عکس پروفایل راضمینابوکر
۴۴ عضو

راضمینابوک

روزنوشته‌های راضیه بهرامی، دختر عاشق کتاب و کلمهundefinedundefinedundefined
راضمینابوک
مروری بر کتاب «شاهدی از جهنم نسل‌کشی» به‌قلم وسیم سعید، بخش دوم این فصل، حکایت غریبی و آوارگی در وطن است، شرح زندگی در کلاس‌های کوچک مدرسه با پنجاه نفر دیگر، انتظار طولانی و بی‌پایان در صف‌های شلوغ و فشردهٔ غذا و نان و شوق وصف‌ناپذیر از دسترسی به آرد، طلای سفید، راز بقا و ماده‌ای گران و ارزنده. وسیم ضمن گزارش دشواری‌های دسترسی به امکانات اولیهٔ زندگی و توصیف شادی‌های کوچک مثل پیچیدن بوی غذا در کوچه‌ها موقع آتش‌بس، لحظاتی از درنگ را با خواننده به اشتراک می‌گذارد، درنگ در نامردی و بی‌صفتی سوداگران و فرصت‌طلبان و تنزل سطح انتظار و توقع تا حد سرخوشی از دسترسی به یک قرص نان. جنگ همین است، سختی همین است، تا وقتی گیرش نیفتی عیار عافیت و سلامت را نمی‌فهمی. در تمام مدت جنگ چهل‌روزه هر لحظه برایم لحظهٔ آخر بود، مدام نگران بودم و می‌ترسیدم یک موشک بخورد به خانه‌مان، دعای سال‌تحویل را با هول و اضطراب و دلشوره ‌می‌خواندم و شب‌ها آماده‌باش می‌خوابیدم، آماده‌باش یعنی با ژاکت و جوراب و روسری و کوله و کفش و موبایلْ بالای سر، آماده بودم برای هر لحظه بُریدن و رفتن و دل‌کندن و تلاش برای حفظ بقا، در آن روزها بود که فهمیدم باقی دغدغه‌ها پیش دغدغهٔ جنگ و هراس دائمی از مرگ هیچ‌‌اند و من چه بیهوده حرص می‌خوردم و نگران بودم. نوشته‌های وسیم مرا یاد همان روزها میندازد، روزهای ایستادن بر لبهٔ مرگ و زندگی و مهیا شدن برای گذاشتن و گذشتن. در روزهای آتی بیشتر خواهم گفت. راضیه بهرامی، ۵ آبان ۱۴۰۵، گروه کتاب‌خوانی ۷ اکتبر #فلسطین‌خوانی @razminabook
مروری بر کتاب «شاهدی از جهنم نسل‌کشی» به‌قلم وسیم سعید، بخش سوم
گرسنگی، محور و مرکز تمام گزارش‌های این قسمت از کتاب است. منشأ رنجی عظیم و سلاحی مرگبار برای از میان بردن تدریجی یک ملت، شکستن مقاومت و در نهایت پذیرش و تسلیم. وسیم در این بخش از کتاب از مصائب خودش و خانواده‌اش برای یافتن غذا و به‌خصوص دست‌یابی به گنج سفید و حیات‌بخش، آرد می‌گوید. آردی که به قیمت تکه‌تکه‌شدن اعضای بدن، مجروحیت شدید و ساعت‌های طولانی انتظار و گیر افتادن در ازدحام جمعیت و دعوا و خشونت به دست می‌آید.
توصیف بعضی صحنه‌ها طوری روح و قلب آدم را چنگ می‌زند که با خودت می‌گویی مگر می‌شود؟ چطور انسان با انسان کاری می‌کند که حیوان با هم‌نوعش نمی‌کند و بعد که یاد فهرست جنایات بشر از کوره‌های آدم‌سوزی هیتلر تا گولاگ استالین و گوانتانامو میفتی می‌فهمی این رشتهٔ تنیده با خون، سر دراز دارد و به قول فریدون مشیری:
از همان روزی که دست حضرت قابیل، گشت آلوده به خون حضرت هابیلاز همان روزی که فرزندان آدمزهر تلخ دشمنی در خونشان جوشیدآدمیت مُردگرچه آدم زنده بود...
جایی در کتاب، وسیم از زبان دوستش روزی را روایت می‌کند که صهیونیست‌ها کیسه‌های آرد را به‌قصد تله و فریب در جاده‌ای تلنبار کردند و مردم غزه با اینکه می‌دانستند خطر مرگ حتمی‌ست به سمت این طعمهٔ هلاکت‌بار شتافتند و اما چیزی جز رگبار گلوله و بدن‌های ازهم‌پاشیده نصیبشان نشد. سپیدی آرد با سرخی خون درآمیخت و سیاههٔ بی‌گناهان مقتول تاریخ طولانی‌تر شد.
وسیم می‌گوید، می‌شنود و می‌نویسد تا آدم‌های این سیاهه، نشان‌دار شوند توی ذهنمان، ابومالک، موسی و دیگرانی که بعد، بیشتر ازشان خواهم خواند.
راضیه بهرامی، ۱۱ آبان ۱۴۰۵، گروه کتاب‌خوانی هفت اکتبر
#فلسطین‌خوانی
@razminabook

۱۰

۱۶:۲۵