خودجوش(مرتضی فیروزآبادی)
️الگوی حضور در میدان مبارزه و رسالت اندیشکده‌های انقلابی(۱) فعالیت‌های اندیشکده‌ای و ورود نسل جوان به عرصه سیاست پژوهی و سیاستگذاری یکی از مهمترین رویش های انقلاب اسلامی در دهه اخیر بوده است. در همین برهه زمانی، مواجهه غرب با جمهوری اسلامی ایران به عرصه اقتصاد کشیده شده و جنگ اقتصادی و نحوه مواجهه با آن به یکی از سیاسی‌ترین موضوعات کشور تبدیل شده است. در نتیجه این شرایط همپوشانی بسیار زیادی میان موضوعات سیاسی و مسائل مرتبط با پیشرفت کشور رخ داده و عملا اندیشکده ها برای انجام فعالیت ذاتی خود یعنی کمک به بهبود تصمیم گیری و حل مسائل کشور، لاجرم به تاثیرگذاری و تاثیرپذیری از محیط سیاسی کشور هستند. توجه به اقتضائات خاص هر دو عرصه سیاسی و سیاستگذاری امری دشوار و بعضا پیچیده است و این نوشته تلاش کرده تا اصولی را برای این مهم تبیین نماید: اصالت حضور در میدان مبارزه و نفی عافیت‌طلبی مختصات جبهه حق و باطل در شرایط کنونی کاملاً روشن و زمینه حضور برای عمده افراد فراهم است. هر انسان می تواند از خود بپرسد: «اگر من در این میدان نباشم، آیا خلأیی احساس می‌شود؟ آیا تعطیلی فعالیت‌های من اثری در توقف یا کُندیِ پیشبرد جبهه حق دارد؟» غیبت از جبهه حق غالباً ریشه در توجیهات و لغزش‌هایی دارد؛ از لغزش‌های نفسانی مانند ترس، فرار از پرداخت هزینه، محافظه‌کاری برای حفظ تشکیلات و اشخاص، و یا تنزه‌طلبی و وابستگی‌ها و تعلق‌های مادی تا باورهای غلطی چون «لزوم کار بلندمدت» و «آماده شدن برای آینده» و «پرداختن به خودسازی و مبارزه پس از آن» و... بخشی از غیبت های در میدان مبارزه غلبه یافتن محاسبات مادی در برابر وعده های الهی نظیر «وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لا یَحْتَسِبُ» و « وَالَّذينَ جاهَدوا فينا لَنَهدِيَنَّهُم سُبُلَنا » است. وقتی چنین شد انسان در میدان مبارزه از سایر نصرت های الهی هم بی بهره خواهد ماند. به هر حال بخش مهمی از ایمان و مبارزه وابسته به عبور از محاسبات عادی و مادی و ایمان به غیب است. این یادداشت ادامه دارد... @khodjoosh
️الگوی حضور در میدان مبارزه و رسالت اندیشکده‌های انقلابی(۱) فعالیت‌های اندیشکده‌ای و ورود نسل جوان به عرصه سیاست پژوهی و سیاستگذاری یکی از مهمترین رویش های انقلاب اسلامی در دهه اخیر بوده است. در همین برهه زمانی، مواجهه غرب با جمهوری اسلامی ایران به عرصه اقتصاد کشیده شده و جنگ اقتصادی و نحوه مواجهه با آن به یکی از سیاسی‌ترین موضوعات کشور تبدیل شده است. در نتیجه این شرایط همپوشانی بسیار زیادی میان موضوعات سیاسی و مسائل مرتبط با پیشرفت کشور رخ داده و عملا اندیشکده ها برای انجام فعالیت ذاتی خود یعنی کمک به بهبود تصمیم گیری و حل مسائل کشور، لاجرم به تاثیرگذاری و تاثیرپذیری از محیط سیاسی کشور هستند. توجه به اقتضائات خاص هر دو عرصه سیاسی و سیاستگذاری امری دشوار و بعضا پیچیده است و این نوشته تلاش کرده تا اصولی را برای این مهم تبیین نماید: اصالت حضور در میدان مبارزه و نفی عافیت‌طلبی مختصات جبهه حق و باطل در شرایط کنونی کاملاً روشن و زمینه حضور برای عمده افراد فراهم است. هر انسان می تواند از خود بپرسد: «اگر من در این میدان نباشم، آیا خلأیی احساس می‌شود؟ آیا تعطیلی فعالیت‌های من اثری در توقف یا کُندیِ پیشبرد جبهه حق دارد؟» غیبت از جبهه حق غالباً ریشه در توجیهات و لغزش‌هایی دارد؛ از لغزش‌های نفسانی مانند ترس، فرار از پرداخت هزینه، محافظه‌کاری برای حفظ تشکیلات و اشخاص، و یا تنزه‌طلبی و وابستگی‌ها و تعلق‌های مادی تا باورهای غلطی چون «لزوم کار بلندمدت» و «آماده شدن برای آینده» و «پرداختن به خودسازی و مبارزه پس از آن» و... بخشی از غیبت های در میدان مبارزه غلبه یافتن محاسبات مادی در برابر وعده های الهی نظیر «وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لا یَحْتَسِبُ» و « وَالَّذينَ جاهَدوا فينا لَنَهدِيَنَّهُم سُبُلَنا » است. وقتی چنین شد انسان در میدان مبارزه از سایر نصرت های الهی هم بی بهره خواهد ماند. به هر حال بخش مهمی از ایمان و مبارزه وابسته به عبور از محاسبات عادی و مادی و ایمان به غیب است. این یادداشت ادامه دارد... @khodjoosh️الگوی حضور در میدان مبارزه و رسالت اندیشکده‌های انقلابی(۲) درهم‌تنیدگی مستمر مبارزه با خودسازی و علمآموزیاصل مبارزه جریانی مستمر بوده و هرگز تعطیل‌بردار نیست. این اصل، ناقضِ نگاه تقلیل‌گرایانه‌ای است که افراد را به بهانه «خودسازی»، «کسب علم» و «نگاه بلندمدت»، از مبارزه‌ی امروز دور می‌کند و وعده مبارزه در آینده‌ای را می‌دهد که معلوم نیست چه زمانی فرا خواهد رسید. این در حالی است که:اولاً؛ مبارزه از جنس کنش‌هایی است که تا مراتب پایین‌ترِ آن تجربه نشود، توانمندی برای میدان‌های بزرگ‌تر حاصل نمی‌گردد. مسئله اصلی در مسیر مبارزه، فقدان توانمندی فکری یا جسمی یا مهارتی نیست، بلکه آمادگی برای تحمل سختی‌ها است. پاداش و عنایت الهی نیز متصل به استقامت است. توانمندیِ واقعی در گروِ تمرین دادن نفس برای غلبه بر ترس، تعلق و تردید و به تبع آن حضور در صحنه و عدم فرار به بهانه‌های به‌ظاهر موجه است. چه بسیار افرادی با توانمندیِ اندک که با اخلاص وارد میدان شدند و در کورانِ مبارزه رشد کردند؛ چرا که سرعت یادگیری و رشد در «میدان»، به مراتب بیشتر از یادگیری در «فضای انتزاعی» و یا «دوره آموزشی» است.ثانیاً؛ علم‌آموزی و تهذیب نفس، «غذای مبارزه» هستند. همانطور که اگر انسان بیش از تحرک و نیاز بدنش، غذای مادی مصرف کند، دچار بیماری می‌شود، انباشت علم، مهارت و توانمندی، بدون مصرف در میدان واقعی (یعنی بدون حضور در مبارزه)، نه تنها فضیلت نیست، بلکه به مثابه بارِ اضافه‌ای است که انسان را عالم بی‌عمل تبدیل می‌کند، به تعبیر قرآن کریم «کَمَثَلِ الْحِمَارِ یَحْمِلُ أَسْفَارًا». ثالثا؛ علم مسئولیت آور است. امیرالمومنین می‌فرمایند خدای متعال این تعهّد را از علما و دانشمندان گرفته است که پُرخوری ستمگر و گرسنگی ستمدیده را تحمّل نکنند و نسبت به آن واکنش نشان بدهند. مرزبندی شفاف و قاطع با دشمندر ادعیه و زیارات مأثور با صراحت دشمن را مشخص، نشانه‌گذاری و لعن می‌کنند. امروز باید افراد و جریانات را با شاخص «شفافیت در مرزبندی با دشمن» سنجید. پذیرفته نیست کسانی خود را دلسوز و نگران ایران بدانند، اما حاضر نباشند به دشمن اصلی یعنی آمریکا کوچکترین نقدی وارد کنند و یا جنایات آن را محکوم نمایند. این یادداشت ادامه دارد...@khodjoosh۲۱