خ
جنگ سرد بیپایان با آمریکا و استراتژی هستهای ایران یادداشت | محمد جلال: به نظر میرسد که در داخل کشور، تصور دقیقی از میزان فشارهای وارد بر دولت ایالات متحده وجود ندارد. از فردا، سررسید تحویل نفتهای فروختهشده در تاریخ ۹ اسفند فرا میرسد و تحویل فیزیکی آنها باید انجام شود. همچنین، با نزدیک شدن به آغاز جام جهانی، هزاران پرواز به دلیل گرانی یا کمبود سوخت هواپیما لغو شده است. افزایش قیمت بنزین و مواد غذایی، فشار سنگینی بر افکار عمومی در اروپا و آمریکا وارد کرده و ایالات متحده را به یک پایان آبرومندانه در جنگ با ایران نیازمند کرده است. نکته مهم آن است که نباید روی ذخایر اورانیوم هیچگونه معامله یا مذاکرهای انجام دهیم. پس از ۴۰ روز تبادل آتش، اکنون وارد مرحلهای از جنگ سرد بیپایان با آمریکا شدهایم. در این شرایط، باید با تقویت حضور رزمی، انجام مانورهای گسترده، حفظ هوشیاری نظامی و نمایش توانمندی در پاسخدهی سریع و در سطح بالاتر، هزینه هرگونه تکرار جنگ را برای طرف مقابل به شدت افزایش دهیم. هرچند سناریوی تکرار جنگ یا ترور مقامات ایرانی همچنان محتمل است، اما جمهوری اسلامی ایران پس از این درگیری، به فضل الهی و برکت خون شهدا، به تراز جدیدی از قدرت منطقهای و بینالمللی دست یافته است. ایالات متحده به دلیل نگرانی عمیق از تبدیل شدن چین به قدرت اول جهان طی پنج سال آینده، به شدت نیازمند کنترل ایران، نفت ایران و منطقه خلیج فارس است تا بتواند جلوی نفوذ چین را بگیرد. از این رو، بعید نیست که در یک اقدام غافلگیرانه حتی از سلاح اتمی نیز علیه ما استفاده کند. با این حال، توان موشکی ایران در هدفگیری تأسیسات اتمی و نفتی منطقه و اسرائیل، همراه با امکان استفاده از بمب کثیف مبتنی بر ذخایر ۴۰۰ کیلویی اورانیوم غنیشده، تصمیمگیری برای حمله اتمی از سوی آمریکا را با تردید جدی مواجه کرده است. پایان منطقی این دیپلماسیبازی — که بر پایه تهدید، حمله، ترور و آتشبس بنا شده — انجام یک آزمایش اتمی توسط ایران در حضور رسانههای جهانی است. اقدامی که پاکستان، کره شمالی و حتی اسرائیل را خارج از چارچوب نظم بینالمللی به باشگاه هستهای وارد کرد. بدون شک، هستهای شدن ایران میتواند به برقراری صلح پایدارتر در منطقه غرب آسیا کمک کند.#یادداشت #راهبرد#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱۴۶۴۲
صادرات گاز قطر: معامله با همسایه شمالی یا از دست دادن سهم بازار؟ یادداشت | ایپلماسی: در هفته ی سوم جنگ امریکا و رژیم صهیونستی علیه ایران بود که پس از هدف قرار گرفتن زیر ساخت های انرژی ایران، حمله متقابلی از طرف ایران به تاسیسات گازی قطر مستقر در راس لفان صورت گرفت. به گفته مقامات قطر انرژی به دلیل این حمله، حدود ۱۷ تا ۲۰ درصد از ظرفیت تولید گاز ال ان جی این شرکت از بین رفت و اعلام شد که ۳ تا ۵ سال زمان برای بازسازی نیاز است. ضمن اینکه با محدودیتهای اعمالشده در تنگه هرمز، غیر از تعدادی انگشتشمار، محموله الانجی دیگری از قطر در ۸۰ روز گذشته امکان صادرات پیدا نکرده است. در این وضعیت با توجه با اینکه قطر جزو سه صادرکننده برتر گاز طبیعی مایعشده (الانجی) در جهان است، اما این جایگاه اکنون در معرض خطر جدی است؛ چرا که مشتری های گاز به سمت کشورهای دیگر بهخصوص آمریکا برای تامین محموله الانجی خود در حال چرخش هستند. با توجه به ماهیت میان و بلندمدت قراردادهای گازی، در صورت عقد قراردادهای مشتریان با کشورهای رقیب قطر، حتی در صورت تعمیر تاسیسات این کشور نیز ممکن است الانجی تولیدی آن بدون مشتری بماند. برای مثال، شرکت ونچر گلوبال از بزرگترین صادرکنندگان الانجی آمریکا است که در طول بحران کاهش عرضه و حذف قطر از بازار گاز الانجی، رشدی حدود ۴۰ درصدی در ارزش سهام خود داشته و بر اساس گزارش ها در طول این بحران، قراردادهای جدید این شرکت افزایش قابلتوجهی یافته است. تحلیلها نشان میدهد که این شرکت با سرعت بالا در حال تبدیل شدن به بزرگترین صادرکننده الانجی آمریکا تا پایان سال ۲۰۲۷ است و به همان میزان که از ظرفیت تولید الانجی قطر از بازار حذف شود، این شرکت درحال ساخت و ایجاد ظرفیت برای جبران کاهش عرضه است. این در حالی است که چین نیز به عنوان یکی از مشتریان بزرگ گاز در جهان، در چند سال اخیر توجه بیشتری به واردات از مسیرهای زمینی از روسیه و آسیای میانه نموده و اخیرا نیز پیشرفت بیشتری در قرارداد بزرگ ۵۰ میلیارد مترمکعبی «قدرت سیبری ۲» حاصل شده است. موضوعی که اعلام آن برخی از پروژههای الانجی را در جهان با تردید در اجرای پروژه روبهرو کرد. با شرایط فعلی منطقه راهی برای قطر برای جلوگیری از کاهش سهم بازار وجود دارد و آن انتقال بخشی از گاز تولیدی به ایران است. موضوعی که پیشتر اشاره شد، منافعی است که برای سه طرف قطر، ایران و ترکیه وجود دارد و امکانپذیری آن را افزایش میدهد. برای شروع چنین طرحی با توجه به نزدیکی مراکز تولید گاز قطر به خطوط شبکه گاز ایران، سرمایهگذاری اندکی در حد اتصال این دو نقطه نیاز است و در صورت عملیاتی شدن میتوان با سرمایهگذاری آن را به حجمهای تا ۴۰ میلیارد مترمکعب نیز افزایش داد. با توجه به تکاپوی طرف قطری در مذاکرات اخیر و تلاش برای توافق با ایران برای عدم حمله مجدد به زیرساختهای این کشور، یکی از مطالبات اصلی طرف ایرانی باید این موضوع باشد.#رصد #یادداشت#انرژی #ژئوپلتیک#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۹۴۲
هندسه بیمهای تنگه هرمز گزارش مقاله | فیلیپه جرمینی: برخلاف تصور عموم، تنگه هرمز نه توسط مین و موشکهای ایران، بلکه توسط «کاغذبازیهای بیمهای» بسته شده است.۱. تنگه را بیمهگران بستهاند، نه ارتشها
«تنگه هرمز» اکنون بیش از آنکه یک گلوگاه جغرافیایی باشد، یک گلوگاه حسابداری است. زمانی که هزینه بیمه جنگی (War Risk Cover) برای یک نفتکش ۱۰۰ میلیون دلاری به ۵ میلیون دلار برای هر سفر (۵ درصد ارزش کشتی) میرسد، یعنی عبور از تنگه از نظر اقتصادی غیرممکن شده است. بازار بیمه «لویدز لندن» (Lloyd’s) به حملات نظامی اخیر آمریکا واکنش نشان نداد؛ چون از نظر آنها تنگه قبلاً با اهرم قیمت بیمه بسته شده است.۲. نقش دولتهای غربی (بیمهگران آخرین پناهگاه)
وقتی بازار خصوصی بیمه از ترس ریسک، قیمتها را به قدری بالا میبرد که کسی حاضر به پرداخت نیست، در واقع مسیر را مسدود کرده است. دولت آمریکا و انگلیس (از طریق کلوبهای P&I و بازارهای متصل به حاکمیت) به عنوان «بیمهگر آخرین پناهگاه» عمل میکنند. آمریکا یک پشتوانه ۲۰ میلیارد دلاری برای بیمه اتکایی معرفی کرده تا عبور و مرور تجاری را زنده نگه دارد، اما این مبلغ تنها معادل هزینه دو هفته عبور و مرور در شرایط عادی است و یک راهکار ساختاری محسوب نمیشود.۳. معماری جدید قدرت: بازار موازی ایران
ایران برای دور زدن این بنبست بیمهای، سیستمی به نام “Hormuz Safe” (هرمزِ امن) راهاندازی کرده است:– تسویه با بیتکوین: برای کشتیهایی که حاضرند مستقیماً با ایران کار کنند.– توسط سپاه (قرارگاه خاتمالانبیا): نویسنده تأکید میکند چون این سیستم تحت کنترل سپاه است (نه وزارت نفت)، حتی اگر توافق صلحی امضا شود، این ساختار برچیده نخواهد شد. سپاه به دنبال یک «عوارض دائمی» برای عبور از تنگه است.۴. چرا بازگشت به شرایط عادی طول میکشد؟ (اثر چسبندگی)
تجربه جنگهای ۱۹۷۳ و جنگ نفتکشها در دهه ۸۰ میلادی نشان میدهد که قیمت بیمه به سرعت بالا میرود اما به کندی پایین میآید. حتی اگر دیپلماتها در مسقط توافق صلح امضا کنند، شرکتهای بیمه ماهها یا سالها طول میکشد تا ریسک منطقه را «عادی» ارزیابی کنند. در نتیجه، قیمت بالای سوخت و کالا برای مدت طولانیتری باقی خواهد ماند.۵. نتیجهگیری استراتژیک- لندن (لویدز): این شرکت شرط بسته که رژیم تحریمها پابرجا میماند و پوشش دوگانه را نمیپذیرد.- ابوظبی (ADNOC): هزینههای اضافی جنگ را در قیمت فروش نفت خود (FOB) لحاظ کرده، انگار که این وضعیت قرار است دائمی باشد.- ایران: در حال ساختن یک بازار بیمه موازی است تا کلید تنگه را در دست داشته باشد.
#رصد #یادداشت#تنگه_هرمز#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۴۱
این سه نفر و چند نفر دیگر! – بخش اول یادداشت | حسین قتیب: علی لاریجانی، علی شمخانی و محمدباقر قالیباف، با همه تفاوتهای سیاسی، نهادی و شخصیتیشان، در یک نقطه مشترک بودند: هر سه، در تحلیل طرف مقابل و دشمن، جزو چهرههایی به شمار میرفتند که میتوانستند در شرایط بحران، پروندههای حساس کشور را مدیریت کنند، میان نهادهای مختلف پل بزنند، هزینه تصمیمگیری را پایین بیاورند و در لحظات پیچیده، نقش تنظیمگر داشته باشند. هر سه نیز، در سالهای گذشته، به شکلهای مختلف زیر فشار رسانهای، تخریب سیاسی، عملیات حیثیتی و فرسایش اعتماد عمومی قرار گرفتند. در مورد علی لاریجانی، مسئله از سطح حملات رسانهای و سیاسی فراتر رفت و به حذف رسمی از رقابت سیاسی رسید. رد صلاحیت او در انتخابات ریاست جمهوری، فقط حذف یک فرد از یک انتخابات نبود. لاریجانی کسی بود که سابقه ریاست مجلس، دبیری شورای عالی امنیت ملی، حضور در پرونده روسیه و چین، ارتباط با لایههای مختلف ساخت قدرت و تجربه تصمیمگیری در پروندههای پیچیده را داشت. فارغ از هر داوری درباره کارنامه او، کنار گذاشتن چنین ظرفیتی در دورهای که کشور با بحرانهای امنیتی، اقتصادی و خارجی روبهرو بود، نشانهای از فرسایش تدریجی سرمایه حکمرانی بود. شمخانی نیز نمونه دیگری از همین الگو بود. او نه یک سیاستمدار معمولی، بلکه چهرهای امنیتی و راهبردی بود که در پروندههای منطقهای، روابط با بازیگران عربی، موازنههای داخلی و مدیریت برخی گرههای حساس مانند اتمی نقش داشت. فشارها علیه او همیشه در قالب نقد شفاف و مستند سیاستها مطرح نمیشد. گاهی با نشانهگذاری رسانهای، درز اطلاعات ناقص، برجستهسازی گزینشی و ساختن فضای تردید نسبت به نقش و موقعیت او پیش میرفت. چنین فشاری، حتی وقتی از داخل تولید یا بازتولید میشود، میتواند در نهایت به همان نقطهای برسد که طرف مقابل میخواهد: فرسایش یک چهره دارای کارکرد راهبردی. قالیباف نفر سوم این بحث است. درباره او باید صریح بود. نگارنده به قالیباف نقد دارد؛ هم به دوره شهرداری، هم به مشاورانش، و هم به رفتار و مواضع او در انتخابات ریاست جمهوری. این متن دفاع سیاسی از قالیباف نیست و قرار نیست همه نقدها علیه او را نادیده بگیرد. همچنین نگارنده معتقد نیست هر نقدی که علیه قالیباف، یا علیه چهرههایی از این دست، مطرح شده لزوما عملیات روانی بوده است. بسیاری از نقدها واقعی، قابل طرح و حتی ضروری بودهاند. اما مسئله خود نقد نیست؛ مسئله چارچوبی است که نقد در آن مصرف میشود. یک نقد میتواند به اصلاح، شفافیت و پاسخگویی کمک کند. اما همان نقد، وقتی در قاب درز اطلاعات ناقص، بزرگنمایی گزینشی، هیجان رسانهای، تخریب حیثیتی و حذف سیاسیچ قرار بگیرد، کارکرد دیگری پیدا میکند. در این حالت، حتی نقد درست هم ممکن است در مسیری به کار گرفته شود که نتیجه نهایی آن نه اصلاح ساختار، بلکه فرسایش ظرفیت راهبردی کشور باشد. اینجا باید میان دو چیز تفاوت گذاشت: نقد مسئولانه و عملیات شناختی. نقد مسئولانه خطا را روشن میکند، سند میآورد، نسبت میان اتهام و شواهد را حفظ میکند، امکان پاسخ میدهد و به اصلاح نهاد کمک میکند. اما عملیات شناختی با گزینش اطلاعات، تحریک هیجان اخلاقی، ساختن دوگانههای ساده، حذف زمینه، و تبدیل ابهام به قطعیت، اعتماد عمومی را میسوزاند و چهرههای دارای تجربه حکمرانی را پیش از لحظه بحران بیاعتبار میکند. دشمن همیشه لازم نیست مستقیما فرمان بدهد یا شبکهای آشکار را هدایت کند. گاهی کافی است اطلاعاتی را به شکل حسابشده درز دهد، بخشی از واقعیت را برجسته کند، بخشی دیگر را پنهان بگذارد، حساسیتهای جامعه را تحریک کند، و واژگانی مانند فساد، عدالت، رانت، انحصار و پاکسازی را در قابی خاص قرار دهد. بعد از آن، نیروهای داخلی خودشان وارد میدان میشوند؛ با انگیزههای سیاسی، جناحی، اخلاقی یا حتی صادقانه. اما نتیجه کار، گاهی همان چیزی است که طرف مقابل طراحی کرده بود. در چنین وضعیتی، بخشی از عناصر داخلی و برخی جریانهای سیاسی، به نام مبارزه با فساد و عدالتخواهی، عملا در زمینی بازی میکنند که خروجی آن نه تقویت کشور، بلکه فرسایش ظرفیت تصمیمگیری است. آنها ممکن است خود را مستقل، انقلابی و عدالتطلب بدانند، اما اگر نسبت میان نقد، سند، زمان، مصلحت عمومی و امنیت ملی را درک نکنند، ناخواسته به بازوی تکمیلکننده همان عملیاتی تبدیل میشوند که هدفش بیاعتبارسازی نیروهای مؤثر در مدیریت بحران است.#رصد #یادداشت#سیاست#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱۸۴۲۲خانه اندیشهورزان این سه نفر و چند نفر دیگر! – بخش اول یادداشت | حسین قتیب: علی لاریجانی، علی شمخانی و محمدباقر قالیباف، با همه تفاوتهای سیاسی، نهادی و شخصیتیشان، در یک نقطه مشترک بودند: هر سه، در تحلیل طرف مقابل و دشمن، جزو چهرههایی به شمار میرفتند که میتوانستند در شرایط بحران، پروندههای حساس کشور را مدیریت کنند، میان نهادهای مختلف پل بزنند، هزینه تصمیمگیری را پایین بیاورند و در لحظات پیچیده، نقش تنظیمگر داشته باشند. هر سه نیز، در سالهای گذشته، به شکلهای مختلف زیر فشار رسانهای، تخریب سیاسی، عملیات حیثیتی و فرسایش اعتماد عمومی قرار گرفتند. در مورد علی لاریجانی، مسئله از سطح حملات رسانهای و سیاسی فراتر رفت و به حذف رسمی از رقابت سیاسی رسید. رد صلاحیت او در انتخابات ریاست جمهوری، فقط حذف یک فرد از یک انتخابات نبود. لاریجانی کسی بود که سابقه ریاست مجلس، دبیری شورای عالی امنیت ملی، حضور در پرونده روسیه و چین، ارتباط با لایههای مختلف ساخت قدرت و تجربه تصمیمگیری در پروندههای پیچیده را داشت. فارغ از هر داوری درباره کارنامه او، کنار گذاشتن چنین ظرفیتی در دورهای که کشور با بحرانهای امنیتی، اقتصادی و خارجی روبهرو بود، نشانهای از فرسایش تدریجی سرمایه حکمرانی بود. شمخانی نیز نمونه دیگری از همین الگو بود. او نه یک سیاستمدار معمولی، بلکه چهرهای امنیتی و راهبردی بود که در پروندههای منطقهای، روابط با بازیگران عربی، موازنههای داخلی و مدیریت برخی گرههای حساس مانند اتمی نقش داشت. فشارها علیه او همیشه در قالب نقد شفاف و مستند سیاستها مطرح نمیشد. گاهی با نشانهگذاری رسانهای، درز اطلاعات ناقص، برجستهسازی گزینشی و ساختن فضای تردید نسبت به نقش و موقعیت او پیش میرفت. چنین فشاری، حتی وقتی از داخل تولید یا بازتولید میشود، میتواند در نهایت به همان نقطهای برسد که طرف مقابل میخواهد: فرسایش یک چهره دارای کارکرد راهبردی. قالیباف نفر سوم این بحث است. درباره او باید صریح بود. نگارنده به قالیباف نقد دارد؛ هم به دوره شهرداری، هم به مشاورانش، و هم به رفتار و مواضع او در انتخابات ریاست جمهوری. این متن دفاع سیاسی از قالیباف نیست و قرار نیست همه نقدها علیه او را نادیده بگیرد. همچنین نگارنده معتقد نیست هر نقدی که علیه قالیباف، یا علیه چهرههایی از این دست، مطرح شده لزوما عملیات روانی بوده است. بسیاری از نقدها واقعی، قابل طرح و حتی ضروری بودهاند. اما مسئله خود نقد نیست؛ مسئله چارچوبی است که نقد در آن مصرف میشود. یک نقد میتواند به اصلاح، شفافیت و پاسخگویی کمک کند. اما همان نقد، وقتی در قاب درز اطلاعات ناقص، بزرگنمایی گزینشی، هیجان رسانهای، تخریب حیثیتی و حذف سیاسیچ قرار بگیرد، کارکرد دیگری پیدا میکند. در این حالت، حتی نقد درست هم ممکن است در مسیری به کار گرفته شود که نتیجه نهایی آن نه اصلاح ساختار، بلکه فرسایش ظرفیت راهبردی کشور باشد. اینجا باید میان دو چیز تفاوت گذاشت: نقد مسئولانه و عملیات شناختی. نقد مسئولانه خطا را روشن میکند، سند میآورد، نسبت میان اتهام و شواهد را حفظ میکند، امکان پاسخ میدهد و به اصلاح نهاد کمک میکند. اما عملیات شناختی با گزینش اطلاعات، تحریک هیجان اخلاقی، ساختن دوگانههای ساده، حذف زمینه، و تبدیل ابهام به قطعیت، اعتماد عمومی را میسوزاند و چهرههای دارای تجربه حکمرانی را پیش از لحظه بحران بیاعتبار میکند. دشمن همیشه لازم نیست مستقیما فرمان بدهد یا شبکهای آشکار را هدایت کند. گاهی کافی است اطلاعاتی را به شکل حسابشده درز دهد، بخشی از واقعیت را برجسته کند، بخشی دیگر را پنهان بگذارد، حساسیتهای جامعه را تحریک کند، و واژگانی مانند فساد، عدالت، رانت، انحصار و پاکسازی را در قابی خاص قرار دهد. بعد از آن، نیروهای داخلی خودشان وارد میدان میشوند؛ با انگیزههای سیاسی، جناحی، اخلاقی یا حتی صادقانه. اما نتیجه کار، گاهی همان چیزی است که طرف مقابل طراحی کرده بود. در چنین وضعیتی، بخشی از عناصر داخلی و برخی جریانهای سیاسی، به نام مبارزه با فساد و عدالتخواهی، عملا در زمینی بازی میکنند که خروجی آن نه تقویت کشور، بلکه فرسایش ظرفیت تصمیمگیری است. آنها ممکن است خود را مستقل، انقلابی و عدالتطلب بدانند، اما اگر نسبت میان نقد، سند، زمان، مصلحت عمومی و امنیت ملی را درک نکنند، ناخواسته به بازوی تکمیلکننده همان عملیاتی تبدیل میشوند که هدفش بیاعتبارسازی نیروهای مؤثر در مدیریت بحران است. #رصد #یادداشت #سیاست #پرونده_مقاومت_ملی خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!
این سه نفر و چند نفر دیگر! – بخش اول یادداشت | حسین قتیب: علی لاریجانی، علی شمخانی و محمدباقر قالیباف، با همه تفاوتهای سیاسی، نهادی و شخصیتیشان، در یک نقطه مشترک بودند: هر سه، در تحلیل طرف مقابل و دشمن، جزو چهرههایی به شمار میرفتند که میتوانستند در شرایط بحران، پروندههای حساس کشور را مدیریت کنند، میان نهادهای مختلف پل بزنند، هزینه تصمیمگیری را پایین بیاورند و در لحظات پیچیده، نقش تنظیمگر داشته باشند. هر سه نیز، در سالهای گذشته، به شکلهای مختلف زیر فشار رسانهای، تخریب سیاسی، عملیات حیثیتی و فرسایش اعتماد عمومی قرار گرفتند. در مورد علی لاریجانی، مسئله از سطح حملات رسانهای و سیاسی فراتر رفت و به حذف رسمی از رقابت سیاسی رسید. رد صلاحیت او در انتخابات ریاست جمهوری، فقط حذف یک فرد از یک انتخابات نبود. لاریجانی کسی بود که سابقه ریاست مجلس، دبیری شورای عالی امنیت ملی، حضور در پرونده روسیه و چین، ارتباط با لایههای مختلف ساخت قدرت و تجربه تصمیمگیری در پروندههای پیچیده را داشت. فارغ از هر داوری درباره کارنامه او، کنار گذاشتن چنین ظرفیتی در دورهای که کشور با بحرانهای امنیتی، اقتصادی و خارجی روبهرو بود، نشانهای از فرسایش تدریجی سرمایه حکمرانی بود. شمخانی نیز نمونه دیگری از همین الگو بود. او نه یک سیاستمدار معمولی، بلکه چهرهای امنیتی و راهبردی بود که در پروندههای منطقهای، روابط با بازیگران عربی، موازنههای داخلی و مدیریت برخی گرههای حساس مانند اتمی نقش داشت. فشارها علیه او همیشه در قالب نقد شفاف و مستند سیاستها مطرح نمیشد. گاهی با نشانهگذاری رسانهای، درز اطلاعات ناقص، برجستهسازی گزینشی و ساختن فضای تردید نسبت به نقش و موقعیت او پیش میرفت. چنین فشاری، حتی وقتی از داخل تولید یا بازتولید میشود، میتواند در نهایت به همان نقطهای برسد که طرف مقابل میخواهد: فرسایش یک چهره دارای کارکرد راهبردی. قالیباف نفر سوم این بحث است. درباره او باید صریح بود. نگارنده به قالیباف نقد دارد؛ هم به دوره شهرداری، هم به مشاورانش، و هم به رفتار و مواضع او در انتخابات ریاست جمهوری. این متن دفاع سیاسی از قالیباف نیست و قرار نیست همه نقدها علیه او را نادیده بگیرد. همچنین نگارنده معتقد نیست هر نقدی که علیه قالیباف، یا علیه چهرههایی از این دست، مطرح شده لزوما عملیات روانی بوده است. بسیاری از نقدها واقعی، قابل طرح و حتی ضروری بودهاند. اما مسئله خود نقد نیست؛ مسئله چارچوبی است که نقد در آن مصرف میشود. یک نقد میتواند به اصلاح، شفافیت و پاسخگویی کمک کند. اما همان نقد، وقتی در قاب درز اطلاعات ناقص، بزرگنمایی گزینشی، هیجان رسانهای، تخریب حیثیتی و حذف سیاسیچ قرار بگیرد، کارکرد دیگری پیدا میکند. در این حالت، حتی نقد درست هم ممکن است در مسیری به کار گرفته شود که نتیجه نهایی آن نه اصلاح ساختار، بلکه فرسایش ظرفیت راهبردی کشور باشد. اینجا باید میان دو چیز تفاوت گذاشت: نقد مسئولانه و عملیات شناختی. نقد مسئولانه خطا را روشن میکند، سند میآورد، نسبت میان اتهام و شواهد را حفظ میکند، امکان پاسخ میدهد و به اصلاح نهاد کمک میکند. اما عملیات شناختی با گزینش اطلاعات، تحریک هیجان اخلاقی، ساختن دوگانههای ساده، حذف زمینه، و تبدیل ابهام به قطعیت، اعتماد عمومی را میسوزاند و چهرههای دارای تجربه حکمرانی را پیش از لحظه بحران بیاعتبار میکند. دشمن همیشه لازم نیست مستقیما فرمان بدهد یا شبکهای آشکار را هدایت کند. گاهی کافی است اطلاعاتی را به شکل حسابشده درز دهد، بخشی از واقعیت را برجسته کند، بخشی دیگر را پنهان بگذارد، حساسیتهای جامعه را تحریک کند، و واژگانی مانند فساد، عدالت، رانت، انحصار و پاکسازی را در قابی خاص قرار دهد. بعد از آن، نیروهای داخلی خودشان وارد میدان میشوند؛ با انگیزههای سیاسی، جناحی، اخلاقی یا حتی صادقانه. اما نتیجه کار، گاهی همان چیزی است که طرف مقابل طراحی کرده بود. در چنین وضعیتی، بخشی از عناصر داخلی و برخی جریانهای سیاسی، به نام مبارزه با فساد و عدالتخواهی، عملا در زمینی بازی میکنند که خروجی آن نه تقویت کشور، بلکه فرسایش ظرفیت تصمیمگیری است. آنها ممکن است خود را مستقل، انقلابی و عدالتطلب بدانند، اما اگر نسبت میان نقد، سند، زمان، مصلحت عمومی و امنیت ملی را درک نکنند، ناخواسته به بازوی تکمیلکننده همان عملیاتی تبدیل میشوند که هدفش بیاعتبارسازی نیروهای مؤثر در مدیریت بحران است. #رصد #یادداشت #سیاست #پرونده_مقاومت_ملی خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید! این سه نفر و چند نفر دیگر! – بخش دوم یادداشت | حسین قتیب: لاریجانی، شمخانی و قالیباف را باید در همین چارچوب بازخوانی کرد. بازهم میگویم: بحث این نیست که این افراد معصوم، بیخطا یا بیرون از نقد بودهاند. بحث این است که هر سه، در مقاطع مختلف، در نقطه اتصال سیاست داخلی، امنیت ملی، مدیریت بحران و پروندههای حساس قرار داشتند. چنین چهرههایی، حتی اگر محل نقد باشند، برای طرف مقابل نیز مهماند؛ زیرا حذف یا بیاعتبارسازی آنها فقط حذف یک فرد نیست، بلکه کاهش ظرفیت کشور برای تصمیمگیری در لحظات سخت است. در مورد سردار باقری نیز همین منطق را میتوان در ضمنِ این بحث دید. او محور سوم این متن نیست، اما نمونهای مهم از الگوی فرسایش پیش از حذف است. در پروندههایی از این جنس، حذف راهبردی همیشه با ترور فیزیکی آغاز نمیشود. پیش از آن، مرحلهای از تردیدسازی، تخریب سرمایه نمادین، مشکوکسازی کارنامه و کاهش اعتماد عمومی شکل میگیرد. این همان چیزی است که پیشتر درباره سردار سلیمانی هم تجربه شده بود: ابتدا تردیدسازی و حمله به سرمایه نمادین، سپس آشکار شدن ارزش راهبردی آن چهره پس از فقدان او. این الگو نشان میدهد که جنگ شناختی فقط بیرون از مرزها اتفاق نمیافتد. بخش مهمی از آن درون فضای داخلی فعال میشود؛ از طریق رقابتهای جناحی، میل به افشاگری، مصرف شتابزده اطلاعات، اخلاقگرایی نمایشی، و تبدیل نقد به تخریب. دشمن نقطه حساس را پیدا میکند، موضوع را برجسته میکند، واژگان مشروع را روی آن میگذارد، سپس اجازه میدهد بازیگران داخلی، با انگیزههای خودشان، پروژه فرسایش را ادامه دهند. خطر اصلی همینجاست. کشوری که در شرایط بحران به تجربه، حافظه نهادی، شبکه تصمیمگیری و چهرههای میانجی نیاز دارد، نباید سرمایههای راهبردی خود را پیش از میدان اصلی، در میدان تخریب داخلی بسوزاند. مبارزه با فساد ضروری است. پاسخگویی حیاتی است. نقد قدرت واجب است. اما وقتی این مفاهیم از چارچوب اصلاح خارج شوند و در خدمت عملیات روانی قرار بگیرند، نتیجه دیگر اصلاح نیست؛ نتیجه، بیدفاع کردن کشور در برابر بحرانهای بزرگتر است.#رصد #یادداشت#سیاست#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱۷۴۲۱۱
مبادی مرزی واردات باید متنوع شود نظم نوین | قسمت دوازدهم | گفتوگو با امیر امیریفر؛ کارشناس توسعه مکران عمده تسویه ارزی واردات ما پیش از جنگ از بندر جبلعلی امارات انجام میشده که پس از جنگ، باید با مبادی شمالی، پاکستان و عمان جایگزین شود. مشاهده فیلم کامل#رصد #کلیپ#اقتصاد#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۳۳
هنر مادری در فضای مجازی؛ گذار از مصرفکنندگی به کنشگری هوشمندانه گزارش رویداد | آیین اختتامیه رویداد تخصصی «هنر مادری در فضای مجازی» با حضور دکتر سیدمحمدامین آقامیری، دبیر شورای عالی و رئیس مرکز ملی فضای مجازی برگزار شد. این رویداد که با هدف تربیت کنشگران حوزه خانواده و بررسی الگوی کنشگری در شرایط بحران طراحی شده، با حمایت مرکز ملی فضای مجازی و تمرکز بر نقش محوری مادران در مدیریت سلامت روانی و تربیتی خانواده در عصر جدید، به کار خود پایان داد.۱. عصر هوش مصنوعی؛ تغییر ماهیت زیست در فضای مجازی
محور اصلی بحث، هشدار درباره تغییر پارادایم مصرف فضای مجازی بود. تاکید شد که کودکان و نوجوانان در حال گذار از «مصرفکنندگان منفعل شبکههای اجتماعی» به «مصرفکنندگان هوش مصنوعی» هستند. در حالی که در وب ۲ ارتباطات بر پایه اشتراکگذاری بود، در وب ۳ با ظهور هوش مصنوعی، به دلیل توانایی در ایجاد تعاملات عمیق و شبیهسازی دوستی، نفوذ بر مخاطب بهشدت افزایش یافته است. در این تحلیل، هوش مصنوعی فراتر از یک ابزار آموزشی، در حال تبدیل شدن به جایگزینی برای ارتباطات شخصی و دوستیهای سنتی نوجوانان است. بنابراین، برای جلوگیری از آسیبهای این فضای جدید، کانون خانواده بهعنوان نقطه اتصال کودک با دنیای واقعی، باید تقویت شود.۲. جنگ روانی؛ نبرد نامتقارن در شبکه های اجتماعی
بخشی از نشست به تحلیل فضای کلان کشور اختصاص یافت؛ جایی که جنگ نظامی متوقف شده اما «جنگ روانی» دشمن در شبکههای اجتماعی با شدت در جریان است. مدیریت افکار عمومی از طریق دستکاری خشم، ناامیدی و نارضایتی، به یکی از چالشهای جدی جوامع تبدیل شده است. از نگاه دبیر شورای عالی فضای مجازی، مقابله با این پدیده صرفاً با ابزارهای امنیتی ممکن نیست؛ بلکه «ارتقای آگاهی عمومی» و سواد فضای مجازی، رسالتی است که باید با حداکثر توان اجرا شود تا از آسیبهای روانشناختی به جامعه جلوگیری گردد.۳. محوریت مادر؛ هوشمندانهترین راهبردِ مصونسازی
چرا مادر؟ تاکید شد که ایفای نقش مادر بهعنوان محور خانواده، هوشمندانهترین تصمیم برای مدیریت فضای مجازی است. ویژگیهای ذاتی مادران از جمله مهربانی، تعاملات حمایتی و نقش کلیدی در تربیت، ظرفیتی بینظیر برای مدیریت هوشمندانه فضای مجازی در خانه است. در این چارچوب، هدف اصلی «هنر مادری در فضای مجازی»، صرفاً محدودیت نیست؛ بلکه توانمندسازی مادران برای تبدیل شدن به کنشگران آگاه در برابر هجمههای رسانهای است. تقویت سواد فضای مجازی مادران، راهکاری برای تبدیل تهدیدات فضای مجازی به فرصتی برای تعالی خانواده و جامعه محسوب میشود.۴. شبکه سازی و ترویج؛ از سند راهبردی تا اجرا
در بخش اجرایی، این رویداد گامی عملی در جهت تحقق «سند ارتقای سواد فضای مجازی» تلقی میشود. دستاوردهای رویداد شامل شبکه سازی میان ۵۰۰۰ مادر و مربی در سراسر کشور، صدور ۱۵۰۰ گواهی آموزشی و رونمایی از کتاب «سواد عمومی مادران در فضای مجازی» بوده است. این اقدامات نشاندهنده تغییر نگاه از «بوروکراسی صرف» به «سازماندهی مردمی» است؛ بهطوریکه با تولید محتوای تخصصی و برگزاری کارگاههای سبک زندگی، تلاش شده تا مادران به بازوهای اصلی دفاع و مدیریت فضای مجازی در ایران تبدیل شوند و با آگاهی، مدیریت این صحنه حساس را به دست گیرند.#رویداد #رسانه #زنان_و_خانواده
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۱
بازارسال شده از
اعلام نتایج آییننامه تشکیل شورای مدیران اندیشکدههاآییننامه شورای مدیران اندیشکدهها با حداکثر آرا رای آوردبه گزارش گروه خبر جامعه اندیشکدهها؛ با اعلام پایان مهلت رایگیری در ساعت ٧ صبح دوشنبه ١٢ خرداد ماه ١٤٠٥ درباره «آییننامه تشکیل شورای مدیران» و «گزینش نوع انتخابات شورای مدیران اندیشکدهها» نتایج آرا به شرح زیر تثبیت شد:
نتایج مرحله یکم انتخابات: رایگیری درباره آییننامه تشکیل شورای مدیرانتعداد آرای کل ماخوذه: ۸۶تعداد آرای مدیرانی که آییننامه را مطالعه کردند: ۶۱تعداد آرای مدیرانی که آییننامه را مطالعه نکردند: ۲۵آرای موافق و مخالف کلیات آییننامه: ۸۶تعداد آرای موافق آییننامه: ۷۸تعداد آرای مخالف کلیات آییننامه: ۸ بنابراین مجمع عمومی مدیران اندیشکدههای کشور با تصویب کلیات آییننامه شورای مدیران اندیشکدههای کشور موافقت کردند. نتایج مرحله دوم انتخابات: شیوه برگزاری انتخابات شورای مدیران اندیشکدههاتعداد آرای ثبتشده درباره شیوه ثبت نامزدی: ۸۶تعداد رای به گزینه «مدیر اندیشکده بتواند شخصا برای عضویت در شورا داوطلب شود»: ۳۳تعداد رای به گزینه «مدیران، افراد واجد شرایط را معرفی کنند»: ۰تعداد رای به گزینه «هر دو روش»: ۵۳تعداد آرای ثبتشده درباره شیوه رایدهی به نامزدها: ۸۶تعداد آرای کسبشده رای به افراد: ۵۵تعداد آرای کسبشده رای به فهرستها: ۴تعداد آرای کسبشده رای ترکیبی: ۲۷ بنابراین مدیران اندیشکدهها تصمیم گرفتند داوطلبان به دو صورت خودنامزدی و ائتلاف ثبت نامزدی کنند. اما در رایگیری هر مدیر اندیشکده فقط به فرد رای دهد.گفتنی است میزان مشارکت در مرحله یکم و دوم انتخابات ۳۱.۷ درصد است.
با پایانیافتن مراحل ۱ و ۲، مرحله سوم و ثبتنام نامزدها آغاز میشود.#اخبار#شورای_مدیران
جامعه اندیشکدهها در وب I بله