بازخوانیدکتر احمدی نژاد ١۴ سال پیش در خبری از رویترز درباره دستکاری آب و هوای ایران توسط غربیها هشدار داده بود. مسالهای که این روزها با از بین رفتن رادارهای آمریکایی در پایگاههای نظامی اطراف ایران دوباره مورد توجه قرار گرفته است.
لازم به ذکر است بسیاری از رسانههای مخالف، همواره با تمسخر این ايده و عبارتپردازیهایی نظیر "ابر دزدی" تلاش داشتند که آن را ناشی از توهم توطئه و اسبابی برای تخریب دکتر احمدینژاد عنوان نمایند.
@ahmadinejad_havadaran
۲۷۴
۲۸۴
بازخوانیصحبت های دکتر احمدینژاد در خصوص خشکسالی مصنوعی علیه ایران ۱۵ سال قبلدکتر احمدینژاد اردیبهشت ۱۳۹۰ در مراسم افتتاح همزمان سد كمال صالح در استان مركزي و سد سیمره در استان ایلام؛ كشورهاي غربي براي ايجاد خشكسالي در برخي مناطق جهان از جمله ايران طرح تخلیه ابرها را در دست اقدام دارند.@ahmadinejad_havadaran
۳۰بازارسال شده از
🟩 افسانهسرایی نیویورک تایمز به قلم فرناز فصیحی، ایرانی-آمریکایی حامی جریان اصلاحات
#اختصاصی_نسیم_بهار
نشریه نیویورک تایمز در مقالهای به قلم «فرناز فصیحی» و همکارانش مدعی شد «هدف آمریکا از حمله به منزل دکتر احمدینژاد، تلاش برای به قدرت رساندن او بوده است!». این گزارش مملو از ادعاهای بیاساس، تناقضات آشکار و فرضیات مضحک است که تنها با عینک دشمنی دیرینه و کینهتوزی شخصی قابل تفسیر است.در ادامه، این گزارش فاقد اعتبار را از ۴ زاویه بررسی می کنیم:
۱. تعارض منافع و کینهتوزی شخصی نویسندهپیش از خواندن این متن، باید بدانیم قلم در دست چه کسی چرخیده است. «فرناز فصیحی»، از حامیان علنی جنبش سبز و از مخالفان سرسخت و شناسنامهدار محمود احمدینژاد است؛ کسی که حیات حرفهای خود را وامدار پمپاژ اخبار علیه جریان احمدینژاد است و حتی به خاطر همین رویکرد جانبدارانه، جوایزی را هم دریافت کرده است. سپردن نگارش روایتی درباره احمدینژاد به فصیحی، مثل این است که داوری یک مسابقه فوتبال را به رئیس باشگاه رقیب بسپارید! خروجی چنین متنی، نه حقیقت، بلکه عقدهگشایی شخصی است.
۲. تناقضات ساختاری و تخیلات ناشیانهمتن نیویورک تایمز تهی از هرگونه «فکت» مستند است. کل بنای این گزارش روی پایههای لرزانِ «به گفته منابع آگاهِ نامشخص» ساخته شده است. نویسندگان حتی نتوانستهاند یک منطق روایی ساده را در سناریوی خود حفظ کنند.اولا ادعا شده که این عملیات برای «آزادی» احمدینژاد بوده، اما بلافاصله ادعا میشود که او بعد از این تلاش «سرخورده» شده است! چطور ممکن است کسی از تلاش برای آزادیاش سرخورده شود؟ این طنزِ تلخِ نگارشی، بیمعنا بودن کل سناریو را عیان میکند. دوما ادعا شده حمله با هدف آزادی او بوده اما محافظانش کشته شدهاند! کدام عقل سلیمی میپذیرد که با کشتن تیم حفاظت یک شخصیت، او را آزاد کنند؟ مگر سیستم امنیتی با کشته شدن چند نفر قفل میشود؟ بلافاصله افراد دیگری جایگزین میشوند. این سناریو به قدری احمقانه است که مرغ پخته را هم به خنده میاندازد.
۳. پروپاگاندای کثیف و نفرتپراکنی سیستماتیکسر تا پای این گزارش، بازنشر اتهامات واهی، تکرار ترجیعبندهای قدیمی علیه احمدینژاد و نفرتپراکنی عریان است. این حجم از خشم کنترلنشده در واژگان متن، به وضوح نشان میدهد که هدف نیویورک تایمز اطلاعرسانی نبوده، بلکه تخریب چهره و ترور شخصیت احمدینژاد با هدایت نویسندهای کاملاً مغرض است.
۴. عملیات فریب برای نجات جریان غربگرااین گزارش دقیقاً زمانی منتشر میشود که افشاگریها و اسناد متعددی از تلاشهای واشنگتن برای احیا و به قدرت رساندن مجدد تیم روحانی و ظریف برملا شده است. نیویورک تایمز و فصیحی (که پیوند نزدیکی با حلقههای اصلاحطلبان دارند) با این شاهکارِ فانتزی، به دنبال یک «عملیات فریب» هستند؛ آنها میخواهند با ایجاد یک دوقطبی جعلی و فضاسازی پیرامون احمدینژاد، اخبار مربوط به تلاش آمریکا برای مهندسی سیاسی به نفع جریان متبوع خود را لوث کرده و تحتالشعاع قرار دهند.
۵. فرضیه معقول احتمالیاگر و تنها اگر فرض کنیم چنین حمله و تحرکی از سوی آمریکا و اسرائیل رخ داده و هدف آن ترور نبوده است، تنها یک تحلیل معقول باقی میماند: حماقت و محاسبات غلط واشنگتن.بر فرض صحت این احتمال، آنها در خیال خام خود تصور میکردند احمدینژاد به خاطر انتقادات، گلایهها و مرزبندیهای سیاسیاش با ساختار قدرت، با کمترین جرقهای دست به آشوب، شورش و ناامن کردن کشور میزند. اما این فرضیه، نشانه بلاهت محض طراحان غربی است. کارنامه احمدینژاد ثابت کرده که او برخلاف رقبای سیاسیاش، هرگز فردی قدرتطلب نبوده که امنیت و منافع ملی ایران را فدای صندلی قدرت کند؛ او بارها نشان داده که منافع مردم و ثبات کشور خط قرمز اوست، جریانی که نیویورک تایمز و حامیان داخلیاش هرگز توان درک آن را ندارند.
🟩🟥@NasymeBahar | #Aboozar
#اختصاصی_نسیم_بهار
نشریه نیویورک تایمز در مقالهای به قلم «فرناز فصیحی» و همکارانش مدعی شد «هدف آمریکا از حمله به منزل دکتر احمدینژاد، تلاش برای به قدرت رساندن او بوده است!». این گزارش مملو از ادعاهای بیاساس، تناقضات آشکار و فرضیات مضحک است که تنها با عینک دشمنی دیرینه و کینهتوزی شخصی قابل تفسیر است.در ادامه، این گزارش فاقد اعتبار را از ۴ زاویه بررسی می کنیم:
۱. تعارض منافع و کینهتوزی شخصی نویسندهپیش از خواندن این متن، باید بدانیم قلم در دست چه کسی چرخیده است. «فرناز فصیحی»، از حامیان علنی جنبش سبز و از مخالفان سرسخت و شناسنامهدار محمود احمدینژاد است؛ کسی که حیات حرفهای خود را وامدار پمپاژ اخبار علیه جریان احمدینژاد است و حتی به خاطر همین رویکرد جانبدارانه، جوایزی را هم دریافت کرده است. سپردن نگارش روایتی درباره احمدینژاد به فصیحی، مثل این است که داوری یک مسابقه فوتبال را به رئیس باشگاه رقیب بسپارید! خروجی چنین متنی، نه حقیقت، بلکه عقدهگشایی شخصی است.۲. تناقضات ساختاری و تخیلات ناشیانهمتن نیویورک تایمز تهی از هرگونه «فکت» مستند است. کل بنای این گزارش روی پایههای لرزانِ «به گفته منابع آگاهِ نامشخص» ساخته شده است. نویسندگان حتی نتوانستهاند یک منطق روایی ساده را در سناریوی خود حفظ کنند.اولا ادعا شده که این عملیات برای «آزادی» احمدینژاد بوده، اما بلافاصله ادعا میشود که او بعد از این تلاش «سرخورده» شده است! چطور ممکن است کسی از تلاش برای آزادیاش سرخورده شود؟ این طنزِ تلخِ نگارشی، بیمعنا بودن کل سناریو را عیان میکند. دوما ادعا شده حمله با هدف آزادی او بوده اما محافظانش کشته شدهاند! کدام عقل سلیمی میپذیرد که با کشتن تیم حفاظت یک شخصیت، او را آزاد کنند؟ مگر سیستم امنیتی با کشته شدن چند نفر قفل میشود؟ بلافاصله افراد دیگری جایگزین میشوند. این سناریو به قدری احمقانه است که مرغ پخته را هم به خنده میاندازد.۳. پروپاگاندای کثیف و نفرتپراکنی سیستماتیکسر تا پای این گزارش، بازنشر اتهامات واهی، تکرار ترجیعبندهای قدیمی علیه احمدینژاد و نفرتپراکنی عریان است. این حجم از خشم کنترلنشده در واژگان متن، به وضوح نشان میدهد که هدف نیویورک تایمز اطلاعرسانی نبوده، بلکه تخریب چهره و ترور شخصیت احمدینژاد با هدایت نویسندهای کاملاً مغرض است.۴. عملیات فریب برای نجات جریان غربگرااین گزارش دقیقاً زمانی منتشر میشود که افشاگریها و اسناد متعددی از تلاشهای واشنگتن برای احیا و به قدرت رساندن مجدد تیم روحانی و ظریف برملا شده است. نیویورک تایمز و فصیحی (که پیوند نزدیکی با حلقههای اصلاحطلبان دارند) با این شاهکارِ فانتزی، به دنبال یک «عملیات فریب» هستند؛ آنها میخواهند با ایجاد یک دوقطبی جعلی و فضاسازی پیرامون احمدینژاد، اخبار مربوط به تلاش آمریکا برای مهندسی سیاسی به نفع جریان متبوع خود را لوث کرده و تحتالشعاع قرار دهند.۵. فرضیه معقول احتمالیاگر و تنها اگر فرض کنیم چنین حمله و تحرکی از سوی آمریکا و اسرائیل رخ داده و هدف آن ترور نبوده است، تنها یک تحلیل معقول باقی میماند: حماقت و محاسبات غلط واشنگتن.بر فرض صحت این احتمال، آنها در خیال خام خود تصور میکردند احمدینژاد به خاطر انتقادات، گلایهها و مرزبندیهای سیاسیاش با ساختار قدرت، با کمترین جرقهای دست به آشوب، شورش و ناامن کردن کشور میزند. اما این فرضیه، نشانه بلاهت محض طراحان غربی است. کارنامه احمدینژاد ثابت کرده که او برخلاف رقبای سیاسیاش، هرگز فردی قدرتطلب نبوده که امنیت و منافع ملی ایران را فدای صندلی قدرت کند؛ او بارها نشان داده که منافع مردم و ثبات کشور خط قرمز اوست، جریانی که نیویورک تایمز و حامیان داخلیاش هرگز توان درک آن را ندارند.🟩🟥@NasymeBahar | #Aboozar
احمدی نژاد 🟩 افسانهسرایی نیویورک تایمز به قلم فرناز فصیحی، ایرانی-آمریکایی حامی جریان اصلاحات #اختصاصی_نسیم_بهار نشریه نیویورک تایمز در مقالهای به قلم «فرناز فصیحی» و همکارانش مدعی شد «هدف آمریکا از حمله به منزل دکتر احمدینژاد، تلاش برای به قدرت رساندن او بوده است!». این گزارش مملو از ادعاهای بیاساس، تناقضات آشکار و فرضیات مضحک است که تنها با عینک دشمنی دیرینه و کینهتوزی شخصی قابل تفسیر است. در ادامه، این گزارش فاقد اعتبار را از ۴ زاویه بررسی می کنیم: ۱. تعارض منافع و کینهتوزی شخصی نویسنده پیش از خواندن این متن، باید بدانیم قلم در دست چه کسی چرخیده است. «فرناز فصیحی»، از حامیان علنی جنبش سبز و از مخالفان سرسخت و شناسنامهدار محمود احمدینژاد است؛ کسی که حیات حرفهای خود را وامدار پمپاژ اخبار علیه جریان احمدینژاد است و حتی به خاطر همین رویکرد جانبدارانه، جوایزی را هم دریافت کرده است. سپردن نگارش روایتی درباره احمدینژاد به فصیحی، مثل این است که داوری یک مسابقه فوتبال را به رئیس باشگاه رقیب بسپارید! خروجی چنین متنی، نه حقیقت، بلکه عقدهگشایی شخصی است. ۲. تناقضات ساختاری و تخیلات ناشیانه متن نیویورک تایمز تهی از هرگونه «فکت» مستند است. کل بنای این گزارش روی پایههای لرزانِ «به گفته منابع آگاهِ نامشخص» ساخته شده است. نویسندگان حتی نتوانستهاند یک منطق روایی ساده را در سناریوی خود حفظ کنند. اولا ادعا شده که این عملیات برای «آزادی» احمدینژاد بوده، اما بلافاصله ادعا میشود که او بعد از این تلاش «سرخورده» شده است! چطور ممکن است کسی از تلاش برای آزادیاش سرخورده شود؟ این طنزِ تلخِ نگارشی، بیمعنا بودن کل سناریو را عیان میکند. دوما ادعا شده حمله با هدف آزادی او بوده اما محافظانش کشته شدهاند! کدام عقل سلیمی میپذیرد که با کشتن تیم حفاظت یک شخصیت، او را آزاد کنند؟ مگر سیستم امنیتی با کشته شدن چند نفر قفل میشود؟ بلافاصله افراد دیگری جایگزین میشوند. این سناریو به قدری احمقانه است که مرغ پخته را هم به خنده میاندازد. ۳. پروپاگاندای کثیف و نفرتپراکنی سیستماتیک سر تا پای این گزارش، بازنشر اتهامات واهی، تکرار ترجیعبندهای قدیمی علیه احمدینژاد و نفرتپراکنی عریان است. این حجم از خشم کنترلنشده در واژگان متن، به وضوح نشان میدهد که هدف نیویورک تایمز اطلاعرسانی نبوده، بلکه تخریب چهره و ترور شخصیت احمدینژاد با هدایت نویسندهای کاملاً مغرض است. ۴. عملیات فریب برای نجات جریان غربگرا این گزارش دقیقاً زمانی منتشر میشود که افشاگریها و اسناد متعددی از تلاشهای واشنگتن برای احیا و به قدرت رساندن مجدد تیم روحانی و ظریف برملا شده است. نیویورک تایمز و فصیحی (که پیوند نزدیکی با حلقههای اصلاحطلبان دارند) با این شاهکارِ فانتزی، به دنبال یک «عملیات فریب» هستند؛ آنها میخواهند با ایجاد یک دوقطبی جعلی و فضاسازی پیرامون احمدینژاد، اخبار مربوط به تلاش آمریکا برای مهندسی سیاسی به نفع جریان متبوع خود را لوث کرده و تحتالشعاع قرار دهند. ۵. فرضیه معقول احتمالی اگر و تنها اگر فرض کنیم چنین حمله و تحرکی از سوی آمریکا و اسرائیل رخ داده و هدف آن ترور نبوده است، تنها یک تحلیل معقول باقی میماند: حماقت و محاسبات غلط واشنگتن. بر فرض صحت این احتمال، آنها در خیال خام خود تصور میکردند احمدینژاد به خاطر انتقادات، گلایهها و مرزبندیهای سیاسیاش با ساختار قدرت، با کمترین جرقهای دست به آشوب، شورش و ناامن کردن کشور میزند. اما این فرضیه، نشانه بلاهت محض طراحان غربی است. کارنامه احمدینژاد ثابت کرده که او برخلاف رقبای سیاسیاش، هرگز فردی قدرتطلب نبوده که امنیت و منافع ملی ایران را فدای صندلی قدرت کند؛ او بارها نشان داده که منافع مردم و ثبات کشور خط قرمز اوست، جریانی که نیویورک تایمز و حامیان داخلیاش هرگز توان درک آن را ندارند. 🟩🟥@NasymeBahar | #Aboozar
🟩 افسانهسرایی نیویورک تایمز به قلم فرناز فصیحی، ایرانی-آمریکایی حامی جریان اصلاحات #اختصاصی_نسیم_بهار نشریه نیویورک تایمز در مقالهای به قلم «فرناز فصیحی» و همکارانش مدعی شد «هدف آمریکا از حمله به منزل دکتر احمدینژاد، تلاش برای به قدرت رساندن او بوده است!». این گزارش مملو از ادعاهای بیاساس، تناقضات آشکار و فرضیات مضحک است که تنها با عینک دشمنی دیرینه و کینهتوزی شخصی قابل تفسیر است. در ادامه، این گزارش فاقد اعتبار را از ۴ زاویه بررسی می کنیم: ۱. تعارض منافع و کینهتوزی شخصی نویسنده پیش از خواندن این متن، باید بدانیم قلم در دست چه کسی چرخیده است. «فرناز فصیحی»، از حامیان علنی جنبش سبز و از مخالفان سرسخت و شناسنامهدار محمود احمدینژاد است؛ کسی که حیات حرفهای خود را وامدار پمپاژ اخبار علیه جریان احمدینژاد است و حتی به خاطر همین رویکرد جانبدارانه، جوایزی را هم دریافت کرده است. سپردن نگارش روایتی درباره احمدینژاد به فصیحی، مثل این است که داوری یک مسابقه فوتبال را به رئیس باشگاه رقیب بسپارید! خروجی چنین متنی، نه حقیقت، بلکه عقدهگشایی شخصی است. ۲. تناقضات ساختاری و تخیلات ناشیانه متن نیویورک تایمز تهی از هرگونه «فکت» مستند است. کل بنای این گزارش روی پایههای لرزانِ «به گفته منابع آگاهِ نامشخص» ساخته شده است. نویسندگان حتی نتوانستهاند یک منطق روایی ساده را در سناریوی خود حفظ کنند. اولا ادعا شده که این عملیات برای «آزادی» احمدینژاد بوده، اما بلافاصله ادعا میشود که او بعد از این تلاش «سرخورده» شده است! چطور ممکن است کسی از تلاش برای آزادیاش سرخورده شود؟ این طنزِ تلخِ نگارشی، بیمعنا بودن کل سناریو را عیان میکند. دوما ادعا شده حمله با هدف آزادی او بوده اما محافظانش کشته شدهاند! کدام عقل سلیمی میپذیرد که با کشتن تیم حفاظت یک شخصیت، او را آزاد کنند؟ مگر سیستم امنیتی با کشته شدن چند نفر قفل میشود؟ بلافاصله افراد دیگری جایگزین میشوند. این سناریو به قدری احمقانه است که مرغ پخته را هم به خنده میاندازد. ۳. پروپاگاندای کثیف و نفرتپراکنی سیستماتیک سر تا پای این گزارش، بازنشر اتهامات واهی، تکرار ترجیعبندهای قدیمی علیه احمدینژاد و نفرتپراکنی عریان است. این حجم از خشم کنترلنشده در واژگان متن، به وضوح نشان میدهد که هدف نیویورک تایمز اطلاعرسانی نبوده، بلکه تخریب چهره و ترور شخصیت احمدینژاد با هدایت نویسندهای کاملاً مغرض است. ۴. عملیات فریب برای نجات جریان غربگرا این گزارش دقیقاً زمانی منتشر میشود که افشاگریها و اسناد متعددی از تلاشهای واشنگتن برای احیا و به قدرت رساندن مجدد تیم روحانی و ظریف برملا شده است. نیویورک تایمز و فصیحی (که پیوند نزدیکی با حلقههای اصلاحطلبان دارند) با این شاهکارِ فانتزی، به دنبال یک «عملیات فریب» هستند؛ آنها میخواهند با ایجاد یک دوقطبی جعلی و فضاسازی پیرامون احمدینژاد، اخبار مربوط به تلاش آمریکا برای مهندسی سیاسی به نفع جریان متبوع خود را لوث کرده و تحتالشعاع قرار دهند. ۵. فرضیه معقول احتمالی اگر و تنها اگر فرض کنیم چنین حمله و تحرکی از سوی آمریکا و اسرائیل رخ داده و هدف آن ترور نبوده است، تنها یک تحلیل معقول باقی میماند: حماقت و محاسبات غلط واشنگتن. بر فرض صحت این احتمال، آنها در خیال خام خود تصور میکردند احمدینژاد به خاطر انتقادات، گلایهها و مرزبندیهای سیاسیاش با ساختار قدرت، با کمترین جرقهای دست به آشوب، شورش و ناامن کردن کشور میزند. اما این فرضیه، نشانه بلاهت محض طراحان غربی است. کارنامه احمدینژاد ثابت کرده که او برخلاف رقبای سیاسیاش، هرگز فردی قدرتطلب نبوده که امنیت و منافع ملی ایران را فدای صندلی قدرت کند؛ او بارها نشان داده که منافع مردم و ثبات کشور خط قرمز اوست، جریانی که نیویورک تایمز و حامیان داخلیاش هرگز توان درک آن را ندارند. 🟩🟥@NasymeBahar | #Aboozar
توییت "مهدی حسن" مجری معرف آمریکایی«ظاهراً طرح آمریکا و اسرائیل برای تغییر حاکمیت در ایران در ابتدای این جنگ، جایگزین کردن خامنهای با… محمود احمدینژاد بود! دیوانهوارترین داستانی که امروز خواهید خواند.»
@ahmadinejad_havadaran
۱۶۳۲
تحلیل علی علیزاده از اهداف مقاله نیویورکتایمز و موج رسانهای جریانات فاسد سياسی در چند روز اخیرآیا ایده انتخاب شدن دکتر احمدی نژاد به عنوان رهبر، مسیری برای ایجاد شکاف در سپهر سياست کشور پیرامون #محبوبترین شخصیت سياسی کشور است یا اهداف دیگری را دنبال میکند؟علت استقبال جریان های اصلاحطلب و لیبرال از این مقاله طی روزهای اخیر چیست؟@ahmadinejad_havadaran
۵۱از کانال رویائ ایرانی/محمد صادق شهبازی@jomhooriبمب دودزا برای انحراف از نقشه اصلی: در راستای انتشار مقاله نیویورک تایمز علیاکبر_ابوالحسنی استاد فیزیک دانشگاه صنعتی شریفمقاله اخیر نیویورکتایمز به قلم مشترک مارک مازتی (رابط سیا)، جولیان بارنز (رابط پنتاگون)، رونن برگمن (تئوریسین ترورهای موساد) و فرناز فصیحی (خبرنگار نیویورکتایمز، که سوابق نزدیکی وی با شبکه نایاک و تیم رسانهای محمدجواد ظریف در دوران مذاکرات برجام همواره مورد توجه تحلیلگران امنیتی بوده است)، فراتر از یک گزارش خبری، یک «برآورد (سازی) اطلاعاتی مشترک (سیا-موساد-پنتاگون-نفوذ)» برای مدیریت ادراک نخبگان در ایران است. ترکیب این نویسندگان نشان میدهد که واشینگتن و تلآویو برای حفاظت از دستاوردهای «جریان نفوذ»، سنگینترین توپخانه رسانهای خود را به میدان آوردهاند. احمدینژاد؛ «نارنجک دودزا» برای انحراف افکار عمومی:ادعای حمایت اسرائیل از احمدینژاد، یک آدرس غلط راهبردی است. هدف، ایجاد یک «سیبل کاذب» با یک روایت کاریکاتورگونه است تا توجهات از عناصر داخلی کودتای نافرجام دی ۱۴۰۴ منحرف شود. در حالی که برخی رسانهها از جمله گزارش لو فیگارو (فوریه ۲۰۲۶) و Euractiv (ژانویه ۲۰۲۶) صراحتاً از تلاش جریان اصلاحات و اعتدال برای تغییر ساختار حاکمیت و به حاشیه راندن رهبری پرده برداشتهاند، نیویورکتایمز مأموریت یافته تا با «لولوآفرینی» از احمدینژاد، چهرههای مورد حمایت این جریان یعنی امثال روحانی و ظریف را به عنوان «تنها گزینههای عقلانی» سفید کند.
حفاظت از شاهمهره؛ پیشنیاز کودتای دوم:پس از شکست کمپین نظامی ترامپ و ترور مشکوک علی لاریجانی در اسفند ۱۴۰۴ (به عنوان یکی از مانعهای اصلی توافقات پنهانی)، جریان نفوذ به شدت در موضع ضعف (و شاید سکوت خودخواسته) قرار گرفت. مقاله ظریف در Foreign Affairs (آوریل ۲۰۲۶) با عنوان «پیروزی را بپذیرید»، قطعه اول پازل بود که پیشنهاد عقبنشینی در اوج قدرت را میداد. اکنون، مقاله نیویورکتایمز با قلم برگمن- مازتی- فصیحی، قطعه دوم است؛ این مقاله میخواهد به حاکمیت – یا شاید افکار عمومی- القا کند که اگر با طرح تسلیم ظریف موافقت نشود، بَدیل آن کودتای اسرائیلی احمدینژاد خواهد بود!هدفگیری رهبری جدید در دوران گذار: تحلیلگران معتقدند این حجم از خبرسازی، بخشی از پروژه «انسداد راهبری» (Strategic Paralysis) برای رهبری نظام آیتالله سید مجتبی خامنهای است. دشمن که از تثبیت قدرت توسط رهبری جدید (با تکیه بر پیروزیهای نظامی اخیر) هراس دارد، قصد دارد با ترکیب «فشار اقتصادی»، «روایت سازی امنیتی» و «نسخه نویسی تسلیمِ» توسط جریان نفوذ، حاکمیت را به عقبنشینی وادار کند. این نسخه به روزشدهی همان پروژهای است که The Atlantic در ژوئن ۲۰۲۵ با تیتر «شمارش معکوس برای دوران خامنهای» پیشبینی کرده بود و اکنون در قالب یک «کودتای نرم اقتصادی-رسانهای» دنبال میشود.امروز باید در مقابل فریبِ روایت سازیهای جعلی مراقب و هوشیار باشیم. مقاله اخیر نیویورک تایمز، «سپر» رسانهای برای «ارکان داخلی» عملیاتی است که رهبری شهید انقلاب در ۱۲ بهمن ۱۴۰۴ آن را صراحتاً یک «کودتا» نامیدند. هدف نهایی، نه به قدرت رساندن احمدینژاد (فارغ از درست و غلط عملکرد او یا موضع حال او نسبت به غرب و نظام)، بلکه بازگرداندن عناصر اصلی است که به تعبیر رهبر شهید، اختلال محاسباتی دارند و تنها راه را تن دادن به خواستههای غرب میبینند، به منظومه قدرت و نقشه سیاسی و تحمیل سند تسلیم در لحظه پیروزی تاریخی ایران بر نظام استعماری (سایس-پیکو) است. پیوست مستندات جهت مطالعه بیشتر:۱. Le Figaro (Feb 2026): گزارش تلاش برای برکناری رهبری پیش از اوج اعتراضات
۲. Euractiv (Jan 2026): درخواست محرمانه اصلاحطلبان برای کنارهگیری نظام۳. Foreign Affairs (April 2026): مقاله محمدجواد ظریف؛ پیشنهاد عقبنشینی استراتژیک۴. Ynetnews (Feb 2026): تحلیل تلاش برای تغییر ساختار قدرت در ایران.۵. Atlantic (June 2025): جزئیات نقشه برای به حاشیهراندن (آیت الله) خامنهای
@ahmadinejad_havadaran
۱۳۱۰
دروغی دیگر علیه دکتر احمدی نژاد که خنثی شد!اخیرا جواد منصوری سفیر سابق ایران در چین درباره مراسم افتتاح سد طالقان در ۵ شهریور ۱۳۸۵ ادعای کذبی مطرح کرد. به گفته ایشان سدی که توسط چینی ها ساخته شده بود، توسط آقای احمدی نژاد به عنوان دستاورد جوانان ایران یاد شده و مهندسان چینی را از محل پروژه خارج کرده بودند تا ساخت آن به اسم داخل تمام شود.با مراجعه به آرشیو سایت ریاست جمهوری مشاهده میشود دکتر احمدینژاد در مراسم رسما از سفیر چین و پیمانکار چینی قدردانی کرده است.
به نقل از پایگاه خبری دولت بهار
@ahmadinejad_havadaran
۱۱
بازخوانی ۱۶ خرداد سال ۱۳۸۸گلچینی از مناظره دکتر احمدی نژاد با کروبی برای نسل جوانی که آن روزها را ندیدهاند و از دکتر احمدی نژاد جز آنچه رسانههای فراگیر منتشر میکنند، به گوششان نرسیده است.
#بازتاب_حقیقت
@ahmadinejad_havadaran
۱۸۲
همه ما یک "میرحسین" درون داریم که اگه تربیتش نکنیم و اداره زندگی و شخصیتمونو بهش بسپاریم، ممکنه یک روز به خودمون بیایم و ببینیم در ۶۸ سالگی مثل کودکی که در یک رقابت شکست خورده ولی شکست خود را نمیپذیرد، رفتار میکنیم. کودکی بی ادب که ابایی ندارد بگوید "یا من بازی یا بازی تعطیله!"بله، بازی تعطیله حتی اگه ۸۵٪ مردم در یک تصمیم مشارکت کرده باشن و من ۱۳ میلیون کمتر رای آورده باشم!آن وقت حتی اگه روشنفکرترین زن ایران لقب گرفته باشی، کودکانه استدلال میکنی که مگه ممکنه "آذربایجانی ها و ترک زبان ها" فرزند خود را رها کنن و "لُر ها" به کسی غیر از داماد خود رای بدن؟!پس ای تحریمها و قطعنامه ها، ایران را بگیرید و خون این مردم را بمکید تا بفهمن "بازی تعطیله" یعنی چی! من صدای مخالفت خود را به گوش همه میرسونم؛ من میرحسین موسوی هستم و برنده قطعی با نسبت آراء بسیار بالا اینجانب هستم، حتی قبل از پایان انتخابات!من همیشه برندهام!
۲۳ خرداد ماه؛ سالروز خیانت به اراده ملی ایران در انتخابات سال ۱۳۸۸@ahmadinejad_havadaran
۲۳۴۴۲۱