۲۰۹.ای جان.
.۱۱۱
۶۱
۶۱
#شب_بخیر | شبت بخیر همیشه با خدا! سرتاسر خیابان ولی عصر پر است از تابلوهایی که روی هر کدام آیه‌ای از قرآن نوشته است. روی یکی از تابلوها نوشته است: «إنَّ مَعیَ رَبّی سَیَهدین». عابران خیابان ولی عصر این آیه را که می‌خوانند، می‌دانند که از زبان موسی است، آن هنگام که با بنی اسرائیل به دریا رسیدند و از پشت سر فرعونیان در حال نزدیک شدن بودند؛ اما آنها این آیه را از زبان تو می‌خوانند. هر وقت دنیا بر آنها سخت می‌گیرد و از همه طرف بن‌بست می‌شود، چشم‌هایشان را می‌بندند و این آیه را از زبان تو می‌شنوند: «إنَّ مَعیَ رَبّی سَیَهدین». آیه به پایان نرسیده، آرام می‌شوند، آرام‌تر از کودک در آغوش مادر. خدایی که با توست، با اهالی خیابان ولی عصر هم هست. کاش من هم یک روز اهل خیابان ولی عصر شوم! شبت بخیر همیشه با خدا!#بهانه_بودن #محسن_عباسی_ولدی
@abbasivaladi
۶۱6_144513217722903673.mp3
۰۳:۰۴-۱.۵۳ مگابایت
شیطان، دشمن است. این دشمن برنامه داره برامون...
برشی از جلسهٔ ۶۵۲کلاس #تفسیر_تربیتی (صوت کامل جلسه) مدرس: حجت‌الاسلام #محسن_عباسی_ولدی در کلاس ثبت‌نام کنید. [ یک بار ثبت‌نام در طول شرکت در کلاس‌ها کافی‌ست] گوش کنید و منتشر کنید. @abbasivaladi@tafsire_tarbiati
۳
امام حسین (عليه السلام) فرمود:
پيامبر خدا فرمود: پروردگارم هفت چيز را به من سفارش كرد:ــ براى او در نهان و آشكار، اخلاص ورزم؛ ــ از كسى كه به من ستم مى كند، بگذرم؛ ــ به كسى كه مرا محروم مى دارد، عطا كنم؛ــ با كسى كه با من قطعِ رابطه مى كند، بپيوندم؛ــ سكوتم، فكر كردن باشد؛ ــ و نگاهم عبرتآموزى باشد.
تحف العقول، ص۳۶
#حدیث_روزانه⁸⁴#محسن_عباسی_ولدی
@abbasivaladi
پيامبر خدا فرمود: پروردگارم هفت چيز را به من سفارش كرد:ــ براى او در نهان و آشكار، اخلاص ورزم؛ ــ از كسى كه به من ستم مى كند، بگذرم؛ ــ به كسى كه مرا محروم مى دارد، عطا كنم؛ــ با كسى كه با من قطعِ رابطه مى كند، بپيوندم؛ــ سكوتم، فكر كردن باشد؛ ــ و نگاهم عبرتآموزى باشد. تحف العقول، ص۳۶
#حدیث_روزانه⁸⁴#محسن_عباسی_ولدی
@abbasivaladi
۱.ایدهٔ تمدن غرب، برای تسخیر انسان‌ها
الاغ به دو ویژگی معروفه: یک، بی عقلی دو، باربری.
. تمدن غربی برای اینکه انسان‌ها رو به تسخیر خودش دربیاره، هم باید اون‌ها رو بی عقل کنه و هم حمّال خودش، تا هرچی گفت اونا گوش کن..! .
. اصلی ترین ابزار برای این کار چیست..؟ حتما کلیپ زیر رو ببینید و منتشر کنید..
الاغ به دو ویژگی معروفه: یک، بی عقلی دو، باربری..
تمدن غربی برای اینکه انسان‌ها رو به تسخیر خودش دربیاره، هم باید اون‌ها رو بی عقل کنه و هم حمّال خودش، تا هرچی گفت اونا گوش کن..! ..
اصلی ترین ابزار برای این کار چیست..؟ حتما کلیپ زیر رو ببینید و منتشر کنید..۱
تنها راست پینوکیو که شنیده نشد.
یکی از حکیمانه ترین تحلیل‌ها، در مورد تمدن غرب، در داستان پینوکیو..!
حجت الاسلام #محسن_عباسی_ولدی
حتما ببینید و منتشر کنید.
برشی از دورهٔ #خانه_و_رسانه بــرای آشنــایی بیشتر بــا دورهٔ(اینجــــــــــــــــــــــــــا کلیک کنید)
ثبت‌نام رایگان: tarbiatkadeh.ir
#ثبت‌نام_پاییزۀ دوره‌های تربیتکدهhttps://eitaa.com/joinchat/223281339C5b30207d21
یکی از حکیمانه ترین تحلیل‌ها، در مورد تمدن غرب، در داستان پینوکیو..! حجت الاسلام #محسن_عباسی_ولدی حتما ببینید و منتشر کنید. برشی از دورهٔ #خانه_و_رسانه بــرای آشنــایی بیشتر بــا دورهٔ(اینجــــــــــــــــــــــــــا کلیک کنید)ثبت‌نام رایگان: tarbiatkadeh.ir #ثبت‌نام_پاییزۀ دوره‌های تربیتکدهhttps://eitaa.com/joinchat/223281339C5b30207d21۵خاطراه⁴| معلمی که پدر بودسال ۱۳۹۱ بود. حدود ۶ماه دنبال یک معلم برجسته می‌گشتم. هر کسی که معرفی می‌کردند، در نظرم چیزی کم داشت.بعضی آن‌قدر در برابر بزرگان خاضع بودند که گویی خودشان صاحب فکر و رأیی نیستند. بعضی شیوه‌ی سخن گفتنشان به دلم نمی‌نشست. بعضی اهل علم بودند، اما دغدغه‌ی انقلاب را نداشتند.تا اینکه دوستی درس حاج‌آقا مجتبی خامنه‌ای(حفظه‌الله) را به من معرفی کرد.آن روزها تصور می‌کردم ورود به چنین درسی باید پیچیده و دشوار باشد؛ اما این‌طور نبود. با هماهنگی ساده‌ای وارد درس شدم. حدودا ۳۰نفر بودیم. ۴۵دقیقه درس اصول، یک ربع استراحت و بعد ۴۵دقیقه درس فقه که البته با قرآن و تفسیر آیاتی از آن آغاز می‌شد.اما آنچه مرا در آن درس ماندگار کرد، فقط علم استاد نبود؛ شیوه‌ی معلمی ایشان بود:اول، اخلاق.بین درس و بعد از آن، حتی ساده‌ترین سؤال‌ها را با حوصله پاسخ می‌دادند؛ بی‌آنکه اثری از تمسخر، تحقیر یا طعنه در رفتارشان باشد.یادم می‌آید یکی از دوستان سؤال‌هایی می‌پرسید که بسیار ابتدایی به نظر می‌رسید؛ اما استاد با صبر پاسخ می‌دادند. امروز همان دوست، خودش استاد حوزه است.آن روزها فهمیدم که معلمی فقط پاسخ دادن به سؤال‌ها نیست؛ گاهی مهم‌تر از پاسخ، حفظ جرئت پرسیدن در اوست. معلمی که سؤال ساده را تحقیر نمی‌کند، شاگرد را نمی‌شکند؛ فرصت رشد به او می‌دهد.دوم، نظم و احترام به وقت.استاد از تهران به قم می‌آمدند؛ در سرما و گرما و با وجود همه‌ی مشغله‌ها، برای درس حاضر می‌شدند. به‌ندرت پیش می‌آمد غیبت یا حتی چند دقیقه تأخیر داشته‌باشند. آغاز و پایان درس برایشان اهمیت داشت و مراقب بودند وقت کلاس صرف امور دیگر نشود.این نظم، فقط یک ویژگی شخصیتی نبود؛ نوعی احترام عمیق به شاگرد و وقت او بود. گویی استاد با رفتارشان می‌گفتند وقتی کسی برای آموختن نزد شما آمده، وقت او امانتی در دست شماست.سوم، حریت علمی.به بزرگان احترام می‌گذاشتند؛ هم در گفتار و هم در نوشتار. یادم می‌آید بعد از اولین ارائه‌ام، تذکر دادند: «ارائه‌ات خوب بود ولی اسامی بزرگان را محترمانه‌تر بنویس.»اما این احترام، هیچ‌گاه به معنای تسلیم بی‌چون‌وچرا در برابر آرا و اندیشه‌ها نبود. در مباحث علمی، سخن هیچ‌کس از نقد و بررسی مصون نمی‌ماند؛ حتی اگر صاحبِ‌سخن از بزرگ‌ترین فقها و اصولیین بود.برای من این ترکیب بسیار ارزشمند بود: احترام به صاحب اندیشه، بدون چشم‌پوشی از بررسی خود اندیشه.معلم خوب، کسی نیست که شاگرد را به پذیرش بی‌چون‌وچرای سخنان دیگران عادت دهد؛ بلکه به او می‌آموزد که هم حرمت اشخاص را نگه دارد و هم آزادانه و دقیق بیندیشد.چهارم، روش معلمی.یکی از آموزه‌های مهم درس، شیوه‌ی فکر کردن بود.اینجا قرار نبود پاسخ آماده تحویل بگیریم؛ قرار بود راه رسیدن به پاسخ را یاد بگیریم. وقتی شاگردی اشکال می‌کرد، استاد علاوه بر پاسخ، توضیح می‌دادند که اساساً برای نقد یک دیدگاه باید از کدام سو وارد شد و اشکال را چگونه صورت‌بندی کرد.بارها بر چند نکته تأکید می‌کردند؛ نوشتن و گفتن(مباحثه، تدریس) فقط برای یاددادن نیست بلکه از ابزارهای فکر کردن و یادگرفتن هم هست. در آن درس، قرار نبود همیشه شاگردی کنیم و پاسخ بگیریم؛ باید یاد می‌گرفتیم خودمان بیندیشیم، بنویسیم، نقد کنیم و به دیگران بیاموزیم.اما همه‌ی این‌ها، با وجود اهمیتشان، هنوز تمام ماجرا نبود.و آخر، پدری.استاد برای ما فقط معلمی نبودند که هفته‌ای چند جلسه پای درسشان بنشینیم. نوعی دغدغه‌ی پدرانه نسبت به شاگردان داشتند؛ دغدغه‌ای که فقط به پیشرفت علمی محدود نمی‌شد.رشد شاگرد برایشان مهم بود؛ اینکه در مسیر بماند، از پا نیفتد، اشتباهاتش را اصلاح کند و در کنار آموختن علم، خودش هم رشد کند.وقتی لازم بود تذکر می‌دادند و وقتی خستگی یا مشکلی پیش می‌آمد، بی‌تفاوت نمی‌ماندند. این توجه، گاهی در یک سؤال کوتاه، گاهی در یک پیگیری و گاهی در یک تذکر ساده خودش را نشان می‌داد.تفاوت معلمی و پدری همین‌جاست: معلم می‌خواهد چیزی به تو بیاموزد؛ پدر نگران است که آنچه آموخته‌ای، حتماً در وجودت به ثمر بنشیند.و شاید به همین دلیل بود که وقتی درس تمام می‌شد، فقط از کلاس بیرون نمی‌آمدیم؛ گاهی چیزی از جنس دلبستگی را هم با خودمان می‌بردیم.حالا که به آن سال‌ها نگاه می‌کنم، می‌بینم دلتنگی ما برای استاد، فقط دلتنگی برای درس نیست. دلتنگیِ حضور کسی است که هم به ما اندیشه و اندیشیدن آموخت و هم به ما نشان داد معلمی می‌تواند فراتر از انتقال علم باشد.آن روزها شاید قدر بعضی لحظه‌ها را آن‌طور که باید نمی‌دانستیم. حالا اما برای دیدار دوباره‌شان لحظه‌شماری می‌کنیم. برای استادی که فقط به ما درس نداد؛ پدری کرد در حقمان.#سید_مجتبی_خامنه‌ای (حفظه الله)#روایت_پیروزی
برای پیروزی در نبرد روایت‌ها، همسنگر بشیم@hemase1403ایتا | بله | روبیکا۹