بازارسال شده از
پیروزیِ مقتدرانه
الحمد لله رب العالمین،پیروزی بزرگِ ملت ایران و رزمندگان محور مقاومت را به امتِ اسلامی تبریک عرض میکنم
به یاد داشته باشیم: صلحِ مقتدرانهای که در آستانهی آن قرار داریم یک پیروزیِ قاطع است که محصولِ روحیهی سلحشوری و پایمردیِ یک ملّت و نصرتِ خداوند است، نه محصولِ لبخندهای پشتِ میزِ مذاکره و اعتماد به طاغوت. مذاکرههایی که مبتنی بر امتیازدادنهای بیحاصل بود و در برجام تجربه شد، بیشتر شبیهِ مذاکره از موضعِ ضعف بود. چنین نوعی از تعامل با مستکبران، هیچگاه به سعادتِ مستضعفان نخواهد انجامید.اما مذاکره از موضعِ اقتدار امری مشروع است و در سنتِ رسولِ خدا در صلحِ حدیبیه شاهدِ آن هستیم: پس از بیعتِ صادقانهی مؤمنان برای جنگ، زیرِ آن درخت، که بیعتِ رضوان یا بیعتِ شجره معروف شد، رسولِ خدا در مذاکره با کفار و مشرکین به صلحنامهای رسیدند که معادلاتِ شبهجزیره را در عمل به سودِ اسلام دگرگون کرد و سرآغازی برای فتحِ مکه در سالهای بعد شد. صلحِ حدیبیه نه پایانی بر جنگ تمدنی بلکه آغازی برای حرکتِ آرام به سوی فتحِ مکه بود.
مؤمنان در این ایام، مطابقِ توصیهی رهبرِ شهیدمان، بسیار سورهی فتح خواندند، اما امروز زمانِ آن است که به ماجرای سورهی فتح پرداخته شود: اینکه چگونه «بیعت رضوان» یا بیعت شجره، به صلح حدیبیه انجامید و زمینهی فتحِ نهایی در مکه را فراهم آورد.
امروز پس از عجزِ دشمن در میدان و عملیاتهای متفضحانهی او، «مذاکره از موضعِ قدرت و اقتدار» ابزاری برای تثبیتِ موقعیت در دیپلماسی و الزاماتِ بینالمللی و رسمیتیافتنِ معادلاتِ جدیدِ حاکم بر جهان است.
ما کماکان باید هوشیاریِ خود را حفظ کنیم. دشمن دوست دارد ما از سلاحِ خود غافل شویم. حضورِ میدانیِ مردم کماکان لازم است، اما میدانداران باید مراقب باشند که مطیعبودن نسبت به ولی امر را حفظ کنند و ابعادِ شگفتانگیزِ حماسهی ملتِ ایران را به درستی بازنمایی کنند، و کمالگرایی نسبت به آرمانها ما را به کوچکانگاشتنِ حماسهی بزرگی که آفریده شد نکشاند.
برخی شعار میدادند که این «آخرین نبرد» است، اما چنین نبوده و نیست. روزی خواهد آمد که پس از آخرین نبرد، ما ایرانیان نمازمان را در مسجد الاقصی اقامه میکنیم، انشاءالله.
https://ble.ir/hossein_kamkar
الحمد لله رب العالمین،پیروزی بزرگِ ملت ایران و رزمندگان محور مقاومت را به امتِ اسلامی تبریک عرض میکنم
به یاد داشته باشیم: صلحِ مقتدرانهای که در آستانهی آن قرار داریم یک پیروزیِ قاطع است که محصولِ روحیهی سلحشوری و پایمردیِ یک ملّت و نصرتِ خداوند است، نه محصولِ لبخندهای پشتِ میزِ مذاکره و اعتماد به طاغوت. مذاکرههایی که مبتنی بر امتیازدادنهای بیحاصل بود و در برجام تجربه شد، بیشتر شبیهِ مذاکره از موضعِ ضعف بود. چنین نوعی از تعامل با مستکبران، هیچگاه به سعادتِ مستضعفان نخواهد انجامید.اما مذاکره از موضعِ اقتدار امری مشروع است و در سنتِ رسولِ خدا در صلحِ حدیبیه شاهدِ آن هستیم: پس از بیعتِ صادقانهی مؤمنان برای جنگ، زیرِ آن درخت، که بیعتِ رضوان یا بیعتِ شجره معروف شد، رسولِ خدا در مذاکره با کفار و مشرکین به صلحنامهای رسیدند که معادلاتِ شبهجزیره را در عمل به سودِ اسلام دگرگون کرد و سرآغازی برای فتحِ مکه در سالهای بعد شد. صلحِ حدیبیه نه پایانی بر جنگ تمدنی بلکه آغازی برای حرکتِ آرام به سوی فتحِ مکه بود.مؤمنان در این ایام، مطابقِ توصیهی رهبرِ شهیدمان، بسیار سورهی فتح خواندند، اما امروز زمانِ آن است که به ماجرای سورهی فتح پرداخته شود: اینکه چگونه «بیعت رضوان» یا بیعت شجره، به صلح حدیبیه انجامید و زمینهی فتحِ نهایی در مکه را فراهم آورد.امروز پس از عجزِ دشمن در میدان و عملیاتهای متفضحانهی او، «مذاکره از موضعِ قدرت و اقتدار» ابزاری برای تثبیتِ موقعیت در دیپلماسی و الزاماتِ بینالمللی و رسمیتیافتنِ معادلاتِ جدیدِ حاکم بر جهان است.ما کماکان باید هوشیاریِ خود را حفظ کنیم. دشمن دوست دارد ما از سلاحِ خود غافل شویم. حضورِ میدانیِ مردم کماکان لازم است، اما میدانداران باید مراقب باشند که مطیعبودن نسبت به ولی امر را حفظ کنند و ابعادِ شگفتانگیزِ حماسهی ملتِ ایران را به درستی بازنمایی کنند، و کمالگرایی نسبت به آرمانها ما را به کوچکانگاشتنِ حماسهی بزرگی که آفریده شد نکشاند.برخی شعار میدادند که این «آخرین نبرد» است، اما چنین نبوده و نیست. روزی خواهد آمد که پس از آخرین نبرد، ما ایرانیان نمازمان را در مسجد الاقصی اقامه میکنیم، انشاءالله.https://ble.ir/hossein_kamkar