران است: هرمز باید باز باشد، اما آمریکا نمیتواند نقش خود و اسرائیل در ایجاد جنگ و گسترش بحران را حذف کند و سپس تنها نتیجه جنگ، یعنی اختلال در هرمز، را به مسئلهای بینالمللی علیه ایران تبدیل کند. برای ایران این یک امتیاز دیپلماتیک واقعی است، اما نباید درباره معنای آن اغراق کرد. چین حاضر نیست امنیت انرژی و تجارت خود را فدای ایران کند. پکن به باز بودن هرمز نیاز دارد و اگر بحران ادامه پیدا کند، فشار چین بر تهران نیز افزایش خواهد یافت. بنابراین پیام این اتفاق نه این است که «چین پشت ایران ایستاده» و نه اینکه «چین از بسته بودن هرمز حمایت میکند». پیام دقیقتر این است: چین حاضر نیست روایت آمریکایی جنگ را به روایت رسمی جهان تبدیل کند. در شرایطی که واشنگتن تلاش میکند محاصره دریایی و فشار اقتصادی علیه ایران را از یک سیاست آمریکایی به یک مطالبه بینالمللی تبدیل کند، همین مقاومت دیپلماتیک پکن اهمیت زیادی دارد.#رصد#یادداشت#پرونده_چین
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | تلگرام | ایکس | لینکدین دنبال کنید!۹۳