ثریا خفه شو!
نمیدانم شما چه حسی دارید، ولی من از این همه تکرار، خسته و شرمسارم. ببینید، این سومین باری است که برنامهٔ «ثریا» را خفه می‌کنند. سومین بار. و نکتهٔ تلخش اینجاست: هر سه بار، دستی که گلو را فشار داده، از بیرون سازمان بوده، از همانجایی که بودجه دستشان است و بلدند چطور آن را بچرخانند تا صدایی که خوششان نمی‌آید، خاموش شود. دفعهٔ اول، بهمن ۹۵ بود. فشارها بر علی‌عسگری آن‌قدر بالا گرفت که سازمان مجبور شد کوتاه بیاید و ثریا را تعطیل کند. می‌گویند برنامه پرهزینه بود. راست می‌گویند؛ پرهزینه بود، اما نه از جنس ریال و تومان، از جنس سیاست. هزینۀ شنیدن حرف‌هایی که نباید شنیده می‌شد.
دفعهٔ دوم، دو هفته بعد از شهادت حاج قاسم بود. همان روزهایی که گروهی به مدیریت دکتر آشنا، با فشار بر صداوسیما، هم «ثریا» را از آنتن برداشتند و هم «جهان‌آرا» را. چرا؟ خب معلوم است. در این دو برنامه حرفی زده می‌شد که میلیون‌ها نفر در تشییع پیکر شهید سلیمانی فریادش می‌زدند: «برجام باید پاره شود، مذاکره با قاتلان سردار باید تمام شود.» این حرف برای آنهایی که بی‌صبرانه منتظر بودند دوباره دست مقامات آمریکایی را بفشارند، از زهر هم تلخ‌تر بود. و جالب اینجاست که آرام نگرفتند تا برنامه را تعطیل کردند.
و حالا بار سوم. باز هم فشار از بیرون، باز هم اهرم بودجه، باز هم همان بهانه‌ها. این‌بار اما با یک تفاوت: پخش زندهٔ ثریا تعطیل شده، و هر قسمت قبل از پخش باید بازبینی شود. می‌دانید یعنی چه؟ یعنی آقایان به قدری از شنیدن حرف مخالف وحشت دارند که حتی حاضر نیستند یک مجری و کارشناس، زنده و بدون سانسور، دربارهٔ وضعیت کشور حرف بزنند. مبادا چیزی بگویند که به مذاقشان خوش نیاید. مبادا بیننده‌ای حقیقتی را بشنود و به فکر فرو برود.
و جالب‌تر اینجاست: هر سه دفعه، دلیل تعطیلی یکی بوده. انتقاد از وضعیت اقتصادی کشور، و بدتر از آن، انتقاد از گره‌زدن تصمیمات مملکت به مذاکره با آمریکا و خوش‌بینی به متعهد بودن دشمن. همان حرفی که رهبر شهید بارها گفت و ما شنیدیم و بعضی‌ها نخواستند بشنوند. سال ۹۸ وقتی در همین برنامه‌ها حرفِ لغو برجام و قطع مذاکره با تروریست‌های قاتل سردار سلیمانی زده شد، به آنها که چشم به دست آمریکا دوخته بودند فشار مضاعفی آمد و تا لحظهٔ تعطیلی برنامه آرام نگرفتند. امروز هم همان داستان است، فقط بازیگرانش عوض شده‌اند.
من یادم می‌آید دورانی را که اجازه نداشتیم دربارهٔ خاندان لاریجانی و هزینه‌های برجام حرف بزنیم. مطلوب آن روزها این بود که جز تحسین و تمجید از «دولت تدبیر و امید»، هیچ حرف دیگری ضبط و پخش نشود. انگار نه انگار که دارد سیل انتقادات از اقتصاد و سیاست خارجی، پشت سدّ سکوت جمع می‌شود. امروز هم برای همین آقایان، شنیدنِ انتقاد از وضعیت فجیع اقتصادی و سیاست‌های غلط دولت، و تحمل مجری‌ای که حرفِ رهبر شهید را تکرار می‌کند، سخت و جانکاه است. چیز عجیبی هم نیست. روحانی در تمام هشت سال دولتش با منتقدان چنین کرد. رؤسای اصولگرای مجلس هم در برخورد با خبرنگاران و رسانه‌هایی که چشم بر عیوبشان نبسته بودند، کارنامهٔ سیاهی به جا گذاشتند.
اما ساده‌لوحیِ این بزرگواران است که خیال می‌کنند با خفه کردن منتقد، فضا به نفعشان تغییر می‌کند. روحانی با بستن دهان منتقدین نتوانست سیاست‌های نئولیبرالی خودش را سفیدشویی کند. لاریجانی با اهرم برادرش در قوهٔ قضاییه و تهدید مخالفان، نتوانست افکار عمومی را نسبت به عملکردش در مجلس خوش‌بین کند. قالیباف هم با بگیر و ببند خبرنگاران در ابتدای انتخابات ۱۴۰۳، نتوانست نتیجهٔ بازی را به نفع خودش عوض کند و با بدترین شکست، میدان را واگذار کرد. تاریخ برای این آقایان یک پیام روشن دارد: نمی‌شود صداها را خفه کرد و بعد توقع پیروزی داشت.
و حالا هم این آقایان بدانند که با مخفی نگه‌داشتن مذاکراتی که با دشمن درجه‌یک کشور در جریان است، و با فرار از پاسخگویی دربارهٔ سیاست‌های غلط اقتصادی، نمی‌شود از مهلکه جان سالم به در برد. این ملت چشم‌هایشان باز است. تحلیل دارند، می‌فهمند، قضاوت می‌کنند. روزی که گلابی‌های این مذاکرات و نتیجهٔ این سیاست‌های اقتصادی به ثمر برسد، دیگر نه بودجه‌ای برای خفه کردن منتقدان باقی خواهد ماند، نه تریبونی برای فرار از پاسخگویی. آن روز، تاریخ است که قضاوت خواهد کرد، و تاریخ، نه با تهدید خاموش می‌شود، نه با فشار، نه با بازبینی قبل از پخش./شهروند آفتاب
#ثریا#جنگ_تحمیلی_سوم
┄┄┅┅┅ ☫*رســانه عبـــــور*☫ ┅┅┅┄┄بله | ایتا | ویراستی
نمیدانم شما چه حسی دارید، ولی من از این همه تکرار، خسته و شرمسارم. ببینید، این سومین باری است که برنامهٔ «ثریا» را خفه می‌کنند. سومین بار. و نکتهٔ تلخش اینجاست: هر سه بار، دستی که گلو را فشار داده، از بیرون سازمان بوده، از همانجایی که بودجه دستشان است و بلدند چطور آن را بچرخانند تا صدایی که خوششان نمی‌آید، خاموش شود. دفعهٔ اول، بهمن ۹۵ بود. فشارها بر علی‌عسگری آن‌قدر بالا گرفت که سازمان مجبور شد کوتاه بیاید و ثریا را تعطیل کند. می‌گویند برنامه پرهزینه بود. راست می‌گویند؛ پرهزینه بود، اما نه از جنس ریال و تومان، از جنس سیاست. هزینۀ شنیدن حرف‌هایی که نباید شنیده می‌شد.دفعهٔ دوم، دو هفته بعد از شهادت حاج قاسم بود. همان روزهایی که گروهی به مدیریت دکتر آشنا، با فشار بر صداوسیما، هم «ثریا» را از آنتن برداشتند و هم «جهان‌آرا» را. چرا؟ خب معلوم است. در این دو برنامه حرفی زده می‌شد که میلیون‌ها نفر در تشییع پیکر شهید سلیمانی فریادش می‌زدند: «برجام باید پاره شود، مذاکره با قاتلان سردار باید تمام شود.» این حرف برای آنهایی که بی‌صبرانه منتظر بودند دوباره دست مقامات آمریکایی را بفشارند، از زهر هم تلخ‌تر بود. و جالب اینجاست که آرام نگرفتند تا برنامه را تعطیل کردند.و حالا بار سوم. باز هم فشار از بیرون، باز هم اهرم بودجه، باز هم همان بهانه‌ها. این‌بار اما با یک تفاوت: پخش زندهٔ ثریا تعطیل شده، و هر قسمت قبل از پخش باید بازبینی شود. می‌دانید یعنی چه؟ یعنی آقایان به قدری از شنیدن حرف مخالف وحشت دارند که حتی حاضر نیستند یک مجری و کارشناس، زنده و بدون سانسور، دربارهٔ وضعیت کشور حرف بزنند. مبادا چیزی بگویند که به مذاقشان خوش نیاید. مبادا بیننده‌ای حقیقتی را بشنود و به فکر فرو برود.و جالب‌تر اینجاست: هر سه دفعه، دلیل تعطیلی یکی بوده. انتقاد از وضعیت اقتصادی کشور، و بدتر از آن، انتقاد از گره‌زدن تصمیمات مملکت به مذاکره با آمریکا و خوش‌بینی به متعهد بودن دشمن. همان حرفی که رهبر شهید بارها گفت و ما شنیدیم و بعضی‌ها نخواستند بشنوند. سال ۹۸ وقتی در همین برنامه‌ها حرفِ لغو برجام و قطع مذاکره با تروریست‌های قاتل سردار سلیمانی زده شد، به آنها که چشم به دست آمریکا دوخته بودند فشار مضاعفی آمد و تا لحظهٔ تعطیلی برنامه آرام نگرفتند. امروز هم همان داستان است، فقط بازیگرانش عوض شده‌اند.من یادم می‌آید دورانی را که اجازه نداشتیم دربارهٔ خاندان لاریجانی و هزینه‌های برجام حرف بزنیم. مطلوب آن روزها این بود که جز تحسین و تمجید از «دولت تدبیر و امید»، هیچ حرف دیگری ضبط و پخش نشود. انگار نه انگار که دارد سیل انتقادات از اقتصاد و سیاست خارجی، پشت سدّ سکوت جمع می‌شود. امروز هم برای همین آقایان، شنیدنِ انتقاد از وضعیت فجیع اقتصادی و سیاست‌های غلط دولت، و تحمل مجری‌ای که حرفِ رهبر شهید را تکرار می‌کند، سخت و جانکاه است. چیز عجیبی هم نیست. روحانی در تمام هشت سال دولتش با منتقدان چنین کرد. رؤسای اصولگرای مجلس هم در برخورد با خبرنگاران و رسانه‌هایی که چشم بر عیوبشان نبسته بودند، کارنامهٔ سیاهی به جا گذاشتند.اما ساده‌لوحیِ این بزرگواران است که خیال می‌کنند با خفه کردن منتقد، فضا به نفعشان تغییر می‌کند. روحانی با بستن دهان منتقدین نتوانست سیاست‌های نئولیبرالی خودش را سفیدشویی کند. لاریجانی با اهرم برادرش در قوهٔ قضاییه و تهدید مخالفان، نتوانست افکار عمومی را نسبت به عملکردش در مجلس خوش‌بین کند. قالیباف هم با بگیر و ببند خبرنگاران در ابتدای انتخابات ۱۴۰۳، نتوانست نتیجهٔ بازی را به نفع خودش عوض کند و با بدترین شکست، میدان را واگذار کرد. تاریخ برای این آقایان یک پیام روشن دارد: نمی‌شود صداها را خفه کرد و بعد توقع پیروزی داشت.و حالا هم این آقایان بدانند که با مخفی نگه‌داشتن مذاکراتی که با دشمن درجه‌یک کشور در جریان است، و با فرار از پاسخگویی دربارهٔ سیاست‌های غلط اقتصادی، نمی‌شود از مهلکه جان سالم به در برد. این ملت چشم‌هایشان باز است. تحلیل دارند، می‌فهمند، قضاوت می‌کنند. روزی که گلابی‌های این مذاکرات و نتیجهٔ این سیاست‌های اقتصادی به ثمر برسد، دیگر نه بودجه‌ای برای خفه کردن منتقدان باقی خواهد ماند، نه تریبونی برای فرار از پاسخگویی. آن روز، تاریخ است که قضاوت خواهد کرد، و تاریخ، نه با تهدید خاموش می‌شود، نه با فشار، نه با بازبینی قبل از پخش./شهروند آفتاب#ثریا#جنگ_تحمیلی_سوم
┄┄┅┅┅ ☫*رســانه عبـــــور*☫ ┅┅┅┄┄بله | ایتا | ویراستی
۱۱۳۲