حماسهی پارلمانیاین تصویر یکی از فاتحانه ترین قاب های ۱۳۰ روز گذشته در جنگ است. نه به خاطر بدست گرفتن پرچم های انتقام و خون خواهی و نه به جهتِ اعلام وصول کردن طرح مدیریت بر تنگه هرمز، بلکه صرفاً برای صرف حضور. ۲۵۹ نفر از نمایندگان مجلس در شبی که تمامی مراکز نظامی و امنیتی کشور به دلیل اعلام موقعیت هشدار در وضعیت تخلیه قرار داشتند و همچنان مانعیت شورای عالی امنیت ملّی هم برقرار بود، برای اعمال نقش خود در جنگ ایثارگرانه صحن علنی مجلس را بازگشایی کردند.نقدهای ما به برخی تصمیمات و اقدامات حتّی نسبت به همین صحن، نباید حجابی برای رؤيت و روایت دارایی های بزرگ ما باشد، داشته هایی که بسیاری از ملّتها و دولتها در حسرت یکی از آن بسر می برند و جنگ جاری فرصتی برای بروز مکرّر آن ها شده است.@afrazmahdi
۱۶۲۱۱جنوب کشور در چه وضعیتی قرار گرفته است؟ مهدی افراز در مورد تحولات جنگ در استان های جنوبی کشور، دیدگاه های متنوعی مطرح می شود. آنچه از گفتگو با مردم نجیب استان هرمزگان و مشاهده مناسبات حاکم بر شهرها و جزایر این استان، برای نگارنده حاصل شد، در قالب موارد زیر قابل توصیف است.وضعیت اول: مردم جنوب در یک هفته اخیر، احساس متفاوتی نسبت به ۴۰ روزه ابتدایی جنگ و ایّام آتش بس ندارند و درگیری های فعلی را در تداوم اتفاقات ۱۴۰ روز گذشته می دانند.وضعیت دوم: بیش از صدای انفجارها و پدافندها، آنچه روحیه مردم را مکدّر کرده است؛ طولانی بودنِ صف پمپ های بنزین، جایگزین نشدن فرصت های شغلی که در جنگ از بین رفته، یکسان سازی استان های جنوبی با سایر نقاط کشور در قطعی برق، تعطیلی گردشگری، اخلال در ماهیگیری و رکود بازار ماهی است.وضعیت سوم: بدنه عمومی از نحوه واکنش چهره ها و سلبریتی ها نسبت به وقایع جنگ در جنوب کشور متعجّب هستند و همدردی های آن ها به صورت واضحی برایشان باورپذیر و خوشایند نیست.وضعیت چهارم: در رفتار مردم هیچگونه نشانه ای که حاکی از تمایل برای خارج شدن از استان و دور شدن از سروصدای جنگ باشد دیده نمی شود، حجم ترددهای ورودی و خروجی به شهر بندرعباس یکسان و همه مناسبات حاکم بر ظاهر زندگی شهری شدیداً عادی و طبیعی است.وضعیت پنجم: مردم سناریوی پیاده سازی تفنگداران و نیروهای زمینی آمریکایی در جغرافیای استان را تخیّل ورزی میدانند.وضعیت ششم: هرمزگانیها، حملات دشمن به زیرساخت ها و جادههای مواصلاتی استان را اقدامی برای اخلال در پشتیبانی لجستیکی جنگ و ایجاد چالش در ترانزیت کالاهای اساسی تلّقی می کنند و قطع کامل ارتباط جادّهای یا ریلی با محیط پیرامونی را ناممکن میدانند.وضعیت هفتم: مردم شاخصِ پیروزی یا شکست در این جنگ را در تعیین تکلیف تنگه هرمز می بینند و ابراز میکنند اگر نهایتاً زد و خوردها به تثبیت اراده ایران در این آبراه منجر شود، حاضرند با دشواریهای فعلی همراهی نمایند.
وضعیت هشتم: برای رزمندگان موضوع تفاهمنامه یا مذاکره، نفیاً و اثباتاً از اهمیتی برخوردار نیست و روحیه و ذهنشان متمرکز بر اعمال حکمرانی بر خلیج فارس است.وضعیت نهم: رزمندگان شلوغبازیهای رسانه ای در موردِ درگیری های جنوب را تلاش جریانی می دانند که قصد دارد با برجسته نمایی خسارت های ناشی از حملات، عواطف عمومی را برانگیخته کرده و القا کنند که مقاومت در برابر تحمیل های آمریکا، هزینه های زیادی برای مردم ایران خصوصاً جنوبیها دارد و عاقله کشور را وادار به تسلیم نمایند.وضعیت دهم: مهمترین انگیزه رزمندگان برای استقرار در جزایر و سواحل و تحمّلِ غیرقابل تحمّلترین شرایط آبوهوایی و بهجان خریدن همه تهدیدات جانی، خونخواهی برای امام شهید است.@afrazmahdi
۶۳1_28632953927.mp3
۱۵:۵۸-۱۴.۶۳ مگابایت
در یادداشت دوّم ظریف چه ایده ای دنبال می شود؟(بخش اول: تناقضات دو یادداشت در 3 آوریل و 20 جولای)مهدی افرازبخش دوم
@afrazmahdi
۸1_28632949058.mp3
۱۶:۴۶-۱۵.۳۷ مگابایت
در یادداشت دوّم ظریف چه ایده ای دنبال می شود؟(بخش دوم: توصیفهای غلط و تجویزهای خطرساز)مهدی افرازبخش اول
@afrazmahdi
۹چرا امسال زیارتِ پیاده را، از مزار مختار ثقفی آغاز کنیم؟ مهدی افرازبا وجود حساسیّت های سیاسی و امنیتی که این روزها در فضای داخلی و خصوصاً جنوب کشور وجود دارد، حضور فراگیر مردم ایران در زیارت اربعین امسال از موضوعیت برخوردارست.شکل گیری جریان تشکر از مردم عراق بابت برپایی تشییع تاریخی امام شهید در نجف و کربلا و به چشم کشاندنِ شدّت علاقه و ارادت ملّت ایران به رهبر جدید برای جهان اسلام، میتواند از مهمترین ضرورتهای حضور پرشور در زیارت اربعین باشد.امّا معنادارترین جنبه از مشارکت حماسی در رخداد اربعینِ امسال، به جوش آوردن آرمان خونخواهی امام شهید و دیگرِ شهدا، در جانِ امت اسلامی است. امامی که همه هویت، سلوک و مسلکش با سیدالشهداء عجین شده، قطعاً بهترین مکان برای اجتماعِ طالبان خون پاکش، نیز کربلا و مسیر منتهی به آن است.مناسک زیارت اربعین، ظرفیت های متعدد و متنوعی برای به نمایش درآمدنِ قصاصطلبی و انتقامجوئی دارد. برافراشته بودن پرچمهای سرخ روی دست مشایین، ظهورِ معنای یالثارات در سازههای بصری، برجسته بودنِ استعاره ها و تعابیر روایی و قرآنی انتقام در گفتار و اشعار، بلندبودنِ کلمه خونخواهی در همخوانی ها و شعارهای طریق و عتبات مقدسه، تعبیه مضامین مرتبط در تصاویرِ پشت کولهها و ...در کنار همه این امکانهای عمومی، فرصت اختصاصی دیگری نیز فراهم است و آن؛ "آغاز نمادین حرکت کاروانها، هیئتها، موکبها و زائرها از مزار جناب مختار ثقفی در مسجد کوفه است."در میان همه شخصیتها و جریاناتی که در تاریخ شیعه در راه مقدّس خونخواهی سیّدالشهدا ع قیام نمودند، مختار موفقترین و معتبرترین است. همه آنچه در موقعیت امروز، پیرامون مساله انتقام و مصداق و کیفیت آن درنظر داریم، با یاد مختار حاصل می گردد. الهام بخش بودنِ نام مختار، میتواند عقلانیت، کارآمدی، مشروعیت، امکانپذیری و دستاوردساز بودنِ قصاص از قاتلین را برای ملّتهای ایران و عراق تداعی کرده، این مأموریت را از ظرف زمانی فعلی خارج ساخته، به یک جریان تاریخیِ هویتمند و شناسنامهدار گره زده و خون امام شهید را به خون سیدالشهدا ع که خون خداست، متصّل سازد.@afrazmahdi
۵۲شاخص تهدیدناپذیری هیئت مذاکره ایرانی چیست؟ مهدی افرازدر طول یک هفته گذشته تهدیدات مقامات امریکایی نسبت به هدف قرار دادن زیرساختهای کشور، تاسیسات هستهای و ترور مقامات شدت گرفته است. علت این اتفاق چیست؟ از حوالی ۱۶ تیر ماه، یعنی از زمانی که طرف ایرانی به این جمعبندی رسید که امریکا از رهگذر فهم خودش از بند چهار تفاهمنامه، عملاً اعمال حاکمیت ایران بر تنگه را ملغی و بیمعنا خواهد کرد، به این دلیل که هم نرخ تردد از کریدور جنوبی از مسیر ایرانی پیشی گرفت و هم شناورهایی که قصد تردد از مسیر شمالی را داشتند با تهدید از سوی ارتش امریکا روبرو بودند. لذا ما به این جمعبندی رسیدیم که باید با مسدودسازی کریدور جنوبی، این مناسبات را بهم بزنیم. این رویه جدید باعث شد که امریکا شدت حملات را بالا برده و آتش را به عمق استان های جنوبی بکشاند تا بتواند ما را وادار سازد که از ایجاد اختلال در دریانوردی دست بکشیم.با گذشت حدود ۲۰ روز از این روند، امریکا به این نتیجه رسید که این چالش، راه حل نظامی ندارد و عملاً آنچه که توسط سنتکام دنبال میشد نتوانست تغییری در نظام محاسبه یا تصمیمگیری طرف ایرانی ایجاد کند. لذا خصوصاً پس از توسعه مناقشه به باب المندب و سوئز، امریکا تصمیم گرفت حملات در جنوب را تخفیف داده و وارد فرآیند تهدید همه جانبه و گرفتن امتیاز سیاسی شود.در میان همه مؤلفه های جنگ جاری، خط قرمز اصلی امریکا، جلوگیری از اعمال حاکمیت یکجانبه ایران بر تنگه هرمز است. این مسئله لزوماً به مدیریت بازار انرژی در جهان یا قیمت بنزین در ایالت ها یا مدیریت سیاست داخلی امریکا بازنمی گردد، مسئله نظم آینده خلیج فارس و نظم آینده منطقه است و این دیگر به خطوط وجودی امریکا مرتبط است. برین اساس امریکا حاضرست، مشوقهای مالی متعددی به ما بدهد و حتی به صورت ظاهری ما را به عنوان بخشی از مدیریت آینده تنگه بپذیرد امّا به هر صورت مانع تثبیت حاکمیت انحصاری ما شود.در مجموع متونی که در طول این سه هفته گذشته منتشر شده، اعمّ از طیف جمهوری خواه یا دمکرات و آنچه در امتدادهای داخلی آن ها همچون یادداشت دوم دکتر ظریف بروز داشت، این است که ایران باید برای جلوگیری از گسترش جنگ، اهرم تنگه را رها سازد و نباید بر اعمال حاکمیت حداکثری پافشاری داشته باشد.در واقع آنچه به مرز تعیین کننده در نگاه اصولی ما به سرنوشت جنگ تبدیل شده، این مسئله است که ورود و خروج شناورها به خلیج فارس، کنترل ترددها و اعمال محدودیتها، آیا میخواهد به صورت انحصاری توسط جمهوری اسلامی محقق شود و یا با مدخلیت کشورهای ثانوی با رهبری امریکا صورت بپذیرد؟!لذا این مهم به مرزی برای ارزیابی عملکرد هیئت مذاکره ایرانی در مسیر پیشرو نیز تبدیل شده است، باید دید که آیا تیم سیاسی جنگ به پشتیبانی از میدان نظامی عمل خواهد نمود و تسلیم تهدیدات آمریکاییها نخواهد شد یا آنکه شرایط به نحوی رقم میخورد که ما وارد تصمیماتی می شویم که ناشی از تهدیدپذیری ما بوده و تحت عناوینی چون نهاد امنیتی منطقهای، شبکه امنیتی منطقهای، ائتلاف دیپلماتیک کشورهای حاشیه خلیج فارس، سازمان جهانی مدیریت خلیج فارس و ... از موقعیت خود برای تثبیت حاکمیت بر این آبراه دست خواهیم کشید.قبول حاکمیت مشارکتی، شبکهای، منطقهای، ائتلافی و سازمانی به معنای حفظ نظم موجود و تثبیت ناظم بودن آمریکا خواهد بود، وضعیتی که تغییر نظم غرب آسیا، خروج امریکا از منطقه و برهم زدن مگاپروژه های صهیونیستی را به رویایی دور از دسترس ما مبدّل خواهد نمود.در فایل صوتی توضیحات تکمیلی ارائه شد.@afrazmahdi
۲۲۳1_28906041816.mp3
۱۲:۴۱-۱۱.۶۲ مگابایت
۲چرا جواد ظریف، طرفدار روایت فتح شده است؟ مهدی افراز محمدجواد ظریف در مقاله ای که در نشریه پایاب منتشر شده است، تفاهمنامه امضای شده مابین رؤسای جمهور ایران و آمریکا را پنجره ای استثنایی برای ورود به دیپلماسی و مدیریت تنش با امریکا قلمداد کرده و تجویزهای سه گانه ای را برای بهره گیری از این فرصت پیشنهاد داده است.در ۲۸ ژوئیه، مقاله ای با عنوان "مسیر پنهان تغییر رژیم در ایران" در نشریه فارن افرز به قلم نادر هاشمی منتشر شد که دال مرکزی آن مقاله نیز همچون یادداشت دکتر ظریف، پنجره استثنایی دانستن تفاهمنامه موجود است با این تفاوت که این توافق را بزرگترین فرصت برای تغییر رژیم در ایران، پس از شکست پروژه نظامی میداند. تجویزهای مشترک این دو یادداشت، بهره گیری از فرصت تفاهم با امریکا برای؛ ایجاد شبکه امنیتی و ائتلاف چندجانبه سیاسی مابین ایران و کشورهای حاشیه خلیج فارس، تنش زدایی از روابط ایران و امریکا، توسعه اقتصاد آزاد در ایران و فربه سازی جامعه مدنی می باشد.فارغ از این بررسیهای تطبیقی که در جای خود محل تأملات فراوان است، ظریف اولین راهبرد پیشنهادی خود را؛ "نهادینه سازی روایت دستاوردها" عنوان نموده و توضیح داده است که؛ "با نگرش به حال و هوای جامعه بایسته است بیدرنگ یک روایت میهنی از دستاوردها آفریده شود و پیرامون آن همبستگی میهنی پایهریزی گردد. دال مرکزی این روایت که با دستاوردهای دو جنگ تحمیلی سازگارست و تنها باید نهادینه شده و پذیرش همگانی پیدا کند، جهش به پیش از جایگاه خودباوری است و نه چرخش به گذشته، عقب نشینی از سیاستها و یا نوشیدن جام زهر".حال طبیعتاً سؤالبرانگیز است که چرا ایشان طرفدار و توصیهکننده به روایت فتح شده است؟! پاسخ پیچیده نیست، پدید آمدن بی ضابطه و چشم و گوش بسته روایت دستاوردها از تحولات، تسهیلگر و زمینهساز خوش بینی به روند سیاسی فعلی و تفاهم صورت گرفته است. مخلوط سازیِ روایت فتح از میدان نظامی و مجاهدتهای رزمندگان با آنچه در عرصه مذاکرات و اجرای تفاهمنامه در جریان است، موجب خواهد شد تا جامعه با خوش بینی غیرواقعی، حساسیت خود را نسبت به عدم تثبیت دستاوردهای نظامی در میدان سیاسی، از دست بدهد و نقش نظارتی و مطالبهگری افکار عمومی مضمحل گردد و طبیعتاً موانع برای برخی تحمیلپذیریها، عقبنشینی ها و سازشکاریها فراهم گردد.شایسته است، عزیزانی که با دغدغه تحفّظ بر روایت فتح، نسبت به مناسبات حاکم بر روند سیاسی جنگ و مذاکرات بیتفاوت بوده و اتخّاذ رویکرد انتقادی نسبت به وضعیت اجرای تفاهمنامه را بیاولویت میدانند، تنبّه مضاعفی نسبت به انگیزههای موجود در فضای سیاسی کشور برای ساخت روایت فتح داشته، تفکیکهای لازم مابین عرصههای مختلف جنگ را مدنظر قرار داده، برساخت هر نوع از روایت پیروزی را فیذاته مطلوب ندانسته و با ظرافت بیشتری مراقب نمایند که شاید ساماندهی مخلصانه به برخی روایت فتحها میتواند زمینهسازیِ ناخودآگاه برای ناکامیهایی در آینده باشند.@afrazmahdi
۴۰۶۱آیا خیابان به پایان مأموریت خود رسیده است؟مهدی افرازدر طول ۱۷۰ شب گذشته مشارکت میلیونی مردم در اجتماعات با افت و خیزهایی همراه بوده است، امّا رخدادهایی موجب شده تا روند کلی حضور با سیر کاهشی مواجه باشد؛ وقوع آتش بس و شروع مذاکراتی که بخشی از مردم احساس نمودند همچون نبرد نظامی، در نتایج سیاسی آن مؤثر نیستند، آغاز دهه محرّم و همزمانی برگزاری مجالس عزاداری سیدالشهدا ع با اجتماعات، وداع و تشییع امام شهید که موجب شد تا کمی از حرارت و داغ عمومی نسبت به شهادت ایشان کاسته شود و نهایتاً زیارت اربعین و تشرّف چند میلیون نفر از زائرینی که بخش عمده آن ها در برگزاری و تداوم برنامه های خیابان نقش کلیدی داشتند.پدیدارشدن این سیر کاهشی موجب شد تا برخی از مؤثران و تصمیم سازان عرصه اجتماعی، ایده ای را مطرح نمایند که؛ بهترست اجتماعات را پیش از آن که با فروکش جدی تر جمعیتی مواجه شوند در اوج حماسه خود پایان دهیم و آن را در وضعیتی قدرتمند، به یکی از تجربیات ماندگار این جنگ مبدّل نماییم.خیابان در شرایط فعلی امری نمادین نیست که تلاش کنیم تا در نقطه اوج، پایان بندی شایسته ای برای آن ایجاد کنیم، خیابان، پاسخی فطری از سوی مردم برای پاسداری از انقلاب اسلامی بود در شرایطی که حافظ مطلق و همیشگی آن را از دست داده بودیم، مردم با احساس مسئولیت و نگرانی شدید نسبت به آینده، بدون درنظر گرفتن مخاطرات محتمل، صحن عمومی کشور را تسخیر نمودند. حال سؤال اینجاست که آیا این نگرانی ها مرتفع شده است؟ آیا شرایط به گونه ای تثبیت شده که ساختارهای رسمی نظام بدون نیاز به مشارکت مردم، قادر به حفظ خط کلی انقلاب اسلامی هستند؟ آیا نتیجه جنگ به نقطه بدون بازگشتی رسیده است؟ پاسخ قطعاً منفی است. در تحولات جنگ، دقیقاً در سخت ترین و پیچیده ترین موقعیت، یعنی تعیین تکلیف وضعیت تنگه هرمز قرار گرفته ایم. به لحاظ امنیت داخلی، همه داده ها وجود طراحی های جدید برای تکرار حوادث دی ماه را پیش بینی می کنند. جریان تسلیم طلب، بیشترین فشار را برای کارسازی پیشنهادات امریکایی و به حاشیه راندن اراده خیابان در روند سیاسی جنگ به کار گرفته است. فضای مجازیِ رها شده، بار دیگر افکارعمومی کشور را دربست در اختیار سنتکام، پنتاگون و موساد قرار داده است.واقعیت این است که سرنوشت جنگ جاری بیش از آن که در خلیج فارس بخواهد مشخص شود، منوط به وضعیت خیابان های ایران است. آشوبناک سازی خیابان، تنها ابزاری است که دشمن برای آغاز مجدد جنگ، همچنان به آن امیدوارست. قدرت خیابان که بواسطه خون امام شهید خلق شده هنوز در هیچیک از ساختارهای دائمی کشور امتداد نیافته و هیچ جایگزینی برای آن تدارک نشده است. امروز خیابان، از معدود تریبون هایی است که قدرت امتدادبخشی عمومی به پیام های رهبرانقلاب را تعبیه کرده است.با وجود هزاران خاطره ذهنی از گردهمایی های عظیم مردم در صدها شهر و روستای کشور، کسی این رخداد را در مقاطع فرود خود، به ضعف یا بی رمقی روایت نخواهد کرد. امّا با تعطیلی خیابان، یگانه سازوکار اجتماعی برای خلق اراده ملّی تا حدّ زیادی از بین خواهد رفت و بازسازی آن هم به راحتی میسّر نخواهد شد. برقراری اجتماعات فعلی حتّی به صورت حداقلی موجب خواهد شد تا زیرساخت مورد نیاز به صورت فعّال باقی مانده تا در شرایط خطیر امکان مشارکت گیری میلیونی از مردم در کوتاه ترین زمان فراهم گردد. ضمن آن که تداوم همین تجمعّات تقلیل یافته، انگیزه سران کاخ سفید برای تهدیدپذیر ساختن کشور را فرسوده کرده و اراده سرویس ها و پادوهای داخلی شان را برای اجرایی سازیِ پروژه های ضدامنیتی، مضمحل خواهد ساخت.@afrazmahdi
۶۰چرا تمجید از تفاهمنامه، اقدام علیه امنیّت ملّی است؟ مهدی افرازپس از پایان زمانبندی ۶۰ روزه تفاهم اسلامآباد، کاخ سفید شدیدترین کارزار اقتصادی کوتاه مدت خود علیه ایران را به راهانداخته است. این عملیات به محوریت ایجاد خفگی در مسیر مبادلات ارزی و فعالیت پوششی در تجارت هیدروکربنی طراحی شده که هدف اصلی آن، تقویت جناح مذاکرهطلب در ساختار سیاسی جمهوری اسلامی و ایجاد توجیه و استدلال کافی برای این جریان، در جهتِ بازگرداندنِ ایران به مسیر اجرای تفاهمنامه است.پس از تحقق رویکرد تهاجمی ایران از اواسط تیرماه، تحلیلی در محیط تصمیمسازی امریکا شکل گرفته است که از بازه ۲۰ تیرماه، "عناصر تندرو درون نظام به محوریت احمد وحیدی و حلقه نزدیک به او، در حال شکل دهی به موضع مذاکراتی ایران هستند و با تسلط یافتن این جناح بر تصمیمها، تهران به دنبال کسب مزایای یک توافق بدون از دستدادن اهرم فشار بر تنگه هرمز است" (وال استریت ژورنال، ۷ آگوست)تغییر رویکرد امریکا از راهبرد نظامی به اقتصادی، علاوه بر آنکه از استیصال سنتکام در مدیریت نبرد تیرماه و ناکامی قابل توجه آنها در برابر ضربات عمیق نیروهای مسلح ما ناشی شده، به دلیل معادله محاسباتی خطرناکی است که توسط برخی مقامات ارشد سیاسی جمهوری اسلامی برای تیم ترامپ فراهم آمده است.این معادله برپایه انگاره ایست که القا میکند در تهران و در درون حاکمیت، جناح قدرتمندی وجود دارد که طرفدار پایبندی به تفاهمنامه اسلام آباد و پرهیز از مقاومت در برابر ترتیبات امریکایی است که افزایش فشار اقتصادی میتواند به تسلط یابی بیشتر این جناح در ساختار تصمیمگیری بیانجامد؛ "محاصره دریایی امریکا هزینه های سنگینی بر صادرات نفت و کل اقتصاد ایران تحمیل کرده است، اما این فشار هنوز تصمیمگیرندگان ایرانی را به نرم شدن موضعشان در قبال تنگه وادار نکرده است، اما افزایش این فشار، استدلالهای درون نظام برای دستیابی به توافق را تقویت خواهد کرد، موضع حداکثری کنونی ایران در قبال تنگه نشان میدهد که هزینههای اقتصادی هنوز اهرم کافی در اختیار مقامات متمایل به مذاکره قرار نداده است تا امتیازات گستردهتری از جناح مسلط درون نظام بگیرند" (گزارش به روز شده مرکز مطالعات جنگ ایران در ۸ آگوست)مؤثرترین عواملی که منجر به شکلگیری این انگاره در معادله محاسباتی امریکاییها شده، رفتار مسئولین بلندپایه کشور در تمجید از انعقاد تفاهمنامه، اعلام حسرت از برهمخوردن مسیر تعهدات، بیان خسارتهای اقتصادی ناشی از توقف اجرای توافق، حمله سیاسی به منتقدین تفاهمنامه و در یک کلام "القای وجود یک جناح مذاکره طلب در برابر یک جناح جنگطلب در درون حاکمیت و همچنین جامعه سیاسی ایران" است.فارغ از زمینهسازی های ادراکی که تا به امروز این مواضع نسنجیده برای طرف مقابل ایجاد کرده تا به سناریوی خفگی معیشتی یا به تعبیر ترامپ (ECONOMIC D-Day) شیفت نمایند، ادامه دادن به این رویکرد رسانهای و سیاسی، قطعاً تشویق بیش از پیش دشمن به تنگتر نمودن حلقههای فشار، وارد نمودن آگاهانه کشور در تله مدیریت اقتصادی و نتیجتاً اقدام برعلیه امنیت ملّی خواهد بود.@afrazmahdi
۴۲۳۳