کدام روایت فتح، زمینه ساز شکست است؟(نقدی بر رتوریک مهدی محمدی از روند مذاکرات)مهدی افرازدر میدان نظامی، روایت فتح مطلقاً اقدامی مثبت و بی هزینه است. امّا از زمان آتش و آغاز مذاکره با امریکا، این دقت را بایستی داشته باشیم که روایت فتح می تواند، زمینه ساز شکست های بعدی ما شود و اقدام لزوماً مطلوبی نیست. آقای مهدی محمدی از عزیزانی است که از روزهای ابتدایی جنگ، مجاهدانه در خلق روایت فتح پیشگام بود. ایشان تلاش کرد به صورت روزانه، عقلانیت و هندسه نظامی ما را در قالبی فاتحانه صورت بندی کند و اقدامات ارتش امریکا را تخفیف داده و مانع بزرگنمایی آن ها بشود. این الگو وقتی عیناً وارد میدان مذاکره با امریکا می شود، خطرساز است.آیت الله خامنه ای در تمامی دوران امامتش تا روزهای منتهی به شهادت، تلاش می کرد نشان بدهد در تعامل و مذاکره با امریکا، مشکل ذاتی از طرف امریکایی است و ایرادی متوّجه طرف ایرانی نیست که حالا بگوییم چون زید بد عمل کرده الان دیگر بکر را بفرستیم شاید به نتیجه برسیم... وقتی ما وارد الگوی روایت فتح از مذاکرات می شویم، خطایش برای حافظه تاریخی ایرانیان این است که تیم ایرانی که در دهه ۹۰ و دوره برجام میدان دار بودند به هر دلیلی، نمی توانستند پاسدار حقوق ملّی باشند ولی تیمی که الان مستقر است، می تواند امریکا را فریب بدهد، می تواند امریکا را سر عقل بیاورد و می تواند از امریکا امتیاز بگیرد. طبیعتاً وقتی می خواهیم روایت فاتحانه ای از روند سیاسی داشته باشیم، تحولات را به گونه ای گزارش می کنیم که حتماً امریکا و شرکایش در حال امتیازدهی و کوتاه آمدن هستند.ایراد بزرگ این نوع روایتِ غیرواقع بینانه یا ناقص این است که ما را در نسبت با ذات و حقیقت امریکا دچار خطا می کند، زمانی که صحنه را بدون گزارش رفتارهای حیله گرانه، غافلگیرکنانه، فرصت طلبانه، فریب کارانه و ترکیبی طرف مقابل ترسیم می کنیم، بعد از مدتی همه خواهند پرسید که امریکا هم آن گونه که ادعا میشد شیطان نبود، گرگ صفت نبود و ما اگر از ابتدای انقلاب گارد و مواجهه خودمان را تغییر می دادیم ملزم به پرداخت این همه هزینه و خسارت نبودیم.این رویه به گزارش های صوتی از مذاکرات محدود نمی شود و اعضای تیم خصوصاً رئیس هیئات مذاکره کننده هم با استعاره "رزمنده ام" یا تکرار این گزاره که؛ "دستاوردهایی که تابحال در میدان دیپلماسی داشتیم را در میدان نظامی نمی توانستیم دست پیدا بکینم"، همه این ها تکمیل کننده همین تصویرِ غیرواقعیِ "تعامل پذیر بودن امریکاست". در همین صوت اخیر آقای محمدی در مورد وضعیت تنگه هرمز، در کل فایل ایشان هیچ ردّپایی از اقدامات و هنرمندی های امریکا وجود ندارد؛ از خود موضوع محاصره بنادر که فریب سکوت نظامی را خوردیم و حلقات و کمربند محاصره تکمیل شد یا شکل گیری کریدور جنوبی امریکایی در تنگه هرمز یا اراده و طراحی امریکا برای مشارکت دادن عمان در اداره ترددها یا بیانیه شب گذشته کشورهای حاشیه خلیج فارس در انکار ادعاهای ایران پیرامون اداره تنگه هرمز یا انگیزه شدید و کارسازی امریکا برای بالا رفتن میزان صادرات نفت ایران و کنترل قمیت جهانی محصولات هیدورکربنی یا طرح ادعای برگشت پذیربودنِ اقدامات ما در باز و بستِ هرباره تنگه. این تخفیف دادن در روایت از رفتار امریکا با میدان نظامی متفاوت است. شاید در لحظه حس فاتحانه ای به مخاطبین القا کنیم ولی ناخواسته داریم بستر غافلگیری و خطا برای خسارت های بعدی را فراهم می نماییم. این الگو در خلق روایت فتح در میدان مذاکره با امریکا، ملاحظات و پیامدهای جدّی و نگران کننده ای دارد و می تواند خودآگاهی ما را تضعیف و حافظه تاریخی ما را مخدوش نماید. روایتی از روند سیاسی فاتحانه است که نه برای دلخوشی های لحظه ای بلکه در جهت استحکام بخشی ذهنی و ارادی ملّت ایران خلق شود، تجربه ملّی را غنی ببخشد و آن ها را برای نقش آفرینی واقع بینانه در نبرد آتی مهیّا سازد.در فایل صوتی توضیحات تکمیلی ارائه شد.
@afrazmahdi
۴۱۲۱1_28103892592.mp3
۱۱:۳۶-۱۰.۶۳ مگابایت
۱۴۳۲آیا امام شهید هم، نظر دیگری داشت؟مهدی افرازدر تجربه سیاسی جمهوری اسلامی، سنتی وجود دارد که هرگاه رهبر انقلاب موجی از بیانات را نسبت به پیامدهای منفی مذاکره با آمریکا آغاز میکردند، نشانه آن بود که در بدنه مسئولان، اراده ای برای مذاکره راه افتاده و جمع بندی مبنی بر اینکه مسائل کشور صرفاً از طریق مذاکره با آمریکا حل می شود، شکل گرفته است.از دیماه ۱۴۰۳ تا اسفندماه ۱۴۰۴، سه موج از بیانات رهبر انقلاب درباره نهی از مذاکره ایراد شد، نکته قابل توجه آن است که بلافاصله پس از هر یک از این موجها، دوری از مذاکرات مستقیم با آمریکا آغاز شده است.موج نخست از دیماه تا اسفند ۱۴۰۳ شکل گرفت. در ۱۹ دی و در دیدار با مردم قم، ایشان تأکید کردند که خواسته آمریکا از ایران در حقیقت «گفتوگو» نیست، بلکه این است که ایران در اداره کشور و تعاملات منطقهای خود، منافع آمریکا را لحاظ کند. سپس در ۱۹ بهمن، در دیدار فرماندهان نیروی هوایی، با بازخوانی تجربههای تاریخی، جمله معروف خود را بیان کردند که «مذاکره با آمریکا عاقلانه نیست، هوشمندانه نیست و شرافتمندانه هم نیست». در ادامه، در ۱۹ اسفند توضیح دادند که آنچه آمریکا مطالبه میکند مذاکره نیست، بلکه تحکم و تحمیل است. با این حال، بلافاصله پس از این موج، نخستین دور مذاکرات مستقیم با آمریکا در فروردین ۱۴۰۴ در عمان با سرپرستی آقای عراقچی در طرف ایرانی و ویتکاف در طرف آمریکایی آغاز شد.موج دوم از شهریور تا آذر ۱۴۰۴ ادامه یافت. در این مقطع، جنگ ۱۲ روزه وقفهای میان دو دور گفتوگو ایجاد کرده بود. در ۲ شهریور، رهبری اشاره کردند که برخی میپرسند چرا ایران مستقیماً با آمریکا مذاکره نمیکند؟ و مجدد استدلال کردند که مشکلات کشور از طریق مذاکره با آمریکا حل نخواهد شد. در اول مهر، سخنرانی ضبطشدهای خطاب به ملت ایران که بهطور کامل به موضوع مذاکره با آمریکا اختصاص داشت، ایراد شد. ایشان آنجا تصریح کردند که مذاکره با آمریکا «بنبست محض» و «ضرر محض» است؛ نهتنها هیچیک از مسائل کشور را حل نمیکند، بلکه زیانهای جبرانناپذیری برای ایران به همراه خواهد داشت، در حالی که ممکن است مسائل آمریکا را حل کند. در ۱۲ آبان نیز، بار دیگر این موضوع را مطرح کردند و گفتند ذات آمریکا استکباری است و هدف آن از مذاکره چیزی جز تسلیم ملت ایران نیست. با وجود این هشدارها، بلافاصله پس از موج دوم نیز دور دوم مذاکرات در عمان برگزار شد.موج سوم از دیماه ۱۴۰۴ تا زمان شهادت ادامه داشت. در ۱۳ دی، ایشان بار دیگر تأکید کردند که برخی راه حل مشکلات کشور را مذاکره با آمریکا میدانند، در حالی که تجربه نشان داده آمریکا حتی در میانه مذاکرات نیز آمادهسازی برای جنگ را دنبال میکند. آخرین سخنرانی ایشان در ۲۸ بهمن، فرمودند اگر قرار باشد مذاکرهای انجام شود که نتیجه آن از پیش توسط طرف مقابل تعیین شده باشد، چنین کاری «ابلهانه» است. پس از این موج هم در اسفند ۱۴۰۴ مقدمات دور سوم مذاکرات فراهم شد. چهارم اسفند و چند روز پیش از آغاز جنگ، آقای عراقچی در مصاحبهای از آماده شدن مقدمات مذاکرات در سوئیس خبر داد. همزمان آقای دکتر پزشکیان هم در توییتی اعلام کردند که با توجه به درخواست برخی دولتهای منطقه، به وزیر امور خارجه مأموریت دادهاند، زمینه مذاکره فراهم شود.در جمعبندی میتوان گفت طی یک سال گذشته سه موج هشدار از سوی امام شهید درباره بیفایده بودن مذاکره با آمریکا مطرح شده و ایشان به صورت واضح اعلام کرده اند که در این ابرمسأله، نظر دیگری دارند. در مقابل، به نظر می رسد در میان بدنه ای از مسئولان عالی این جمعبندی شکل گرفته که حل مسائل کشور فقط از مسیر مذاکره و تعامل با آمریکا دنبال شود. از این رو، آنچه امروز در سوئیس در جریان است در حقیقت ادامه همان مذاکراتی است که از اسفند ۱۴۰۳ آغاز شد. جنگ چهلروزه و شهادت رهبر انقلاب تنها وقفهای در این روند ایجاد کرد، اما ماهیت مذاکرات تغییر نکرده است.لذا برخی تحلیلها که میکوشند مذاکرات اخیر را ناشی از ناتوانی در شکستن محاصره بنادر یا تلاش برای خرید زمان تا جنگ بعدی بدانند، بیشتر تحلیلهایی خوشبینانهاند. نگاه واقع بینانه به ما می گوید؛ اراده اصلی برای پیشبرد این مذاکرات همان ارادهای است که پیش از جنگ نیز وجود داشت و حتی وقوع دو جنگ اخیر نیز تغییری در آن ایجاد نکرده و تغییر در عنوان به نام مذاکرات پایان جنگ و تغییر در ترکیب تیمهای مذاکرهکننده، تغییری در ماهیت مذاکرات ایجاد نمیکند، زیرا چارچوب گفتگوها و مفاد مورد بحث همان چارچوب پیشین و مورد توقّع امریکاست و نتایجی که در حال شکلگیری است نیز در امتداد همان مسیر قرار دارد.@afrazmahdi
۳۶۲۱1_28138762490.mp3
۱۴:۱۶-۱۳.۰۸ مگابایت
بازارسال شده از
توافق به نفع کیست؟ دلیل مخالفت رهبر ایران با توافق مهدی افراز _ پژوهشگر مسائل مقاومت گفتار مدیا | رسانه تحلیل مسائل سیاست و جنگ
@goftarmedia
آیا رهبر انقلاب، مصوّبه شعام را تأیید کرده است؟" />مهدی افرازپس از روشن شدن تفاوت نگاه رهبر انقلاب با مسیر سیاسی فعلی، برخی تحلیل ها در حال تکرار غلط دیگری است و آن این که؛ رهبری با وجود اختلاف نظر امّا خروجی فرآیند ساختاری یا خرد جمعی نظام یا مصوّبه شعام یا اجماع نظر مسئولین کشور را مورد تأیید قرار داده و این به معنای "ملاک قرار گرفتن یک جمع بندی نهادی" است. واقعیت آن است که رهبر انقلاب نه تنها "جمع بندی نهادی" را مورد تأیید قرار نداده بلکه "هیچ چیز" را مورد تأیید قرار نداده است. یکی از زمینه هایی که موجب شده "اجازه معلّق" رهبری به عنوان "تأیید" تلّقی شود، مقایسه اشتباه پیام ایشان با نامه امام شهید در سال ۹۴ برای تأیید مشروط برجام است. با بررسی تفاوت های ماهوی پیام ۲۸ خرداد رهبر انقلاب با نامه ۲۹ مهرماه ۹۴، امام شهید درخواهیم یافت که این مقایسه اساساً غلط و بلاوجه می باشد. نامه ۲۹ مهرماه، خطاب به آقای روحانی پس از گذار از یک سیر دو ساله، که پس از توافق ژنو در آذرماه ۹۲ آغاز شده بود و پس از طی چند دور مذاکرات فشرده در مردادماه ۹۴ در جلسه شورای عالی امنیت ملّی به تصویب رسید و برای اعلام نظر برای امام شهید ارسال شد و ایشان هم ضمن عبرت آموز خواندن این دوران، الزامات نهگانه ای را بر اجرای برجام مشخص نمودند که در واقع به معنای تأیید مشروط مصوّبه شعام قلمداد میشد و برهمین اساس در مقدمه آن هم ذکر نمودند که؛ "موافقتنامه موسوم به برجام که پس از بررسی های دقیق مسئولان در مجلس شورای اسلامی، کمیسیون ویژه برجام و دیگر کمیسیونها و نیز در شورای عالی امنیت ملی سرانجام از مجاری قانونی عبور کرد و در انتظار اعلام نظر اینجانب است، لازم میدانم نکاتی رو یادآور شوم تا جنابعالی و دیگر دست اندرکاران مستقیم و غیرمستقیم فرصتهای کافی برای رعایت و حفظ منافع ملی و مصالح عالی کشور را در اختیار داشته باشید." امّا آنچه به عنوان تفاهم نامه فعلی با آن روبرو هستیم، اساساً متن حقوقی روشن و تعیین کننده ای نیست که بخواهد مورد تأیید یا ردّ قرار بگیرد و به جهت همین ابهام است که رئیس جمهور متعهّد به وجود تفسیر ایرانی در تفصیل این متن شده است. لذا اگر بخواهیم مقایسه ای با تجربه برجام داشته باشیم، متن موجود حداکثر در حکم متن توافقنامه موقت ژنو است که فعل دولت وقت تلقّی شد و هیچ بار حقوقی را متوجّه کلیت کشور یا نظام نکرد. اینجا هم ما با متنی مواجه هستیم که سرشار از اجمال و ابهام است و صرفاً در ۱۴ بند، موضوعات مورد بحث در آینده را مشخص کرده و همانند توافقنامه ژنو یک محدوده شش ماهه قابل تمدید را برای نهایی شدن متن توافق در نظر گرفته است که مشخص شود متن منبطق با مقاصد امریکایی منعقد شده است یا منافع ایرانی. به همین جهت در متن پیام اخیر رهبر انقلاب صرفاً تأکید شده است که؛ "بنده علی الاصول نظر دیگری داشتم ولی از باب تعهدی که رئیسجمهور محترم به عنوان رئیس شورای عالی امنیت ملی از طرف خود و سایر اعضا در پاس حقوق ملت ایران و جبهه مقاومت به بنده دادند و تصریح به قبول مسئولیت آن نمودند، اجازه آن را صادر کردم". لذا روشن است که ایشان صرفاً اجازه تداوم گفتگوها را مبنی بر تعهّد رئیس شعام صادر کرده اند تا در ادامه با تعیین تفاصیل و تفاسیر روشن شود که آیا شروط مدنظر برای حفظ منافع ملّی و منافع مقاومت، رعایت خواهد شد یا خیر. بنابرین صدور یک اجازه، آن هم اجازه معلّق به حفظ شروط و همراه با مشارکت گیری از عموم مردم برای نظارت بر روند آن، هیچ دلالتی برای تأیید مستقیم یا غیر مستقیم، روندی یا فرآیندی، فردی یا جمعی، متنی یا فرامتنی، اجمالی یا تفصیلی و ساختاری یا نهادی ایجاد نمی کند و لذا همه تحلیل ها مبنی بر "ملاک قرار گرفتن جمع بندی نهادی شعام" توهّمی بیش نیست و تمامی مراحل و جزئیات آتی در روند مذاکرات یا احیاناً توافق نهایی می باید به تأیید شخصی رهبر انقلاب برسد.@afrazmahdi
۱۲1_28182775202.mp3
۰۸:۰۵-۱۱.۱۲ مگابایت
۳1_28220891832.mp3
۰۹:۵۲-۹.۰۴ مگابایت
رفتار محمدباقر قالیباف را چگونه تحلیل میکنیم؟(بخش اول: روایت هایی که در مورد قالیباف نمی توانیم بپذیریم)مهدی افرازبخش دوم بخش سوم
@afrazmahdi
۹۲1_28220897423.mp3
۱۲:۲۹-۱۱.۴۴ مگابایت
رفتار محمدباقر قالیباف را چگونه تحلیل میکنیم؟(بخش دوم: سهم قالیباف در میدان مذاکرات)مهدی افرازبخش اولبخش سوم
@afrazmahdi
۵۲1_28220905533.mp3
۱۷:۲۱-۱۵.۹ مگابایت
رفتار محمدباقر قالیباف را چگونه تحلیل میکنیم؟(بخش سوم: موارد خطای محاسباتی و پیامدهای آن)مهدی افرازبخش اولبخش دوم
@afrazmahdi
۸۱