من تک تک شما را میشناسم. شاید هر آن زیر و روکشی که شما اسمش را زرنگ بازی میگذارید نشناسم، شاید خودتان هم ندانید که این زرنگ بازی هاتان معنایش چیست و شاید حتی خودتان را در نهایت راستی و درستی تصور کنید اما هزینهاش برای من یک مواجهه است. فقط یک مواجهه.
۴
Aquarium Notes تصویر
تصویرگفتار مربوط به نوامبر ۲۰۲۵
تنها راهی که از نظر تئوریک ممکن بهنظر میرسد، ساختن حکومت اتحادیهای است: اتحادیهای خاورمیانهای که در آن نقش دولتِ ایرانی پررنگ باشد؛ جایی که با یک «چسب بزرگتر»، چسبهای کوچکتر را نگه دارند، وحدتی در کثرت ایجاد کنند، ادارات محلی–استانی شکل بگیرد و از تهران تا اورشلیم پیوند ساختاری ایجاد شود. فقط در چنین ساختاری است که میتوان از نظر نظری، امکان ایجاد نظم را تصور کرد.اما این طرح، در عمل ناممکن است. ساختن دولت اتحادیهای نیازمند نهاد، تاریخ، مرکزیت سیاسی، شبکه اجتماعی پایدار و توان مدیریت تضادهاست؛ و هیچکدام از اینها در جامعه ایران یا در منطقه وجود ندارد. در غیاب توارث نهادی و با حضور طبقه حاکمه فاسد، اتحادیه سیاسی فقط یک طرح کاغذی است؛ نه امکان اجرا دارد و نه ظرفیت اجتماعیاش موجود است.همین نگاه خیالی است که باعث میشود «بلندنظران»، «گردنفرازان»، «گیسوکمندان» و سایر «احزاب خیالی» ساخته شوند؛ اسامی مضحکی که بیشتر شبیه لطیفهاند تا حزب. احزابی که نه پایه اجتماعی دارند، نه عمق تاریخی، نه سنت سیاسی، نه برنامه و نه بنیان نظری؛ فقط نامهایی توخالیاند که قرار است «نهاد سیاسی» را تقلید کنند. نه می تواند الگوی سوریه را تکرار کند، نه الگوی عراق را، نه قادر است مدل آمریکایی یا مدل اتحادیهای را پیاده کند و نه طبقه حاکمه حاضر است کوچکترین عقبنشینی بدون تضمین داشته باشد. این تضادها و شکافها، همان پایه ی بازی خطرناک، پرتنش و سراسر بیثباتِ امروز ایران است.
در نهایت، این بحران از آنجا ناشی میشود که در صحنه قدرت، هیچ فرد باسواد، ریشهدار و برخوردار از شخصیت و هویت سیاسی واقعی حضور ندارد. هیچیک از چهرههایی که امروز در مصدر قدرت قرار گرفتهاند، نه بزرگ قومیاند، نه عقلای جامعه ای و نه نمایندگانِ هیچ سنتی؛ اینها صرفاً چهرههاییاند که ساخته و پرداخته شدهاند، از سکوهایی پرتاب شدهاند، بدون ریشه، بدون خانواده تاریخی، بدون عمق و بدون شخصیت. جامعهای که چنین افرادی را بر مصدر کار مینشاند، طبعاً نه میتواند نهاد بسازد، نه حکومت مؤسساتی ایجاد کند، نه انتخابات واقعی برپا کند و نه هیچ مدل حکمرانی پایداری سامان دهد.اینجاست که تمامیتِ قورمپوزیسیون پیش چشم می آید. همان مخالفخوانهایی که در میدانهایی بازی میکنند که خودِ نظام طراحی کرده است. اکنون که روایت رسمی نظام فروریخته است، این ساختار بهتمامی دستوپا میزند تا روایتهای جدیدی برای پر کردن خلأ قدرت بسازد؛ اما این تلاشها، بهجای ایجاد معنا، تنها بر عمق بحران میافزاید. بازیگران این روایت سازی همانا قورومپوزسیون است.قورومپوزسیونی که در طول 47 سال هنوز نفهمیده است جمهوری اسلامی، برخلاف ادعا، هرگز یک نظام ایدئولوژیکِ تبیینشده نبوده است؛ نه از دل انقلابی برآمده، نه ایدئولوژی منسجمی داشته و نه دشمنی واقعی را شناسایی کرده است. این نظام برساخته دست آمریکا است؛ نقشی اساسی در تثبیت مرزهای اسرائیل ایفا کرده و اساساً «ایدئولوژینمایی» آن، بخشی از همان طراحی جهانی است. حتی پاییز ۱۳۵۷ «صدای انقلاب شما را شنیدم» چیزی بیش از یک نمایش نبود؛ نمایشی برای تبدیل بحران انتقال قدرت به چیزی شبیه به «انقلاب مردمی».
یادداشت کامل:
اصلِ داستانمتن مستند شده در آبان ماه ۱۴۰۴
https://ble.ir/aquariumnotes/1605615997460228784/1774785472509
تنها راهی که از نظر تئوریک ممکن بهنظر میرسد، ساختن حکومت اتحادیهای است: اتحادیهای خاورمیانهای که در آن نقش دولتِ ایرانی پررنگ باشد؛ جایی که با یک «چسب بزرگتر»، چسبهای کوچکتر را نگه دارند، وحدتی در کثرت ایجاد کنند، ادارات محلی–استانی شکل بگیرد و از تهران تا اورشلیم پیوند ساختاری ایجاد شود. فقط در چنین ساختاری است که میتوان از نظر نظری، امکان ایجاد نظم را تصور کرد.اما این طرح، در عمل ناممکن است. ساختن دولت اتحادیهای نیازمند نهاد، تاریخ، مرکزیت سیاسی، شبکه اجتماعی پایدار و توان مدیریت تضادهاست؛ و هیچکدام از اینها در جامعه ایران یا در منطقه وجود ندارد. در غیاب توارث نهادی و با حضور طبقه حاکمه فاسد، اتحادیه سیاسی فقط یک طرح کاغذی است؛ نه امکان اجرا دارد و نه ظرفیت اجتماعیاش موجود است.همین نگاه خیالی است که باعث میشود «بلندنظران»، «گردنفرازان»، «گیسوکمندان» و سایر «احزاب خیالی» ساخته شوند؛ اسامی مضحکی که بیشتر شبیه لطیفهاند تا حزب. احزابی که نه پایه اجتماعی دارند، نه عمق تاریخی، نه سنت سیاسی، نه برنامه و نه بنیان نظری؛ فقط نامهایی توخالیاند که قرار است «نهاد سیاسی» را تقلید کنند. نه می تواند الگوی سوریه را تکرار کند، نه الگوی عراق را، نه قادر است مدل آمریکایی یا مدل اتحادیهای را پیاده کند و نه طبقه حاکمه حاضر است کوچکترین عقبنشینی بدون تضمین داشته باشد. این تضادها و شکافها، همان پایه ی بازی خطرناک، پرتنش و سراسر بیثباتِ امروز ایران است.
در نهایت، این بحران از آنجا ناشی میشود که در صحنه قدرت، هیچ فرد باسواد، ریشهدار و برخوردار از شخصیت و هویت سیاسی واقعی حضور ندارد. هیچیک از چهرههایی که امروز در مصدر قدرت قرار گرفتهاند، نه بزرگ قومیاند، نه عقلای جامعه ای و نه نمایندگانِ هیچ سنتی؛ اینها صرفاً چهرههاییاند که ساخته و پرداخته شدهاند، از سکوهایی پرتاب شدهاند، بدون ریشه، بدون خانواده تاریخی، بدون عمق و بدون شخصیت. جامعهای که چنین افرادی را بر مصدر کار مینشاند، طبعاً نه میتواند نهاد بسازد، نه حکومت مؤسساتی ایجاد کند، نه انتخابات واقعی برپا کند و نه هیچ مدل حکمرانی پایداری سامان دهد.اینجاست که تمامیتِ قورمپوزیسیون پیش چشم می آید. همان مخالفخوانهایی که در میدانهایی بازی میکنند که خودِ نظام طراحی کرده است. اکنون که روایت رسمی نظام فروریخته است، این ساختار بهتمامی دستوپا میزند تا روایتهای جدیدی برای پر کردن خلأ قدرت بسازد؛ اما این تلاشها، بهجای ایجاد معنا، تنها بر عمق بحران میافزاید. بازیگران این روایت سازی همانا قورومپوزسیون است.قورومپوزسیونی که در طول 47 سال هنوز نفهمیده است جمهوری اسلامی، برخلاف ادعا، هرگز یک نظام ایدئولوژیکِ تبیینشده نبوده است؛ نه از دل انقلابی برآمده، نه ایدئولوژی منسجمی داشته و نه دشمنی واقعی را شناسایی کرده است. این نظام برساخته دست آمریکا است؛ نقشی اساسی در تثبیت مرزهای اسرائیل ایفا کرده و اساساً «ایدئولوژینمایی» آن، بخشی از همان طراحی جهانی است. حتی پاییز ۱۳۵۷ «صدای انقلاب شما را شنیدم» چیزی بیش از یک نمایش نبود؛ نمایشی برای تبدیل بحران انتقال قدرت به چیزی شبیه به «انقلاب مردمی».
یادداشت کامل:
اصلِ داستانمتن مستند شده در آبان ماه ۱۴۰۴
https://ble.ir/aquariumnotes/1605615997460228784/1774785472509
تفوگُهنامه_ایران_و_آمریکا؛_از_دختران_قوچان_تا_دختران_میناب.pdf
۵۳۸.۲۵ کیلوبایت
تفوگُهنامه ایران و آمریکا؛ از دختران قوچان تا دختران میناب
از سری: من گناهکارترینم
امیدوارم این صدا به آنجایی که باید برسد، برسد. امیدوارم بفهمند آن جبر تاریخی بود که اخدود خاموشیکشی برایتان رخ بدهد، که بفهمید نه آن ج*دوزاری پهلوی صد و پنجاه هزار نیروی نظامی داشت، نه آن جمهوری اسلامی بیپدرومادر که برادر تو، دوست تو را به اسم اسرائیلی کشت، سر سازش و رفاقتی با تو داشت؛ که چهبسا همین امروز رفت با اسرائیل بست. در صورتی که سه ماه پیش تو را به جرم همکاری با اسرائیل کف خیابان با دوشکا پارهپاره کرد. با برادر تو همین کار کرد، در زندانها اعدام کرد.
اگر قبلاً آخیز کوردوار را گوش میدادی، قربانی هیچ و پوچت میکرد؟ حداقل گوش بده تا بدانی برای چه باید بجنگی، برای چه باید حالت بد باشد. برای چه باید زندگی کنی و اعصابت خرد باشد. برای چیز ارزشمندی زندگی کن و مبارزه کن که به زندگی پر از دردت ارزش، هویت، عزت بدهد. تا تو نمیدانی اسم ایران چیست، اصلاً نمیدانی ایران چیست، اصلاً نمیدانی چرا ایران است، بیا بنشین گوش کن که خودت را قربانی هیچ و پوچ نکنی.
امضا: ئاخیزی کوردهواری سهربهخو - احمد اسماعیلی- خرداد 1405
از سری: من گناهکارترینم
امیدوارم این صدا به آنجایی که باید برسد، برسد. امیدوارم بفهمند آن جبر تاریخی بود که اخدود خاموشیکشی برایتان رخ بدهد، که بفهمید نه آن ج*دوزاری پهلوی صد و پنجاه هزار نیروی نظامی داشت، نه آن جمهوری اسلامی بیپدرومادر که برادر تو، دوست تو را به اسم اسرائیلی کشت، سر سازش و رفاقتی با تو داشت؛ که چهبسا همین امروز رفت با اسرائیل بست. در صورتی که سه ماه پیش تو را به جرم همکاری با اسرائیل کف خیابان با دوشکا پارهپاره کرد. با برادر تو همین کار کرد، در زندانها اعدام کرد.
اگر قبلاً آخیز کوردوار را گوش میدادی، قربانی هیچ و پوچت میکرد؟ حداقل گوش بده تا بدانی برای چه باید بجنگی، برای چه باید حالت بد باشد. برای چه باید زندگی کنی و اعصابت خرد باشد. برای چیز ارزشمندی زندگی کن و مبارزه کن که به زندگی پر از دردت ارزش، هویت، عزت بدهد. تا تو نمیدانی اسم ایران چیست، اصلاً نمیدانی ایران چیست، اصلاً نمیدانی چرا ایران است، بیا بنشین گوش کن که خودت را قربانی هیچ و پوچ نکنی.
امضا: ئاخیزی کوردهواری سهربهخو - احمد اسماعیلی- خرداد 1405
۱