#دوره_من_ذهنی_و_من_الهیاین قسمت : شکرگزاری وتسلیم
سلام بر مهربانویِ آگاه و پر از نورِ حریم آرامشامروز، روزِ هفتم است؛ روزِ شکفتن در «شکرگزاری و تسلیم»
تا اینجای مسیر یاد گرفتیم چطور جلوی سر و صدای «منِ ذهنی» بایستیم و ناظر افکارمان باشیم. اما نقطهی اوجِ این آرامش کجاست؟ آنجا که در برابرِ حکمتِ پروردگار، کاملاً تسلیم میشویم و زانویِ شکر زمین میزنیم.
رازِ بزرگی که منِ ذهنی نمیفهمد:منِ ذهنی مدام میخواهد کنترل کند، بجنگد و نگرانِ فردا باشد. اما «منِ الهی» آرام مینشیند، نفس میکشد و میداند که دستانِ مهربانِ خدا بهتر از هر کسی کارگردانِ زندگیِ ماست. 
تمرینِ عمیقِ امروز:امروز یک دفترچه بردار و این تمرین را انجام بده:
۱. سه نعمتِ کوچک اما عمیق که همین الان در زندگیات داری را بنویس (حتی تنفس، یک فنجان چای گرم یا نگاهِ مهربانِ یک عزیز).
۲. دستت را روی قلبت بگذار، چشمات را ببند و سه بار بگو:«خدایا، به حکمتت راضیم و آرامشم را به تو میسپارم.»ببین چقدر سبک میشوی!
برای کدام نعمتِ امروز، دلت میخواهد از خدا تشکر کنی؟ برامون بنویس.
۱. سه نعمتِ کوچک اما عمیق که همین الان در زندگیات داری را بنویس (حتی تنفس، یک فنجان چای گرم یا نگاهِ مهربانِ یک عزیز).
۲. دستت را روی قلبت بگذار، چشمات را ببند و سه بار بگو:«خدایا، به حکمتت راضیم و آرامشم را به تو میسپارم.»ببین چقدر سبک میشوی!
۳۲۴
۱۰:۲۴