بازارسال شده از بسیجدانشجوییدانشگاهامامصادق(ع)
🪟#پنجره
ویژه برنامه چراغ محله
به میزبانی شهید سرافراز سید علی یوسفی
محله جنت آباد
#چراغ_محله__ بسیجدانشجوییدانشگاهامامصادق(ع)سایت | بله | ایتا | تلگرام | اینستاگرام | ایکس@BasijISU_ir
ویژه برنامه چراغ محلهبه میزبانی شهید سرافراز سید علی یوسفیمحله جنت آباد#چراغ_محله__
بسیجدانشجوییدانشگاهامامصادق(ع)سایت | بله | ایتا | تلگرام | اینستاگرام | ایکس@BasijISU_irبازارسال شده از بسیجدانشجوییدانشگاهامامصادق(ع)
حس کردیم دیگه باید به جای گالری، در خیابان نقاشی کنیم!خلق آثار هنری به مناسبت چهلمین روز عروج امام شهید و فرشتگان میناب توسط بانوان هنرمند__
بسیجدانشجوییدانشگاهامامصادق(ع)سایت | بله | ایتا | تلگرام | اینستاگرام | ایکس@BasijISU_ir@didebanisu
انتخاب جناب آقای حسین براتی بهعنوان چهره سال هنر انقلاب در استان البرز را تبریک گفته و برای ایشان آرزوی موفقیت روزافزون داریم.دیدبان | @didebanisu
۱۲
۱۲بازارسال شده از بسیجدانشجوییدانشگاهامامصادق(ع)
میدان دارقسمت هفتمطراحی خیاباننگاره "پرچم لگدکوبشده رژیم صهیونیستی" گزارش بخشی از فعالیتهای قرارگاه دانشجویی مردمی حضرت امیرالمؤمنین (علیهالسلام) در #میدانزیر دوربین پخش زنده ۲۴ ساعته شبکه الجزیره#رهبر_شهید#راهت_ادامه_دارد#لبیک_یا_خامنهای__
بسیجدانشجوییدانشگاهامامصادق(ع)سایت | بله | ایتا | تلگرام | اینستاگرام | ایکس@BasijISU_irبازارسال شده از بسیجدانشجوییدانشگاهامامصادق(ع)
میدان دارقسمت هشتم نصب "بیرق مقدسِ" جمهوری اسلامی ایران در محلههای تهران گزارش بخشی از فعالیتهای قرارگاه دانشجویی مردمی حضرت امیرالمؤمنین (علیهالسلام) در #میدان محله هر خانه، یک پرچم #بیرق_مقدس#رهبر_شهید#لبیک_یا_خامنهای__
بسیجدانشجوییدانشگاهامامصادق(ع)سایت | بله | ایتا | تلگرام | اینستاگرام | ایکس@BasijISU_ir
از حسینیه تا میدان شهرگذری بر نقشآفرینی ستایشگران اهلبیت(ع) در جنگ رمضان و مروری بر ظرفیتهای آن
حافظه تاریخی ایرانیان قلمرو آمد و شد سیاهیها و سپیدیها است؛ سیاهیهایی که گاه در قامت جنگ، گاه در لباس بیماری و گاه در رنج قحطی و خشکسالی خود را نشان داده و سپیدیهایی که مانند نسیمی، زیباییهای فرهنگی و طبیعی ما را از لابهلای جنگلهای هیرکانی تا سواحل سرخ رنگ هرمز با خود بردهاند.این حافظه تاریخی اما، در شکل دادن به هویت ایرانیان نقطهی عطفی دارد، جایی که تلاقی میان ملیت، ایمان و دیانت ایرانیان است. در این نقطه سیاهیها رنگ میبازند و جای خود را به حماسه و در عین حال حزنی میدهند که در عین کاهندگیاش از جان، روح تازهای از حرکت را به کالبد جامعه میدمد.این غم شیرین و این جمع بین اضداد، حاصل چیزی جز درهمتنیدگی هویت ملی و دینی ایرانیان نیست؛ ایرانی در دشواریها از توحید قوت میگیرد و سپس با کلاهخود و گرز رستم به پیکار دشمنانش میرود. انسان ایرانی در ذات خود، قائل به دوگانهای میان بُعد ملی و دینی هویت خود نیست و حفظ هر کدام را مستلزم حفاظت از دیگری میداند.سحر روز یکشنبه ۱۰ اسفند هم برای ما یادآور همین امتیاز درونی بود؛ زمانی که تلخی فقدان و دوری امام شهیدمان، با شهد شهادتش جای خود را به شیرینی روح حماسه در پیکر جامعه داد، تا سازهای ما آهنگ دفاع و جهاد را یکبار دیگر حماسهوار بنوازند، نه محنتبار.به اذعان بسیاری، یکی از نکات برجسته جنگ رمضان نقشآفرینی جلودارانهی جامعه ستایشگران اهل بیت(ع) در فرآیند انتقال مردم از مرثیه به حماسه بود. این نقش در حقیقت، برآمده از هویت ممزوج شدهی دینی و ملی ایرانیان است که در یک مبارزه ملی جلوهگر شده و در طول جنگ، بدل به مزیت کلیدی مقاومت جامعه ایران در برابر تجاوز دشمن شده است.در واقع مادحین و ستایشگران با فهمی درست از این ظرفیت، و استفاده به جا از این خودآگاهِ هویت مردم ایران، در احیاء و تثبیت روح مقاومت و مبارزه و همچنین صورتبندی جنگ فعلی به عنوان یک نبرد دینی و میهنی، نقش خود را به خوبی ایفا کردند. دقت در نحوه کنشگری، زمانشناسی و سرعت عمل و درک درست از اینکه یک مداح در این مقطع، باید در چه جایی، چه نقشی برای خود تعریف کند، از جمله امتیازاتی بود که در بسیاری از اعضای جامعه ستایشگران ما دیده شد.جنگ رمضان را میتوان به مثابه بستری دانست که در خلال آن، یکبار دیگر با موقعیتشناسی امثال رسولیها و طاهریها و... این عنصر هویتی ایرانیان، که با وجود خودآگاهی به آن، غبار فتنه ها و اختلافات کمی رنگ فراموشی به آن پاشیده بود، احیاء و دوباره در کنش جمعی جامعه ایران محوریت پیدا کند."بزن که خوب میزنی" ، "باید برخاست" ، "میدان با تو خیابان با ما" و... از جمله آثاری بودند که با در نظر گرفتن ظرایف و حساسیتهای کنار هم قرار دادن امر ملی و دینی، و ایضا خلاقیت و استفاده مناسب از مفاهیم دینی و واژگان فارسی، به یکی از ارکان همخوانیهای رجزگونه مردم بدل شدند.این تجربه و تجربیات تاریخی مشابه آن، بیانگر آن است که در صورت شناخت مناسب از این خودِ مسلمانِ ایرانی، ظرفیت کمنظیری برای کنش و اثرگذاری در هیئات و متعاقب آن مادحین اهلبیت(ع) وجود دارد؛ ظرفیتی که راهی هموار از حسینیه تا میدان شهر میسازد.
#مجله_مجازی_دیدبان #پرونده_هنر
امیرحسن نصیریپوردانشجوی معارف اسلامی و فرهنگ و ارتباطاتدیدبان | @didebanisu
گذری بر نقشآفرینی ستایشگران اهلبیت(ع) در جنگ رمضان و مروری بر ظرفیتهای آن حافظه تاریخی ایرانیان قلمرو آمد و شد سیاهیها و سپیدیها است؛ سیاهیهایی که گاه در قامت جنگ، گاه در لباس بیماری و گاه در رنج قحطی و خشکسالی خود را نشان داده و سپیدیهایی که مانند نسیمی، زیباییهای فرهنگی و طبیعی ما را از لابهلای جنگلهای هیرکانی تا سواحل سرخ رنگ هرمز با خود بردهاند.این حافظه تاریخی اما، در شکل دادن به هویت ایرانیان نقطهی عطفی دارد، جایی که تلاقی میان ملیت، ایمان و دیانت ایرانیان است. در این نقطه سیاهیها رنگ میبازند و جای خود را به حماسه و در عین حال حزنی میدهند که در عین کاهندگیاش از جان، روح تازهای از حرکت را به کالبد جامعه میدمد.این غم شیرین و این جمع بین اضداد، حاصل چیزی جز درهمتنیدگی هویت ملی و دینی ایرانیان نیست؛ ایرانی در دشواریها از توحید قوت میگیرد و سپس با کلاهخود و گرز رستم به پیکار دشمنانش میرود. انسان ایرانی در ذات خود، قائل به دوگانهای میان بُعد ملی و دینی هویت خود نیست و حفظ هر کدام را مستلزم حفاظت از دیگری میداند.سحر روز یکشنبه ۱۰ اسفند هم برای ما یادآور همین امتیاز درونی بود؛ زمانی که تلخی فقدان و دوری امام شهیدمان، با شهد شهادتش جای خود را به شیرینی روح حماسه در پیکر جامعه داد، تا سازهای ما آهنگ دفاع و جهاد را یکبار دیگر حماسهوار بنوازند، نه محنتبار.به اذعان بسیاری، یکی از نکات برجسته جنگ رمضان نقشآفرینی جلودارانهی جامعه ستایشگران اهل بیت(ع) در فرآیند انتقال مردم از مرثیه به حماسه بود. این نقش در حقیقت، برآمده از هویت ممزوج شدهی دینی و ملی ایرانیان است که در یک مبارزه ملی جلوهگر شده و در طول جنگ، بدل به مزیت کلیدی مقاومت جامعه ایران در برابر تجاوز دشمن شده است.در واقع مادحین و ستایشگران با فهمی درست از این ظرفیت، و استفاده به جا از این خودآگاهِ هویت مردم ایران، در احیاء و تثبیت روح مقاومت و مبارزه و همچنین صورتبندی جنگ فعلی به عنوان یک نبرد دینی و میهنی، نقش خود را به خوبی ایفا کردند. دقت در نحوه کنشگری، زمانشناسی و سرعت عمل و درک درست از اینکه یک مداح در این مقطع، باید در چه جایی، چه نقشی برای خود تعریف کند، از جمله امتیازاتی بود که در بسیاری از اعضای جامعه ستایشگران ما دیده شد.جنگ رمضان را میتوان به مثابه بستری دانست که در خلال آن، یکبار دیگر با موقعیتشناسی امثال رسولیها و طاهریها و... این عنصر هویتی ایرانیان، که با وجود خودآگاهی به آن، غبار فتنه ها و اختلافات کمی رنگ فراموشی به آن پاشیده بود، احیاء و دوباره در کنش جمعی جامعه ایران محوریت پیدا کند."بزن که خوب میزنی" ، "باید برخاست" ، "میدان با تو خیابان با ما" و... از جمله آثاری بودند که با در نظر گرفتن ظرایف و حساسیتهای کنار هم قرار دادن امر ملی و دینی، و ایضا خلاقیت و استفاده مناسب از مفاهیم دینی و واژگان فارسی، به یکی از ارکان همخوانیهای رجزگونه مردم بدل شدند.این تجربه و تجربیات تاریخی مشابه آن، بیانگر آن است که در صورت شناخت مناسب از این خودِ مسلمانِ ایرانی، ظرفیت کمنظیری برای کنش و اثرگذاری در هیئات و متعاقب آن مادحین اهلبیت(ع) وجود دارد؛ ظرفیتی که راهی هموار از حسینیه تا میدان شهر میسازد.
#مجله_مجازی_دیدبان #پرونده_هنر
امیرحسن نصیریپوردانشجوی معارف اسلامی و فرهنگ و ارتباطاتدیدبان | @didebanisu ۱۴
هنر انقلاب؛ باید برخاست سبحان رستگارمقدمسانسور کردن ادبیات دینی و وام گرفتن از نمادهای باستانی برای جذب حداکثری راهبردی ناکارآمد است.در نوحه باید برخاست دیدیم که جهت ایجاد هویت اصیل برای مخاطبش از نمادهای باستانی استفاده نکرد و هیچ خللی در تاثیرگذاریاش وارد نکرد!این اثر بزرگترین درسی که به فعالان و سیاستگذاران فرهنگی میدهد این است که برای جذاب کردن دین و گفتمان اسلام اجتماعی نیازی نیست از نمادهای غیر مذهبی وام گرفت چرا که در سیر تاریخیِ صعودی ما که برعکس تاریخ تمدن غرب نزولی و قهقرایی است از «آدم و حوا» شروع میشود و تا «عهد خمینی» هیچ نقصانی از لحاظ حماسه و معنویت و در یک کلمه انسانیت در آن وجود ندارد. دوای دینگریزی برخی، خودسانسوری و خودتحقیری دینی نیست. همانطور که یک هیئت اصیل یزدی ثابت کرد مردم دینِ ویترینیِ جذاب و التقاطی را نمیپسندند!یک قاعده وجود دارد؛ مردم دوست دارند موثر باشند!باید برخاست با یادآوری نقش حقیقی مردم با پیروی از امامشان صدای فطرت مظلومان شد و داستانی ازلی را از عمق دلهاشان برایشان تعریف کرد. یک پیوند تاریخی بینظیر که تا حدی در این روایت تقدم و تاخر را رعایت کرده است. در این مداحی قصه های قرآنی و وقایع تاریخی طوری مرتبط با یکدیگر چیده شدهاند که مخاطب متوجه این قضیه میشود که یک نقشه وجود دارد و هزاران سال است که ماجرا همان است، تقابل حق و باطل و ما از ازل دلباخته حق و اولیاء او هستیم. و حالا امروز در عصر خودمان با ولی خودمان عهد میبندیم و به او لبیک میگوییم.این شعر، شعر انقلاب استدر این شعر وقتی میخواهد تقابل حق و باطل را روایت کند از استضعاف و استکبار سخن میگوید و این تقابل را از یک قصه قرآنی وام میگیرد و از تاریخ بیرون میکشد و عینکی را که امام خمینی با آن تاریخ را میدید به دست مخاطب میدهد. یادآور شدن این نکته که «هر مصر فرعونی دریا دارد، این قوم مستضعف موسی دارد»؛ یعنی که همیشه تاریخ ماجرا همین بوده است، یک قوم فاسقی قوم دیگری را به ضعف میکشاند و ما در مقابلش ساکت نخواهیم نشست. این دیدگاه جامعهشناختی مبتنی بر مکتبِ خمینی(ره) است.میشود دریافت که شاعر با ادبیات و اندیشه امام خمینی(ره) تا حد زیادی آشنا بوده است. اینکه در شعر بلافاصله بعد از «عهد خمینی» آیه «ان تقوموا لله» را آورد اشاره دارد به نامه قیام لله امام خمینی که در سال ۱۳۴۲ آغازی شد بر پایان یکه تازی ظلم در جهان.ادبیات مبتنی بر قرآندلیل دیگری که خوب است و باید فعالین و تولیدکنندگان آثار فرهنگی از این اثر درس بگیرند، این است که آن اثر فرهنگی که مبتنی بر قرآن است و رنگ و بوی قرآن به خود میگیرد از بُعد زمان و مکان خارج میشود و به یک اثر جاودانه تبدیل میشود. این معجزه قرآن و نبی اکرم(ص) است. باید برخاست هیچگاه قدیمی نخواهد شد. در شعر این اثر تعداد قابل توجهی تلمیح و اشاره به آیات قرآن میبینیم؛ قصه آدم و حوا، آیه شریفه ان تقوموا لله مثنی و فرادی، باطل خواهد رفت و حق با برجاست و قصه فرعون و رود نیل قرینههایی است از قرآن که در این شعر یا به صورت تلمیح یا هم بصورت تضمین یعنی عین آیه آورده شده اند.جمع بندی نکات دیگری نیز در این اثر وجود دارند که باعث میشود این اثر در میان دیگر آثار جنگ رمضان برجسته شود. از جمله؛ ترسیم رؤیاشهری امیدبخش برای شیعه و یادآور شدن حماسه حسینی که درحقیقت بازتاب این عقیده است که «شیعه گذشته ای سرخ و آینده ای سبز دارد». دیگر اینکه شعر رسا است و با کمترین پیچیدگی یا طول جملات معانی عمیقی را روایت میکند. و این که اغلب مضمون ها یک مصداق بیرونی ملموس دارند گویی که این شعر زاییده تاریخ و اقوال هزاران نفر در طول تاریخ است نه زاییده یک شاعر در کنج خلوتش. مخاطب قرار دادن رهبر شهید و تجدید پیمان با ایشان. اصرار بر اینکه رمز پیروزی ما ایمان ماست نه موشک و تسلیحاتمان «باید فهمید تا وقتی این ملت ایمان دارد کی تسلیم و تحمیل امکان دارد؟!». ایجاد روح اتحاد در اجرا و شعر این اثر باعث شده است مردم بیشتر احساس همدلی و صمیمیت با یکدیگر کنند «این پیچ تاریخی طاقت فرساست» شعر از واقعیت دور نمیشود اما باز هم امید، که مهم ترین توصیه رهبر شهید بود را فراموش نمیکند. نه یک امید فردی، بلکه یک امید اجتماعی.در کل میتوان گفت اثر «باید برخاست» اصیل ترین نماهنگ انقلابیای بود که مردم شنیدند و اورا پذیرفتند. کافیست به این نکته توجه کنید که هنگامی که در تجمعات نوبت به این قطعه میرسد اغلب دچار یک حزن عرفانی رقیق میشوند. یک خلوتی میان جلوت، این همان عرفان مجاهدانه ایست که امام خمینی به مردم یاد داد. و امید داریم که ازین پس نماهنگهایی بشنویم که اندیشه استوارمان را روایت کند نه اینکه تنها در شعارهای هیجانی باقی بمانند.#مجله_مجازی_دیدبان #پرونده_هنردیدبان | @didebanisu
۳۲۴
روی موج پیشفرضبازخوانی عملکرد صداوسیما فراتر از ترندهای مجازی " /> حسین شفیعینیاصداوسیما در دوره تحول، یکی از پرچالشترین دورههای خود را گذرانده است. از همان سال نخست و به دلایل مختلفی، از جمله تمایل مدیران جدید سازمان به ایجاد تغییرات و تحولات راهبردی در رسانه ملی، صداوسیما همواره مورد ارزیابی و انتقاد کارشناسان و مخاطبان قرار داشته است. در سالهای اخیر نیز، در شرایطی که کشور با چالشهای جدی، از آغاز انقلاب اسلامی، مواجه است، حجم انتقادات، یا شاید بهتر باشد بگوییم تیغ تخریب رسانه ملی، هرروز تیزتر از قبل شده است.تا جایی که انتقاد و تخریب صداوسیما به یک ژست روشنفکرانه در میان عموم مردم و اصحاب رسانه بدل شده است؛ فارغ از آنکه در حقیقت عملکرد این مجموعه در مسائل مختلف چگونه بوده، صرفاً مورد نقد قرار میگیرد. تا جایی که برخی از منتقدان، صراحتاً میگویند که اصلاً مصرف تلویزیونی ندارند، بهطور کامل تلویزیون را کنار گذاشتهاند و با این حال همچنان به تخریب رسانه ملی میپردازند. حجم تخریب و مدیریت ادراک منفی در مواجهه با صداوسیما بهگونهای بوده است که حتی برخی مخاطبان تلویزیون، ناخواسته دچار نوعی پیشداوری نسبت به محتوای تولیدشده میشوند و دیگر رغبتی برای تماشای آثار تلویزیونی باقی نمیماند.در سیره ائمه اطهار علیهمالسلام و رهبران انقلاب اسلامی، همواره انتقاد از جایگاه ارزندهای برخوردار بوده است؛ اما نقد زمانی میتواند به اصلاح و ارتقای یک ساختار کمک کند که مبتنی بر شناخت دقیق، انصاف و توجه همزمان به نقاط قوت و ضعف باشد. در مقابل، غلبه نگاههای صرفاً منفی و تخریبی، شنیدهشدن انتقادات سازنده کارشناسان باسابقه این عرصه را نیز دشوار میکند.مخاطب همواره یکی از مهمترین مؤلفههای ارزیابی صداوسیما بوده است. اساساً نمیتوان تلویزیون را بدون مخاطب در نظر گرفت. اما آیا همانطور که در شبکههای اجتماعی بازنمایی میشود، رسانه ملی در دوره جدید، دچار افت شدید مخاطب شده است؟ مسئله مخاطب از دغدغههای اصلی بسیج دانشجویی بوده است. به طوری که این موضوع را در همه جلساتی که پیشتر با مسئولان رسانه ملی داشته، مطالبه و پیشنهاداتی نیز ارائه کرده است. با این حال، مشخص است که کاهش مخاطب تلویزیون مسئلهای نیست که صرفاً در دوره تحول آغاز شده باشد؛ بلکه روند آن از حدود یک دهه قبل آغاز شده و عوامل متعددی، از جمله گسترش شبکههای اجتماعی، شبکههای نمایش خانگی و تغییر الگوی مصرف رسانهای، در آن مؤثر بودهاند. آنچه امروز صداوسیما بر آن تأکید دارد، تلاش برای کاهش شیب نزولی مخاطب و بازگشت تدریجی به روندی باثباتتر است.مصرف بسیار بالای شبکههای اجتماعی، انتخابهای متعدد نسل جوان و ذائقه متفاوت آن، به معنای سلب مسئولیت از مدیران رسانه ملی نیست؛ بلکه مسئولیت آنها را در مواجهه با نسل جدید، دوچندان میکند. چراکه حالا تلویزیون، برای حفظ و تداوم اثرگذاری خود، باید خود را با فرم، نیازها و الگوی مصرف رسانهای مخاطب جدید تطبیق دهد؛ وگرنه در سالهای آینده، از بین رفتن جایگاه و ساختار فعلی رسانه ملی دور از انتظار نخواهد بود.در بخش تولیدات تلویزیونی نیز با مروری بر کارنامه صداوسیما در دوره تحول و خصوصاً دو سال اخیر، بهوضوح روشن است که تلویزیون هم تولیدات نمایشی متنوع و متعددی داشته و هم برنامههای تلویزیونی مختلفی را روی آنتن برده است؛ از سریالهایی چون «طوبی»، «سوجان» و «مهیار عیار» تا مجموعههایی چون «بوقچی»، «اسباب زحمت» و «مرد سههزارچهره». سریالهایی که در ژانرهای گوناگون تولید و پخش میشوند. حتی این روزها رسانه ملی با تغییر سیاستهای پخش، در حال آزمودن شیوههای متفاوتی از عرضه محتواست. با این حال، بعضاً به دلیل تخریبهای گسترده و ایجاد تصویری منفی از تلویزیون، مخاطب حتی میل تماشای تولیدات جدید را پیدا نمیکند و در مواردی ترجیح میدهد شبکه آیفیلم را که تولیدات قدیمیتر سازمان را پخش میکند، در سبد مصرف رسانهای خود قرار دهد.مروری بر برنامههای تولیدشده در رسانه ملی نیز گواه وجود تنوع در تولیدات تلویزیون است؛ گرچه این تنوع ممکن است به دلایلی همچون جدول پخش نامناسب، تبلیغات محدود و ضعف در معرفی برخی برنامهها، از چشم بینندگان دور بماند و حتی این تصویر ایجاد شود که تلویزیون امروز بیش از هر چیز، به برنامههای سیاسی و گفتوگومحور محدود شده است. مطالعه بخش دوم#مجله_مجازی_دیدبان#پرونده_صدا_و_سیمادیدبان | @didebanisu
۱۸دیدبان روی موج پیشفرض بازخوانی عملکرد صداوسیما فراتر از ترندهای مجازی " /> حسین شفیعینیا صداوسیما در دوره تحول، یکی از پرچالشترین دورههای خود را گذرانده است. از همان سال نخست و به دلایل مختلفی، از جمله تمایل مدیران جدید سازمان به ایجاد تغییرات و تحولات راهبردی در رسانه ملی، صداوسیما همواره مورد ارزیابی و انتقاد کارشناسان و مخاطبان قرار داشته است. در سالهای اخیر نیز، در شرایطی که کشور با چالشهای جدی، از آغاز انقلاب اسلامی، مواجه است، حجم انتقادات، یا شاید بهتر باشد بگوییم تیغ تخریب رسانه ملی، هرروز تیزتر از قبل شده است. تا جایی که انتقاد و تخریب صداوسیما به یک ژست روشنفکرانه در میان عموم مردم و اصحاب رسانه بدل شده است؛ فارغ از آنکه در حقیقت عملکرد این مجموعه در مسائل مختلف چگونه بوده، صرفاً مورد نقد قرار میگیرد. تا جایی که برخی از منتقدان، صراحتاً میگویند که اصلاً مصرف تلویزیونی ندارند، بهطور کامل تلویزیون را کنار گذاشتهاند و با این حال همچنان به تخریب رسانه ملی میپردازند. حجم تخریب و مدیریت ادراک منفی در مواجهه با صداوسیما بهگونهای بوده است که حتی برخی مخاطبان تلویزیون، ناخواسته دچار نوعی پیشداوری نسبت به محتوای تولیدشده میشوند و دیگر رغبتی برای تماشای آثار تلویزیونی باقی نمیماند. در سیره ائمه اطهار علیهمالسلام و رهبران انقلاب اسلامی، همواره انتقاد از جایگاه ارزندهای برخوردار بوده است؛ اما نقد زمانی میتواند به اصلاح و ارتقای یک ساختار کمک کند که مبتنی بر شناخت دقیق، انصاف و توجه همزمان به نقاط قوت و ضعف باشد. در مقابل، غلبه نگاههای صرفاً منفی و تخریبی، شنیدهشدن انتقادات سازنده کارشناسان باسابقه این عرصه را نیز دشوار میکند. مخاطب همواره یکی از مهمترین مؤلفههای ارزیابی صداوسیما بوده است. اساساً نمیتوان تلویزیون را بدون مخاطب در نظر گرفت. اما آیا همانطور که در شبکههای اجتماعی بازنمایی میشود، رسانه ملی در دوره جدید، دچار افت شدید مخاطب شده است؟ مسئله مخاطب از دغدغههای اصلی بسیج دانشجویی بوده است. به طوری که این موضوع را در همه جلساتی که پیشتر با مسئولان رسانه ملی داشته، مطالبه و پیشنهاداتی نیز ارائه کرده است. با این حال، مشخص است که کاهش مخاطب تلویزیون مسئلهای نیست که صرفاً در دوره تحول آغاز شده باشد؛ بلکه روند آن از حدود یک دهه قبل آغاز شده و عوامل متعددی، از جمله گسترش شبکههای اجتماعی، شبکههای نمایش خانگی و تغییر الگوی مصرف رسانهای، در آن مؤثر بودهاند. آنچه امروز صداوسیما بر آن تأکید دارد، تلاش برای کاهش شیب نزولی مخاطب و بازگشت تدریجی به روندی باثباتتر است. مصرف بسیار بالای شبکههای اجتماعی، انتخابهای متعدد نسل جوان و ذائقه متفاوت آن، به معنای سلب مسئولیت از مدیران رسانه ملی نیست؛ بلکه مسئولیت آنها را در مواجهه با نسل جدید، دوچندان میکند. چراکه حالا تلویزیون، برای حفظ و تداوم اثرگذاری خود، باید خود را با فرم، نیازها و الگوی مصرف رسانهای مخاطب جدید تطبیق دهد؛ وگرنه در سالهای آینده، از بین رفتن جایگاه و ساختار فعلی رسانه ملی دور از انتظار نخواهد بود. در بخش تولیدات تلویزیونی نیز با مروری بر کارنامه صداوسیما در دوره تحول و خصوصاً دو سال اخیر، بهوضوح روشن است که تلویزیون هم تولیدات نمایشی متنوع و متعددی داشته و هم برنامههای تلویزیونی مختلفی را روی آنتن برده است؛ از سریالهایی چون «طوبی»، «سوجان» و «مهیار عیار» تا مجموعههایی چون «بوقچی»، «اسباب زحمت» و «مرد سههزارچهره». سریالهایی که در ژانرهای گوناگون تولید و پخش میشوند. حتی این روزها رسانه ملی با تغییر سیاستهای پخش، در حال آزمودن شیوههای متفاوتی از عرضه محتواست. با این حال، بعضاً به دلیل تخریبهای گسترده و ایجاد تصویری منفی از تلویزیون، مخاطب حتی میل تماشای تولیدات جدید را پیدا نمیکند و در مواردی ترجیح میدهد شبکه آیفیلم را که تولیدات قدیمیتر سازمان را پخش میکند، در سبد مصرف رسانهای خود قرار دهد. مروری بر برنامههای تولیدشده در رسانه ملی نیز گواه وجود تنوع در تولیدات تلویزیون است؛ گرچه این تنوع ممکن است به دلایلی همچون جدول پخش نامناسب، تبلیغات محدود و ضعف در معرفی برخی برنامهها، از چشم بینندگان دور بماند و حتی این تصویر ایجاد شود که تلویزیون امروز بیش از هر چیز، به برنامههای سیاسی و گفتوگومحور محدود شده است. مطالعه بخش دوم #مجله_مجازی_دیدبان #پرونده_صدا_و_سیما دیدبان | @didebanisu
روی موج پیشفرض بازخوانی عملکرد صداوسیما فراتر از ترندهای مجازی " /> حسین شفیعینیا صداوسیما در دوره تحول، یکی از پرچالشترین دورههای خود را گذرانده است. از همان سال نخست و به دلایل مختلفی، از جمله تمایل مدیران جدید سازمان به ایجاد تغییرات و تحولات راهبردی در رسانه ملی، صداوسیما همواره مورد ارزیابی و انتقاد کارشناسان و مخاطبان قرار داشته است. در سالهای اخیر نیز، در شرایطی که کشور با چالشهای جدی، از آغاز انقلاب اسلامی، مواجه است، حجم انتقادات، یا شاید بهتر باشد بگوییم تیغ تخریب رسانه ملی، هرروز تیزتر از قبل شده است. تا جایی که انتقاد و تخریب صداوسیما به یک ژست روشنفکرانه در میان عموم مردم و اصحاب رسانه بدل شده است؛ فارغ از آنکه در حقیقت عملکرد این مجموعه در مسائل مختلف چگونه بوده، صرفاً مورد نقد قرار میگیرد. تا جایی که برخی از منتقدان، صراحتاً میگویند که اصلاً مصرف تلویزیونی ندارند، بهطور کامل تلویزیون را کنار گذاشتهاند و با این حال همچنان به تخریب رسانه ملی میپردازند. حجم تخریب و مدیریت ادراک منفی در مواجهه با صداوسیما بهگونهای بوده است که حتی برخی مخاطبان تلویزیون، ناخواسته دچار نوعی پیشداوری نسبت به محتوای تولیدشده میشوند و دیگر رغبتی برای تماشای آثار تلویزیونی باقی نمیماند. در سیره ائمه اطهار علیهمالسلام و رهبران انقلاب اسلامی، همواره انتقاد از جایگاه ارزندهای برخوردار بوده است؛ اما نقد زمانی میتواند به اصلاح و ارتقای یک ساختار کمک کند که مبتنی بر شناخت دقیق، انصاف و توجه همزمان به نقاط قوت و ضعف باشد. در مقابل، غلبه نگاههای صرفاً منفی و تخریبی، شنیدهشدن انتقادات سازنده کارشناسان باسابقه این عرصه را نیز دشوار میکند. مخاطب همواره یکی از مهمترین مؤلفههای ارزیابی صداوسیما بوده است. اساساً نمیتوان تلویزیون را بدون مخاطب در نظر گرفت. اما آیا همانطور که در شبکههای اجتماعی بازنمایی میشود، رسانه ملی در دوره جدید، دچار افت شدید مخاطب شده است؟ مسئله مخاطب از دغدغههای اصلی بسیج دانشجویی بوده است. به طوری که این موضوع را در همه جلساتی که پیشتر با مسئولان رسانه ملی داشته، مطالبه و پیشنهاداتی نیز ارائه کرده است. با این حال، مشخص است که کاهش مخاطب تلویزیون مسئلهای نیست که صرفاً در دوره تحول آغاز شده باشد؛ بلکه روند آن از حدود یک دهه قبل آغاز شده و عوامل متعددی، از جمله گسترش شبکههای اجتماعی، شبکههای نمایش خانگی و تغییر الگوی مصرف رسانهای، در آن مؤثر بودهاند. آنچه امروز صداوسیما بر آن تأکید دارد، تلاش برای کاهش شیب نزولی مخاطب و بازگشت تدریجی به روندی باثباتتر است. مصرف بسیار بالای شبکههای اجتماعی، انتخابهای متعدد نسل جوان و ذائقه متفاوت آن، به معنای سلب مسئولیت از مدیران رسانه ملی نیست؛ بلکه مسئولیت آنها را در مواجهه با نسل جدید، دوچندان میکند. چراکه حالا تلویزیون، برای حفظ و تداوم اثرگذاری خود، باید خود را با فرم، نیازها و الگوی مصرف رسانهای مخاطب جدید تطبیق دهد؛ وگرنه در سالهای آینده، از بین رفتن جایگاه و ساختار فعلی رسانه ملی دور از انتظار نخواهد بود. در بخش تولیدات تلویزیونی نیز با مروری بر کارنامه صداوسیما در دوره تحول و خصوصاً دو سال اخیر، بهوضوح روشن است که تلویزیون هم تولیدات نمایشی متنوع و متعددی داشته و هم برنامههای تلویزیونی مختلفی را روی آنتن برده است؛ از سریالهایی چون «طوبی»، «سوجان» و «مهیار عیار» تا مجموعههایی چون «بوقچی»، «اسباب زحمت» و «مرد سههزارچهره». سریالهایی که در ژانرهای گوناگون تولید و پخش میشوند. حتی این روزها رسانه ملی با تغییر سیاستهای پخش، در حال آزمودن شیوههای متفاوتی از عرضه محتواست. با این حال، بعضاً به دلیل تخریبهای گسترده و ایجاد تصویری منفی از تلویزیون، مخاطب حتی میل تماشای تولیدات جدید را پیدا نمیکند و در مواردی ترجیح میدهد شبکه آیفیلم را که تولیدات قدیمیتر سازمان را پخش میکند، در سبد مصرف رسانهای خود قرار دهد. مروری بر برنامههای تولیدشده در رسانه ملی نیز گواه وجود تنوع در تولیدات تلویزیون است؛ گرچه این تنوع ممکن است به دلایلی همچون جدول پخش نامناسب، تبلیغات محدود و ضعف در معرفی برخی برنامهها، از چشم بینندگان دور بماند و حتی این تصویر ایجاد شود که تلویزیون امروز بیش از هر چیز، به برنامههای سیاسی و گفتوگومحور محدود شده است. مطالعه بخش دوم #مجله_مجازی_دیدبان #پرونده_صدا_و_سیما دیدبان | @didebanisu روی موج پیشفرضبازخوانی عملکرد صداوسیما فراتر از ترندهای مجازی*بخش دوم یادداشت
حالا که صحبت از برنامههای سیاسی تلویزیون شد، خوب است اشارهای هم به وقایع اخیر کشور شود؛ جایی که با وجود تمام چالشها و حمله دستنشانده آمریکای جنایتکار در منطقه، یعنی رژیم صهیونی به ساختمان شیشهای، نهتنها آنتن تلویزیون متوقف نشد، بلکه شاهد شجاعت و رشادت مجری تلویزیون بودیم که به تیتر یک رسانههای جهانی تبدیل شد.رسانه ملی در یک سال اخیر و در حدفاصل دو جنگ تحمیلی علیه کشورمان، هم به تولیدات خود ادامه داد و هم زیرساختهای خود را تقویت کرد. ارتقاء کیفیت پخش کلیه شبکههای استانی به HD و برگزاری رویداد «ایران جان» از جمله این اقدامات بود. با تجربههای بهدستآمده، شاهد تلاش برای بهبود رویکرد خبری صداوسیما در بحرانهای مختلف نیز بودهایم. در برخی شاخصها، عملکرد رسانه ملی در مقایسه با وقایع سال ۱۴۰۱ بهبود یافته و برنامههای تولیدی نیز مورد توجه افکار عمومی قرار گرفتهاند؛ همچون برنامه «به وقت ایران» شبکه خبر که به تحلیل وضعیت جنگی و اخبار روز میپردازد.در کنار این مباحث، یکی دیگر از موضوعاتی که در ارزیابی عملکرد رسانه ملی مطرح میشود، نحوه تعامل آن با چهرههای شناختهشده و سلبریتیهاست. عدهای در تلاشند رسانه ملی را یک رسانه حزبی تحلیل کنند و معمولاً در استدلالهای خود، صداوسیما را محکوم به حذف سلبریتیها میدانند. رسانه ملی موظف به تولید برنامه در قالبهای متنوع برای همه سلایق است؛ در این میان، رابطه میان هنرمند، مخاطب و تلویزیون نیز همواره متأثر از شرایط اجتماعی و رسانهای بوده است. هنرمند به واسطه تلویزیون شهرت مییابد و مخاطب نیز در انتخاب مصرف رسانهای خود، به حضور و نقش چهرههای شناختهشده در تولیدات رسانهای توجه دارد.اما اینکه در شرایط فعلی، گروهی معتقدند رسانهای ملی است که چشم خود را بر کنشهای غربگرایانه عدهای سلبریتی ببندد؛ -افرادی که نهتنها حاضر به محکوم کردن جنایات علیه ملت و کشورشان نشدند، بلکه همچنان ایران عزیز را مقصر این وقایع میدانند- و با این حال باز هم از آنها برای همکاری دعوت کند، به هیچ وجه قابل پذیرش نیست؛ چراکه در این صورت، رسانه، آمریکایی صهیونیستی خواهد بود؛ نه ملی!مدیران رسانه ملی همواره بر حضور هنرمندان برجسته و محبوب تأکید داشتهاند و نمونههای آن را میتوان در تولیدات این روزهای تلویزیون مشاهده کرد. در کنار استفاده از هنرمندان شناختهشده، بهرهگیری از هنرمندان جوان نیز از جمله سیاستهای تلویزیون بوده است. مگر روزی که «مثلآباد» یا «محله بروبیا» از تلویزیون پخش شد، کسی گمان میکرد که هنرمند و اسطوره بزرگی چون زندهیاد اکبر عبدی در سالهای بعد خواهد درخشید؟ توجه همزمان به چهرههای شناختهشده و استعدادهای جدید میتواند یکی از مسیرهای حفظ پویایی و استمرار تولیدات نمایشی تلویزیون باشد.بهطور کلی، با مرور عملکرد رسانه ملی در سالهای اخیر میتوان دریافت که صداوسیما نیز همچون بسیاری از نهادها، مجموعهای از اقدامات مثبت و منفی را در کارنامه خود دارد. در تمامی تولیدات تلویزیون و محتوای ارائهشده و توجه آن به مخاطب، انتقاداتی وجود دارد و بخشی از این انتقادات، میتواند به بهبود عملکرد سازمان کمک کند. اما آنچه امروز در فضای مجازی بازنمایی میشود، فراتر از یک انتقاد است و در موارد متعددی با هدف تخریب و به دور از انصاف و اخلاق صورت میگیرد.همانطور که رهبر معظم انقلاب نیز تأکید داشتهاند، امروز وحدت و انسجام از اصولیترین امور است. این ضرورت، رسانه ملی را نیز مستثنی نمیکند. لزوم اتحاد و کمک در جهت ایجاد تحول در رسانه ملی، مستلزم مشارکت و نقد مسئولانه همه اقشار جامعه است؛ از مخاطبی که نسبت به محتوای تلویزیون یک پیشداوری منفی دارد، تا مسئولی که انتظار دارد صداوسیما، برخلاف تأکید رهبر شهید انقلاب بر لزوم مقابله با تحریف، آنچه باب میل اوست روایت کند.در پایان، به نظر میرسد خود صداوسیما باید بیش از هر چیز بستر ارائه و ارزیابی عملکرد چند سال اخیرش را فراهم کند؛ موضوعی که در مواردی میتوان توجه بیشتری بدان داشت. رسانه ملی باید در کنار توجه به محتوا، سلیقه و خواست روزانه مخاطب خود را در نظر بگیرد و ضمن ارائه جدول پخش متنوع و منظم در شبانهروز، از بستر شبکههای اجتماعی در تبلیغ، پخش و امتداد تولیدات خود حداکثر استفاده را داشته باشد. حفظ و تقویت جایگاه رسانه ملی، با شناخت دقیق ضعفها، تقویت نقاط قوت و ایجاد ارتباط مؤثرتر با مخاطب امکانپذیر خواهد بود.#مجله_مجازی_دیدبان#پرونده_صدا_و_سیمادیدبان | @didebanisu
۱۴