اولویتگذاری و راهبردهای عملیاتی برای توسعه زنجیره تأمین خودروهای برقی در ایران چرا توسعه خودروهای برقی یک انتخاب نیست، یک ضرورت ملی است؟جهان در حال گذار سریع و غیرقابل بازگشت به سمت حملونقل پاک است. دهه ۲۰۲۰، دهه تعیینکننده برای خودروهای برقی لقب گرفته و کشورهای پیشرو با تعهدات سختافزاری و نرمافزاری، مسیر خروج از سوختهای فسیلی را تسریع میکنند. در این میان، صنعت خودروی ایران با سه بحران موازی مواجه است که توسعه خودروهای برقی را از یک گزینه فناورانه به یک راهبرد امنیت ملی تبدیل میکند. آلودگی هوای کلانشهرها بهویژه تهران، سالانه هزینههای انسانی و اقتصادی سرسامآوری تحمیل میکند. از طرفی ناترازی شدید مصرف بنزین در داخل و تحریمهای نفتی، مدل مبتنی بر سوخت فسیلی را از پایداری خارج کرده است.و مهمتر از همه اینکه عقبماندگی فزاینده از چرخه نوآوری جهانی، موقعیت رقابتی صنعت خودروی کشور را به شدت تضعیف کرده است. این گزارش سیاستی، با اتکا به یافتههای یک پژوهش کاربردی و مبتنی بر نظر خبرگان، مسیر گذار به خودروی برقی در ایران را عینیسازی میکند. هدف آن ارائه تصویری شفاف از نقاط قوت و ضعف زنجیره تأمین کنونی و پیشنهاد بستهای ملموس، اولویتبندی شده و قابل اجرا برای سیاستگذاران کلان دولتی (همچون وزارت صمت، سازمان محیطزیست، وزارت نفت) و مدیران ارشد صنعتی است. پرسش محوری که این گزارش به آن پاسخ میدهد، این است: «با توجه به محدودیت منابع، کدام بخشهای زنجیره تأمین خودروی برقی باید در اولویت سرمایهگذاری و حمایت سیاستی قرار گیرند تا بیشترین شتاب را برای توسعه این صنعت ایجاد کنند؟»