#معرفی_کتاب#جلسه_بیستوپنجم مجموعه کتابهای: ماجراهای نارنیا نویسنده: سی اس لوئیس ترجمه: پیمان اسماعیلیان انتشارات: قدیانیاین مجموعه شامل این کتاب هاست: #اسب_ و_ آدمش#خواهرزاده_جادوگر#شیر، کمد، جادوگر#شاهزاده_کاسپین#کشتی_سپیدهنما #صندلی_نقرهای#آخرین_نبرد
@maktab_1400۶:۵۵
#معرفی_کتاب#جلسه_بیستوپنجم کتاب: کهکشان نیستی نویسنده: محمدهادی اصفهانی تعداد صفحات: ۵۵۵ انتشارات: فیضفرزان @maktab_1400۶:۵۹
قصه کربلا ۱ نوزاد را آوردند پیش پیامبر که اسمی انتخاب کند برایش.رسول خدا چشمش به آسمان بود.
جبرئیل آمد و گفت: علی پیش تو مثل هارون است پیش موسی،
پس اسم پسر علی را همان اسم پسر هارون بگذار.
محمد(ص) پرسید:
اسم پسر هارون چه بود؟ جبرئیل جواب داد: شبیر.
پیامبر گفت: زبان من عربیست.
جبرئیل گفت: اسمش را بگذارید حسین*.
پدرش علی، فاتح جهاد در اسلام بود.
مادرش فاطمه سرور زنان عالم، پدربزرگش محمد رسول خدا(ص) بود و مادربزرگش خدیجه، هیچ مردی در عالم نسبی شریف تر از او و برادرش حسن نداشت و نخواهد داشت.
اسما، خدمتکار خانهٔ زهرا و علی(ع)،نوزاد تازه به دنیا آمده را آورد پیش پیامبر(ص)،
پیامبر بچه را دید گریه کرد و گفت: خدایا، قاتل او را لعنت کن.
هفت روزه بود حسین،
که یک بار دیگر اسما،
آوردش پیش پیامبر،
پیامبر باز هم گریه کرد و گفت: برایم سخت است.
اسما پرسید: هم امروز هم روز اول گریه کردید.
پدر و مادرم فداتان، چرا؟
پیامبر گفت: گریه می کنم برای پسرم چون عدهای ظالم از بنی امیه، می کُشندش.
خدا لعنتشان کند و شفاعتم را بهشان نرساند ...
خدایا این دو پسر - حسن و حسین - و دوستانشان را دوست داشته باش و دشمنانشان را لعنت کن.
مردم با پیامبر نماز می خواندند. یکی از سجده های پیامبر طولانی شد آن قدر که بعضی ها فکر کردند اتفاقی افتاده.نماز که تمام شد پرسیدند؟ سجده را طولانی کردید، ای رسول خدا، چیزی شده بود؟ پیامبر گفت:
در سجده که بودم پسرم آمد و سوار شد روی گردنم، نخواستم عجله کنم، صبر کردم بازیاش تمام بشود.
پیشانی اش را بوسید و گریه می کرد
لب و دهانش را می بوسید و گریه می کرد
گودی زیر گلویش را می بوسید و گریه می کرد
لباس را از روی شکمش کنار می زد و می بوسید و گریه می کرد
بچه بود، گاهی نمی ایستاد و فرار می کرد، پیامبر به علی می گفت:
نگهاش دارد، همه بدنش را می بوسید و گریه می کرد. علی پرسید:
چرا گریه می کنید؟ و پیامبر گفت: دارم جای شمشیر ها را می بوسم.
*شمشیرها اگر می دانستند پیامبر بدن حسین را بوسیده، شاید شرم میکردند از این که به او زخم بزنند.
اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَبا عَبْدِاللّهِ الْحُسَیْن (ع)۷:۱۵
قصه کربلا ۲ اشداء علی الکفار رحماء بینهم وقتی به دنیا آمد پیچیدندش در قنداقهای، و دادند دست پدرش علی. علی در گوش راستش اذان گفت و در گوش چپ اقامه.
به مادرش ام البنین گفت: اسمش را چه گذاشتی؟
ام البنین گفت هرچه شما بگویید. علی گفت: اسمش را می گذارم عباس. هم اسم عمویم عباس. یعنی خیلی عبوس. به شیر عصبانی هم می گویند عباس.
اسم خوبی بود برای کسی که قرار بود «اشدا علی الکفار» باشد. قریش کسانی را که صورت خیلی زیبایی داشتند و قد و بالای رشید، «ماه» صدا می زدند، مثل عبد مناف که جد سوم پیامبر بود و بهش می گفتند: «قمر بطحاء» یا عبدالله پدر پیامبر که صدایش می زدند «قمر حرم».
هرچند همه بنی هاشم خوش چهره بودند ولی عباس از همان بچگی چیز دیگری بود. این شد که صدایش می زدند «قمر بنی هاشم».
قمر بنی هاشم نام خیلی خوبی بود برای کسی که قرار بود «رحماء بینهم» باشد برای خانواده پیامبر خدا.
اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَبا عَبْدِاللّهِ الْحُسَیْن (ع)۵:۱۰
قصه کربلا ۳ عباس، برای کربلاامیرالمومنین علیه السلام که خودش جنگیدن را یاد عباس داده بود، اولین بار پسر نوجوانش را در جنگ صفین فرستاد به یک میدان واقعی.
صورتش را هم پوشاند که کسی نشناسدش و چشمش نزند عباس یکی از قهرمان های دشمن را به اسم «معاویه ابوشعثا» به مبارزه دعوت کرد.
او اما مغرور و متکبر بود گفت: من را همه میشناسند من با هزار نفر می جنگم ولی برای تو یکی از هفت پسرم را می فرستم. پسرش آمد هنوز چرخی در میدان نزده بود که عباس کلاهخود و فرقش را تا نصفه شکافت. پسر دومش آمد او هم همین طور. سومی و چهارمی و پنجمی و ششمی و هفتمی. عباس چالاک و چابک همهشان را فرستاد جهنم. ترس افتاد در جان لشکر معاویه. همه می خواستند بدانند این مبارزه نقاب دار کیست؟
خودش آمد که انتقام پسر هایش را بگیرد اما انگار شمشیر عباس همزاده مرگ بود یک ضربه خورد و رفت پیش پسرهایش دیگر کسی جرات نداشت بیاید میدان علی علیه السلام پسرش را صدا زد که برگردد صورتش را باز کرد و بین دو چشمش را بوسید
می شد حس کرد، جنگیدن او نشان از دلاوری علی دارد. عباس که برگشت علی دیگر نگذاشت آن روز برود، بجنگد.
می گفت: چشمش می زنند اصرار های عباس هم بیفایده بود. علی نگهش داشته بودبرای یک روز دیگر انگاریک روز بزرگبرای کربلا ...
اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَبا عَبْدِاللّهِ الْحُسَیْن (ع)۹:۲۰
قصه کربلا ۴اَدبِ خداییمی رفت جایی، که دید چند نفر فقیر روی عبایی دور هم نشسته اند و تکه نانی وسط گذاشته و می خورند.حسین علیه السلام را دعوت کردند تا با آنها غذا بخورد.
امام این آیه قرآن را خواند که خدا مستکبران را دوست ندارد. نشست و با آنها نان خورد. بعد گفت: من دعوت شما را قبول کردم حالا نوبت شماست که دعوت من را قبول کنید. امام آنها را با خودش برد خانه، و هر چه در خانه داشت گذاشت در سفره و با هم خوردند.
یکی از کنیز های امام حسین علیه السلام دسته گلی به او داد حسین دسته گل را گرفت و گفت: تو را در راه خدا آزاد کردم. یک نفر که این برخورد را دید تعجب کرد و پرسید: چه طور برای یک دسته گل بی ارزش، آزادش کردید؟امام لبخند زد و گفت:خدا اینطور ادبمان کرده.
چون در قرآن آمده: اگر کسی به شما لطفی کرد، جوابش را با لطف بهتری بدهید.
اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَبا عَبْدِاللّهِ الْحُسَیْن (ع)۷:۳۹
قصه کربلا ۵اطاعت از ولیّوقتی امام حسن علیه السلام با معاویه صلح کرد بعضی از شیعیان که از صلح، ناراحت بودند، آمدند پیش امام حسین و گفتند: اگر او بخواهد حاضرند در رکابش با معاویه بجنگند. امام جوابش به همه آنها یک جمله بود: امام من حسن است*.
وقت اطاعت از امام،
از همه گوش به فرمان تر بود،
برای برادرش حسن.
وقت سکوت از همه ساکت تر، چنانکه سکوتش وحشت آور بود.
وقت تصمیم هم از همه مصمم تر.
نامردها که اطراف امام حسن علیه السلام را خالی کردند و رفتند سمت معاویه،امام مجبور شد صلح را قبول کند.
بعضی ها گفتند:
امام ترسید،
خلافت را سپرد به نااهل، معامله کرد...
*عباس اما، امام شناس بود و مطیع امام زمانش هیچ مخالفتی نکرد. نه در صلح امام حسن نه در معرکه امام حسین
بی جهت نبود که امام صادق علیه السلام فرمود: «عموی ما، عباس، پسر علی، بینشی دقیق و عمیق و ایمانی محکم داشت»
اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَبا عَبْدِاللّهِ الْحُسَیْن (ع)۹:۰۹
قصه کربلا ۶بعثت حسیننزدیک شهادت امام حسن علیه السلام بود باحال نزار افتاده بود در خانه.
حسین علیه السلام که او را به آن حالت دید گریه اش گرفت. امام حسن گفت: حسین جان چرا گریه می کنی؟ حسین گفت: به حال شما.
امام گفت: زهری بوده که اثر کرده و من هم از دنیا می روم
ولی هیچ روزی مثل روز تو نیست، سی هزار نفر از کسانی که ادعا می کنند از امت پیامبر هستند به تو حمله می کنند برای کُشتنت و ریختن خونت و از بین بردن حرمتت و اسارت خانوادهات و غارت اموالت.این موقع آسمان، خاکستر و خون می بارد و هر موجودی برایت گریه می کند حتی وحوش صحرا و ماهی های دریا.
«هیچ روزی روز حسین(ع) نشد و نخواهد شد».
حسین(ع) دیگر رفتنی شده بود از مدینه. آنهایی که بار سفر بسته بودند، رفتند بقیع برای خداحافظی با عزیزانشان، رسول خدا، زهرا، حسن و ... عباس هم رفته بود و مادرش ام البنین. ام البنین این شعرها را همانجا گفت:ای بقیع! مردمی با تو وداع می کنند که همنفس فرشته ها و همسایه وحیاند. مردمی که نبوت در خانه شان شکوفا شد و شهادت، کرامت همیشه آنهاست ای فاطمه! عباس من صدایت می زند! یعنی افتخار فرزندی تو و لیاقت خدمت گذاری به حسین تو را پیدا می کند؟
ثمره جانم و میوه زندگیم فدای تو ای حسین زهرا!
حسین که از مدینه می رفت سمت مکه و بعد کوفه، شب بیست و هفتم رجب بود،
شب مبعث.بعثت حسین با هجرتش هم زمان شد.
اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَبا عَبْدِاللّهِ الْحُسَیْن (ع)۹:۵۷
قصه کربلا ۷دعوتنامهمسلم در مجلسی که شیعیان آمده بودند، نامه امام را خواند همه گریه کردند از شوق.
عباس پسر شبیب، بعد از صحبت های مسلم گفت: من از بقیه چیزی نمی گویم و از دل آنها چیزی نمی دانم. از طرف آنها وعدهای نمی دهم که باعث فریب شما بشود ولی به خدا هر وقت مرا بخواهید می آیم. با دشمنان می جنگم و با شمشیر خودم برایتان شمشیر می زنم تا وقتی خدا را دیدار کنم. از این کارها هم هدفی جز ثواب خدا ندارم .حبیب پسر مظاهر هم بلند شد و گفت: خدا رحمتت کند که حرف دلت را کوتاه گفتی، من هم به خدایی که جز او خدایی نیست، مثل عباس هستم.
سعید پسر عبدالله هم همان حرف ها را زد. «این سه نفر راستگو بودند که پایشان رسید کربلا.»
مردم دسته دسته آمدند و با مسلم بیعت کردند. مسلم هم نامهای نوشت به امام: ... از مردم کوفه هیجده هزار نفر با من بیعت کردهاند. وقتی نامهام رسید برای حرکت عجله کن که همه مردم با شما هستند و به خاندان معاویه علاقهای ندارند. تعداد کسانی که با مسلم بیعت کردند زیاد بودند. از هشتاد هزار نفر گفته اند تا بیست و پنج هزار نفر. کمترین عددی که در تاریخ آمده هیجده هزار نفر است.
این حداقل هیجده هزار مرد، در همان تاریخی که گواه بیعتشان است گم شدند؛ چند شب بعد.
مکه جای امن خداست روی زمین. نه فقط برای مسلمان ها، برای کافر و حیوان و پرندگان. نه فقط برای این ها حتی، برای درخت ها و گیاهان.به خاطر همین آن جا شکار حرام است، گوشت شکار هم خوردنش حرام است. حتی ریشه درخت را نباید در بیاورند، حرام است. این شهر را که خدا برای همه امن کرد، برای حسین پسر پیامبر، آخرش ناامن کردند.
اگر قرار باشد مصیبتی داشته باشد سیدالشهدا علیه السلام، همین بس که مردم مُحرم باشند برای تمتع و ولیّ خدا، تمتع را تبدیل به عمره کند و از حرم امن خدا آواره شود.
حسین که حج را نیمه گذاشت و گذشت، از مکه که کمی دور شد، کاروانی شتابان سررسید.
یحیی بن سعید برادر حاکم مکه، به حسین گفت: شما باید برگردید. امام اما رو برگرداند و به راهش ادامه داد. یحیی بار دوم جلوی حسین را گرفت و تازیانه کشید. علی اکبر صبر نکرد. تازیانه اش را بر شانه های او فرود آورد. عباس هم سررسید. همین کافی بود که یحیی برگردد. همین کافی است که حسین بگوید: عزیزم علی! خدا جزای خیر به تو بدهد.
و کاروان حسین راه افتاد به سمت کوفه
اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَبا عَبْدِاللّهِ الْحُسَیْن (ع)۹:۴۳
قصه کربلا ۸ملاقات با امامزهیر پسر قین دل چندان خوشی از امام حسین علیه السلام نداشت. هر چند می دانست امام حسب و نسب خیلی شریفی دارد و خودش هم انسان شریفی است ولی به هر حال عثمانی مذهب بود و علی، پدر امام را در قتل خلیفه سوم مقصر میدانست. به همین خاطر هم بعد از حج که راه افتاده سمت کوفه سعی می کرد با امام روبهرو نشود. همیشه یک منزل با او فاصله می گرفت تا این که بالاخره جایی بین راه ناچار هم منزل امام شد. زهیر و همراهانش نشسته بودند و غذا می خوردند که یک نفر از طرف امام آمد و گفت: زهیر! اباعبدالله خواسته بروی پیشش. هر کس هر چیزی در دستش بود، انداخت. همه ساکت شدند، انگار که روی سرشان پرندهای نشسته باشد. زن زهیر اما گفت: سبحان الله! پسر پیامبر خدا تو را خواسته و تو فکر می کنی؟ خوب برو ببین چه می گوید و برگرد.زهیر با نهیب زنش رفت. خیلی در هم و در فکر. وقتی برگشت اما خوشحال بود.
برگشت زهیر، خوشحال و سرخوش. گفت: چادرش را ببرند پیش چادر ها و خیمه های امام حسین(ع). به زنش گفت: تو را طلاق دادم که بروی پیش کس و کارت و گرفتار من نباشی.حسین بهش گفته بود، آخر کارش همین جاست، مرگ. به همراههایش هم گفت من می روم هرکس خواست بیاید و الّا این جا آخرین دیدار ماست. حالا من همه شما را می سپارم به خدا.زهیر قبل از آنها خودش را سپرده بود به خدا و ولی خدا.
بعضی میگویند زن زهیر همراه عموزاده های زهیر از آنجا رفت. در آخرین حرف هایشان هم به زهیر گفته بود: مرا پیش پدربزرگ حسین شفاعت کن آن دنیا.بعضی هم میگویند هر کار کرد زهیر، نتوانست راضیاش کند برود.زنش هم همراه او آمد و با کاروان حسین بود. مهمتر از آمدن و نیامدن این زن این بود که زهیر را هُل داد در دامن امام. زهیر را هل داد به سمت بهشت. زهیر را هل داد به سمت خدا. زنِ زهیر بهترین کاری را کرد که یک زن می تواند در حق شوهرش و حتی امامش بکند.
اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَبا عَبْدِاللّهِ الْحُسَیْن (ع)۸:۲۸
قصه کربلا ۹شرمنده از امامدر راه، روی اسب، حسین یک لحظه خوابش برد و بیدار شد. انا لله و انا الیه راجعون و الحمدالله رب العالمین.
علی اکبر نزدیک شد و پرسید: پدرجان چیزی شده؟ حسین گفت: در خواب سواری را دیدم که گفت این گروه را می سپارند و مرگ در پی آنها دوان است. فهمیدم که خبر مرگ می دهد. علی اکبر گفت: خدا بد نیآورد. ما بر حق نیستیم؟ حسین سر بلند کرد و گفت: به خدا بر حقیم. علی اکبر بی درنگ جواب داد: پس چه ترس؟برحق می مانیم و پای حق می میریم.
در یکی از منزلگاه ها امام یک مرد کوفی را دید. مرد سعی کرد با امام برخورد نداشته باشد. از آن هایی بود که از کوفه زده بود بیرون تا وقتی امام آمد آنجا نباشد، نه با او نه علیه او.امام گفت: چه خبر از کوفه؟ و مرد گفت: اجازه بدهید با دو هم قبیلهای که در کاروانتان هستند، صحبت کنم. با عبدالله و مُنذر. مرد با عبدالله و منذر صحبت کرد و آنها افتادند به گریه. امام پرسید: چی شده؟ عبدالله گفت: ای اباعبدالله به خودتان بگویم یا ...امام گفت: من چیزی از همراهانم پنهان نمی کنم، بگو.عبدالله گفت: این مرد میگوید با چشم خودم دیدم سرهای مسلم و هانی را انداخته بودند در کوچه و بدنهاشان را با طنابی که به پاهاشان بسته بودند، در بازار می کشیدند. مردم هم مات می دیدند و مثل مجسمه، ساکت تماشا می کردند. آتش افتاد در قافله انگار.
امام گفت: انا لله و انا الیه راجعون. خدا رحمتشان کند. بعد از آنها خیری در زنده بودن و زندگی نیست.
چند نفر بودند که در ماجرای امام حسین شهید شدند ولی شرمنده بودند.شرمنده نه به خاطر کم کاری، شرمنده به خاطر اینکه از خودشان انتظار بیشتری داشتند برای خدمت به امامشان. یکی از شرمنده ها مسلم بود که به امام گفته بود بیاید و فرصت نکرده بود، رنگ عوض کردن مردم کوفه را گزارش کند.
اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَبا عَبْدِاللّهِ الْحُسَیْن (ع)۷:۵۲
قصه کربلا ۱۰ خیمه ها در گودی کاروان در صحرایی میرفت که یک دفعه اسبها ایستادند.
رنگ امام عوض شد. به آسمان نگاه کرد، بعد به خاک. از اسب پیاده شد. اسب دیگری خواست آن هم نرفت.هفت بار اسبش را عوض کرد، اسب هفتم، هفت قدم برداشت و دوباره ایستاد. امام پیاده شد، یک مشت خاک برداشت و بو کرد. گریهاش گرفت. پرسید: این جا کجاست؟ یکی گفت: غاضریه. امام پرسید: اسم دیگری دارد؟ یک نفر دیگر گفت: شاطیالفرات. امام راضی نشده بود. یک نفر گفت: به این جا عمورا هم می گویند. امام ساکت بود. یکی دیگر گفت: عقر. این سرزمین عقر است. و دیگری: اینجا نزدیک نینواست. نینوا هم میگویند به اینجا. و ناگهان یک نفر گفت: کربلا!امام انگار منتظر همین اسم بود. گفت: خدایا پناه می بریم به تو از کربو بلا.
اشک در چشم های امام حلقه زد و گفت: انا لله و انا الیه راجعون.
پیاده شوید. اینجا جایی است که باید بارها را زمین بگذاریم، همان طور که پدربزرگم گفته است. حسین به اهل کاروان گفت: چطور خیمه ها را برپا کنند. خیمه زن ها و بچه ها به شکل هلال. خیمه بنی هاشم و پیرمرد ها هلال دوم بود، با فاصله سه قدم از هلال اول، که آن را محافظت میکرد و بعد با فاصله سه قدم دیگر هلال سوم، که خیمه اصحاب بود تا دو هلال قبلی را بپوشاند و محافظت کند. امام می خواست زنها و بچه ها امنیت داشته باشند. برای امنیت بیشتر هم، پشت هلال خیمهها، کانالی کندند و داخلش نی ریختند تا هر وقت دشمن آمد، آتش بزنند و راهشان را سد کنند. طناب خیمه ها را هم بستند بهم و محکم شان کردند تا نفوذ در خیمه ها و از بین بردنشان سخت بشود. امام دستور داد خیمهها را در یک جای گود به پا کنند. این برعکس شیوه پیامبر بود. رسم پیامبر در جنگ این بود که پایگاهش را یک جای بلند انتخاب می کرد.زینب گفت: برادر جان چرا جای گود؟ جای بلند بهتر نیست؟حسین گفت: نمی خواهم بچهها صحنه جنگ را ببینند.اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَبا عَبْدِاللّهِ الْحُسَیْن (ع)۹:۲۲
بازارسال شده از
استاد شاه حسینی ۴۰۲۰۱۳۰.mp3
۴۶:۱۷-۶۳.۵۷ مگابایت
مراسم هیئت فاطمیون حوزه هنری "تاملی در دینداری ماموریتمحور"استاد مجید شاهحسینی بشنوید ۳۰ فروردین ماه ۱۴۰۲ مسجد امام خامنهای حوزه هنری @Fatemionhh۱۱:۴۰
پاکت هدیه
شناخت مکاتب ادبی و هنری، 1400
اللّهُمَّ صَلِّ عَلی فَاطِمَةَ الْمَعصُومَةِ بِنْتِ مُوسَی بْنِ جَعفَرٍ علیهمالسلام.
میلاد حضرت معصومه سلاماللهعلیها و روز دختر مبارک. 🪴
میلاد حضرت معصومه سلاماللهعلیها و روز دختر مبارک. 🪴
بازارسال شده از
هنرجویان گرامیثبت نام کلاس مکتبشناسی و تاریخ سینما ایران ١ آغاز شد.مکتبشناسی، روزهای چهارشنبهتاریخ سینما ایران ١، روزهای پنجشنبه آغاز کلاس مکتبشناسی: ٢ مهر ١٤٠٤ انشاءالله آغاز کلاس تاریخ سینما ایران ١: ٣مهر ١٤٠٤ انشاءاللهhttps://mahhonari.ir/ رصد، تحلیل و بررسی سینما ایران @sodacinema۲۰:۰۹
بازارسال شده از
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ.
إِنَّا أَعْطَيْنَاكَ الْكَوْثَرَ
هیئت فاطمیون حوزه هنری برگزار میکند:
مراسم ولادت حضرت مادر
همراه با سخنرانی و مداحی سهشنبه ۱۸ آذر ۱۴۰۴ ساعت ۱۷:۳۰ الی ١٩ حوزه هنری، ساختمان الف، تالار تبیین
بزرگواران میتوانند نذورات خود را به شماره کارت زیر واریز کنند:
محمدرضا مروی۶۲۱۹۸۶۱۹۱۷۱۱۲۲۶۹
@fatemionhh
إِنَّا أَعْطَيْنَاكَ الْكَوْثَرَ
هیئت فاطمیون حوزه هنری برگزار میکند:
مراسم ولادت حضرت مادر
همراه با سخنرانی و مداحی سهشنبه ۱۸ آذر ۱۴۰۴ ساعت ۱۷:۳۰ الی ١٩ حوزه هنری، ساختمان الف، تالار تبیین بزرگواران میتوانند نذورات خود را به شماره کارت زیر واریز کنند: محمدرضا مروی۶۲۱۹۸۶۱۹۱۷۱۱۲۲۶۹
@fatemionhh۱۹:۲۱
بازارسال شده از
السَّلامُ عَلَىٰ أَئِمَّةِ الْهُدَىٰمراسم شهادت امام هادی علیهالسلام
همراه با سخنرانی و مداحی سهشنبه ۲ دی ۱۴۰۴ ساعت ۱۷:۳۰ الی ۱۹ حوزه هنری، ساختمان الف، تالار تبیین همراه با نمایشگاه کتاب فرهنگی و هنری بزرگواران میتوانند نذورات خود را به شماره کارت زیر واریز کنند: محمدرضا مروی۶۲۱۹۸۶۱۹۱۷۱۱۲۲۶۹
@fatemionhh۶:۲۴
بازارسال شده از
ختمی مجرب به دستور آیتالله بهجت قدسسره برای افزایش رزق و روزی دستورالعمل ختم سوره واقعه:️ این ختم، از ختمهای مأثوره و بسیار مجرب است که مورد توصیه علما و بزرگان بوده و حضرت آیتالله بهجت نیز مطابق نظر اساتید معظمشان، بدان تأکید داشتهاند.دستورالعمل این ختم، آنچنانکه در روایات وارد شده، بدینصورت است: چون اول ماه، دوشنبه باشد؛ شروع کند به خواندن این سورۀ مبارکه، با طهارت و رو به قبله. روز اول یک مرتبه، روز دوم دو مرتبه، و روز سوم سه مرتبه و همچنین تا چهاردهم چهارده مرتبه بخواند. همچنین هرروز بعد از اتمام تلاوت سورههای مبارکه آنروز، این دعا را بخواند:يا مُسَبِّبَ الْأَسْبابِ وَ يَا مُفَتِّحَ الْأَبْوابِ، اِفْتَحْ لَنا الْأَبْوابَ وَ يَسِّرْ عَلَيْنَا الْحِسابَ وَ سَهِّلْ عَلَيْنَا الْعِقابَ [الصِّعابَ]، اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ رِزْقِي وَ رِزْقُ عِیالي فِي السَّمَاءِ فَأَنْزِلْهُ، وَ إِنْ كَانَ فِي الْأَرْضِ فَأَخْرِجْهُ، وَ إِنْ كَانَ فِي الْأَرْضِ بَعِيدًا فَقَرِّبْهُ، وَ إِنْ كَانَ قَرِيبًا فَيَسِّرْهُ، وَ إِنْ كانَ يَسِيرًا فَكَثِّرْهُ، وَ إِنْ كانَ كَثيرًا فَخَلِّدْهُ، وَ إِنْ كانَ مُخَلَّدًا فَطَيِّبْهُ، وَ إِنْ كانَ طَيِّبًا فَبارِكْ لِي فِيهِ، وَ إِنْ لَمْ يَكُنْ يَا رَبِّ فَكَوِّنْهُ بِكَيْنُونِيَّتِكَ، وَ وَحْدانِيَّتِكَ إِنَّكَ عَلی كُلِّ شَیْءٍ قَدیرٌ، وَ إِنْ كانَ عَلی أَيْدِي شِرارِ خَلْقِكَ فَانْزَعْهُ وَ انْقُلْهُ إِلَيَّ حَيْثُ أَكُونُ، وَ لَا تَنْقُلْنِي إِلَيهِ حَيْثُ يَكُونُ.
در ادامه مرحوم مجلسی رحمهالله از امام سجاد علیهالسلام نقل میفرماید که در روزهای پنجشنبه میان این چهارده روز، به جای دعای فوق، پس از اتمام سورههای شریفه، این دعا را قرائت نماید؛ آن دعا چنین است: يا واحِدُ يَا ماجِدُ، يَا جَوادُ يَا حَليمُ، يَا حَنّانُ يَا مَنّانُ يَا كَريمُ، أَسْأَلُكَ تُحْفَةً مِنْ تُحَفاتِكَ تَلُمُّ بِها شَعْثي، وَ تَقْضي بِها دَيْني، وَ تُصْلِحُ بِهَا شَأْني، بِرَحْمَتِكَ يَا سَيِّدي. اَللّهُمَّ إِنْ كانَ رِزْقي فِي السَّماءِ فَأَنْزِلْهُ، وَ إِنْ كانَ فِي الأَرْضِ فَأَخْرِجْهُ، وَ إِنْ كانَ بَعيدًا فَقَرِّبْهُ، وَ إِنْ كانَ قَريبًا فَيَسِّرْهُ، وَ إِنْ كانَ قَليلًا فَكَثِّرْهُ، وَ إِنْ كانَ كَثيرًا فَبارِكْ لي فيهِ، وَ أَرْسِلْهُ عَلَى أَيْدي خِيَارِ خَلْقِكَ، وَ لَا تُحْوِجْني إِلَى شِرارِ خَلْقِكَ، وَ إِنْ لَمْ يَكُنْ فَكَوِّنْهُ بِكَيْنُونِيَّتِكَ [بِكَيْنُونَتِكَ] وَ وَحْدانِيَّتِكَ. اَللّهُمَّ انْقُلْهُ إِلَيَّ حَيْثُ أَكُونُ،وَ لَا تَنْقُلْني إِلَيْهِ حَيْثُ يَكُونُ، إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَديرٌ، [يا حَيُّ يَا قَيُّومُ يَا واحِدُ يَا مَجيدُ يَا بَرُّ يَا كَريمُ] يَا رَحيمُ يَا غَنِيُّ، صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ تَمِّمْ عَلَيْنا نِعْمَتَكَ، وَ هَنِّئْنا كَرامَتَكَ وَ أَلْبِسْنا عافِيَتَكَ.
#بهجت_الدعا، ص٣۶٢ـ٣۶۴ (مجموعه ادعیه، اذکار و دستورالعملهای مورد توصیه حضرت آیتالله بهجت قدس سره)
البته نکته مهم طبق فرمایشات حضرت آیتالله بهجت آناستکه به قدری این ختم مهم هست که میتوان آن را حتی در غیر از شرایط ذکر شده به جای آورد؛ به طور مثال حتی میتوان در یک نوبت با تلاوت مجموع سورهها (١٠۵ بار) و خواندن دعاهای آن بجا آورده شود. @Fatemionhh۱۱:۰۶
بازارسال شده از
کتاب: این سه زن نویسنده: مسعود بهنود انتشارات: نشر علمکتاب این سه زن: روایتی داستانی درباره زندگی پر فراز و نشیب سه زن_ایران (دختر عبدالحسین تیمورتاش)، مریم (دختر عبدالحسین میرزا فرمانفرما) و اشرف (دختر رضا شاه)_است که در خلال آن، به تحولات مهم سیاسی و اجتماعی ایران از اواخر قاجار تا اواسط حکومت محمدرضا پهلوی نیز پرداخته می شود. بریده کتابروز ۱۷ دی، بر اساس تدارکی که علیاصغرخان حکمت وزیر معارف چیده بود، تاجالملوک و اشرف و شمس از کاخ مرمر سوار بر رولزرویس شاه شدند، رضا شاه خود از سوی دیگر آمد. این حادثهی بزرگی بود چرا که برای نخستینبار، آنها بدون چادر و روبنده قرار بود، در مراسمی شرکت کنند، کاری که تیمور تاش هفت سال پیش آغاز کرده بود، حالا رضاشاه میخواست با کمک نظمیه و به خشونت جلو بَرَد.پالتو بلند بر تن تاجالملوک زار میزد، فرزندانش هم با آن پالتوهای دراز و کلاههای بزرگ که آنها را شبیه خاخامهای یهودی میکرد، کم از او نداشتند.
«این سه زن» بیشتر از آن که یک زندگینامه دقیق از سه زن باشد، روایتی داستانی و جذاب از یک مقطع سرنوشتساز تاریخ ایران است که از نگاهی خاص ارائه میشود. در نقد رویکرد تاریخی کتاب میتوان گفت که روایت ارائهشده بیش از آنکه یک تحلیل مستند و بیطرف باشد، حکایت داستانگونهای است که آمیختهای از واقعیتها و تفسیرهای شخصی نویسنده است. گروه تولید*نویسنده متن: زهرا عطائی گوینده متن: نرجس صالحی تدوین: راضیه رحمانیترکمن*#کشف_حجاب#هفدهم_دی#رضاخان#پهلوی_اول#این_سه_زن#تولید_محتوا_و_اندیشه#با_اثر_بمانیم
@asarmedia
۱۰:۰۷