بایستـههای ایـــران پسـابعثت قسمت اول: بازآفرینی به جای بازسـازیمسئلهای که در این هنگامه اذهان بسیاری از متفکرین و ایراندوستان را به خود مشغول کرده است، موضوع «ایران پسابعثت» است؛ کشوری مقتدر با امتی برانگیخته و نظام حکمرانی کارآمد که قادر است ضمن بهرهگیری از ظرفیتها و شایستگیهای آحاد ملت، «ایرانی نو» دراندازد و «نو ایرانی» بسازد. نیل به این آرمان متعالی نیازمند بایستههایی است که مایلم اهم آنها را به طور خلاصه تشریح کنم.
تغییر نگرش از «بازسازی» به «بازآفرینی»: به نظر میرسد فرصت و ظرفیت کنونی برای تحول در ایران چنان گسترده و عمیق است که تقلیل آن به بازسازی فیزیکی صنایع و ابنیه آسیبدیده کفران نعمت و فرصتسوزی است. شکر نعمت امت مبعوث شده و پاسداشت خون رهبر شهید (رض) جز با «بازآفرینی» مطلوب سازههای سخت و نرم ایران و نظام حکمرانی آن میسر نخواهد شد. هر چند که ایران کارنامه مبارزاتی درخشانی در جنگ رمضان و اتفاقات ماقبل آن در مقابل دشمن جنایتکار از خود به جای گذاشت، لکن در بسیاری از عرصهها آسیبهای وارده نشان از برخی غفلتها و ناکارآمدیها داشت. در باور «واقعگرایانه» نگارنده این سطور «تضعیف فعل اهل خیانت»، «توجیه فعل اهل حماقت» و «تکمیل رسالت اصحاب حق» است. لذا در سیر تکامل انقلاب اسلامی به تمدن نوین اسلامی، توقف در هر منزلگاه، غفلت و حرکت به منزلگاه بعدی، رسالت محسوب میشود. سالها است که نظام حکمرانی ایران از امراض مزمنی رنج میبرد که پیامد آن ناکارآمدی در برخی ابعاد است. شایستهستیزی، بحراندوستی و حاشیهپروری در لباس شبـح ناکارآمدی بر برخی نظامات کلیدی سایه گسترانده است و درمان آن مستلزم بازآفرینی -و نه بازسازی- نظامات و سازوکارها در برخی عرصههای کلیدی حکمرانی است. تبدیل تهدید بحران و شکست به فرصت بازآفرینی برای نیل به سطح کارآمدی بالاتر از زمان قبل از حادث شدن بحران، امری شناخته شده در ادبیات علمی توسعه است که از آن تعبیر به ويژگی «پادشکننـدگی» میکنند. به نظر میرسد نهادینه کردن این امر در ایران، بزرگترین ضربه به دشمن جنایتکار و بهترین پاسداشت خون شهدای جنگ رمضان خواهد بود. میر سامان پیشوایی @Pishvaee_ir۸۷۳