#تحلیل
تحلیل یک شبکه فرانسوی از علت حضور پرشور زنان در تجمعات شبانه در ایران
زنان در ایران دیدهاند که آمریکاییها پس از اشغال افغانستان و عراق چه کردند.
همین تجربه باعث شده زنان ایرانی بدانند این جنگ برای «آزاد کردن آنها» نیست.
روایت عاملان این جنگ درباره آزادی زنان با واقعیتهای منطقه همخوانی ندارد.
اندیشکده حکمرانی فرهنگیˇˇ@cultural_governanceˇˇ
تحلیل یک شبکه فرانسوی از علت حضور پرشور زنان در تجمعات شبانه در ایران زنان در ایران دیدهاند که آمریکاییها پس از اشغال افغانستان و عراق چه کردند. همین تجربه باعث شده زنان ایرانی بدانند این جنگ برای «آزاد کردن آنها» نیست. روایت عاملان این جنگ درباره آزادی زنان با واقعیتهای منطقه همخوانی ندارد.اندیشکده حکمرانی فرهنگیˇˇ@cultural_governanceˇˇ سید علی خامنهای که بود؟آیا میدانید این متن #چه_ویژگیای_دارد؟
او، «پیشوای صادق» انقلاب، کسی بود که با فریادی آسمانی از «ژرفای نماز»، دلهای عاشق را به سوی معبود کشاند و «انسان ۲۵۰ ساله» را چون شمشیری برهنه بر تاریکیها فرود آورد!
او که «همرزمان حسین» را در «آفتاب در مصاف» چون طوفانی خروشان به تصویر کشید و با «دو امام مجاهد»، «صلح امام حسن» را چون «نقشه نقش بر آب» توطئههای اهریمنی ساخت، و ولایت را در «تفاسیر سورههای قرآن» چون رعد و برق بر آسمان جهل کوباند! او که در «طرح کلی اندیشه اسلامی در قرآن»، کلام الهی را چون «روشنای علم» گستراند و با «گفتاری در باب صبر»، «معیشت مؤمنانه» را به امت مبارز هدیه کرد! او که در «سیری در زندگی امام صادق» و «حماسه امام سجاد»، «خون دلی که لعل شد» را چون رود خروشان جاری ساخت، جایی که هر قطره خون، فریادی برای پیروزی است! او، حکیم، با «جهاد تبیین» و با تشکیل «قرارگاههای فرهنگی»، راه را برای «منشور معارف انقلاب اسلامی» چون میدانهای نبرد هموار کرد. او که با «روش تحلیل سیاسی»، «حدیث ولایت» را از «شب ظلمانی شاهنشاهی» چون شیران به سوی نور رهنمون ساخت! او که دلها را «با کاروان شعر فارسی» به پرواز درآورد، و «هندسه انقلاب» را چون قلعههای فتحناپذیر ترسیم نمود. او که «خاتم سلیمانی» را چون اسوهای جاودان معرفی کرد، و در «انتخاب صالحان»، «مطلع عشق» را برای «دوران جدید عالم» و «الگوی زن» چون پرچمهای برافراشته گشود، و در «کتاب عدالت»، «توهم سلطه» را با «دشمن شناسی» چون شمشیرهای آتشین شکست داد، و راه «ره رهرو رهبر» را با «مدح خورشید» هموار ساخت. با «جهاد اقتصادی»، انقلاب را چون کوهی استوار کرد، و در نهایت،با «نظریه انتظار» و «خورشید مهدویت»، دلهای عاشق را به سوی امام زمان عجلاللهفرجه رهنمون کرد، جایی که عشق حماسی به اوج میرسد، انتظار فرج چون طوفانی جهانی برمیخیزد، و پیروزی نهایی حق بر باطل در سرزمین «فلسطین» چون حماسهای ابدی میدرخشد!و در آخر هم با «مرگ تاجرانه» رفت... #سیدمحمدحسین_راجی
ˇˇ
@cultural_governanceˇˇ#یادداشت
️ «چرا جامعهشناسی مدرن و برخی جامعهشناسان از تحلیل حضور و کنش مردم، تقریباً عاجزند؟!»
" /> دکتر احمد اولیاییعضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی
دلایل این عجز میتواند متعدد باشد اما سعی میشود به بعضی از آنها به اختصار اشاره شود؛
۱. پیشفرض عقلانی-فردگرایانه (Rational Choice)؛جامعهشناسی مدرن اغلب کنشگر را موجودی عقلانی (البته عقلانیت ابزاری)، محاسبهگر و نفعطلب فرض میکند (متأثر از اقتصاد نئوکلاسیک). در این چارچوب، حضور پنجاه شب متوالی در خیابان با خطرات واقعی (جنگ، بمباران، از دست دادن امور روزمره و غیره) غیرعقلانی به نظر میرسد. اما آنچه در ایران میبینید، کنش جمعی مبتنی بر معنا، ایمان و همبستگی عاطفی است که نظریههای کلاسیک کنش اجتماعی از تحلیل آن عاجزند.
۲. غلبه پارادایم «تضاد» و «بحران»؛جامعهشناسی انتقادی مدرن (از مارکسیسم تا نظریههای پسااستعماری) عادت دارد جامعه را از منظر شکاف، تضاد طبقاتی، سرکوب و آنومی ببیند. وقتی با پدیدهای مواجه میشود که انسجام بیسابقه و همبستگی بینظیر در شرایط جنگی نشان میدهد، ابزار مفهومی برای توضیح آن ندارد. احتمالا این جامعهشناسی برای «اعتراض» مدل دارد، اما برای «همبستگی ملی خودجوش» مدل ندارد.
۳. نادیده گرفتن «امر قدسی» و «قربانی جمعی»؛جامعهشناسی مدرن به نوعی سکولار است. پدیدهای که در آن مردم هر شب بیرون میآیند، نه برای مطالبه مادی، بلکه برای حضور نمادین، همراهی با رزمندگان، و حتی آمادگی برای شهادت – ریشه در مناسک دینی و فرهنگ عاشورایی دارد. البته دورکیم کمی از «وجدان جمعی» و «امر مقدس» گفت، اما جامعهشناسی پس از او این مفاهیم را به حاشیه راند.
۴. ضعف روششناسی در مواجهه با «وضعیت استثنایی»؛روشهای تحقیق استاندارد (پیمایش، مصاحبه نیمهساختاریافته، مردمنگاری بلندمدت) در شرایط جنگی و تحرک شبانه قابل اجرا نیستند. جامعهشناس دانشگاهی معمولاً به دادههای قابلکمیکردن و مشاهدات پایدار عادت دارد. در وضعیتی که هر شب دهها هزار نفر خودجوش در میدان حاضر میشوند و فردا صبح به کارشان بازمیگردند، تحلیل لحظهبهلحظه و درک معنای پدیدارشناختی این حضور نیازمند روشهای سیال و سریعی است که در دانشگاه آموزش داده نمیشود یا حداقل تمرین نمیشود
۵. سوگیری سیاسی و نظری نسبت به جمهوری اسلامی؛بخش قابلتوجهی از جامعهشناسی دانشگاهی ایران (و غرب) بر این پیشفرض عمل میکند که نظام سیاسی ایران فاقد مشروعیت مردمی است. وقتی در عمل با موج عظیم حمایت مردمی مواجه میشوند، دچار ناهماهنگی شناختی میشوند: یا آن را انکار میکنند (اتهام «نمایشی بودن»)، یا به «تبلیغات دولتی» تقلیل میدهند، یا سکوت میکنند. این ناتوانی از جنس تعصب معرفتی است، نه فقدان هوش تحلیلی.
در نهایت باید گفت اینجاست که جای خالی نگاهها و روشهایی جدید برای مطالعه این کنش جمعی مردم بیش از قبل حس میشود. و شاید الان زمان پیوستن دانشگاه و جامعهشناسی مدرن به سیل حضور مردم است، مردمی که کنشگری نخبگانی دارند که برخی نخبگان از تحلیل آن عاجزند. حضور دانشگاه در خیابان نیست لزوما بلکه در بازاندیشی خود است که چرا سالها هزینه کرده اما در بزنگاه حضور، غایب است!
#جنگ_رمضان
ˇˇ@cultural_governanceˇˇ
️ «چرا جامعهشناسی مدرن و برخی جامعهشناسان از تحلیل حضور و کنش مردم، تقریباً عاجزند؟!»" /> دکتر احمد اولیاییعضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی دلایل این عجز میتواند متعدد باشد اما سعی میشود به بعضی از آنها به اختصار اشاره شود؛۱. پیشفرض عقلانی-فردگرایانه (Rational Choice)؛جامعهشناسی مدرن اغلب کنشگر را موجودی عقلانی (البته عقلانیت ابزاری)، محاسبهگر و نفعطلب فرض میکند (متأثر از اقتصاد نئوکلاسیک). در این چارچوب، حضور پنجاه شب متوالی در خیابان با خطرات واقعی (جنگ، بمباران، از دست دادن امور روزمره و غیره) غیرعقلانی به نظر میرسد. اما آنچه در ایران میبینید، کنش جمعی مبتنی بر معنا، ایمان و همبستگی عاطفی است که نظریههای کلاسیک کنش اجتماعی از تحلیل آن عاجزند.
۲. غلبه پارادایم «تضاد» و «بحران»؛جامعهشناسی انتقادی مدرن (از مارکسیسم تا نظریههای پسااستعماری) عادت دارد جامعه را از منظر شکاف، تضاد طبقاتی، سرکوب و آنومی ببیند. وقتی با پدیدهای مواجه میشود که انسجام بیسابقه و همبستگی بینظیر در شرایط جنگی نشان میدهد، ابزار مفهومی برای توضیح آن ندارد. احتمالا این جامعهشناسی برای «اعتراض» مدل دارد، اما برای «همبستگی ملی خودجوش» مدل ندارد.
۳. نادیده گرفتن «امر قدسی» و «قربانی جمعی»؛جامعهشناسی مدرن به نوعی سکولار است. پدیدهای که در آن مردم هر شب بیرون میآیند، نه برای مطالبه مادی، بلکه برای حضور نمادین، همراهی با رزمندگان، و حتی آمادگی برای شهادت – ریشه در مناسک دینی و فرهنگ عاشورایی دارد. البته دورکیم کمی از «وجدان جمعی» و «امر مقدس» گفت، اما جامعهشناسی پس از او این مفاهیم را به حاشیه راند.
۴. ضعف روششناسی در مواجهه با «وضعیت استثنایی»؛روشهای تحقیق استاندارد (پیمایش، مصاحبه نیمهساختاریافته، مردمنگاری بلندمدت) در شرایط جنگی و تحرک شبانه قابل اجرا نیستند. جامعهشناس دانشگاهی معمولاً به دادههای قابلکمیکردن و مشاهدات پایدار عادت دارد. در وضعیتی که هر شب دهها هزار نفر خودجوش در میدان حاضر میشوند و فردا صبح به کارشان بازمیگردند، تحلیل لحظهبهلحظه و درک معنای پدیدارشناختی این حضور نیازمند روشهای سیال و سریعی است که در دانشگاه آموزش داده نمیشود یا حداقل تمرین نمیشود
۵. سوگیری سیاسی و نظری نسبت به جمهوری اسلامی؛بخش قابلتوجهی از جامعهشناسی دانشگاهی ایران (و غرب) بر این پیشفرض عمل میکند که نظام سیاسی ایران فاقد مشروعیت مردمی است. وقتی در عمل با موج عظیم حمایت مردمی مواجه میشوند، دچار ناهماهنگی شناختی میشوند: یا آن را انکار میکنند (اتهام «نمایشی بودن»)، یا به «تبلیغات دولتی» تقلیل میدهند، یا سکوت میکنند. این ناتوانی از جنس تعصب معرفتی است، نه فقدان هوش تحلیلی.
در نهایت باید گفت اینجاست که جای خالی نگاهها و روشهایی جدید برای مطالعه این کنش جمعی مردم بیش از قبل حس میشود. و شاید الان زمان پیوستن دانشگاه و جامعهشناسی مدرن به سیل حضور مردم است، مردمی که کنشگری نخبگانی دارند که برخی نخبگان از تحلیل آن عاجزند. حضور دانشگاه در خیابان نیست لزوما بلکه در بازاندیشی خود است که چرا سالها هزینه کرده اما در بزنگاه حضور، غایب است!#جنگ_رمضان
ˇˇ
@cultural_governanceˇˇ#یادداشت
«تجمعات و فرصت پژوهش»
(برای دانشجویان و محققان اجتماعی)
" /> دکتر احمد اولیاییعضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی
تجمعات مردم در این روزها و شبها فرصت خوبی برای پژوهش است. این موقعیت از حیث جامعهشناختی و مردمشناختی یک «فرصت مطالعاتی» استثنایی اما بسیار حساس و پیچیده محسوب میشود. استفاده از روشهایی مانند مصاحبه میدانی و پیمایش در تجمعات، میتواند با توجه به نمونه آماری در دسترس و در میدان، پنجرههای پژوهشی خوبی را برای آینده بگشاید حتی اگر در حد جمع آوری دیتا باشد.
در ادامه چند موضوع برای تقریب به ذهن تقدیم می شود؛
ترکیب اجتماعی جمعیت (نسلی، جنسیتی، طبقاتی، قومیتی) چگونه است؟چگونه فضای شهر (خیابانها، میادین) از قلمروی تحت نظارت به «محل اجتماع و اتحاد» تبدیل میشود؟نمادها، شعارها، آواها و نشانههای فرهنگی در این تجمعات چه کارکردی دارند (بازتولید هویت، ایجاد همبستگی، طنز مقاومتآمیز)؟نسبت «خانواده» و «حضور دستهجمعی» در این شبها چیست؟چگونه ساختارهای سنتی خانواده در این فضا بازتعریف میشوند؟رابطه بین پیامرسانهای داخلی (بله، ایتا)، و هماهنگیهای میدانی چگونه است؟«شایعه» و «اطلاعات» در این فضا چگونه ساخته، بازنشر و اعتبارسنجی میشوند؟مردم چگونه میان «میدان جنگ» (جبهههای نظامی) و «میدان شهر» (خیابانها) پیوند برقرار میکنند؟ آیا حضور در خیابان را نوعی «حضور در جبهه» تعبیر میکنند؟«آمادگی برای جنگ» در سطح فردی و خانوادگی چگونه معنا میشود (مثلاً ذخیره مایحتاج، آمادگی روانی، مشارکت داوطلبانه)؟امید در این تجمعات به چه چیزهایی گره خورده است (نیروی نظامی، رهبری، همبستگی ملی، وعدههای الهی)؟چگونه امید در طول شب (از ابتدا تا پایان تجمع) ساخته، تقویت یا تضعیف میشود؟نسبت امید به «مذاکره» و «صلح» با امید به «مقاومت» و «پیروزی نظامی» در ذهنیت مردم چیست؟مردم، مذاکره با آمریکا را در شرایط تهدید نظامی چه معنایی میبخشند (نشانه ضعف، تاکتیک هوشمندانه، ضرورت اجتنابناپذیر)؟آیا میان حامیان «مذاکره» و حامیان «مقاومت تمامعیار» در میان جمعیت تجمعکننده مرزبندی مشخصی وجود دارد یا این دو در ذهنیت مردم توأمان دیده میشوند؟تجربه تلاشهای دیپلماتیک پیشین (مانند برجام) چگونه بر ارزیابی مردم از مذاکره تأثیر گذاشته است؟میزان اعتماد مردم به نیروهای مسلح و توانایی آنها در مدیریت تهدیدات خارجی چقدر است و این اعتماد چگونه در شعارها و رفتار جمعی بازتاب مییابد؟ابعاد مشارکتپذیری مردم در صورت وقوع جنگ (اعزام داوطلبانه، کمکهای مردمی، پشتیبانی روانی) چگونه ارزیابی میشود؟مردم از چه راهکارهایی برای کاهش اضطراب ناشی از تهدید جنگ استفاده میکنند (حضور جمعی، دعاهای دستهجمعی، نمایش قدرت)؟آیا حضور در تجمع کارکرد «تسکین روانی» دارد یا «ابراز قدرت»؟
از دو روش تحقیق هم ویژه این شبها میشود استفاده کرد؛یک. تکنیک «پیمایش سریع» (Rapid Assessment) دو. مصاحبههای کوتاه و موقعیتی (Ethnography of the moment
پ.ن؛ موضوعات پیشنهادی صرفا بارش فکری ست و نظم مشخصی ندارد. فقط از باب تقریب به ذهن اشاره شد.
ˇˇ@cultural_governanceˇˇ
«تجمعات و فرصت پژوهش»(برای دانشجویان و محققان اجتماعی)
" /> دکتر احمد اولیاییعضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی تجمعات مردم در این روزها و شبها فرصت خوبی برای پژوهش است. این موقعیت از حیث جامعهشناختی و مردمشناختی یک «فرصت مطالعاتی» استثنایی اما بسیار حساس و پیچیده محسوب میشود. استفاده از روشهایی مانند مصاحبه میدانی و پیمایش در تجمعات، میتواند با توجه به نمونه آماری در دسترس و در میدان، پنجرههای پژوهشی خوبی را برای آینده بگشاید حتی اگر در حد جمع آوری دیتا باشد. در ادامه چند موضوع برای تقریب به ذهن تقدیم می شود؛ترکیب اجتماعی جمعیت (نسلی، جنسیتی، طبقاتی، قومیتی) چگونه است؟چگونه فضای شهر (خیابانها، میادین) از قلمروی تحت نظارت به «محل اجتماع و اتحاد» تبدیل میشود؟نمادها، شعارها، آواها و نشانههای فرهنگی در این تجمعات چه کارکردی دارند (بازتولید هویت، ایجاد همبستگی، طنز مقاومتآمیز)؟نسبت «خانواده» و «حضور دستهجمعی» در این شبها چیست؟چگونه ساختارهای سنتی خانواده در این فضا بازتعریف میشوند؟رابطه بین پیامرسانهای داخلی (بله، ایتا)، و هماهنگیهای میدانی چگونه است؟«شایعه» و «اطلاعات» در این فضا چگونه ساخته، بازنشر و اعتبارسنجی میشوند؟مردم چگونه میان «میدان جنگ» (جبهههای نظامی) و «میدان شهر» (خیابانها) پیوند برقرار میکنند؟ آیا حضور در خیابان را نوعی «حضور در جبهه» تعبیر میکنند؟«آمادگی برای جنگ» در سطح فردی و خانوادگی چگونه معنا میشود (مثلاً ذخیره مایحتاج، آمادگی روانی، مشارکت داوطلبانه)؟امید در این تجمعات به چه چیزهایی گره خورده است (نیروی نظامی، رهبری، همبستگی ملی، وعدههای الهی)؟چگونه امید در طول شب (از ابتدا تا پایان تجمع) ساخته، تقویت یا تضعیف میشود؟نسبت امید به «مذاکره» و «صلح» با امید به «مقاومت» و «پیروزی نظامی» در ذهنیت مردم چیست؟مردم، مذاکره با آمریکا را در شرایط تهدید نظامی چه معنایی میبخشند (نشانه ضعف، تاکتیک هوشمندانه، ضرورت اجتنابناپذیر)؟آیا میان حامیان «مذاکره» و حامیان «مقاومت تمامعیار» در میان جمعیت تجمعکننده مرزبندی مشخصی وجود دارد یا این دو در ذهنیت مردم توأمان دیده میشوند؟تجربه تلاشهای دیپلماتیک پیشین (مانند برجام) چگونه بر ارزیابی مردم از مذاکره تأثیر گذاشته است؟میزان اعتماد مردم به نیروهای مسلح و توانایی آنها در مدیریت تهدیدات خارجی چقدر است و این اعتماد چگونه در شعارها و رفتار جمعی بازتاب مییابد؟ابعاد مشارکتپذیری مردم در صورت وقوع جنگ (اعزام داوطلبانه، کمکهای مردمی، پشتیبانی روانی) چگونه ارزیابی میشود؟مردم از چه راهکارهایی برای کاهش اضطراب ناشی از تهدید جنگ استفاده میکنند (حضور جمعی، دعاهای دستهجمعی، نمایش قدرت)؟آیا حضور در تجمع کارکرد «تسکین روانی» دارد یا «ابراز قدرت»؟از دو روش تحقیق هم ویژه این شبها میشود استفاده کرد؛یک. تکنیک «پیمایش سریع» (Rapid Assessment) دو. مصاحبههای کوتاه و موقعیتی (Ethnography of the momentپ.ن؛ موضوعات پیشنهادی صرفا بارش فکری ست و نظم مشخصی ندارد. فقط از باب تقریب به ذهن اشاره شد.
ˇˇ
@cultural_governanceˇˇ
#تحلیل | #نماهنگ
دکتر علیرضا بلیغعضو هیئتعلمی پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی
تفاوت فرم حضور ایرانیان در خیابان و پیادهروی اربعین حسینی (ع)
دگرگونی ماهیت خیابان در تجربه معنوی-سیاسی مردم ایران پس از انقلاب
خیابان در جمهوری اسلامی مکان تجلی اراده جمعی
ˇˇ@cultural_governanceˇˇ
دکتر علیرضا بلیغعضو هیئتعلمی پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی تفاوت فرم حضور ایرانیان در خیابان و پیادهروی اربعین حسینی (ع) دگرگونی ماهیت خیابان در تجربه معنوی-سیاسی مردم ایران پس از انقلاب خیابان در جمهوری اسلامی مکان تجلی اراده جمعیˇˇ
@cultural_governanceˇˇ#یادداشت
غالبیت عاملیت زنانه در صحنه «خیابان» و تأثیرگذاری در مسأله حجاب
" /> دکتر نرجس رودگرعضو هیأت علمی جامعه المصطفی العالمیه
یکی از شگفتیهای اجتماعی جنگ تحمیلی سوم، حضور مستمر مردم در فعالیت حماسی، سیاسی،انقلابی و مذهبی مردم است.
لایه دیگر این شگفتی، غالبیت حضور زنان است که با انواع کنشگری، باعث رونق و استمرار و برقراری این جریان سیاسی اجتماعی شدهاند.
لایه سوم را میتوان حضور دختران و زنانی با ظواهر متفاوت از اکثریت زنان انقلابی دانست که گرچه کمحجاب محسوب میشوند اما قائلند به هیچ وجه از آرمانهای رهبر شهید کوتاه نخواهند آمد.
اما پس از گذشت بالای دوماه از این تجمعات، لایه دیگری (چهارم) نیز پیدا شده اند و آنان، گروهی از لایه سوم هستند که به دلایلی مانند همخوانی با جریان انقلابی که خودشان را از نظر سیاسی، با آنان یکسو میبینند، یا بخاطر افزایش ارادتی که نسبت به رهبر شهید یافتهاند، یا به دلیل تأملاتی که حضور در این شبهای تجمع برای آنان حاصل شده، یا تجربههای معنوی خاصی چون توسلات یا خواب اولیای الهی و غیره و غیره، اقدام به تصمیم جدید و جدی تغییر نحوه پوشش نمودهاند.
این گونههای تغییر در نحوه پوشش برای دختران و زنان جوان را می توان از نتایج همین چهره غالب زنانه تجمعات عرصه خیابان دانست که باید آن را قدر دانست.
در شرایطی که بیحجابی به عنوان مسألهای سیاسی، دستاویز دشمنان قرار گرفته است و هرگونه طرح پیرامون آن با هزار تنش مواجه شده است، عاملیت زنانه زن مسلمان ایرانی انقلابی، سطح قابل توجهی از اثربخشی جدی را در این فضا رقم زده است.
بایسته است از ظرفیت چنین عاملیتی، برای حل مسائل حاد فرهنگی کشور غفلت نشود.
بررسی ابعاد مختلف چنین اثربخشی و لوازم توسعه و امتداد آن بعد از جنگ، میتواند مساله پژوهشهای اندیشهورزان و دانشجویان قرار گیرد.
اندیشکده حکمرانی فرهنگیˇˇ@cultural_governanceˇˇ
غالبیت عاملیت زنانه در صحنه «خیابان» و تأثیرگذاری در مسأله حجاب" /> دکتر نرجس رودگرعضو هیأت علمی جامعه المصطفی العالمیهیکی از شگفتیهای اجتماعی جنگ تحمیلی سوم، حضور مستمر مردم در فعالیت حماسی، سیاسی،انقلابی و مذهبی مردم است. لایه دیگر این شگفتی، غالبیت حضور زنان است که با انواع کنشگری، باعث رونق و استمرار و برقراری این جریان سیاسی اجتماعی شدهاند. لایه سوم را میتوان حضور دختران و زنانی با ظواهر متفاوت از اکثریت زنان انقلابی دانست که گرچه کمحجاب محسوب میشوند اما قائلند به هیچ وجه از آرمانهای رهبر شهید کوتاه نخواهند آمد.اما پس از گذشت بالای دوماه از این تجمعات، لایه دیگری (چهارم) نیز پیدا شده اند و آنان، گروهی از لایه سوم هستند که به دلایلی مانند همخوانی با جریان انقلابی که خودشان را از نظر سیاسی، با آنان یکسو میبینند، یا بخاطر افزایش ارادتی که نسبت به رهبر شهید یافتهاند، یا به دلیل تأملاتی که حضور در این شبهای تجمع برای آنان حاصل شده، یا تجربههای معنوی خاصی چون توسلات یا خواب اولیای الهی و غیره و غیره، اقدام به تصمیم جدید و جدی تغییر نحوه پوشش نمودهاند.این گونههای تغییر در نحوه پوشش برای دختران و زنان جوان را می توان از نتایج همین چهره غالب زنانه تجمعات عرصه خیابان دانست که باید آن را قدر دانست.در شرایطی که بیحجابی به عنوان مسألهای سیاسی، دستاویز دشمنان قرار گرفته است و هرگونه طرح پیرامون آن با هزار تنش مواجه شده است، عاملیت زنانه زن مسلمان ایرانی انقلابی، سطح قابل توجهی از اثربخشی جدی را در این فضا رقم زده است.بایسته است از ظرفیت چنین عاملیتی، برای حل مسائل حاد فرهنگی کشور غفلت نشود. بررسی ابعاد مختلف چنین اثربخشی و لوازم توسعه و امتداد آن بعد از جنگ، میتواند مساله پژوهشهای اندیشهورزان و دانشجویان قرار گیرد. اندیشکده حکمرانی فرهنگیˇˇ@cultural_governanceˇˇ#یادداشت | #مقاله
گزارش تفصیلی: مطالعه اکتشافی و تیپ بندی تجمعات مردمی در جنگ رمضان و ارائه راهکارهایی برای ارتقای اجتماعی آنها
" /> دکتر سینا شیخیپژوهشگر مرکز پژوهشهای مجلس
این گزارش به بررسی و تحلیل تجمعات مردمی در «جنگ رمضان» و ارائه راهکارهایی برای ارتقای اجتماعی آن ها می پردازد. با وجود پیشینه قوی مردم سالاری در انقلاب اسلامی و قانون اساسی (از کمیته های مردمی و نهضت سوادآموزی تا بسیج و جهاد سازندگی)، حضور مردم در این جنگ به رغم تمام نکات مثبت، به «نهادمندی» نرسیده و در این مسیر با چالش هایی مواجه است. این مطالعه مبتنی بر مشاهده و بررسی ۴۰ تجمع در سه استان تهران، فارس و قم، پیمایش های ملی و پنل نخبگانی انجام شده است. هدف از این مطالعه که از نوع اکتشافی است، بررسی موردی تجمعات برای تیپ بندی و ارائه راهکارهایی برای ارتقای اجتماعی در هر مدل است.
چارچوب نظری گزارش بر چهار مؤلفه استوار است: پیام اصلی تجمع (دال محوری)، نحوه مشارکت مردم (در سطوح تصمیم سازی، نظارت، مطالبه گری و اجرا)، فرم و محتوای تجمع (بر اساس ریخت شناسی فرهنگی) و انسجام اجتماعی (شامل پیوندهای درون گروهی، برون گروهی و ادغام اجتماعی).
در این گزارش پنج تیپ اصلی تجمعات شناسایی شده است: ۱. تجمعات رسمی میادین اصل، ۲. تجمعات گروهی (محوریت هیئات مذهبی، ۳. تجمعات محله محو، ۴. تجمعات میدان های متصل به محله و ۵. تجمع ملی با حضور ضمنی امر سیاسی و مذهبی.
در جمع بندی، الگوی محله محوری و میادین متصل به محله موفق ترین الگوهای اجتماعی با پیوندهای انسجام بخش ارزیابی شده اند. در پایان نیز راهکارهای کوتاه مدت برای ارتقای اجتماعی تجمعات ارائه شده است.
متن کامل گزارشhttps://rc.majlis.ir/fa/report/show/1856540
ˇˇ@cultural_governanceˇˇ
گزارش تفصیلی: مطالعه اکتشافی و تیپ بندی تجمعات مردمی در جنگ رمضان و ارائه راهکارهایی برای ارتقای اجتماعی آنها" /> دکتر سینا شیخیپژوهشگر مرکز پژوهشهای مجلس این گزارش به بررسی و تحلیل تجمعات مردمی در «جنگ رمضان» و ارائه راهکارهایی برای ارتقای اجتماعی آن ها می پردازد. با وجود پیشینه قوی مردم سالاری در انقلاب اسلامی و قانون اساسی (از کمیته های مردمی و نهضت سوادآموزی تا بسیج و جهاد سازندگی)، حضور مردم در این جنگ به رغم تمام نکات مثبت، به «نهادمندی» نرسیده و در این مسیر با چالش هایی مواجه است. این مطالعه مبتنی بر مشاهده و بررسی ۴۰ تجمع در سه استان تهران، فارس و قم، پیمایش های ملی و پنل نخبگانی انجام شده است. هدف از این مطالعه که از نوع اکتشافی است، بررسی موردی تجمعات برای تیپ بندی و ارائه راهکارهایی برای ارتقای اجتماعی در هر مدل است. چارچوب نظری گزارش بر چهار مؤلفه استوار است: پیام اصلی تجمع (دال محوری)، نحوه مشارکت مردم (در سطوح تصمیم سازی، نظارت، مطالبه گری و اجرا)، فرم و محتوای تجمع (بر اساس ریخت شناسی فرهنگی) و انسجام اجتماعی (شامل پیوندهای درون گروهی، برون گروهی و ادغام اجتماعی). در این گزارش پنج تیپ اصلی تجمعات شناسایی شده است: ۱. تجمعات رسمی میادین اصل، ۲. تجمعات گروهی (محوریت هیئات مذهبی، ۳. تجمعات محله محو، ۴. تجمعات میدان های متصل به محله و ۵. تجمع ملی با حضور ضمنی امر سیاسی و مذهبی. در جمع بندی، الگوی محله محوری و میادین متصل به محله موفق ترین الگوهای اجتماعی با پیوندهای انسجام بخش ارزیابی شده اند. در پایان نیز راهکارهای کوتاه مدت برای ارتقای اجتماعی تجمعات ارائه شده است. متن کامل گزارشhttps://rc.majlis.ir/fa/report/show/1856540ˇˇ
@cultural_governanceˇˇتداوم تجمعات شبانه به مدت شش ماه.pdf
۵۱۸.۳۴ کیلوبایت
#یادداشت | #مقاله | #اختصاصی
«تداوم تجمعات شبانه به مدت شش ماهتبدیل شدن بعثت ملی به کلانپدیدهای اجتماعی و الهامبخش»
" /> عبدالباسط انصاریدانشجوی دکتری علوم ارتباطات
بیش از ششماه حضور مداوم مردم مبعوث شده در تجمعات شبانه سراسر کشور با رویکرد دفاع از نظام، تاکید بر مقاومت در برابر دشمن و برافراشتن پرچم خونخواهی؛ تحلیلها و معادلات کارشناسان سیاسی و اجتماعی را بر هم زده است. در آغاز این تجمعات در اسفندماه ۱۴۰۴، کمتر کارشناسی میتوانست با قاطعیت عنوان کند در ماههای بعد و با طولانیشدن تنشها، تجمعات همچنان پرشور ادامه خواهد یافت.
ˇˇ@cultural_governanceˇˇ
«تداوم تجمعات شبانه به مدت شش ماهتبدیل شدن بعثت ملی به کلانپدیدهای اجتماعی و الهامبخش»" /> عبدالباسط انصاریدانشجوی دکتری علوم ارتباطات بیش از ششماه حضور مداوم مردم مبعوث شده در تجمعات شبانه سراسر کشور با رویکرد دفاع از نظام، تاکید بر مقاومت در برابر دشمن و برافراشتن پرچم خونخواهی؛ تحلیلها و معادلات کارشناسان سیاسی و اجتماعی را بر هم زده است. در آغاز این تجمعات در اسفندماه ۱۴۰۴، کمتر کارشناسی میتوانست با قاطعیت عنوان کند در ماههای بعد و با طولانیشدن تنشها، تجمعات همچنان پرشور ادامه خواهد یافت. ˇˇ
@cultural_governanceˇˇ۲
#گزارش
کاربر ترک:
ایرانیها غذای خود را در خیابان میخورند نمازهایشان را در خیابان میخوانند. گویی تشنه خون آمریکا و اسرائیل هستند و تنها چیزی که از مسئولانشان میخواهند این است: به حمله به آمریکا و اسرائیل ادامه بدهید.
در برابر چنین ملتی باید به احترام ایستاد
ˇˇ@cultural_governanceˇˇ
کاربر ترک:ایرانیها غذای خود را در خیابان میخورند نمازهایشان را در خیابان میخوانند. گویی تشنه خون آمریکا و اسرائیل هستند و تنها چیزی که از مسئولانشان میخواهند این است: به حمله به آمریکا و اسرائیل ادامه بدهید.
در برابر چنین ملتی باید به احترام ایستاد
ˇˇ
@cultural_governanceˇˇ۵خیلی ناراحتم. قصد شکست سکوت نداشتم. آشفتهام و بههم ریختم. امروز صحنهای در مرکز تهران دیدم که در ولنگارترین کشورها هم عادی نیست، شرمم شد از خودم، از جامعهام، از تاریخم. چطور ما به اینجا رسیدیم؟ رضاخان هم دیگر سقفش مینیجوب بود، ما به کجا میرویم؟ کجا هستند اون شیادانی که میگفتند که عرف همهچیز رو درست می کنه؟ عرف را هم سیل شست. حد یقف این پردهدری کجاست؟ چرا زشتی این صحنه رو نمیفهمید؟ چطور خطر این بحران، چطور فروپاشی اجتماعی رو نمیبینید؟ چرا نابودی انسجام و قاچ شدن جامعه رو نمیبینید؟ و بلکه برعکس گل و بلبل میبینید و افتخار میکنید. چطور امروز لبنان رو میبینید و باز پدال گاز لبنانسازی رو فشار میدید؟ چطور روشنفکری چپ و راست و بعضی کارگزاران این مملکت بعد از صد سال هنوز فکر میکنند لخت کردن زن یعنی پیشرفت؟ اصلا قبول، چقدر لخت بشود پیشرفتت راضی میشود؟ بخدا که کاش این موتورسوار عریان پول گرفته باشد برای چرخیدن در شهر، تصور اینکه دختر و زن ایرانی خودش اینطور بدن فروش شده دیوانهام میکنه.این چپ کوتوله چقدر احمق بود که چنین انحرافی ساخت و ارتجاع را تئوریزه کرد و سربازی از سربازان زنک موفرفری کاخ سفید شد؟ چطور این حجم واگرایی و شکافاندازی، فردیسازی و جامعهزدایی، نابودی هویت و انهدام ذهنی، تلاشی روانی و انفجار اخلاقی، فسخ تاریخی و مسخ فرهنگی رو نمیفهمید؟! این جامعه ای است که باید فشار و جنگ وجودی را تحمل کند! چرا اسراییل و آمریکا به سقوط ما امید نداشته باشند. چطور تبلور کانونهای فساد اقتصادی در این کثافت رو نمیبینید؟! چطور یکسانی رهاسازی فرهنگی و اقتصادی رو نمیفهمید، چطور رابطه آشکار سقوط طبقه مرفه و انقطاع طبقه پایین رو نمیبینید؟! اصلا باور و فرهنگ و هویت هیچ، حمایت محرومان و دینداران در بحران بقا را ندیدید؟ وسط جنگیم، کجای دنیا میتوان با این وضعیت ایستاد؟ چطور با پاک کردن همه مرزها بتوان از پاسداری مرز گفت؟ چطور با فردیسازی افراطی، مقاومت جمعی حداقلی بسازیم؟ اصلا چطور افراد این جامعه میتوانند با هم ارتباط بگیرند؟! این ویروس احمقانه تکثرگرایی اسم رمز واگرایی و بیتعلقی و معلقسازی بود. این پذیرش نبود، فاصلهگذاری بود. این رشد نبود، تجزیه بود. روی آتشفشانیم، نه عکس کارت پستال سوییس. آمریکا بالای سر ماست و جای مهار تبرج و تجمل مسابقه عرضه تا سطح بدن گذاشتهایم و لذت میبریم؟!ما دچار یک خطای محاسباتی سیستمی شدهایم. اگر مداخله باعث تحریک است، این سطح عریانی هم تحریک گسل اجتماعی است. نه این صدای سکوتی زیبا نیست، این ناقوس مرگ جامعه است. این خاموش شدن پیکسلهای صفحه ایرانست. برای حفظ همین توهمی که اسمش را انسجام گذاشتید هم باید جلوی چنین افراطی را بگیرید. مگر ادعای امنیت نداشتید؟ اصلا موضوع دیگر حجاب نیست، لختی جامعهشکنی است. حداقل در جنگ پیاده شوید، بعد از زنده ماندنمان خیابان را ساحل رویاییتان بکنید و ایران پیشرفتهتان را بسازید. اتفاقا جنگ برای ما مسأله اصلی است، و اتفاقا برای پروژهداران فرصت اصلی. کجا باید بیدار بشوید؟ این شقشقه خطاب به روشنفکر و متوسط و دگوری نیست، به مسئول این وضعیت است که آن را دستاورد میداند، از محجبه ها بدتان میآید بروید از بیحجابها بپرسید چه نظری به این سطح سقوط و اسقاط دارند. به فرض که از تماشای زن ایرانی عریان لذت میبرید، به فرض که این جامعه را زیبا میبینید، به فرض که بیکینی را اوج تمدن میدانید، به فرض که اصلا آرمانشهرتان نمایشگاه بدن باشد، لامصبها با این سرعت به دره میروید. چرا نمیفهمید؟!من که نشستم سیر گریه کردم.
پ.ن: هنوز برای ناامیدی زود هست؛گمان مبر که به پایان رسید کار مغانهزار باده ناخورده در رگ تاک است.#موقت
ˇˇ@cultural_governanceˇˇ
پ.ن: هنوز برای ناامیدی زود هست؛گمان مبر که به پایان رسید کار مغانهزار باده ناخورده در رگ تاک است.#موقت
ˇˇ
@cultural_governanceˇˇ۲۵