ر
روش پژوهش برای همه فصول
بسیاری از پژوهشگران نظریه را کامل و بی‌نقص تصور می‌کنند و فرایند ساخت آن را یا الهامی ناگهانی می‌دانند یا دنباله‌روی گام‌به‌گام از روش‌های ازپیش‌تعیین‌شده. اما ریوارد در مقاله‌ای تاثیرگذار، هر دو نگاه را نقد می‌کند. او معتقد است نظریه‌ها در بهترین حالت، «تقریب»هایی (Approximations) از واقعیت هستند که با بازنگری‌های مکرر پخته می‌شوند و نظریه‌پردازی، نه هنر محض و نه علم صرف، بلکه صناعت (craft) است؛ کاری که به مراقبت، خلاقیت، صبر و پشتکار نیاز دارد و در یک فرایند مارپیچی و بسیار تکراری شکل می‌گیرد. در این مسیر، سه فعالیت «خواندن، تامل و نوشتن» همواره جریان دارند و حاصل هر دور، عنصری بنیادین برای نظریه است. با این حال، ارزش نهایی در نحوه چیدمان منسجم این عناصر در کنار یکدیگر نهفته است؛ چرا که «انسجام درونی» (هماهنگی پدیده، مرزها، مفروضات، سازه‌ها و واژگان)، چسبی است که تمام اجزا را به هم متصل می‌کند و نظریه را از پراکندگی نجات می‌دهد.۱ 
