ر
روایت چهارسوق از تخریب و مورد اصابت قرار گرفتن دبیرستان علامه حلی ۵ تهران در جنگ رمضان
به دلیل محدودیتهای اینترنتی فایل با کیفیت این روایت را در آپارات چهارسوق تماشا کنید.
چهارسوق را دنبال کنید.
بله | ایتا | تلگرام | اینستاگرام | شاد | سایت
به دلیل محدودیتهای اینترنتی فایل با کیفیت این روایت را در آپارات چهارسوق تماشا کنید.
چهارسوق را دنبال کنید.بله | ایتا | تلگرام | اینستاگرام | شاد | سایت
۸رویداد نوآوریهای آموزشی چهارسوق روایت چهارسوق از تخریب و مورد اصابت قرار گرفتن دبیرستان علامه حلی ۵ تهران در جنگ رمضان به دلیل محدودیتهای اینترنتی فایل با کیفیت این روایت را در آپارات چهارسوق تماشا کنید. چهارسوق را دنبال کنید. بله | ایتا | تلگرام | اینستاگرام | شاد | سایت
روایت چهارسوق از تخریب و مورد اصابت قرار گرفتن دبیرستان علامه حلی ۵ تهران در جنگ رمضان به دلیل محدودیتهای اینترنتی فایل با کیفیت این روایت را در آپارات چهارسوق تماشا کنید. چهارسوق را دنبال کنید. بله | ایتا | تلگرام | اینستاگرام | شاد | سایتبا پیشنهاد به مجله زمینه دیده شدن هرچه بیشتر این محتوا را فراهم کنید
«*معلمان، پایهریز تمدّن نوین هستند؛ چون نیروی انسانیِ شایسته اگر نباشد، تمدّنی به وجود نخواهد آمد*.»۱۳۹۸/۰۲/۱۱این جملهٔ رهبر شهید انقلاب اسلامی، یک توصیهٔ عاطفی نبود. یک واقعیت راهبردی بود. حرفش این بود که اگر میخواهیم آیندهای بسازیم، باید از نیروی انسانی شروع کنیم؛ و نیروی انسانیِ شایسته را هیچ نهادی به جز «نهاد آموزش» و هیچ نقشی به جز «معلم» نمیتواند شکل بدهد. به تعبیر دیگر انسان شایسته فقط برای ساختن تمدن نیست، بلکه خود تمدن استدر چهارسوق، ما سالهاست با این باور پیش رفتهایم که «همافزایی برای تحول» فقط با قرار گرفتن معلمان در مرکز این تحول ممکن خواهد بود. به همین دلیل، تلاش ما همواره معطوف به نشر نوآوریهای بومیِ این معلمان بوده است؛ تا شاید از این رهگذر، امیدآفرینی در فضایی که گاهی ناامیدی در آن حرف اول را میزند، حاصل شود.روز معلم، روزی نیست که در آن صرفا شعار بدهیم. روزی است که یادمان بیاید تمدن، از همین کلاسهای دورافتاده، از همین معلمانی که بیسروصدا کار میکنند و از همین نگاههای خسته و زحمتکش اما امیدوار شروع میشود.نه اغراق و نه تعارف؛ فقط احترام به کسانی که پایهگذارِ تنها سرمایهٔ واقعی این سرزمیناند. معلم عزیز، روزت مبارک. چهارسوق را دنبال کنید.بله | ایتا | تلگرام | اینستاگرام | شاد | سایت
۷۱بازارسال شده از
اولویتهای تحول در آموزشوپرورش پساجنگ محمد آذین آموزشوپرورش امروز با دو مسئله اساسی روبهروست: خلأهای جدی در اهداف و فرسودگی ساختارها. در این ویدئو بهطور کوتاه به برخی از مسائل بنیادین نظام تعلیموتربیت در این دو سطح پرداخته میشود و به تحولاتی که نظام آموزشی در دوره پساجنگ باید به سوی آن حرکت کند اشاره میگردد. از نسبت تربیت با پیشرفت کشور و رابطه نظام تعلیموتربیت با خانواده و ایمان گرفته تا ضرورت اصلاح ساختارهای اجرایی و سازوکارهای تصمیمگیری. گفتوگویی درباره اینکه آموزشوپرورش برای مواجهه با مسائل جدید، به چه تغییراتی نیاز دارد.مشاهده ویدئوی کامل گفتگو:aparat.com/v/yah37u4
بنیاد برهان را دنبال کنید.بله | ایتا | شاد | اینستاگرام | تارنما | آپارات
بازارسال شده از
مدرسهی تعطیل، آیندهی مبهم
محمد آذین
«در طول تعطیلات تابستانی، دانشآموزان را در زمینه هوش مصنوعی آموزش خواهیم داد. میخواهم آنها پیش از امتحانات، در GPT، کلود و ابزارهای مشابه بهترین باشند. همچنین شکافهای یادگیری در طول جنگ را جبران خواهیم کرد.» این کلماتِ وزیر یا رئیسجمهور ما نیست؛ گویندهاش بنیامین نتانیاهوست.
آنچه خواندید فقط یک خبر نیست؛ تصویری از نوع نگاه به آینده است. نگاهی که آموزش را نه موضوعی فرعی، بلکه بخشی از امنیت، قدرت و بقای ملی میبیند. رژیمی درگیر جنگ، همزمان از جبران شکاف یادگیری و آموزش هوش مصنوعی حرف میزند، چون میداند میدان رقابت آینده دور، بیش از آنکه در مرزها شکل بگیرد، در ذهن کودکان و نوجوانان ساخته میشود.
مقایسه وضعیت آموزشی و علمی ایران و رژیم اشغالگر نشان میدهد، هم وضعیت فعلی و هم میزان دغدغهمندی، تحرک و ابتکار برای بهبود شرایط در ایران، در مقایسه با دشمن، نگرانکننده است.
نهتنها پس از پایان جنگ ۱۲روزه برنامهای برای جبران عقبماندگیهای آموزشی تدوین نشد، بلکه با وجود هشدارهای مکرر و ارائه راهکارها، تقریباً هیچ آمادگیای برای مواجهه با شرایط جنگی ایجاد نکردیم. میدانستیم احتمال وقوع دوباره جنگ بالاست و سازوکارهایمان پاسخگو نیست؛ اما اقدام مؤثری انجام ندادیم. انگار پوست موز را جلوی پایمان دیدیم و به مسیرمان ادامه دادیم.
مدارس حتی در استانهای دور از جنگ هم غیرحضوری شدند. در دوره کرونا جزو کشورهایی بودیم که طولانیترین تعطیلی مدارس را تجربه کرد. از یک سو، چون مأموریت آموزشوپرورش همچنان در قالب برگزاری کلاس حضوری تعریف میشود، انگیزه و برنامهریزی مؤثری برای توسعه آموزش مجازی، تلویزیونی و استفاده از ابزارهای نوین شکل نگرفته است. از سوی دیگر، کماهمیت دانستن تعلیموتربیت و نبود نگاه بلندمدت به نقش آموزش در پیشرفت کشور، باعث شده اراده جدی برای بازگشایی مؤثر مدارس وجود نداشته باشد.
بخش زیادی از آموزش مجازی فعلی، نه از نظر زمان، نه کیفیت، نه تعامل و نه اثربخشی، قابل مقایسه با آموزش حضوری استاندارد نیست. نتیجه عدم تدبیر فقط افت تحصیلی نیست؛ بلکه تضعیف تدریجی سواد، مسئولیتپذیری و مهارتهای نسل آینده است. مسئله فقط عقبافتادگی چند فصل درسی نیست؛ مسئله، فرسایش سرمایه انسانی چند نسل کشور است.
این روزها با یک تناقض روبهرو هستیم: هم هزینه میکنیم و هم در عمل نسلی کمسواد و بیانگیزه تربیت میکنیم.
کشوری که آموزش را مسئلهای درجه چندم بداند، ناگزیر آینده، توسعه، سرمایه انسانی، نوآوری و حتی تابآوری اجتماعی خود را تضعیف میکند. آموزشوپرورش باید آینده کشور را تضمین کند. البته رئیسجمهور محترم برخلاف بسیاری از مسئولان ارشد، نسبت به آموزشوپرورش دغدغه داشته و برای آن وقت گذاشته است. اما دغدغه، بدون درک دقیق مسئله، الزاماً به تصمیم درست منجر نمیشود. در این مدت بخش مهمی از تمرکز و منابع حاکمیتی و مردمی، بهجای ارتقای کیفیت یادگیری، بازطراحی آموزشی و توانمندسازی معلمان، صرف توسعه فیزیکی و تجهیزات شد؛ گویی مسئله اصلی کمبود ساختمان است، نه بحران یادگیری.
آموزشوپرورش چابکی لازم را ندارد، بهروز نیست و از ظرفیت نخبگانی کافی برای حل سریع چالشهای خود برخوردار نیست، اما حاضر نیست از افراد و مجموعههای توانمندی که آماده ارائه کمک هستند استفاده کند. در کشور هزاران معلم خلاق، و صدها متخصص، مجموعه و گروه مردمی دغدغهمند وجود دارند که میتوانند بخشی از راهحل باشند. اما ساختار رسمی، بهجای آنکه به سکویی برای همافزایی ملی تبدیل شود، به سیستمی بسته و کند تبدیل شده است. این هم تناقض دیگری است: تشنهایم، اما دستی را که برایمان آب آورده را پس میزنیم.
رقابت امروز کشورها، بیش از آنکه بر سر منابع طبیعی یا تجهیزات نظامی باشد، بر سر کیفیت نظامهای یادگیری است. کشورهایی موفق خواهند بود که بتوانند سریعتر یاد بگیرند، خود را با تحولات فناوری و بحرانها تطبیق دهند و مهمتر از همه، تصویر روشنی از آینده داشته باشند و آن را در نظام تعلیموتربیت دنبال کنند.
اگر جنگها، تحریمها و بحرانهای سالهای اخیر نتوانند ما را متوجه اهمیت حیاتی آموزشوپرورش کنند، در آینده هزینههای سنگینتری خواهیم پرداخت. زمان آن رسیده که مطالبهای ملی از سوی نخبگان و مردم برای اولویت یافتن آموزشوپرورش و ایجاد تغییرات اساسی در اهداف و شیوه اداره آن شکل بگیرد. این نهضت باید به توافق بر سر چند مسئله اصلی و تمرکز منابع دولتی و مردمی برای حل آنها منجر شود.
بنیاد برهان را دنبال کنید: بله | ایتا | شاد | اینستاگرام | تارنما | آپارات
محمد آذین«در طول تعطیلات تابستانی، دانشآموزان را در زمینه هوش مصنوعی آموزش خواهیم داد. میخواهم آنها پیش از امتحانات، در GPT، کلود و ابزارهای مشابه بهترین باشند. همچنین شکافهای یادگیری در طول جنگ را جبران خواهیم کرد.» این کلماتِ وزیر یا رئیسجمهور ما نیست؛ گویندهاش بنیامین نتانیاهوست.
آنچه خواندید فقط یک خبر نیست؛ تصویری از نوع نگاه به آینده است. نگاهی که آموزش را نه موضوعی فرعی، بلکه بخشی از امنیت، قدرت و بقای ملی میبیند. رژیمی درگیر جنگ، همزمان از جبران شکاف یادگیری و آموزش هوش مصنوعی حرف میزند، چون میداند میدان رقابت آینده دور، بیش از آنکه در مرزها شکل بگیرد، در ذهن کودکان و نوجوانان ساخته میشود. مقایسه وضعیت آموزشی و علمی ایران و رژیم اشغالگر نشان میدهد، هم وضعیت فعلی و هم میزان دغدغهمندی، تحرک و ابتکار برای بهبود شرایط در ایران، در مقایسه با دشمن، نگرانکننده است. نهتنها پس از پایان جنگ ۱۲روزه برنامهای برای جبران عقبماندگیهای آموزشی تدوین نشد، بلکه با وجود هشدارهای مکرر و ارائه راهکارها، تقریباً هیچ آمادگیای برای مواجهه با شرایط جنگی ایجاد نکردیم. میدانستیم احتمال وقوع دوباره جنگ بالاست و سازوکارهایمان پاسخگو نیست؛ اما اقدام مؤثری انجام ندادیم. انگار پوست موز را جلوی پایمان دیدیم و به مسیرمان ادامه دادیم. مدارس حتی در استانهای دور از جنگ هم غیرحضوری شدند. در دوره کرونا جزو کشورهایی بودیم که طولانیترین تعطیلی مدارس را تجربه کرد. از یک سو، چون مأموریت آموزشوپرورش همچنان در قالب برگزاری کلاس حضوری تعریف میشود، انگیزه و برنامهریزی مؤثری برای توسعه آموزش مجازی، تلویزیونی و استفاده از ابزارهای نوین شکل نگرفته است. از سوی دیگر، کماهمیت دانستن تعلیموتربیت و نبود نگاه بلندمدت به نقش آموزش در پیشرفت کشور، باعث شده اراده جدی برای بازگشایی مؤثر مدارس وجود نداشته باشد. بخش زیادی از آموزش مجازی فعلی، نه از نظر زمان، نه کیفیت، نه تعامل و نه اثربخشی، قابل مقایسه با آموزش حضوری استاندارد نیست. نتیجه عدم تدبیر فقط افت تحصیلی نیست؛ بلکه تضعیف تدریجی سواد، مسئولیتپذیری و مهارتهای نسل آینده است. مسئله فقط عقبافتادگی چند فصل درسی نیست؛ مسئله، فرسایش سرمایه انسانی چند نسل کشور است. این روزها با یک تناقض روبهرو هستیم: هم هزینه میکنیم و هم در عمل نسلی کمسواد و بیانگیزه تربیت میکنیم. کشوری که آموزش را مسئلهای درجه چندم بداند، ناگزیر آینده، توسعه، سرمایه انسانی، نوآوری و حتی تابآوری اجتماعی خود را تضعیف میکند. آموزشوپرورش باید آینده کشور را تضمین کند. البته رئیسجمهور محترم برخلاف بسیاری از مسئولان ارشد، نسبت به آموزشوپرورش دغدغه داشته و برای آن وقت گذاشته است. اما دغدغه، بدون درک دقیق مسئله، الزاماً به تصمیم درست منجر نمیشود. در این مدت بخش مهمی از تمرکز و منابع حاکمیتی و مردمی، بهجای ارتقای کیفیت یادگیری، بازطراحی آموزشی و توانمندسازی معلمان، صرف توسعه فیزیکی و تجهیزات شد؛ گویی مسئله اصلی کمبود ساختمان است، نه بحران یادگیری. آموزشوپرورش چابکی لازم را ندارد، بهروز نیست و از ظرفیت نخبگانی کافی برای حل سریع چالشهای خود برخوردار نیست، اما حاضر نیست از افراد و مجموعههای توانمندی که آماده ارائه کمک هستند استفاده کند. در کشور هزاران معلم خلاق، و صدها متخصص، مجموعه و گروه مردمی دغدغهمند وجود دارند که میتوانند بخشی از راهحل باشند. اما ساختار رسمی، بهجای آنکه به سکویی برای همافزایی ملی تبدیل شود، به سیستمی بسته و کند تبدیل شده است. این هم تناقض دیگری است: تشنهایم، اما دستی را که برایمان آب آورده را پس میزنیم. رقابت امروز کشورها، بیش از آنکه بر سر منابع طبیعی یا تجهیزات نظامی باشد، بر سر کیفیت نظامهای یادگیری است. کشورهایی موفق خواهند بود که بتوانند سریعتر یاد بگیرند، خود را با تحولات فناوری و بحرانها تطبیق دهند و مهمتر از همه، تصویر روشنی از آینده داشته باشند و آن را در نظام تعلیموتربیت دنبال کنند. اگر جنگها، تحریمها و بحرانهای سالهای اخیر نتوانند ما را متوجه اهمیت حیاتی آموزشوپرورش کنند، در آینده هزینههای سنگینتری خواهیم پرداخت. زمان آن رسیده که مطالبهای ملی از سوی نخبگان و مردم برای اولویت یافتن آموزشوپرورش و ایجاد تغییرات اساسی در اهداف و شیوه اداره آن شکل بگیرد. این نهضت باید به توافق بر سر چند مسئله اصلی و تمرکز منابع دولتی و مردمی برای حل آنها منجر شود. بنیاد برهان را دنبال کنید: بله | ایتا | شاد | اینستاگرام | تارنما | آپاراتبازارسال شده از
چرا پادشاه لباس نمیپوشد؟تحلیلی بر بنبست تحول آموزشوپرورش
محمد آذین - پژوهشگر تعلیموتربیت
خروجی آموزشوپرورش همواره در معرض دید جامعه است. معلمان با جانودل تدریس میکنند، مدیران بیوقفه در جلسهاند، بودجهها(هرچند ناکافی) هزینه میشوند، صد و پنجاه میلیون جلد کتاب چاپ و دهها میلیون نفر-آزمون برگزار میشود. با این حال، همه بر سر یک نکته توافق داریم: خروجی، با وضعیت مطلوب فاصله دارد.
به نظر میرسد حتی در حل چالشهای معمولی ایام بحران ناتوانیم. در بازگشایی مدارس یا سازماندهی معلمان داوطلب ناتوانیم؛ نه توان همافزا کردن ظرفیت تلویزیون و «شاد» برای جبران آسیب تعطیلیها را داریم و نه به والدین برای مدیریت فرزندانِ در خانهمانده یاری میرسانیم. در حالیکه این «نتوانستنها» توسط گروههای کوچک معلمی و مردمی، با کمترین بودجه و قدرت اجرایی، قابل انجام است.
در چنین فضایی، نخستین واکنش، گرفتن انگشت اتهام به سمت وزرا و مدیران ارشد است. «مگر نمیبینند؟ مگر نمیخواهند؟» این پرسش، «داستان لباس جدید پادشاه» را به یاد میآورد. میبینیم پادشاه لباس ندارد و فکر میکنیم وزیر این را نمیبیند؛ اما واقعیت این نیست. مشکل از ناتوانی سازمان در متحول شدن از درون است.
آموزشوپرورش همچون خودروی معیوبی است که درِ کاپوتاش کاملاً جوش داده و زنجیر شده و یک دزدگیر قوی هم روی آن نصب شده تا مبادا تعمیرکاری به خودرو نزدیک شود!
یا مانند بیماری است که بیماریِ پیشرفتهای دارد، اما حاضر نیست به پزشک متخصص مراجعه کند و تا لحظه مرگ بر خوددرمانی پافشاری میکند!
چرا سازمان در برابر تحول، «مقاوم» است؟مشکل اصلی را باید در «ساختار» جست؛ نه لزوماً در «مجریان».شش ریشه اصلی این ناکارآمدی ساختاری عبارتاند از:
اداره امور جاری به جای تحقق اهداف تربیتیمعماری وزارت آموزشوپرورش برای «حفظ وضع موجود» طراحی شده است. وزارتخانه به جای یک نهاد پویای «مسئلهمحور»، یک ماشینِ اجرای «وظایف تکراری» است. مسخِ دغدغهمندانصندلی مدیریت در این سازمان، جادویی عجیب دارد. منطقِ سنگین اداری، یک کنشگرِ تحولخواه را به یک کارمندِ عالیرتبه تبدیل میکند. نظارتِ ناظر بر «انحراف» نه «هدف»گویا اتوبوسی را میرانیم که چراغها و ترمزهایش سالم است، اما در مسیری غلط به سمت «بیابان» میرود؛ راننده آییننامه را مو به مو رعایت کرده، اما به مقصد نرسیده است. توزیعِ غیرمنطقی مسئولیتوقتی همه مسئول هستند، یعنی هیچکس مسئول نیست. در این فضا، اعضای شوراها و کارگروهها به جای حل مسئله، به «قیچی کردنِ طرحها» میپردازند تا مبادا بارِ اضافهای بر دوشِ واحدشان بیفتد. فقدانِ نظامِ سنجش مستقلنظام تعلیموتربیت ما خروجیهای خود را نمیسنجد. بدون ارزیابی حرفهای، مثل رانندهای هستیم که با چشمان بسته حرکت میکند. خودبسندهپنداریجایگاهِ قدرت، توهم «اشرافِ همهجانبه» ایجاد میکند؛ مدیران تصور میکنند به صرفِ داشتن سمت، بر تمام ابعاد دانشی و واقعیتهای مسئله مسلطاند و از مشورت واقعی بینیاز.
مواردی که بیان شد ابَرقفلهایی هستند که گشودن قفلهای اصلی در مسیر تحقق اهدافِ تعلیموتربیتی را بسیار دشوار میکنند.
راهکار چیست؟ «کمک بیرونی، استقرار درونی»اصلاح این ساختار از درون همین ساختار بسیار دشوار است. الگوی موفق، نه «تغییر مدیران»، بلکه «تغییر شیوه مدیریتِ تغییر» است. باید در پروژههای تحولی، اصطکاکهای ساختاری را دور زد. راهکار موفق در سطح جهانی، استقرار موقت «تیمِ بیرونیِ متخصص» در مجاورت و ذیل اقتدار شخص اول سازمان است؛ تیمی که مستقیماً به او متصل است، با ارتباط و تعامل با ارکان سازمان، وضعیت و مسئله را بهصورت واقعی تحلیل میکند، راهکار را با مشارکت ذینفعان و صاحبنظران طراحی میکند و پس از جراحیِ فرآیندها و استقرار سازوکار جدید، کار را به بدنه تحویل میدهد.
سخن آخرباید بپذیریم تا «موشِ» ساختارِ فرسوده در انبار گندم است، تلاش برای جمعآوری گندمِ بیشتر بیفایده است؛ اول باید دفعِ شرِّ موش کرد و سپس در جمعِ گندم کوشید:
گر نه موشِ دزد در انبار ماست / حاصلِ اعمال چِلساله کجاست؟
آموزشوپرورش نیازمند تحول هم در سطح اهداف و ایدهها، هم در سطح ساختار و سازمان، هم در سطح فضاها و بسترهای رشد و هم در سطح مدیران، کنشگران و مربیان است. اما پیش از این تحولها، باید فکری به حال تحولناپذیریِ ساختار فعلی کرد.
اگر قفل خراب شده، باید کلیدساز را صدا کنیم؛ نه اینکه وقت و انرژیمان را برای باز کردن قفل هدر دهیم.
آیا میتوان این ساختارِ سنگین را از درون تکان داد یا راهی جز کمک گرفتن از جراحان بیرونی نداریم؟
نظر بدهید
بنیاد برهان بله | ایتا | شاد | تارنما
محمد آذین - پژوهشگر تعلیموتربیتخروجی آموزشوپرورش همواره در معرض دید جامعه است. معلمان با جانودل تدریس میکنند، مدیران بیوقفه در جلسهاند، بودجهها(هرچند ناکافی) هزینه میشوند، صد و پنجاه میلیون جلد کتاب چاپ و دهها میلیون نفر-آزمون برگزار میشود. با این حال، همه بر سر یک نکته توافق داریم: خروجی، با وضعیت مطلوب فاصله دارد.
به نظر میرسد حتی در حل چالشهای معمولی ایام بحران ناتوانیم. در بازگشایی مدارس یا سازماندهی معلمان داوطلب ناتوانیم؛ نه توان همافزا کردن ظرفیت تلویزیون و «شاد» برای جبران آسیب تعطیلیها را داریم و نه به والدین برای مدیریت فرزندانِ در خانهمانده یاری میرسانیم. در حالیکه این «نتوانستنها» توسط گروههای کوچک معلمی و مردمی، با کمترین بودجه و قدرت اجرایی، قابل انجام است. در چنین فضایی، نخستین واکنش، گرفتن انگشت اتهام به سمت وزرا و مدیران ارشد است. «مگر نمیبینند؟ مگر نمیخواهند؟» این پرسش، «داستان لباس جدید پادشاه» را به یاد میآورد. میبینیم پادشاه لباس ندارد و فکر میکنیم وزیر این را نمیبیند؛ اما واقعیت این نیست. مشکل از ناتوانی سازمان در متحول شدن از درون است. آموزشوپرورش همچون خودروی معیوبی است که درِ کاپوتاش کاملاً جوش داده و زنجیر شده و یک دزدگیر قوی هم روی آن نصب شده تا مبادا تعمیرکاری به خودرو نزدیک شود! یا مانند بیماری است که بیماریِ پیشرفتهای دارد، اما حاضر نیست به پزشک متخصص مراجعه کند و تا لحظه مرگ بر خوددرمانی پافشاری میکند! چرا سازمان در برابر تحول، «مقاوم» است؟مشکل اصلی را باید در «ساختار» جست؛ نه لزوماً در «مجریان».شش ریشه اصلی این ناکارآمدی ساختاری عبارتاند از: اداره امور جاری به جای تحقق اهداف تربیتیمعماری وزارت آموزشوپرورش برای «حفظ وضع موجود» طراحی شده است. وزارتخانه به جای یک نهاد پویای «مسئلهمحور»، یک ماشینِ اجرای «وظایف تکراری» است. مسخِ دغدغهمندانصندلی مدیریت در این سازمان، جادویی عجیب دارد. منطقِ سنگین اداری، یک کنشگرِ تحولخواه را به یک کارمندِ عالیرتبه تبدیل میکند. نظارتِ ناظر بر «انحراف» نه «هدف»گویا اتوبوسی را میرانیم که چراغها و ترمزهایش سالم است، اما در مسیری غلط به سمت «بیابان» میرود؛ راننده آییننامه را مو به مو رعایت کرده، اما به مقصد نرسیده است. توزیعِ غیرمنطقی مسئولیتوقتی همه مسئول هستند، یعنی هیچکس مسئول نیست. در این فضا، اعضای شوراها و کارگروهها به جای حل مسئله، به «قیچی کردنِ طرحها» میپردازند تا مبادا بارِ اضافهای بر دوشِ واحدشان بیفتد. فقدانِ نظامِ سنجش مستقلنظام تعلیموتربیت ما خروجیهای خود را نمیسنجد. بدون ارزیابی حرفهای، مثل رانندهای هستیم که با چشمان بسته حرکت میکند. خودبسندهپنداریجایگاهِ قدرت، توهم «اشرافِ همهجانبه» ایجاد میکند؛ مدیران تصور میکنند به صرفِ داشتن سمت، بر تمام ابعاد دانشی و واقعیتهای مسئله مسلطاند و از مشورت واقعی بینیاز. مواردی که بیان شد ابَرقفلهایی هستند که گشودن قفلهای اصلی در مسیر تحقق اهدافِ تعلیموتربیتی را بسیار دشوار میکنند. راهکار چیست؟ «کمک بیرونی، استقرار درونی»اصلاح این ساختار از درون همین ساختار بسیار دشوار است. الگوی موفق، نه «تغییر مدیران»، بلکه «تغییر شیوه مدیریتِ تغییر» است. باید در پروژههای تحولی، اصطکاکهای ساختاری را دور زد. راهکار موفق در سطح جهانی، استقرار موقت «تیمِ بیرونیِ متخصص» در مجاورت و ذیل اقتدار شخص اول سازمان است؛ تیمی که مستقیماً به او متصل است، با ارتباط و تعامل با ارکان سازمان، وضعیت و مسئله را بهصورت واقعی تحلیل میکند، راهکار را با مشارکت ذینفعان و صاحبنظران طراحی میکند و پس از جراحیِ فرآیندها و استقرار سازوکار جدید، کار را به بدنه تحویل میدهد. سخن آخرباید بپذیریم تا «موشِ» ساختارِ فرسوده در انبار گندم است، تلاش برای جمعآوری گندمِ بیشتر بیفایده است؛ اول باید دفعِ شرِّ موش کرد و سپس در جمعِ گندم کوشید:گر نه موشِ دزد در انبار ماست / حاصلِ اعمال چِلساله کجاست؟
آموزشوپرورش نیازمند تحول هم در سطح اهداف و ایدهها، هم در سطح ساختار و سازمان، هم در سطح فضاها و بسترهای رشد و هم در سطح مدیران، کنشگران و مربیان است. اما پیش از این تحولها، باید فکری به حال تحولناپذیریِ ساختار فعلی کرد.
اگر قفل خراب شده، باید کلیدساز را صدا کنیم؛ نه اینکه وقت و انرژیمان را برای باز کردن قفل هدر دهیم.
آیا میتوان این ساختارِ سنگین را از درون تکان داد یا راهی جز کمک گرفتن از جراحان بیرونی نداریم؟
نظر بدهید بنیاد برهان بله | ایتا | شاد | تارنما