روزهای مادرانه
امروز ۷ اکتبره. کانال اخ‌فی‌الله داره ساعت به ساعت اتفاق‌های دو سال پیش در همین روز رو مرور می‌کنه. روزی که بخشی از مقاومت غزه دست به یک اقدام حیرت‌انگیز زد: از دیوارهایی که گذشتن ازشون محال بود، گذشتن. به پادگان‌هایی که با قوی‌ترین سیستم‌های مراقبت و نظارت مجهز بودن، پا گذاشتن. سربازهای امنیتی‌ترین ارتش دنیا رو اسیر گرفتن... و بعد، دنیا زیر و رو شد! یه وقت‌هایی بچه‌هام می‌پرسن: آخه ارزششو داشت؟ این همه زن و بچه، سرزمینی که خاکستر شد، قهرمان‌هایی که از دست رفتن، محمد ضیف، یحیی سنوار، سیدحسن (آه سیدحسن)، حاج‌رمضان، سیدرضی، سردارهامون، دانشمند‌هامون، بچه‌هامون... می‌ارزید؟ بچه‌های من یادشون نمیاد. دورانی رو که فقط پرسیدن این سوال که: «آیا هولوکاست همون طوریه که شما می‌گید؟» برای آدم‌ها زندان و تحریم و تبعید داشت. یادشون نمیاد که یه زمانی رسانه‌ها همگی فقط و فقط در خدمت آژانس یهود بودن و جز تقدس هیچ رویکرد دیگری برای مواجهه با قوم یهود و صهیونیسم وجود نداشت. یادشون نمیاد که یه روزی وقتی نماینده ایران در سازمان ملل حرف می‌زد، نیمی از سالن خالی می‌شد و وقتی نمایندگان ما حین سخنرانی رئیس‌جمهور اسرائیل سالن رو ترک می‌کردن، هووو می‌شدن. یادشون نیست که در کل اروپا و امریکا کسی جرات نگاه چپ به اسرائیل نداشت و این روند حتی در ماه‌های اول پس از ۷اکتبر هم ادامه داشت... اما تاریخ ورق خورد، و این صفحه‌ای که مقابل من و شما بازه، اصلا شبیه ۷۵سال قبل از اون نیست. امروز تو می‌تونی در دنیا طرفدار فلسطین باشی، در حالی که ۷۵سال این تصویر در ذهن مردم ساخته شده بود که فلسطین سرزمینی خالی بوده که یهودی‌های طفلکی که از هولوکاست جون سالم به در برده بودن به اونجا رفتن و زمین‌های بایر رو خریدن و اونو آباد کردن و حالا یک مشت عربِ وحشیِ فاقد تمدن مدعی‌ش شده‌ن و هر کس طرفدارشون باشه، دشمن مظلومان و انسانیته. بچه‌های من یادشون نمیاد که روزی در دنیا جبهه مقاومت منفورترین عضو جهان بود، حتی از داعش منفورتر. در رسانه‌های غربی و عربی، سیدحسن و حاج‌قاسم (آه حاج‌قاسم) قاتل بچه‌های مسلمانِ اهل سنت معرفی می‌شدن و ایران دشمن اصلی جهان اسلام بود، نه اسرائیل. این آخرها اسرائیل دست دوستی داده بود با عرب‌ها و می‌رفت که اندکی بعد فلسطین به کل از نقشه دنیا محو بشه. به جاش لابد یک فلسطین لوکس و تزئینی (شبیه دوبی) با پول‌های قطر و عربستان ساخته می‌شد که مردم دنیا برن اونجا و زیتون فلسطینی توی مشروب‌شون بندازن و کنسرت جی‌لو تماشا کنن و همون استعمار نوینی که بر سر امارات و عربستان و قطر و بحرین رفت، بر سر فلسطین هم بره. قرار بود اندکی بعد و با "پیمان ابراهیم" بین یهود و کفار قریش (آل‌سعود) و بنی‌امیه (بازماندگان القاعده) دوباره شیعه (جبهه مقاومت) در محراب ضربت بخوره و فرزندانش زیر سم اسب‌ها بمونن و مزارش رو هم کسی پیدا نکنه. قرار بود تاریخ جور دیگری ورق بخوره... اما ۷اکتبر رخ داد. مردمانی که می‌دونستن تا اشغال و استعمار و خفت و خواری فاصله چندانی ندارن، گفتن «ایستاده مردن بهتر از زانو زده زیستن است» و تاریخ با دست‌های خونین ورق خورد. بله، ارزشش رو نداشت، اگر فکر کنی قرار بوده تا ابد در این دنیا بمونیم. دنیامون خراب شد. هیچ‌چیز این دنیا، مطلقا هیچ‌چیز، ارزش یک قطره خون اون قهرمان‌هایی رو که نام بردم، نداشت. ارزش هراس دختربچه‌های ترسیده و درد نوزادهای زبان‌بسته و زجر مادران فرزندمُرده رو هم نداشت. این دنیا فقط وقتی می‌تونه ارزشش رو داشته باشد که فکر کنی: اگر قرار است بمیرم بگذار مرگم امید بیافریند بگذار قصه شود از ما چه قصه‌ای خواهد ماند؟ https://ble.ir/motherlydays
امروز ۷ اکتبره. سالگرد روزی که بخشی از مقاومت غزه دست به یک اقدام حیرت‌انگیز زدن: از دیوارهایی که گذشتن ازشون محال بود، گذشتن. به پادگان‌هایی که با قوی‌ترین سیستم‌های مراقبت و نظارت مجهز بودن، پا گذاشتن. سربازهای امنیتی‌ترین ارتش دنیا رو اسیر گرفتن... و بعد، دنیا زیر و رو شد!یه وقت‌هایی بچه‌هام می‌پرسن: آخه ارزششو داشت؟ این همه زن و بچه، سرزمینی که خاکستر شد، قهرمان‌هایی که از دست رفتن، محمد ضیف، یحیی سنوار، سیدحسن، رهبرمون، سردارهامون، دانشمند‌هامون، بچه‌هامون... می‌ارزید؟
بچه‌های من یادشون نمیاد.دورانی رو که فقط پرسیدن این سوال که: «آیا هولوکاست همون طوریه که شما می‌گید؟» برای آدم‌ها زندان و تحریم و تبعید داشت. یادشون نمیاد که یه زمانی رسانه‌ها همگی فقط و فقط در خدمت آژانس یهود بودن و جز تقدس هیچ رویکرد دیگری برای مواجهه با قوم یهود و صهیونیسم وجود نداشت. یادشون نمیاد که یه روزی وقتی نماینده ایران در سازمان ملل حرف می‌زد، سالن خالی می‌شد و وقتی نمایندگان ما حین سخنرانی رئیس‌جمهور اسرائیل سالن رو ترک می‌کردن، هووو می‌شدن. یادشون نیست که در کل اروپا و امریکا کسی جرات نگاه چپ به اسرائیل نداشت و این روند حتی در ماه‌های اول پس از ۷اکتبر هم ادامه داشت... اما تاریخ ورق خورد، و این صفحه‌ای که مقابل من و شما بازه، اصلا شبیه ۷۵سال قبل از اون نیست. امروز می‌تونی در دنیا طرفدار فلسطین باشی، در حالی که ۷۵سال این تصویر در ذهن مردم ساخته شده بود که فلسطین سرزمینی خالی بوده که یهودی‌های طفلکی که از هولوکاست جون سالم به در برده بودن به اونجا رفتن و زمین‌های بایر رو خریدن و اونو آباد کردن و حالا یک مشت عربِ وحشیِ فاقد تمدن مدعی‌ش شده‌ن و هر کس طرفدارشون باشه، دشمن مظلومان و انسانیته.بچه‌های من یادشون نمیاد که روزی در دنیا جبهه مقاومت منفورترین عضو جهان بود، حتی از داعش منفورتر. در رسانه‌های غربی و عربی، سیدحسن و حاج‌قاسم، قاتل مسلمانان معرفی می‌شدن و ایران دشمن اصلی جهان اسلام بود، نه اسرائیل! این آخرها اسرائیل دست دوستی داده بود با عرب‌ها و می‌رفت که اندکی بعد فلسطین به کل از نقشه دنیا محو بشه. به جاش لابد یک فلسطین لوکس و تزئینی (شبیه دوبی) با پول‌های قطر و عربستان ساخته می‌شد که مردم دنیا برن اونجا و زیتون فلسطینی توی مشروب‌شون بندازن و کنسرت جی‌لو تماشا کنن و همون استعمار نوینی که بر سر امارات و عربستان و قطر و بحرین رفت، بر سر فلسطین هم بره. قرار بود اندکی بعد "پیمان ابراهیم" بین یهود و کفار قریش (=آل‌سعود) و بنی‌امیه (=بازماندگان القاعده) بسته بشه و دوباره شیعه (=جبهه مقاومت) در محراب ضربت بخوره و فرزندانش زیر سم اسب‌ها بمونن و مزارش رو هم کسی پیدا نکنه. قرار بود تاریخ جور دیگری ورق بخوره... اما ۷اکتبر رخ داد. مردمانی که می‌دونستن تا اشغال و استعمار و خواری فاصله چندانی ندارن، گفتن «ایستاده مردن بهتر از زانو زده زیستن است» و تاریخ با دست‌های خونین ورق خورد.بله... ارزشش رو نداشت، اگر فکر کنی قرار بوده تا ابد در این دنیا بمونیم. می‌بینی که؛ دنیامون خراب شد. در این دنیا هیچ چیز، مطلقا هیچ‌چیز، ارزش یک قطره خون اون قهرمان‌هایی رو که نام بردم، نداشت. ارزش هراس دختربچه‌های ترسیده و درد نوزادهای زبان‌بسته و زجر مادران فرزندمُرده رو هم نداشت. این دنیا فقط وقتی می‌تونه ارزشش رو داشته باشد که فکر کنی: اگر قرار است بمیرم
بگذار مرگم امید بیافریند
بگذار قصه شود(رفعت العریری)
از ما چه قصه‌ای خواهد ماند؟
روزهای مادرانه
بچه‌های من یادشون نمیاد.دورانی رو که فقط پرسیدن این سوال که: «آیا هولوکاست همون طوریه که شما می‌گید؟» برای آدم‌ها زندان و تحریم و تبعید داشت. یادشون نمیاد که یه زمانی رسانه‌ها همگی فقط و فقط در خدمت آژانس یهود بودن و جز تقدس هیچ رویکرد دیگری برای مواجهه با قوم یهود و صهیونیسم وجود نداشت. یادشون نمیاد که یه روزی وقتی نماینده ایران در سازمان ملل حرف می‌زد، سالن خالی می‌شد و وقتی نمایندگان ما حین سخنرانی رئیس‌جمهور اسرائیل سالن رو ترک می‌کردن، هووو می‌شدن. یادشون نیست که در کل اروپا و امریکا کسی جرات نگاه چپ به اسرائیل نداشت و این روند حتی در ماه‌های اول پس از ۷اکتبر هم ادامه داشت... اما تاریخ ورق خورد، و این صفحه‌ای که مقابل من و شما بازه، اصلا شبیه ۷۵سال قبل از اون نیست. امروز می‌تونی در دنیا طرفدار فلسطین باشی، در حالی که ۷۵سال این تصویر در ذهن مردم ساخته شده بود که فلسطین سرزمینی خالی بوده که یهودی‌های طفلکی که از هولوکاست جون سالم به در برده بودن به اونجا رفتن و زمین‌های بایر رو خریدن و اونو آباد کردن و حالا یک مشت عربِ وحشیِ فاقد تمدن مدعی‌ش شده‌ن و هر کس طرفدارشون باشه، دشمن مظلومان و انسانیته.بچه‌های من یادشون نمیاد که روزی در دنیا جبهه مقاومت منفورترین عضو جهان بود، حتی از داعش منفورتر. در رسانه‌های غربی و عربی، سیدحسن و حاج‌قاسم، قاتل مسلمانان معرفی می‌شدن و ایران دشمن اصلی جهان اسلام بود، نه اسرائیل! این آخرها اسرائیل دست دوستی داده بود با عرب‌ها و می‌رفت که اندکی بعد فلسطین به کل از نقشه دنیا محو بشه. به جاش لابد یک فلسطین لوکس و تزئینی (شبیه دوبی) با پول‌های قطر و عربستان ساخته می‌شد که مردم دنیا برن اونجا و زیتون فلسطینی توی مشروب‌شون بندازن و کنسرت جی‌لو تماشا کنن و همون استعمار نوینی که بر سر امارات و عربستان و قطر و بحرین رفت، بر سر فلسطین هم بره. قرار بود اندکی بعد "پیمان ابراهیم" بین یهود و کفار قریش (=آل‌سعود) و بنی‌امیه (=بازماندگان القاعده) بسته بشه و دوباره شیعه (=جبهه مقاومت) در محراب ضربت بخوره و فرزندانش زیر سم اسب‌ها بمونن و مزارش رو هم کسی پیدا نکنه. قرار بود تاریخ جور دیگری ورق بخوره... اما ۷اکتبر رخ داد. مردمانی که می‌دونستن تا اشغال و استعمار و خواری فاصله چندانی ندارن، گفتن «ایستاده مردن بهتر از زانو زده زیستن است» و تاریخ با دست‌های خونین ورق خورد.بله... ارزشش رو نداشت، اگر فکر کنی قرار بوده تا ابد در این دنیا بمونیم. می‌بینی که؛ دنیامون خراب شد. در این دنیا هیچ چیز، مطلقا هیچ‌چیز، ارزش یک قطره خون اون قهرمان‌هایی رو که نام بردم، نداشت. ارزش هراس دختربچه‌های ترسیده و درد نوزادهای زبان‌بسته و زجر مادران فرزندمُرده رو هم نداشت. این دنیا فقط وقتی می‌تونه ارزشش رو داشته باشد که فکر کنی: اگر قرار است بمیرم
بگذار مرگم امید بیافریند
بگذار قصه شود(رفعت العریری)
از ما چه قصه‌ای خواهد ماند؟
روزهای مادرانه
۱K۱۴۱۵۸۲۳۱۷۱۷۶۱