بازارسال شده از راوینا | روایت مردم ایران🇮🇷
ساعت ۱۲ شب است. همسرم خوابیده. بچهها توی اتاقشان نشستهاند و برای هم کتاب میخوانند. توی کتاب، رنگ زرد و نارنجی سر اینکه کدامشان رنگ خورشیدند، دعوا دارند. بچهها انگار که تجربهی زیستهی خودشان باشد؛ قاه قاه میخندند. من لیوان چاییام را برداشتهام و گوشی به دست، لپتاپ را روشن میکنم. میروم توی خبرها.
لا حول ولا قوه الا بااللهِ یک خبر توجهم را جلب میکند: «دریا دلان برای شکستن محاصرهی دریایی به دلِ دریا زدند.»دوباره میخوانمش. پشت سر هم لاحوال ولا میخوانم و صلوات میدهم.
همزمان با من چند مادر و همسر، این خبر را دیدهاند و به آخرین خداحافظیشان فکر کردهاند؟بعد شمارهی مسافرشان را گرفتهاند. شاید برای هزارمین بار. قطعا خاموش است. صدقه میگذارند. بچههاشان توی اتاق برای هم چه قصهای میخوانند؟
تجربههای زیستهشان حتما پر از دلتنگی و انتظار است. شاید کتابِ «ماجراهای رُری دایناسور» را باز کردهاند و برای هزارمین بار قصهی بابایی را میخوانند که دورادور هوای دایناسور کوچولو را دارد.
خواهر همسرم همان خبر را برایم میفرستد.زیرش نوشته: «رفتن برای باز کردن معبر. رفتن توی میدون مین. دست از آرزوهاشون کشیدن» و بعدش هم کلی شکلک گریه فرستاده. گریهی من هم بند نمیآید.
مین و معبر همیشه مرا میبرد به جنگ تحمیلی هشت ساله. به جوانی که روی زمین خوابید تا طعمهی مین شود و همرزمانش معبر باز کنند. این بار اما مرا برد روی دریا.
آذرماه ۱۳۶۶، روی کشتی سوسنگرد.آن روزها، شناورها پیوندِ عرشه با عرش بودند. حمید خوش طینت از آخرین دیدارش با شهید حسین شوکتی میگفت. از اینکه بار آخر همسر حسین با چه فلاکتی از او دل کنده. منطقهای که از آن میگذشتند نامش شده بود: «قتلگاه نفتکشها.» ولی دل به دریا زده بودند. راضی بودند که جانی برود تا جانهایی بماند.
باید اجناس مورد نیاز مردم، وارد کشور میشد. باید نفت صادر میشد. غیرت، تجربهی زیستهی آن نسل بود که رگ به رگ منتقل شد و حالا دوباره جلوی چشممان راه افتاده. چاییام سرد شده. بچهها خواب رفتهاند. خانه در سکوت است. خانهی آنها چه طور؟
#جنگ_رمضان
روایتهای بیشتر استان بوشهر را از اینجا دنبال کنید:بویه؛ رسانه روایت در استان بوشهر
۵
۱۱:۴۳