۱. فیبرِ غذایی یک مادهٔ واحد با عملکردی یکسان نیست. انواع فیبر از نظر ساختار شیمیایی، حلالیت، ویسکوزیته، توانایی تشکیل ژل، قابلیت تخمیر بهوسیله میکروبیوتای روده و اثر بر حجم و قوام مدفوع با یکدیگر تفاوت دارند. به همین دلیل، مقدار کل فیبر بهتنهایی تمام اطلاعات لازم دربارهٔ ویژگیهای فیزیولوژیک آن را نشان نمیدهد.
برای درک بهتر میتوان از ویتامینها مثال زد (هرچند انطباق کامل ندارد):همانطور که دریافت ویتامین C بهتنهایی به معنای تأمین همه ویتامینهای موردنیاز بدن نیست، دریافت فیبر از یک منبع خاص نیز لزوماً به معنای برخورداری از تمام تنوع ساختاری و عملکردی فیبرهای موجود در غذاهای مختلف نیست.البته این مقایسه کاملاً یکسان نیست؛ برای تکتک انواع فیبر، مانند ویتامینها، نیاز روزانه مستقلی تشخیص داده نشده است و یک ماده غذایی نیز ممکن است همزمان چند نوع فیبر داشته باشد.بنابراین، نباید نتیجه گرفت که دریافت بیشتر فیبر از یک منبع، بیفایده است؛ نکته این است که مقدار کل فیبر و تنوع منابع غذایی، دو موضوع مرتبط اما متفاوتند.
برای مثال، پسیلیوم (اسفرزه) فیبری ژلساز و ویسکوز است که برای برخی کاربردهای مشخص شواهد بالینی دارد؛ بتاگلوکان موجود در جو دوسر و جو نیز از فیبرهای ویسکوز است. برخی فیبرهای دیگر بیشتر در افزایش حجم مدفوع نقش دارند و برخی بهخوبی بهوسیله میکروبیوتای روده تخمیر میشوند. البته تقسیم فیبرها به دو گروه محلول و نامحلول بهتنهایی تمام تفاوتهای عملکردی آنها را نشان نمیدهد و بحث بسیار مفصلی دارد که جای آن کانال تغذیه پدیا @nutritionpedia است.
بخش دوم پاسخ به پرسش:https://ble.ir/nutritionpedia/-5966157551975801153/1792933529252
۱.۳K
۱۱:۳۶