بیتباران حاکم بر این سرزمین!
بخشی از کلام مکتوب شده پیمان حیدری به تاریخ جنگ داخلی نخبگانی ۱۴۰۴ منتهی به ۱۴۰۵ در پوشش جنگ میهنی و مداخله ارباب آمریکایی
ما با این افسانهها بارهای بار روبرو شدهايم و بارهای بار این لاطائلات را شنیدهایم که در این سرزمین سابقه دیوانسالاری هزاران ساله موجود است. از رجال سیاسی در دستگاههای تاریخ جعلی خواندهایم، از خاندان برامکه در دستگاه خلافت عباسی ناموجود، از خواجه نظامالملک در دستگاه سلاجقه، حسنک وزیر و از اصطلاحات پرطمطراقی که بارها از طرف چهرههای مختلفی پیش کشیده شدهاند؛که سیاست در این سرزمین دستگاه دیوانسالاری بر پا کرده و رجلان سیاسی پرورش داده است.
در نبود معیاری درست رجاله بودن و رجل بودن نزد این افراد ثابت نبوده است چون هیچگاه مردمی وجود نداشته؛ چون مردمی به ظهور نرسیده بود؛ و چون این افراد که توسط دستگاه حاکم بولد و معرفی میشدند، به مقام میرسیدند، نام پیدا میکردند، نهایت داشتهشان تسلط به یک زبان خارجی یا تحصیل در یک دانشگاه خارجی بود. این داشته و اتصالات متعاقب دال بر سیاسی بودن و رجل بودن آنها تلقی میشد و میشود.
بررسی این تاریخ به ما ثابت میکند عدهای رجاله با تمام صفات ناشایست در پستهای مهمی در سرزمین ما قرار میگیرند و همین را در گوش مردم زمزمه میکنند که چون اینها انسانهای سیاسی و دانا هستند، بر مسند امور قرار گرفتهاند اما وقتی با هرکدام روبرو میشوید به جز مشتی یاوه گوی و رجاله چیز دیگری نمیبینید؛ گو اینکه در تاریخ معاصر در این سرزمین یک رجل سیاسی موجود نیست، مشتی ترسو، برساخته، بیهویت و احمق بر سرنوشت این مردم حاکمند، ففط چون ارباب دارند. یک ارباب بزرگ! و مردمی که در این سرزمین هیچ موجودیتی ندارند، تا اینکه ما در موقعیت مردم بودگی خود ایستادیم و گفتیم مردم عقبمانده، فقیر، بیچیز، نادان و جاهل نیستند تا شما متخصصین مردم را آگاه کنید.
سرزمین ما در ید مشتی بیتبار وارداتی، در اشغال بیگانگان و کورپوریشن یهود ایرانی است
و
کسی که میخواهد مردم باشد میداند که بیقدرت شده است، میداند از همه چیز ساقط شده است، میداند که از مقام انسانیاش تنزیل داده شده و هیچ وِردِ جادویی هم نمیتواند جای قدرت از دست رفته را بگیرد.
مروری بر سالیان اعلام بیطرفی ارتش که بعدها به نام پیروزی انقلاب 57 نام گرفت برای اثبات آن است که در این مملکت رجل سیاسی وجود نداشته است؛ کسانی که هیچ ندارند و اطرافیان آنها هم چاپلوسان و تملق گویانند، و کسانی که بر مسند امور قرار گرفتهاند و بیت رهبری که از خلالِ مستند غیررسمی پرده از چهرههای آنها برداشت.
با رجوع به قطعاتی از تاریخ شفاهی کریم سنجابی و شاهپور بختیار، کسانی که در بهبوهه پارادایم شیفت 57، هر کدام در سمت و سویی قرار داشتند، میتوان پرده از آنچه که شما فکر میکنید در زمان حاضر نیز در حال وقوع است، برداشت.
باید توضیح داد که ما در سرزمینی، زندگی میکنیم که مردمانش به شهرهای برساخته 200 سال اخیر کوچ داده شدهاند، از پیوندها و ارتباطات طبیعی خود گسسته اند، در شهرها به گمنامی و به بیارزشی رسیدند، از مالکیت ساقط شدند و به زائده های درون شهرها بدل شدند؛ مستمری بگیران، گدایان درگاه ارباب، بی همه چیزانی که تحت تاثیر بمباران دستگاههای میدیایی و ابزارهایی که حاکمیت در دست دارد، به وضعیت غیبی رسیدهاند.
این رجالهها تحت عنوان رهبران سیاسی، در نهادهای مکنده خونِ مردمان این سرزمین، احزاب، نهادها، سازمانها، گروههایی که همگی بر علیه مردمان این سرزمین سوگند خورده اند تا نابودی مطلقشان.
امضا: ئاخیزی کوردوار سربخو۱۴۰۵
بخشی از کلام مکتوب شده پیمان حیدری به تاریخ جنگ داخلی نخبگانی ۱۴۰۴ منتهی به ۱۴۰۵ در پوشش جنگ میهنی و مداخله ارباب آمریکایی
ما با این افسانهها بارهای بار روبرو شدهايم و بارهای بار این لاطائلات را شنیدهایم که در این سرزمین سابقه دیوانسالاری هزاران ساله موجود است. از رجال سیاسی در دستگاههای تاریخ جعلی خواندهایم، از خاندان برامکه در دستگاه خلافت عباسی ناموجود، از خواجه نظامالملک در دستگاه سلاجقه، حسنک وزیر و از اصطلاحات پرطمطراقی که بارها از طرف چهرههای مختلفی پیش کشیده شدهاند؛که سیاست در این سرزمین دستگاه دیوانسالاری بر پا کرده و رجلان سیاسی پرورش داده است.
در نبود معیاری درست رجاله بودن و رجل بودن نزد این افراد ثابت نبوده است چون هیچگاه مردمی وجود نداشته؛ چون مردمی به ظهور نرسیده بود؛ و چون این افراد که توسط دستگاه حاکم بولد و معرفی میشدند، به مقام میرسیدند، نام پیدا میکردند، نهایت داشتهشان تسلط به یک زبان خارجی یا تحصیل در یک دانشگاه خارجی بود. این داشته و اتصالات متعاقب دال بر سیاسی بودن و رجل بودن آنها تلقی میشد و میشود.
بررسی این تاریخ به ما ثابت میکند عدهای رجاله با تمام صفات ناشایست در پستهای مهمی در سرزمین ما قرار میگیرند و همین را در گوش مردم زمزمه میکنند که چون اینها انسانهای سیاسی و دانا هستند، بر مسند امور قرار گرفتهاند اما وقتی با هرکدام روبرو میشوید به جز مشتی یاوه گوی و رجاله چیز دیگری نمیبینید؛ گو اینکه در تاریخ معاصر در این سرزمین یک رجل سیاسی موجود نیست، مشتی ترسو، برساخته، بیهویت و احمق بر سرنوشت این مردم حاکمند، ففط چون ارباب دارند. یک ارباب بزرگ! و مردمی که در این سرزمین هیچ موجودیتی ندارند، تا اینکه ما در موقعیت مردم بودگی خود ایستادیم و گفتیم مردم عقبمانده، فقیر، بیچیز، نادان و جاهل نیستند تا شما متخصصین مردم را آگاه کنید.
سرزمین ما در ید مشتی بیتبار وارداتی، در اشغال بیگانگان و کورپوریشن یهود ایرانی است
و
کسی که میخواهد مردم باشد میداند که بیقدرت شده است، میداند از همه چیز ساقط شده است، میداند که از مقام انسانیاش تنزیل داده شده و هیچ وِردِ جادویی هم نمیتواند جای قدرت از دست رفته را بگیرد.
مروری بر سالیان اعلام بیطرفی ارتش که بعدها به نام پیروزی انقلاب 57 نام گرفت برای اثبات آن است که در این مملکت رجل سیاسی وجود نداشته است؛ کسانی که هیچ ندارند و اطرافیان آنها هم چاپلوسان و تملق گویانند، و کسانی که بر مسند امور قرار گرفتهاند و بیت رهبری که از خلالِ مستند غیررسمی پرده از چهرههای آنها برداشت.
با رجوع به قطعاتی از تاریخ شفاهی کریم سنجابی و شاهپور بختیار، کسانی که در بهبوهه پارادایم شیفت 57، هر کدام در سمت و سویی قرار داشتند، میتوان پرده از آنچه که شما فکر میکنید در زمان حاضر نیز در حال وقوع است، برداشت.
باید توضیح داد که ما در سرزمینی، زندگی میکنیم که مردمانش به شهرهای برساخته 200 سال اخیر کوچ داده شدهاند، از پیوندها و ارتباطات طبیعی خود گسسته اند، در شهرها به گمنامی و به بیارزشی رسیدند، از مالکیت ساقط شدند و به زائده های درون شهرها بدل شدند؛ مستمری بگیران، گدایان درگاه ارباب، بی همه چیزانی که تحت تاثیر بمباران دستگاههای میدیایی و ابزارهایی که حاکمیت در دست دارد، به وضعیت غیبی رسیدهاند.
این رجالهها تحت عنوان رهبران سیاسی، در نهادهای مکنده خونِ مردمان این سرزمین، احزاب، نهادها، سازمانها، گروههایی که همگی بر علیه مردمان این سرزمین سوگند خورده اند تا نابودی مطلقشان.
امضا: ئاخیزی کوردوار سربخو۱۴۰۵
۲۱من تک تک شما را میشناسم. شاید هر آن زیر و روکشی که شما اسمش را زرنگ بازی میگذارید نشناسم، شاید خودتان هم ندانید که این زرنگ بازی هاتان معنایش چیست و شاید حتی خودتان را در نهایت راستی و درستی تصور کنید اما هزینهاش برای من یک مواجهه است. فقط یک مواجهه.
۴
Aquarium Notes تصویر
تصویرگفتار مربوط به نوامبر ۲۰۲۵
تنها راهی که از نظر تئوریک ممکن بهنظر میرسد، ساختن حکومت اتحادیهای است: اتحادیهای خاورمیانهای که در آن نقش دولتِ ایرانی پررنگ باشد؛ جایی که با یک «چسب بزرگتر»، چسبهای کوچکتر را نگه دارند، وحدتی در کثرت ایجاد کنند، ادارات محلی–استانی شکل بگیرد و از تهران تا اورشلیم پیوند ساختاری ایجاد شود. فقط در چنین ساختاری است که میتوان از نظر نظری، امکان ایجاد نظم را تصور کرد.اما این طرح، در عمل ناممکن است. ساختن دولت اتحادیهای نیازمند نهاد، تاریخ، مرکزیت سیاسی، شبکه اجتماعی پایدار و توان مدیریت تضادهاست؛ و هیچکدام از اینها در جامعه ایران یا در منطقه وجود ندارد. در غیاب توارث نهادی و با حضور طبقه حاکمه فاسد، اتحادیه سیاسی فقط یک طرح کاغذی است؛ نه امکان اجرا دارد و نه ظرفیت اجتماعیاش موجود است.همین نگاه خیالی است که باعث میشود «بلندنظران»، «گردنفرازان»، «گیسوکمندان» و سایر «احزاب خیالی» ساخته شوند؛ اسامی مضحکی که بیشتر شبیه لطیفهاند تا حزب. احزابی که نه پایه اجتماعی دارند، نه عمق تاریخی، نه سنت سیاسی، نه برنامه و نه بنیان نظری؛ فقط نامهایی توخالیاند که قرار است «نهاد سیاسی» را تقلید کنند. نه می تواند الگوی سوریه را تکرار کند، نه الگوی عراق را، نه قادر است مدل آمریکایی یا مدل اتحادیهای را پیاده کند و نه طبقه حاکمه حاضر است کوچکترین عقبنشینی بدون تضمین داشته باشد. این تضادها و شکافها، همان پایه ی بازی خطرناک، پرتنش و سراسر بیثباتِ امروز ایران است.
در نهایت، این بحران از آنجا ناشی میشود که در صحنه قدرت، هیچ فرد باسواد، ریشهدار و برخوردار از شخصیت و هویت سیاسی واقعی حضور ندارد. هیچیک از چهرههایی که امروز در مصدر قدرت قرار گرفتهاند، نه بزرگ قومیاند، نه عقلای جامعه ای و نه نمایندگانِ هیچ سنتی؛ اینها صرفاً چهرههاییاند که ساخته و پرداخته شدهاند، از سکوهایی پرتاب شدهاند، بدون ریشه، بدون خانواده تاریخی، بدون عمق و بدون شخصیت. جامعهای که چنین افرادی را بر مصدر کار مینشاند، طبعاً نه میتواند نهاد بسازد، نه حکومت مؤسساتی ایجاد کند، نه انتخابات واقعی برپا کند و نه هیچ مدل حکمرانی پایداری سامان دهد.اینجاست که تمامیتِ قورمپوزیسیون پیش چشم می آید. همان مخالفخوانهایی که در میدانهایی بازی میکنند که خودِ نظام طراحی کرده است. اکنون که روایت رسمی نظام فروریخته است، این ساختار بهتمامی دستوپا میزند تا روایتهای جدیدی برای پر کردن خلأ قدرت بسازد؛ اما این تلاشها، بهجای ایجاد معنا، تنها بر عمق بحران میافزاید. بازیگران این روایت سازی همانا قورومپوزسیون است.قورومپوزسیونی که در طول 47 سال هنوز نفهمیده است جمهوری اسلامی، برخلاف ادعا، هرگز یک نظام ایدئولوژیکِ تبیینشده نبوده است؛ نه از دل انقلابی برآمده، نه ایدئولوژی منسجمی داشته و نه دشمنی واقعی را شناسایی کرده است. این نظام برساخته دست آمریکا است؛ نقشی اساسی در تثبیت مرزهای اسرائیل ایفا کرده و اساساً «ایدئولوژینمایی» آن، بخشی از همان طراحی جهانی است. حتی پاییز ۱۳۵۷ «صدای انقلاب شما را شنیدم» چیزی بیش از یک نمایش نبود؛ نمایشی برای تبدیل بحران انتقال قدرت به چیزی شبیه به «انقلاب مردمی».
یادداشت کامل:
اصلِ داستانمتن مستند شده در آبان ماه ۱۴۰۴
https://ble.ir/aquariumnotes/1605615997460228784/1774785472509
تنها راهی که از نظر تئوریک ممکن بهنظر میرسد، ساختن حکومت اتحادیهای است: اتحادیهای خاورمیانهای که در آن نقش دولتِ ایرانی پررنگ باشد؛ جایی که با یک «چسب بزرگتر»، چسبهای کوچکتر را نگه دارند، وحدتی در کثرت ایجاد کنند، ادارات محلی–استانی شکل بگیرد و از تهران تا اورشلیم پیوند ساختاری ایجاد شود. فقط در چنین ساختاری است که میتوان از نظر نظری، امکان ایجاد نظم را تصور کرد.اما این طرح، در عمل ناممکن است. ساختن دولت اتحادیهای نیازمند نهاد، تاریخ، مرکزیت سیاسی، شبکه اجتماعی پایدار و توان مدیریت تضادهاست؛ و هیچکدام از اینها در جامعه ایران یا در منطقه وجود ندارد. در غیاب توارث نهادی و با حضور طبقه حاکمه فاسد، اتحادیه سیاسی فقط یک طرح کاغذی است؛ نه امکان اجرا دارد و نه ظرفیت اجتماعیاش موجود است.همین نگاه خیالی است که باعث میشود «بلندنظران»، «گردنفرازان»، «گیسوکمندان» و سایر «احزاب خیالی» ساخته شوند؛ اسامی مضحکی که بیشتر شبیه لطیفهاند تا حزب. احزابی که نه پایه اجتماعی دارند، نه عمق تاریخی، نه سنت سیاسی، نه برنامه و نه بنیان نظری؛ فقط نامهایی توخالیاند که قرار است «نهاد سیاسی» را تقلید کنند. نه می تواند الگوی سوریه را تکرار کند، نه الگوی عراق را، نه قادر است مدل آمریکایی یا مدل اتحادیهای را پیاده کند و نه طبقه حاکمه حاضر است کوچکترین عقبنشینی بدون تضمین داشته باشد. این تضادها و شکافها، همان پایه ی بازی خطرناک، پرتنش و سراسر بیثباتِ امروز ایران است.
در نهایت، این بحران از آنجا ناشی میشود که در صحنه قدرت، هیچ فرد باسواد، ریشهدار و برخوردار از شخصیت و هویت سیاسی واقعی حضور ندارد. هیچیک از چهرههایی که امروز در مصدر قدرت قرار گرفتهاند، نه بزرگ قومیاند، نه عقلای جامعه ای و نه نمایندگانِ هیچ سنتی؛ اینها صرفاً چهرههاییاند که ساخته و پرداخته شدهاند، از سکوهایی پرتاب شدهاند، بدون ریشه، بدون خانواده تاریخی، بدون عمق و بدون شخصیت. جامعهای که چنین افرادی را بر مصدر کار مینشاند، طبعاً نه میتواند نهاد بسازد، نه حکومت مؤسساتی ایجاد کند، نه انتخابات واقعی برپا کند و نه هیچ مدل حکمرانی پایداری سامان دهد.اینجاست که تمامیتِ قورمپوزیسیون پیش چشم می آید. همان مخالفخوانهایی که در میدانهایی بازی میکنند که خودِ نظام طراحی کرده است. اکنون که روایت رسمی نظام فروریخته است، این ساختار بهتمامی دستوپا میزند تا روایتهای جدیدی برای پر کردن خلأ قدرت بسازد؛ اما این تلاشها، بهجای ایجاد معنا، تنها بر عمق بحران میافزاید. بازیگران این روایت سازی همانا قورومپوزسیون است.قورومپوزسیونی که در طول 47 سال هنوز نفهمیده است جمهوری اسلامی، برخلاف ادعا، هرگز یک نظام ایدئولوژیکِ تبیینشده نبوده است؛ نه از دل انقلابی برآمده، نه ایدئولوژی منسجمی داشته و نه دشمنی واقعی را شناسایی کرده است. این نظام برساخته دست آمریکا است؛ نقشی اساسی در تثبیت مرزهای اسرائیل ایفا کرده و اساساً «ایدئولوژینمایی» آن، بخشی از همان طراحی جهانی است. حتی پاییز ۱۳۵۷ «صدای انقلاب شما را شنیدم» چیزی بیش از یک نمایش نبود؛ نمایشی برای تبدیل بحران انتقال قدرت به چیزی شبیه به «انقلاب مردمی».
یادداشت کامل:
اصلِ داستانمتن مستند شده در آبان ماه ۱۴۰۴
https://ble.ir/aquariumnotes/1605615997460228784/1774785472509