بله | کانال رهایی باطنی

رهایی باطنی - مهران بهشتی

سکانس دوم... در را باز می‌کنم. هیچ‌کس نیست. نه صدایی، نه سایه‌ای، نه حتی ردّ پایی روی پله‌ها. فقط باد است که انگار از روبه‌رو آمده و حالا بی‌آنکه اجازه بگیرد از کنارم عبور می‌کند. چند لحظه همان‌جا می‌ایستم. به کوچه نگاه می‌کنم؛ خالی‌ست. اما چیزی در من دیگر خالی نیست. انگار کسی آمده بود و پیش از آنکه در را باز کنم، رفته بود. یا شاید اصلاً کسی پشت در نبود. شاید تمام این سال‌ها آن‌که می‌کوبید، خودم بودم. من بودم که هر روز از جایی درون خودم به دری بسته می‌کوبیدم و منتظر بودم کسی از بیرون بازش کند. چه تناقض عجیبی... در را برای دیگری باز می‌کنی و ناگهان خودت را می‌بینی. به آستانه نگاه می‌کنم. مرز باریکی‌ست میان خانه و جهان، میان آنچه می‌شناسم و آنچه هنوز اتفاق نیفتاده. و می‌فهمم آدمی هیچ‌وقت فقط از یک در عبور نمی‌کند. هر عبور، چیزی را پشت سر می‌گذارد که دیگر نمی‌توانی دقیقاً به آن بازگردی. شاید اختیار همین باشد؛ نه اینکه هر راهی را که خواستی انتخاب کنی، بلکه بدانی هر انتخاب، بخشی از امکان‌های دیگر را برای همیشه از تو می‌گیرد. در باز است. می‌توانم ببندمش. می‌توانم بیرون بروم. می‌توانم همین‌جا بایستم و تا صبح به کوچه‌ای خالی نگاه کنم. هیچ‌کس مرا مجبور نکرده است. و درست همین‌جاست که جبر چهره‌ی واقعی خودش را نشان می‌دهد: آزادی، گاهی چیزی نیست جز مجبور بودن به انتخاب! قدم اول را برمی‌دارم. نه چون می‌دانم چه چیزی بیرون منتظر من است؛ در پشت سرم آرام بسته می‌شود. تق... و برای نخستین بار صدای در زدن نمی‌آید. شاید چون دیگر کسی پشت در نیست. شاید چون من دیگر آن آدمِ پشت در نیستم... #مهران_بهشتی @mbeheshtchannel