وقتی پیام شلیک می شود؛ شلیک نوشت و دیپلماسی ملت با ملت دکتر #شهاب_الدین_عالمی پژوهشگر دوره چهارم مرکز تهران سایت روزنامه رسالت ۱۵ فروردین ۱۴۰۵ بخشی از این یادداشت:گمان می‌کردیم آن چند کلمه که بر پوستۀ موشک‌ها و پهپادها نوشته می‌شود، چیزی جز شعار نیست؛ اما جنگ رمضان نشان داد ماجرا از جنس دیگری‌ست. نوشته دیگر بر شیئی معین نمی‌نشیند؛ بر کنش نشسته است. آنچه از دل لانچر برمی‌خیزد، فقط فلز و آتش نیست؛ پیامی‌ست که پرتاب می‌شود. حالا نه موشک مهم است و نه پهپاد؛ مهم آن لحظه شلیک است که کلمات را با خود می‌برد و در مدار رسانه‌ای جهان رها می‌کند. از همین رو باید این پدیده را «شلیک‌نوشت» نامید؛ زبانی که از جسم سلاح عبور کرده و به روح روایت پیوسته است؛ کتیبه‌ای که نه بر بدنه، که بر موج حرکت حک می‌شود.این نوشته ها در ایران سال‌ها پدیده‌ای حاشیه‌ای به نظر می‌رسید؛ چند کلمه روی بدنه فلزی یک سلاح. در نگاه اول، چیزی بیش از یک شعار نبود؛ همان عبارت‌های آشنا: «مرگ بر آمریکا» یا «مرگ بر اسرائیل». حتی زمانی در فضای دیپلماسی این پرسش مطرح می‌شد که آیا چنین نوشته‌هایی برای سیاست خارجی هزینه ایجاد می‌کند یا نه. برای برخی دیپلمات‌ها این جمله‌ها مسئله‌ساز بود و برای برخی دیگر، بخشی از زبان بازدارندگی.
متن کامل این یادداشت را در اینجا بخوانید:https://resalat_news.com/?p=121339 یادداشت های پژوهشگران معارف انقلاب اسلامی @yaddasht_pajooheshgaran۱