ن
نسیمها را دریابید! «اِنَّ لِرَبِّکُم فی اَیّامِ دهرِکُم نَفَحات، الّا فَتَعَرّضُوا لَها»
قسمت دوازدهم: صندوقدار، نه مالک! نگو: علم من! کتاب من! همسر من! دوست من!... زیرا همۀ اینها امانت خدا نزد تو هستند. کسی که برای خودش احساس مالکیت میکند، در مملکت خدا شریک خداست، پس عبد نیست! عبد آن کسی است که خدا را مالک و خودش را مملوک میداند؛ «مَوْلَای یا مَوْلَای أَنْتَ الْمَالِک وَ أَنَا الْمَمْلُوک»مملوک که دیگر مالک چیزی نیست؛ «لِأَنَّ الْعَبِيدَ لَا يَكُونُ لَهُمْ مِلْكٌ يَرَوْنَ الْمَالَ مَالَ اللَّهِ يَضَعُونَهُ حَيْثُ أَمَرَهُمُ اللَّهُ بِه»، شما امانتدار هستید و هرجا که خدا فرموده است، باید این اموال، جوانی، آبرو، عزّت و... را خرج کنید.انسان، مالک هیچچیز نمیشود بلکه او امانتدار و صندوقدار خداست. خداوند امانتهایی مثل علم، قدرت، حکمت و... را به انسان میدهد و او باید آنها را همانجا که خدا فرموده است خرج کند و به خدا بازگرداند. در این دادوستد، خودِ انسان شکوفا میشود و رشد میکند؛ «مَثَلُ الَّذینَ ینْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فی سَبیلِ اللَّهِ کمَثَلِ حَبَّةٍ»؛ آنهایی که مالشان را در راه خدا میدهند، مانند دانۀ گندمی هستند که شکوفا میشود.برشی از کتاب #تربیت_ولایی
خرید از وبگاه انتشارات (️با تخفیف ۱۵ درصدی) نشر تمدن نوین اسلامی بله | ایتا | ویراستی | آپارات | وبگاه انتشارات.۹:۴۵
نسیمها را دریابید! «اِنَّ لِرَبِّکُم فی اَیّامِ دهرِکُم نَفَحات، الّا فَتَعَرّضُوا لَها»
قسمت سیزدهم: امان از خیال! خیلی وقتها، فشارهایی که به ما وارد میشود بهخاطر خیالات ما است. اگر انسان از این عالمِ خیال عبور کند خیلی از فشارها برداشته میشود. آدم خیال میکند که این زمین و ماه و خورشید و... کارهای هستند. اگر از عالَم خیالش عبور کرد میفهمد که همه به یدِ قدرت حضرت حق است؛ «بِيَدِكَ لَا بِيَدِ غَيْرِكَ زِيَادَتِي وَ نَقْصِي وَ نَفْعِي وَ ضُرِّي إِلَهِي إِنْ حَرَمْتَنِي فَمَنْ ذَا الَّذِي يَرْزُقُنِي وَ إِنْ خَذَلْتَنِي فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُنِي». اگر انسان از عالَم خیال عبور کرد، همۀ این قصّهها حل میشود. ما درواقع اسیر شرکهای خودمان هستیم، فلذا خیال میکنیم زمین و آسمان ما را اداره میکنند! با پول خدا راحت راه میرویم، ولی با خود خدا راحت راه نمیرویم! جیبمان اگر پُر از پول باشد آرام میگیریم، ولی اگر خالی باشد آرام نیستیم! این راه رفتن با پول خداست نه با خدا. ما خیال میکنیم اگر در کویر باشیم از تشنگی میمیریم و اگر در دریا باشیم سیراب هستیم. بهقول آن عزیزی که میفرمود آدمی که اهل توحید است نه در کویر خودش را تشنه میبیند و نه در دریا سیراب؛ نه در کویر از گرسنگی میترسد و نه بر سَرِ غذای لذیذ از سیری مطمئن است؛ چهبسا لقمههایی که بر سَرِ سفره، گلوی انسانها را گرفته و آنها را از پا درآورده است و چه انسانهایی که خداوند متعال در کویر ادارهشان کرده است.بعضی فرمودهاند تصرف شیطان همهاش مربوط به این عالَم خیال آدمی است؛ خیال انسان را تحریک میکند؛ «لَأُزَینَنَّ لَهُمْ فِی الْأَرْضِ وَ لَأُغْوِینَّهُمْ أَجْمَعین». اگر کسی اهل تقوی شد، خداوند متعال او را از عالَم خیال عبور میدهد؛ «مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ یَجْعَلْ لَّهُ مَخْرَجاً». برشی از کتاب #تربیت_ولایی
خرید از وبگاه انتشارات (️با تخفیف ۱۵ درصدی) نشر تمدن نوین اسلامی بله | ایتا | ویراستی | آپارات | وبگاه انتشارات.۹:۴۴
نسیمها را دریابید!قسمت چهاردهم: شرک، ریشهٔ همهٔ گرفتاریها!قرار نیست ما با موحّد شدن، اسباب را رها کنیم. اینجا عالَم اسباب است؛ ولی به اسباب نباید تکیه کرد، که این باعث شرک میشود. اینکه ما بر زمین تکیه داریم و سفتی آن محل اتکاء است، نباید ما را غافل کند و گمان کنیم که زمین ما را نگه داشته است؛ بلکه خداوند است که ما را نگاه داشته است. مگر همین زمین سفت نرم نشد و قارون را در خودش فرو نبرد؟! ما باید همۀ خوف و امیدمان به خدا باشد. آیا ما اینگونهایم؟ یا اینکه تا پول همراهمان است آسودهایم، ولی امان از روزِ نداری و اضطرابهای آن.ما شرکهای مختلفی داریم. ترسهایمان را نگاهی بیندازیم. به چه چیزی احساس فقر نداریم؟ و البته عذابها و رنجهای ما همه برای همین شرکهاست. اگر به وادی توحید رفتیم آنجا وادی امن است؛ «لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ حِصْنِي فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِي أَمِنَ مِنْ عَذَابِي». حتّی ترس ما از زلزله و... از همینجا سرچشمه میگیرد. مگر سفتی زمین ما را نگه داشته بود که حالا با لرزش آن ما را ترس برمیدارد؟! باید به انقطاع از اسباب رسید و فقط الوهیّت خداوند را دید و به آن متوسّل شد. لکن جدا شدن ما از این اسباب با ترس همراه است. اینکه عدّهای در دنیا به پوچی و خودکشی و... میرسند، بهخاطر همین است که جدا شدن این اسباب را میبینند و متوجّه میشوند که این اسباب اگر هم کارهای باشند مدت کوتاهی است؛ لذا ترس و یأس و ناامیدی آنها را فرا میگیرد. اینها به این نقطه نمیرسند که با بریدن از اینها باید به خدا گره خورد؛ یعنی از سستی این عالَم به تکیهگاه عالَم رهنمون نمیشوند و به او تکیه نمیکنند. حال ما بهبرکت رسول اللّه(ص) از شرک جلیّ رها شدهایم، لکن شرکهای خفی در ما کم نیست. اینکه کسی در فضای تهدید و تحریم دشمنان اسلام بترسد و عقب بنشیند، بهخاطر همین است. شرک است که فکر کنیم رزق دنیای ما به دست قدرتهاست و آنها ضامن سلامتی و امنیت ما هستند. مگر از اینها کاری برمیآید؟ «وَ بِیدِک لَا بِیدِ غَیرِک زِیادَتِی وَ نقْصِی وَ نفْعِی وَ ضُرِّی». برشی از کتاب #تربیت_ولایی
خرید از وبگاه انتشارات (️با تخفیف ۱۵ درصدی) نشر تمدن نوین اسلامی بله | ایتا | ویراستی | آپارات | وبگاه انتشارات.۱۱:۱۳
نسیمها را دریابید!قسمت پانزدهم: یا مسببالاسباب!خدای متعال کسی است که هر مخلوقی در شرایط اضطرار، وقتی امیدش از اسباب قطع میشود، او را درمییابد. پس ما باید دائماً در حالت انقطاع باشیم؛ یعنی دائماً مثل کسی باشیم که در کشتی نشسته و کشتیاش غرق شده است؛ یا مثل فردی باشیم که در هواپیما است و شرایط اضطراری اعلام کردهاند! ما باید همیشه احساس کنیم که اسباب هیچکاره هستند. مگر وقتی کشتی میشکند و میخواهد غرق شود، خدا غرق شده است؟! خیر، ناخدای کشتی غرق شده است. مگر تا به حال کشتی تو را نگه میداشت؟! آیا فقط وقتی که کشتی میشکند، متوجّه اضطرار خودت میشوی؟! ما به اسباب تکیه میکنیم و اسباب برای ما غفلت میآورد؛ گاهی خداوند این اسباب را میبَرد و ما خدا را پیدا میکنیم. خداوند میفرماید که مواظب باشید وقتی که دوباره اسباب آمد غافل نشوید.برشی از کتاب #تربیت_ولایی
خرید از وبگاه انتشارات (️با تخفیف ۱۵ درصدی) نشر تمدن نوین اسلامی بله | ایتا | ویراستی | آپارات | وبگاه انتشارات.۹:۵۳
نسیمها را دریابید!مراقبههای ماه رمضاناگر کسی میخواهد ببیند خیراتی که در ماه مبارک رمضان نصیب انسان میشود، چیست، به اعمال و دعاهای این ماه توجّه کند. معمولاً از اعمال و دعاهای ماه معلوم میشود که در این ماه چه چیزی به آدم میدهند. اگر کسی دعاهای روزها و شبها و سَحَرهای ماه رمضان را خواند (که در هیچ ماهی و هیچ اوقاتی به این اندازه دعا وارد نشده است)، آنوقت میفهمد که آن فیضی که در این ماه تقسیم میشود، چیست.برشی از کتاب #تربیت_ولایی
خرید از وبگاه انتشارات (️با تخفیف ۱۵ درصدی) نشر تمدن نوین اسلامی بله | ایتا | ویراستی | آپارات | وبگاه انتشارات.۹:۵۵
نسیمها را دریابید!مراقبههای ماه رمضانشب قدر، مراقباتی دارد که برای شبهای قبل از قدر است. بعضیها وقتی شب بیست و سوّم تمام میشود برای شب بیست و سوّم بعدی شروع به برنامهریزی میکنند؛ یعنی خواب، غذا، معاشرت و شغلشان را کنترل میکنند که شب قدر بعدی از دستشان نرود. این ضیافت، عظمت دارد. خداوند برای [زمینهسازی] شب قدر، دو ماه مقدّر را قرار داده است. باید از رجب وارد شوید؛ در نهر رجب خود را شستوشو بدهید تا در شعبان به شفاعت برسید [و لذا] بی مقدّمه نمیتوان وارد این ضیافت شد! اوّل باید در وادی ولایت و در وادی شفاعتِ نبی اکرم(ص) تطهیر شوید و از رجبیّون و شعبانیّون بشوید؛ بعد وارد محیط ضیافت شوید. سرزده نمیتوانید وارد شوید؛ انسان نمیتواند سرش را زیر بیندازد و [بی مقدّمه] وارد ضیافت اللّه شود. و خوش به حال آنها که این کار را کردند و از این وادیها عبور کردند و حالا همهچیز مهیّا است که به شب قدر ورود کنند؛ «طوبیٰ لَهُم».برشی از کتاب #تربیت_ولایی
خرید از وبگاه انتشارات (️با تخفیف ۱۵ درصدی) نشر تمدن نوین اسلامی بله | ایتا | ویراستی | آپارات | وبگاه انتشارات.۱۰:۱۲
| «حَسْبُنَا اللهُ و نِعْمَ الْوَکیل» هرچه دیگران از دشمن صحبت میکنند، باید بر ایمان ما افزوده شود و به این آیۀ شریفه متمسک شویم که: «حَسْبُنَا اللهُ و نِعْمَ الْوَکیل». در آیه ۱۷۴ سورۀ آلعمران آمده است که در نتیجۀ این توکل، مؤمنین از جنگ بازگشتند در حالى كه نعمت و فضل خدا را به همراه داشتند و هيچ آسيبى به آنها نرسيده بود.(تیرماه ۱۴۰۴)
@mirbaqeri_ir۷:۴۹
۸:۲۰
بازارسال شده از
شهادت باعظمت رهبر معظم انقلاب، از شهادتهای استثنائی در طول تاریخ است. #استاد_میرباقری:شهادت رهبر معظم انقلاب اسلامی، از آن شهادتهای استثنائیِ طول تاریخ است که انشاءالله آثار آن بهنفع جبهۀ حق، بهتدریج آشکار خواهد شد. وقتی ایشان فرمودند «مثلی لایُبایع مثل یزید»، معلوم بود که این مسیر را انتخاب کردهاند؛ ایشان در این میدان درگیری تا پای جان ایستادند و این شهادت بزرگ و باعظمت را خدای متعال برای ایشان رقم زد.
@mirbaqeri_ir۲:۳۶
سختی و خوشی، دو نردبان سلوک!«سختی» نردبان سلوک است. «خوشی» هم نردبان سلوک است. در خوشیها باید شاکر باشیم و در ناخوشیها صابر و راضی. خدای متعال با دو بال انسان را در این دنیا راه میبرد: «كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ وَ نَبْلُوكُمْ بِالشَّرِّ وَ الْخَيْرِ فِتْنَةً وَ إِلَيْنا تُرْجَعُون»، هر نَفْسی در عالم، مرگ را میچشد و شما را با شرّ و خیر آزمایش میکنیم و بهسوی ما بازگردانده میشوید. خداوند گاهی با خوشیها آدم را امتحان میکند؛ جوانی و نشاط میدهد، همسر خوب میدهد، مال و ثروت میدهد، فرزند و آبرو میدهد. گاهیاوقات هم با سختیهایش انسان را امتحان میکند؛ مال را میگیرد، فرزند را میگیرد، آبرویی که حجاب انسان شده، یکجا میریزد. اما اینها هر دو، نردبان سلوک است؛ هم با نعمت میشود بهطرف خدا بروی و هم با سختیها؛ آنجا باید شاکر باشی و اینجا باید صابر و راضی باشی. برشی از کتاب #تربیت_ولایی
نشر تمدن نوین اسلامی بله | ایتا | ویراستی | آپارات | وبگاه انتشارات.۹:۵۸
.... دیگران هم بکنند آنچه مسیحا میکرد
آیت الله حائری شیرازی
همه محو در امام بودند؛ در امور انقلاب، تصمیمات امام آنچنان این امت را تغذیه میکرد که همه فکر میکردند اگر بنا باشد انقلاب محفوظ بماند، چارهای نیست که خداوند عمر بیشتری به امام عنایت کند. دشمنان فکر میکردند بعد از امام، روز خوش آنها خواهد بود و دوستان فکر میکردند، روز بسیار تلخ آنها خواهد بود.
خب، این هم از عجایب بود که با چنین وضعیتی، این یک سال را پشت سر بگذاریم! برای خود ما هم هرگز قابل تصور نبود که انقلاب، یک سال را بعد از رحلت امام، با این استحکام و پیشروی، در غیاب ایشان پیش برود. چطور شد که یک سال بعد از او این انقلاب نه تنها عقب نرفت، جلوتر هم آمد؟
اگر آن نوری که در سیمای امام میدیدیم، نور خورشیدی بود که از چهرۀ ماه ظاهر میشد، دیگر نگرانی ندارد! چرا؟ چون ماه، نورش را از خورشید میگیرد و خورشید سر جایش هست! اگر این ماه گرفت، ماه دیگر میآید. وقتی جانشین امام زمان، نور از ایشان میگیرد، آن امام فکر بعدها را هم میکند و باز هم نور افشانی میکند. این یعنی همین الان که رهبر فعلی به ادارۀ امور اشتغال دارد، امام زمان فکر بعدها و بعدهای بعدها را هم کرده؛ او مشغول تربیت آیندگان و ساختن آنهاست.
ما باید بدانیم که تاکنون بر سر سفرۀ هدایت امام زمان نشسته بودیم. صاحبخانه از ما پذیرایی میکرد، اما ما او را نمیدیدیم و متوجه نمیشدیم! ما صاحب داریم. اگر ما او را فراموش کرده باشیم، او ما را فراموش نکرده است.
فیض روح القدس اَر باز مدد فرمایددیگران هم بکنند آنچه مسیحا میکرد
(سخنرانی سال ۱۳۶۹)
@haerishirazi
... دیگران هم بکنند آنچه مسیحا میکرد آیت الله حائری شیرازی همه محو در امام بودند؛ در امور انقلاب، تصمیمات امام آنچنان این امت را تغذیه میکرد که همه فکر میکردند اگر بنا باشد انقلاب محفوظ بماند، چارهای نیست که خداوند عمر بیشتری به امام عنایت کند. دشمنان فکر میکردند بعد از امام، روز خوش آنها خواهد بود و دوستان فکر میکردند، روز بسیار تلخ آنها خواهد بود. خب، این هم از عجایب بود که با چنین وضعیتی، این یک سال را پشت سر بگذاریم! برای خود ما هم هرگز قابل تصور نبود که انقلاب، یک سال را بعد از رحلت امام، با این استحکام و پیشروی، در غیاب ایشان پیش برود. چطور شد که یک سال بعد از او این انقلاب نه تنها عقب نرفت، جلوتر هم آمد؟ اگر آن نوری که در سیمای امام میدیدیم، نور خورشیدی بود که از چهرۀ ماه ظاهر میشد، دیگر نگرانی ندارد! چرا؟ چون ماه، نورش را از خورشید میگیرد و خورشید سر جایش هست! اگر این ماه گرفت، ماه دیگر میآید. وقتی جانشین امام زمان، نور از ایشان میگیرد، آن امام فکر بعدها را هم میکند و باز هم نور افشانی میکند. این یعنی همین الان که رهبر فعلی به ادارۀ امور اشتغال دارد، امام زمان فکر بعدها و بعدهای بعدها را هم کرده؛ او مشغول تربیت آیندگان و ساختن آنهاست. ما باید بدانیم که تاکنون بر سر سفرۀ هدایت امام زمان نشسته بودیم. صاحبخانه از ما پذیرایی میکرد، اما ما او را نمیدیدیم و متوجه نمیشدیم! ما صاحب داریم. اگر ما او را فراموش کرده باشیم، او ما را فراموش نکرده است.فیض روح القدس اَر باز مدد فرمایددیگران هم بکنند آنچه مسیحا میکرد
(سخنرانی سال ۱۳۶۹)
@haerishirazi
۹:۵۹
در میدان نبرد، مؤمن باید دست انتقام خدا باشد و تمام امکانات دشمنان را نابود کند و هیچ قدرتی برایشان باقی نگذارد. آنجایی که خداوند متعال میخواهد بر دشمن سختگیری کند و برخورد سنگین و شدید صورت گیرد، مؤمن نباید دنبال آسانگرفتن باشد! البته همیشه یکعدهای در صحنه سخت مبارزه، دنبال منافع مادی خودشان هستند! یعنی خدای متعال میخواهد کاری را انجام بدهد، اما اینها بهشکل دیگری فکر میکنند و وسط میدان جنگ هم بهدنبال حلوفصل سریع مسائل، و دنبال مسامحه و مدارا هستند. آیتالله میرباقری: خدای متعال در جنگ بدر دستور برخورد شدید داده است؛ ﴿فَاضْرِبُوا فَوْقَ الْأَعْناقِ وَ اضْرِبُوا مِنْهُمْ كُلَّ بَنانٍ﴾(انفال:۱۲).یعنی تمام امکانات آنها را از ایشان بگیرید و هیچ قدرتی برایشان باقی نگذارید. چرا خداوند که «أرحمالرّاحمین» است، میفرماید با دشمن برخورد شدید کنید؟ چرا ملاحظه دشمن را نمیکند؟ ﴿ذلِكَ بِأَنَّهُمْ شَاقُّوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ﴾(انفال:۱۳)؛ چون اینها با خدا درگیرند و با طرح خدا مخالفت میکنند؛ خدای مهربان میخواهد همه را هدایت کند، ولی اینها نمیگذارند. اگر بگذارید اینها مقابل خدا حرف بزنند، مردم را جهنمی میکنند و همه را نابود میکنند؛ نمیشود اینها را رها کرد. اگر الان مستکبرین عالم را رها کنید، چیزی در عالم باقی میماند؟! ببینید که چه کار میکنند! اینجا دیگر جای مسامحه و مدارا نیست. خدای متعال میفرماید من میخواهم از اینها انتقام بگیرم. برخورد من با اینها برخورد سنگین است. اما میخواهم بخشی از عذاب من به دست شما مؤمنین واقع بشود، شما این کار را انجام بدهید. ﴿ذلِكُمْ فَذُوقُوهُ وَ أَنَّ لِلْكافِرينَ عَذابَ النَّارِ﴾(انفال:۱۴). گاهی انسان باید دست انتقام خدا بشود. این از اوصاف امیرالمؤمنین (ع) است که هم با دوست برخورد محبتآمیز دارند و هم با دشمن برخورد شدید؛ هر دو دستِ خداست. امیرالمؤمنین «قَاسِمُ الْجَنَّةِ وَ النَّار» است. مؤمن هم باید اینگونه باشد؛ آنجایی که خدای متعال میخواهد سختگیری کند، مؤمن نباید دنبال آسانگرفتن باشد.لذا در آیات ۶۷و۶۸ سورۀ انفال میفرماید که مسلمانان نباید اسیر میگرفتند. ﴿ما كانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَكُونَ لَهُ أَسْرى حَتَّى يُثْخِنَ فِي الْأَرْضِ﴾؛ شما نباید در صحنهای که هنوز قدمتان ثابت نشده و قدرتتان تثبیت نشده، اسیر بگیرید؛ باید با اینها برخورد شدید بکنید؛ ﴿حَتَّى يُثْخِنَ فِي الْأَرْضِ﴾. اما یک عده در این صحنه سخت، دنبال منافع مادی خودشان بودند. خدای متعال میخواهد کاری را انجام بدهد و اینها به شکل دیگری فکر میکنند و وسط میدان جنگ هم دنبال حل و فصل مسائل سیاسی و امکانات اقتصادی و قدرت حزبی هستند. @mirbaqeri_tafsir @mirbaqeri_ir۷:۲۶
کسانی که در میدان جنگ، در جبهۀ مؤمنین تردید و وسوسه ایجاد میکنند و جامعه را از دشمن میترسانند، سخنگوها و بلندگوهای شیطان هستند («إِنَّما ذلِكُمُ الشَّيْطانُ يُخَوِّفُ أَوْلِياءَهُ»). آیتالله میرباقری: «حمراءُ الاسد» غزوۀ کوچکی است که بعد از اُحُد شکل گرفته است. کفار در اُحُد ضربه زدند و رفتند. خبر رسید که مسلمانان دوباره دارند خودشان را تجهیز میکنند که برگردند. نبی اکرم(ص) به مسلمانان گفتند آماده بشوید که دوباره باید به سمت دشمن بروید. در نقلی هست که حضرت به فراریهای صحنه اُحُد اجازه ندادند که در این میدان شرکت کنند و فقط آنهایی که استقامت کرده بودند، مأموریت پیدا کردند. اینها ضربه خورده بودند، مجروح و بودند، اما بعد از آن آسیبدیدگی و آن تلاطم روحی و اضطرابی که این آسیبها میآورد، وقتی پیامبر(ص) فرمود بروید و دشمن را دنبال کنید، آن هم دشمنی که فاتح شده و دوباره میخواهد برگردد، دعوت خدا و رسول را اجابت کردند: ﴿اسْتَجابُوا لِلَّهِ وَ الرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ ما أَصابَهُمُ الْقَرْحُ﴾(آلعمران:۱۷۲). عدهای از درون مسلمانان به مؤمنین میگفتند که شما نروید؛ صحنه، صحنه پیروزی نیست و دچار شکست میشوید؛ ﴿الَّذينَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ﴾(آلعمران:۱۷۳). گویا اینها سخنگوی شیطان هستند. در صحنهای که وجود مقدس نبی اکرم(ص) دعوت میکنند که بایستید و استقامت کنید و عدهای میخواهند اجابت کنند و بروند، آنهایی که تردید و وسوسه ایجاد میکنند و میترسانند، سخنگوی شیطان و لشکر شیطاناند. ﴿إِنَّما ذلِكُمُ الشَّيْطانُ يُخَوِّفُ أَوْلِياءَهُ﴾(آلعمران:۱۷۵). وجود مقدس امیرالمؤمنین(ع) در نهجالبلاغه میفرماید: «فَبَاضَ وَ فَرَّخَ فِي صُدُورِهِمْ وَ دَبَ وَ دَرَجَ فِي حُجُورِهِمْ فَنَظَرَ بِأَعْيُنِهِمْ وَ نَطَقَ بِأَلْسِنَتِهِمْ»؛ عدهای هستند که شیطان فرزندان خودش را در دل اینها پرورش میدهد. [سپس] این فرزندانش را بر سر قوای آنها مینشاند و با چشمشان میبیند و با زبانشان حرف میزند. خداوند میفرماید: ای مؤمنین! حواستان جمع باشد، خطابم با شماست ﴿فَلا تَخافُوهُمْ وَ خافُونِ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنينَ﴾(آلعمران:۱۷۵)؛ اگر مؤمن هستید، از آنها نترسید بلکه از من خوف داشته باشید که مبادا تکلیف من را زمین بگذارید. اگر تکلیف من را زمین گذاشتید، ضربه میخورید، ولی اگر به وظیفه عمل کردید، من با شما هستم و جای نگرانی نیست. قرآن میفرماید هرچه آنها دشمن را بزرگ جلوه میدادند، ایمان مؤمنین تقویت میشد؛ ﴿فَزادَهُمْ إيماناً﴾(آلعمران:۱۷۳)؛ لذا مؤمنین با اتکال به خدای متعال رفتند و حرفشان این بود: ﴿وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكيلُ﴾؛ خدا برای ما کافی است؛ ما کار را به او واگذار میکنیم. او خوب میتواند از طرف ما وکالت کند. هر مقداری هم که دشمن قوی باشد، ما دعوت خدا را اجابت کردیم و داریم میرویم. روایت عجیبی داریم که امام صادق(ع) میفرمایند: من تعجب میکنم که چند دسته هستند که به این اذکار پناه نمیبرند. یکی این است که کسانی که نگران دشمناند، چرا به آیه ﴿حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكيلُ﴾(آلعمران:۱۷۳) متوسل نمیشوند؟! قرآن میفرماید: ﴿فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ﴾(آلعمران:۱۷۴)؛ مؤمنین در این ماجرا با دست پر برگشتند. نعمت الهی و یک چیزی هم اضافه بر آن، یعنی فضل الهی، شامل حال ایشان شد. هم پیروزی بود، هم ایمان بود و خیلی حقایق به ایشان رسید. ﴿لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ﴾ و هیچ سوئی هم از دشمن به ایشان نرسید.@mirbaqeri_tafsir @mirbaqeri_ir۱۴:۳۹
بازارسال شده از
﴿وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ﴾ یادم هست رهبر عزیز و شهیدمان به کره شمالی رفتند و آنها صنایع اتمیشان را به ایشان نشان دادند. این صنایع، عظیمترین صنایع آنها بود و آنموقع، ما دستمان به این صنایع نمیرسید. ایشان در وقت بیرون آمدن، فرموده بودند: ﴿وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ﴾.ایشان رفته و آن صنایع را دیده و مقهور نشده؛ بلکه گفته: عزت از آن خداست و اینها یک مشت فناوریهای بشری است. چنین کسی میتواند پرچمدار جامعه باشد. اگر کسی از دنیا عبور نکرده و جانش را در کف دست نگرفته، نمیتوان سرپرست دیگران باشد، چون همه را غرق در دنیا میکند؛ چون خودش از دنیا عبور نکرده و تهدیدها و تطمیعهای دنیایی در او اثر میکند.https://eitaa.com/mirbaqeri_ir/7795 @mirbaqeri_ir۲:۵۰
بلا، راهوارترین مرکب سلوک است!یکی از راهوارترین و بهترین مَرکبهایی که خدای متعال برای سیر و سلوک معنوی ما در وادی معرفت و محبّت الهی قرار داده است ابتلائاتی است که خود خدای متعال برای مؤمنین و دوستانش رقم میزند. این ابتلائات درجاتی دارد؛ سادهترین ابتلائی که برای یک مؤمن پیش میآید، میتواند عامل طهارت و رویگردانی او از دنیا و توجّه او به خدای متعال شود. حتّی اگر توجّه هم نداشته باشد که در بطن این بلاء چه بر او میگذرد، این رزق به او میرسد. براساس برخی روایات، اگر خدای متعال کسی را به مصیبت جوان مبتلا کند، این شخص حتّی اگر صبر هم نکند، خدا او را پاک میکند و میبخشد. اگر کسی که یک شب تا صبح بیمار باشد، خدای متعال به اندازهای گناه از او پاک میکند که اگر همۀ این شب تا صبح را عبادت میکرد، به گَرد این طهارت نَفْس نمیرسید. وقتی کار به اولیاء خدا میرسد، طبیعی است که حساب آنها با خدای متعال حساب خاصی است؛ بلای آنها از سَرِ بصیرت و آگاهی است و خود آنها جزو صابران و شاکران و راضیان به این بلا هستند.بلا انکسار میآورد و انسان را سالک میکند. سلوک با بلا، سلوک منکسرین است. اینطور نیست که انسان اگر یک عُمْر خدا بیمارش کرد یا اگر فقیر شد و در فقر دستوپا زد، مُعجب بشود. معمولاً ابتلائات الهی در انسان انکسار و خشوع ایجاد میکند. حتّی انسان وقتی پیر میشود و انکسار پیدا میکند، خداوند در قرآن میفرماید: «وَ مَن نُّعَمِّرْهُ نُنَکِّسْهُ فِی الْخَلْقِ»، هر کسی را ما به او عُمْر طولانی میدهیم، وضعیت او را دوباره معکوس میکنیم؛ کمکم سوی چشمش کم میشود، گوشش نمیشنود، قدمها سست میشوند و دوباره مثل طفلی میشود که باید تَر و خُشکش کنند. انسان خیال میکند این وضعیت، بد است، اما اینطور نیست؛ این پیری در انسان انکسار ایجاد میکند؛ یعنی اگر با جوانیات نتوانستی به خدا برسی و خاشع بشوی، خدای متعال همهچیز را برمیگرداند که دوباره تو را خاشع کند؛ این برنامۀ خدای متعال است که چیزهاییکه برای انسان بت و حجاب شده بود را بشکند تا انسان در مقابل خدای متعال خاشع بشود. جنس بلاء حتّی اگر انکسار پیری باشد، در انسان خشوع و تواضع میآورد.برشی از کتاب #تربیت_ولایی
نشر تمدن نوین اسلامی بله | ایتا | ویراستی | آپارات | وبگاه انتشارات.۱۰:۳۳
مثل کشتیشکستگان، دائماً باید در حال اضطرار به خداوند باشیم!خدای متعال کسی است که هر مخلوقی در شرایط اضطرار، وقتی امیدش از اسباب قطع میشود، او را درمییابد. پس ما باید دائماً در حالت انقطاع باشیم؛ یعنی دائماً مثل کسی باشیم که در کشتی نشسته و کشتیاش غرق شده است؛ یا مثل فردی باشیم که در هواپیما است و شرایط اضطراری اعلام کردهاند! ما باید همیشه احساس کنیم که اسباب هیچکاره هستند. مگر وقتی کشتی میشکند و میخواهد غرق شود، خدا غرق شده است؟! خیر، ناخدای کشتی غرق شده است. مگر تا به حال کشتی تو را نگه میداشت؟! آیا فقط وقتی که کشتی میشکند، متوجّه اضطرار خودت میشوی؟! ما به اسباب تکیه میکنیم و اسباب برای ما غفلت میآورد؛ گاهی خداوند این اسباب را میبَرد و ما خدا را پیدا میکنیم. خداوند میفرماید که مواظب باشید وقتی که دوباره اسباب آمد غافل نشوید.برشی از کتاب #تربیت_ولایی
خرید از وبگاه انتشارات (️با تخفیف ۱۵ درصدی) نشر تمدن نوین اسلامی بله | ایتا | ویراستی | آپارات | وبگاه انتشارات.۱۰:۴۹
توحید یعنی عبور از اسباب و رسیدن به صاحب اسباب!اگر انسان فقرهای خودش را ندید، #غافل است. اگر فقرهایش را دید و کمکم احساس کرد که خودش میتواند مشکلاتش را حل کند، دارای #عُجب است. اگر فقرهایش را دید و به اسباب ارجاع داد، #مُشرک است؛ یعنی اینطور فکر کند که: اگر گرسنه شویم، غذا میخوریم و سیر میشویم؛ اگر تشنه شویم، آب میخوریم و رفع میشود؛ اگر خسته شویم، استراحت میکنیم؛ اگر میخواهیم راه برویم، پایمان را روی زمین میگذاریم؛ اگر میخواهیم حرف بزنیم، از زبانمان استفاده میکنیم؛ اگر میخواهیم گوش بدهیم، از گوشمان استفاده میکنیم! چنین آدمی خاصیتش این میشود که خدا را گم میکند و بقیه را پیدا میکند؛ در روز روشن دنبال آفتاب میگردد؛ «بیدلی در همه احوال خدا با او بود/ او نمیدیدش و از دور خدایا میکرد». سطح فکر چنین آدمی همین است. میگوید، اینکه زمین است، این هم که خورشید است، این هم که آسمان است و همینطور مابقیِ اسباب. پس خدا کجاست؟! آدمی که به اینها تکیه میکند، کمکم همین موارد در نظرش بزرگ میشوند و خدا گم میشود و بعد دنبال خدا میگردد. چنین شخصی اگر در جیبش پول باشد، راحت است؛ اگر نباشد، میترسد. خب، چرا نترسد؟! آدمی که از دخلش میخورد، طبیعی است که وقتی دخل خالی است، میترسد. اصلاً میشود نترسد؟! میشود وقتی دخلش پُر است، خوشحال و آرام نباشد؟! آیا چنین شخصی مُوحّد است؟ آیا انبیاء اینگونه بودند؟ قطعاً اینطور نیست. اینها همان شرکهای خفی است. آیا انبیاء اگر کنار چشمه آب بودند خیالشان راحت بود و اگر وسط بیابان گیر میکردند، میترسیدند؟ این ما هستیم که اینگونه هستیم؛ ما کنار چشمۀ آب، خودمان را سیراب میبینیم و وسط کویر گرسنه و تشنه! #توحید یعنی اینکه آدم بداند که فرقی بین کویر و کنار دریا نیست. خدایی که سیراب میکند، یکسان در همهجا هست. همانطور که وسط دریا این خدا هست، در دل کویر هم هست. در این حالت، دیگر با خدا آرام است. خدا که هست، دیگر هیچ مشکلی نیست. حال اگر اینطور نشد، انسان یک نیازش را از آب گرفت، یک نیازش را از غذا و یک نیازش را از سفتی زمین گرفت، در این حالت، فراموش میکند خدای متعال مسبّبُالاسباب است و اوست که زمین را مهد قرار داده است؛ اگر خدای متعال آن را مهد قرار ندهد، میبینی که از هر جنبندهای، جنبانتر است؛ اگر خدای متعال زمین را سفت نکند، میبینی که از آب هم شُلتر است.برشی از کتاب #تربیت_ولایی#استاد_میرباقری
خرید از وبگاه انتشارات (️با تخفیف ۱۵ درصدی) نشر تمدن نوین اسلامی بله | ایتا | ویراستی | آپارات | وبگاه انتشارات.۱۰:۲۲
بازارسال شده از
-3727326740620239101_354621769079143.mp3
۲۹:۰۵-۱۳.۵۵ مگابایت
تحلیل الهیاتی از جنگ چهلروزه و مذاکرات اخیر با دشمن با مقاومت و پیروزی ملت ایران در جنگ چهلروزه، #محاسبات_دشمن نسبت به قدرت اسلام در حال تصحیح است و #مناسبات_دشمن هم بهتدریج تغییر میکند. برنامه تلویزیونی سیاست خارجی ۲۴ فروردین ماه ۱۴۰۵ @mirbaqeri_ir۸:۵۳
در ناامیدی بسی امید است!امیرالمؤمنین(ع) فرمود: «كُنْ لِمَا لَا تَرْجُو أَرْجَى مِنْكَ لِمَا تَرْجُو فَإِنَّ مُوسَى بْنَ عِمْرَانَ (ع) خَرَجَ يَقْتَبِسُ لِأَهْلِهِ نَاراً فَكَلَّمَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ رَجَعَ نَبِيّاً»، آن جایی که در مسیر حرکتتان بهسمت خدای متعال چندان امیدوار نیستید که نتیجه بگیرید و در عمل به داشتهها و شرایط امیدوار نیستید، همانجا بیشتر به خدا امید داشته باشید! حضرت موسی بهقصد آوردن آتش رفته بود، اما به پیامبری رسید. از این بالاتر، در دعای عرفه هم هست که ساحران فرعون برای درگیری با حضرت موسی میرفتند، اما خدای متعال دستشان را گرفت، موحّد شدند و برگشتند.برشی از کتاب #تربیت_ولایی#استاد_میرباقری
خرید از وبگاه انتشارات (️با تخفیف ۱۵ درصدی) نشر تمدن نوین اسلامی بله | ایتا | ویراستی | آپارات | وبگاه انتشارات.۹:۳۹
مناجاتها، وُسعت عوالم را به ما نشان میدهدما باید وُسعت نیاز خودمان و اضطرارهای خودمان را بفهمیم؛ خیال نکنیم فقط مُضطَرِّّ به #آب و #نان و #همسر هستیم. باید وُسعت دستگاه خدا را بفهمیم؛ خیال نکنیم که در دستگاه خدای متعال فقط نان و آب و همسرِ خوب هست. اگر میخواهیم وُسعت اضطرار خودمان و وُسعت دستگاه الهی و از این لطیفتر، گسترۀ جلال و جمال الهی را ببینیم و اگر میخواهیم وُسعت خوبیهای خدا و بدیهای خودمان را بفهمیم، ـ که جبران این بدیها با خوبیهای اوست ـ باید دعای ابوحمزه بخوانیم، دعای کمیل و خَمْسَعَشَر و ادعیۀ صحیفۀ سجادیه را بخوانیم. در این دعاهاست که وُسعتِ عوالم به ما معرفی میشود و نیازهای ما پالایش میشود و آرایش جدیدی پیدا میکند.برشی از کتاب #تربیت_ولایی#استاد_میرباقری
خرید از وبگاه انتشارات (️با تخفیف ۱۵ درصدی) نشر تمدن نوین اسلامی بله | ایتا | ویراستی | آپارات | وبگاه انتشارات.۷:۰۶