راضمینابوک
یک هفته قبل از شروع جنگ، عضو گروه تلگرامی کتابخوانی «۷ اکتبر» شدم تا در کنار آدمهایی که «فلسطین» و «غزه» برایشان مسئله و دغدغهٔ جدی فکریست، دربارهٔ این نقطهٔ ملتهب و پرچالش دنیا بخوانیم و بنویسیم و فکر کنیم و حرف بزنیم، داشتیم کتاب «اختراع قوم یهود» را میخواندیم که جنگ شد و نتها قطع و همهچیز بهم ریخت تا اینکه بعد از چند ماه از همین هفته دوباره شروع کردیم و قرار شد کتاب را از اول و دقیقتر بخوانیم اما موضوع این یادداشت چیز دیگریست. وسط این همه موضوع و در اوضاع فعلی کشور چرا فلسطین باید برای من دغدغهٔ باشد؟ چرا نمیروم سراغ کتابی دربارهٔ ایران و مسائل و مصائبش؟ اصلاً غزه به ما چه ربطی دارد؟ خود عربها دربارهاش تصمیم بگیرند دیگر، نه؟ قبلاً در یادداشت دیگری گفتهام که ما مردمان خاورمیانه «همسرنوشت»یم و عمق این همسرنوشتی بعد از دو جنگ اخیر و وقایع تلخ دیماه بهوضوح و بدون انکار بهم ثابت شد و به همینخاطر و ازآنجاکه سر تمام این فتنهها و بلاها اس.رائیل است بر خودم لازم و واجب دانستم تا دربارهٔ تاریخ قوم یهود و چرایی و چگونگی شکلگیری و طرز فکرشان بیشتر بدانم، مقدمهٔ شکست دشمن، شناختن اوست و کتاب بهترین ابزار دستیابی به این شناخت. به موازات «اختراع قوم یهود» کتاب دیگری را هم میخوانیم، «شاهدی از جهنم نسلکشی» نوشتهٔ جوانی اهل غزه به نام وسیم سعید است. وسیم روزنوشتهایش را از میان چادرهای وصلهپینهای بیحفاظ، صفهای طویل آب و غذا و گازوئیل و صدای انفجار و آتش و خون نوشته تا خودش و هموطنانش را از عدد و آمار خارج کند و روایتی بسازد که بماند. فعلاً مقدمهٔ کتاب را خواندهام و بخشهایی از مقدمه طوری چنگ انداخت به روحم که انگار نویسنده مقابلم ایستاده، نگاه به چشمهایم دوخته و شانههایم را تکانتکان میدهد که بگوید: «من این کتاب را ننوشتم که تو را به گریه بیندازم و نه برای اینکه به بگویی ای بیچاره! من آن را مینویسم تا این کلمات دینی بر گردنت باشد، تا تو را مسئول آنچه دیدهام کنم، مسئولیت اینکه حالا تو میدانی، حالا تو شاهدی.»* بریدهای از مقدمهٔ کتاب در روزهای آتی بیشتر خواهم گفت. پ.ن: من نسخهٔ الکترونیک این کتاب را در اپ طاقچه میخوانم. راضیه بهرامی، ۲۷ مهر ۱۴۰۵، گروه کتابخوانی ۷ اکتبر* #فلسطینخوانی @razminabook
مروری بر کتاب «شاهدی از جهنم نسلکشی» بهقلم وسیم سعید، بخش دوم
این فصل، حکایت غریبی و آوارگی در وطن است، شرح زندگی در کلاسهای کوچک مدرسه با پنجاه نفر دیگر، انتظار طولانی و بیپایان در صفهای شلوغ و فشردهٔ غذا و نان و شوق وصفناپذیر از دسترسی به آرد، طلای سفید، راز بقا و مادهای گران و ارزنده.
وسیم ضمن گزارش دشواریهای دسترسی به امکانات اولیهٔ زندگی و توصیف شادیهای کوچک مثل پیچیدن بوی غذا در کوچهها موقع آتشبس، لحظاتی از درنگ را با خواننده به اشتراک میگذارد، درنگ در نامردی و بیصفتی سوداگران و فرصتطلبان و تنزل سطح انتظار و توقع تا حد سرخوشی از دسترسی به یک قرص نان.
جنگ همین است، سختی همین است، تا وقتی گیرش نیفتی عیار عافیت و سلامت را نمیفهمی. در تمام مدت جنگ چهلروزه هر لحظه برایم لحظهٔ آخر بود، مدام نگران بودم و میترسیدم یک موشک بخورد به خانهمان، دعای سالتحویل را با هول و اضطراب و دلشوره میخواندم و شبها آمادهباش میخوابیدم، آمادهباش یعنی با ژاکت و جوراب و روسری و کوله و کفش و موبایلْ بالای سر، آماده بودم برای هر لحظه بُریدن و رفتن و دلکندن و تلاش برای حفظ بقا، در آن روزها بود که فهمیدم باقی دغدغهها پیش دغدغهٔ جنگ و هراس دائمی از مرگ هیچاند و من چه بیهوده حرص میخوردم و نگران بودم.
نوشتههای وسیم مرا یاد همان روزها میندازد، روزهای ایستادن بر لبهٔ مرگ و زندگی و مهیا شدن برای گذاشتن و گذشتن.
در روزهای آتی بیشتر خواهم گفت.
راضیه بهرامی، ۵ آبان ۱۴۰۵، گروه کتابخوانی ۷ اکتبر
#فلسطینخوانی
@razminabook
این فصل، حکایت غریبی و آوارگی در وطن است، شرح زندگی در کلاسهای کوچک مدرسه با پنجاه نفر دیگر، انتظار طولانی و بیپایان در صفهای شلوغ و فشردهٔ غذا و نان و شوق وصفناپذیر از دسترسی به آرد، طلای سفید، راز بقا و مادهای گران و ارزنده.
وسیم ضمن گزارش دشواریهای دسترسی به امکانات اولیهٔ زندگی و توصیف شادیهای کوچک مثل پیچیدن بوی غذا در کوچهها موقع آتشبس، لحظاتی از درنگ را با خواننده به اشتراک میگذارد، درنگ در نامردی و بیصفتی سوداگران و فرصتطلبان و تنزل سطح انتظار و توقع تا حد سرخوشی از دسترسی به یک قرص نان.
جنگ همین است، سختی همین است، تا وقتی گیرش نیفتی عیار عافیت و سلامت را نمیفهمی. در تمام مدت جنگ چهلروزه هر لحظه برایم لحظهٔ آخر بود، مدام نگران بودم و میترسیدم یک موشک بخورد به خانهمان، دعای سالتحویل را با هول و اضطراب و دلشوره میخواندم و شبها آمادهباش میخوابیدم، آمادهباش یعنی با ژاکت و جوراب و روسری و کوله و کفش و موبایلْ بالای سر، آماده بودم برای هر لحظه بُریدن و رفتن و دلکندن و تلاش برای حفظ بقا، در آن روزها بود که فهمیدم باقی دغدغهها پیش دغدغهٔ جنگ و هراس دائمی از مرگ هیچاند و من چه بیهوده حرص میخوردم و نگران بودم.
نوشتههای وسیم مرا یاد همان روزها میندازد، روزهای ایستادن بر لبهٔ مرگ و زندگی و مهیا شدن برای گذاشتن و گذشتن.
در روزهای آتی بیشتر خواهم گفت.
راضیه بهرامی، ۵ آبان ۱۴۰۵، گروه کتابخوانی ۷ اکتبر
#فلسطینخوانی
@razminabook
۱۲
۱۶:۲۵