#ازبلوچستان
در امتداد لبه جنوبی جازموریان می‌توان توده های سنگی تیره رنگی را دید.این توده ها به ویژه در ضلع غربی جازموریان واضح اند و به عنوان سنگهای آذرین اصلی شناخته می‌شوند.در جهت غربی و مجاورت آنها منطقه وسیعی از صخره های دگردیسی شده قرار دارند که هنوز با فناوریهای مدرن مورد مطالعه قرار نگرفته اند.چنان که از تحقیقات اقیانوس شناسی در همسایگی حاشیه های قاره ای امروزی مشخص شده است ساخت زمین شناسی مکران شباهتهای نزدیکی با زمین شناسی کف اقیانوس دارد؛ جایی که در آن پوسته قاره ای درون قشر اقیانوسی می ریزد. به نظر میرسد که حاشیه قاره ای کنونی آفریقا از شاخ سومالی در جهت کراچی به سمت شمال شرقی حرکت و خط موری ریج را دنبال می کند. نصف النهار ۵۷ درجه شرقی با لبه قاره ای امروزی تطابق ندارد اما شواهد زمین شناسی نشان میدهد که خاتمه ناگهانی ضخامت بزرگ سنگهای آهکی ممکن است با یک لبه قاره‌ای در دوران مزوزوئیک تا شروع حرکات پوسته ای شدید نزدیک به انتهای دوران کرتاسه (حدود ۱۰۰ میلیون سال پیش) مرتبط باشد که پالئوگرافی جهان را تغییر داد. اما ماهیت صخره های عمیق تر در زیر مکران و قسمت شمالی دریای عرب شناسایی نشده است. از لحاظ ژرفاسنجی شمال دریای عرب، شمال غربی موری ریج و خلیج عمان، منطقه ای ته نشین شده مانند جازموریان است اما با عمق بیشتر.دشتی بسیار عمیق در مرکز دریای عرب در ۴۰۰۰ متری پایین سطح دریا، در حدود ۴/۵ کیلومتر پایین تر از مرکز جازموریان واقع شده است. بررسیهای اقیانوس شناسی نشان داده است که این گودشدگی عمیق به وسیله خطوط گسلی بزرگی که هنوز هم فعال اند احاطه شده است: آنها ویژگی های برجسته ای را به لحاظ صدای اکو و بازتاب های لرزه ای منقطع ایجاد می‌کنند. در سال ۱۹۴۶ زلزله مهمی در ساحل مکران یک جزیره موقت ایجاد کرد که احتمالا از نوع آتشفشان گلی است. در امتداد ساحل عمان (در نتیجه حفاری دریایی) مقادیر زیادی رسوبات سنگ ریزه ای شناسایی شد که طی ۴۰ میلیون سال گذشته در خلیج عمان ته نشین شده اند که محصول فرسایش کوه های به لحاظ ساختاری پیچیده عمان هستند. (این پیچیدگی های ساختاری به حدود ۱۰۰ میلیون سال پیش باز می گردد و منشأ آن اسپاسم لرزه هایی است که قبلاً ذکر شد).
مطالعات تاریخی بلوچستان
از مُسَندَم تا مکران ایران
نورمن لسلی فالکن، مارس ۱۹۷۵
ترجمه ملیحه درگاهی @MakoIran_ir
در امتداد لبه جنوبی جازموریان می‌توان توده های سنگی تیره رنگی را دید.این توده ها به ویژه در ضلع غربی جازموریان واضح اند و به عنوان سنگهای آذرین اصلی شناخته می‌شوند.در جهت غربی و مجاورت آنها منطقه وسیعی از صخره های دگردیسی شده قرار دارند که هنوز با فناوریهای مدرن مورد مطالعه قرار نگرفته اند.چنان که از تحقیقات اقیانوس شناسی در همسایگی حاشیه های قاره ای امروزی مشخص شده است ساخت زمین شناسی مکران شباهتهای نزدیکی با زمین شناسی کف اقیانوس دارد؛ جایی که در آن پوسته قاره ای درون قشر اقیانوسی می ریزد. به نظر میرسد که حاشیه قاره ای کنونی آفریقا از شاخ سومالی در جهت کراچی به سمت شمال شرقی حرکت و خط موری ریج را دنبال می کند. نصف النهار ۵۷ درجه شرقی با لبه قاره ای امروزی تطابق ندارد اما شواهد زمین شناسی نشان میدهد که خاتمه ناگهانی ضخامت بزرگ سنگهای آهکی ممکن است با یک لبه قاره‌ای در دوران مزوزوئیک تا شروع حرکات پوسته ای شدید نزدیک به انتهای دوران کرتاسه (حدود ۱۰۰ میلیون سال پیش) مرتبط باشد که پالئوگرافی جهان را تغییر داد. اما ماهیت صخره های عمیق تر در زیر مکران و قسمت شمالی دریای عرب شناسایی نشده است. از لحاظ ژرفاسنجی شمال دریای عرب، شمال غربی موری ریج و خلیج عمان، منطقه ای ته نشین شده مانند جازموریان است اما با عمق بیشتر.دشتی بسیار عمیق در مرکز دریای عرب در ۴۰۰۰ متری پایین سطح دریا، در حدود ۴/۵ کیلومتر پایین تر از مرکز جازموریان واقع شده است. بررسیهای اقیانوس شناسی نشان داده است که این گودشدگی عمیق به وسیله خطوط گسلی بزرگی که هنوز هم فعال اند احاطه شده است: آنها ویژگی های برجسته ای را به لحاظ صدای اکو و بازتاب های لرزه ای منقطع ایجاد می‌کنند. در سال ۱۹۴۶ زلزله مهمی در ساحل مکران یک جزیره موقت ایجاد کرد که احتمالا از نوع آتشفشان گلی است. در امتداد ساحل عمان (در نتیجه حفاری دریایی) مقادیر زیادی رسوبات سنگ ریزه ای شناسایی شد که طی ۴۰ میلیون سال گذشته در خلیج عمان ته نشین شده اند که محصول فرسایش کوه های به لحاظ ساختاری پیچیده عمان هستند. (این پیچیدگی های ساختاری به حدود ۱۰۰ میلیون سال پیش باز می گردد و منشأ آن اسپاسم لرزه هایی است که قبلاً ذکر شد). مطالعات تاریخی بلوچستاناز مُسَندَم تا مکران ایران
نورمن لسلی فالکن، مارس ۱۹۷۵
ترجمه ملیحه درگاهی
@MakoIran_ir۶