بازارسال شده از
وقتی بچهها میپرسند: «قراره دوباره جنگ بشه؟» (پاسخ به ترسهای دوران آتشبس)این روزها که در آتشبس هستیم، شاید فکر کنیم اوضاع آرام شده، اما بچهها هنوز خاطره روزهای پرالتهاب گذشته را در ذهن دارند و نگرانیهای پنهان ما از آینده را حس میکنند. وقتی کودک با ترس میپرسد: «دوباره قراره همون اتفاقها بیفته؟»، بهترین واکنش چیست؟
🟠 دو واکنش مخرب در این شرایط:نخست:تضمینهای توخالی (نه اصلا، دیگه هیچوقت جنگ نمیشه). اگر درگیریها دوباره شروع شود، کودک تمام اعتمادش را به شما از دست میدهد.دوم: انتقال استرس (آره ممکنه، اوضاع خرابه). مغز کودک تحمل پردازش این تعلیق و ابهام را ندارد.
🟢 بهترین روش،استفاده از فرمول ۳ مرحلهای، متناسب با شرایط فعلی است:
مرحله ۱: تایید احساس و پذیرش تجربه گذشتهبه جای سرکوب، به ترس او از تکرار روزهای سخت اعتبار بدهید.دیالوگ پیشنهادی:«میدونم روزهای سختی رو گذروندیم و خیلیا ترسیده بودن. کاملا طبیعیه که نگران باشی دوباره اون اتفاقها بیفته.» مرحله ۲: اطلاعات ساده و مبتنی بر زمان حالبه جای پیشبینی آینده، روی آرامش فعلی تمرکز کنید.دیالوگ پیشنهادی:«الان درگیریها متوقف شده. آدمبزرگها دارن تلاش میکنن که این آرامش ادامه پیدا کنه تا کسی آسیب نبینه.» مرحله ۳: یادآوری توانمندی و تضمین امنیت (مهمترین بخش)به کودک یادآوری کنید که شما از پس روزهای سخت قبلی برآمدید و الان آمادهترید.دیالوگ پیشنهادی:«یادت میاد دفعه قبل چطوری کنار هم بودیم و از هم مراقبت کردیم؟ ما الان حتی بهتر میدونیم باید چیکار کنیم. هر اتفاقی هم بیفته، مهمترین چیز اینه که من و مامان/بابا همیشه پیشت هستیم و ازت محافظت میکنیم.» نکته کلیدیاگر کودک پرسید «مطمئنی دیگه جنگ نمیشه؟»، فریب ندهید و امن پاسخ دهید: «من از آینده خبر ندارم، اما از یک چیز کاملا مطمئنم: ما همیشه مراقب توییم.» رفتار آرام و روتینهای منظم شما در این روزها، قویترین پادزهر برای اضطراب کودک است.#جنگ
@tdmmo_ir۱بازارسال شده از
احیای روتینهای مرده: چگونه عادتهای خوبمان را از زیر آوار استرس بیرون بکشیم؟وقتی در شرایط بحران، ابهام و هشدار قرار میگیریم، اولین چیزی که قربانی میشود «عادتهای خوب» و روتینهای روزمره ماست. ورزش منظم، مطالعه، رژیم غذایی سالم یا حتی یک روتین ساده خواب از هم میپاشد.
چرا این اتفاق میافتد؟چون مغز در حالت «بقا» قرار میگیرد و تمام انرژیاش را صرف اسکن کردن تهدیدها و مراقبت از شما میکند.در این شرایط، برای سیستم عصبی شما هیچ اهمیتی ندارد که روزی ۲۰ صفحه کتاب بخوانید یا حتماً باشگاه بروید؛ اولویت فقط زنده ماندن و حفظ امنیت است. حالا که در دوران آرامش نسبی و تنفس هستیم، ممکن است با دیدن خرابههای روتینهای قبلیمان احساس کلافگی یا عذاب وجدان کنیم. برای بیرون کشیدن این عادتها از زیر آوار استرس، این ۴ قدم را امتحان کنید: ۱. قانونِ حداقلهاتوقعات قبل از بحران را فعلاً کنار بگذارید. سیستم روانی شما هنوز خسته است و ظرفیت قبل را ندارد. اگر قبلاً روزی 45 دقیقه ورزش میکردید، الان فقط به روزی ۵ دقیقه حرکات کششی فکر کنید. اگر هدفتان خواندن ۱ فصل کتاب بود، الان فقط روی خواندن ۲ صفحه تمرکز کنید. هدف در اینجا بازگرداندن «چرخدندههای عادت» به حرکت است، نه ثبت رکورد. ۲. صفر کردن کیلومترشمار (بدون خودسرزنشگری)بابت روزها و هفتههایی که روتینتان قطع شده غصه نخورید. جملاتی مثل «همه زحماتم به باد رفت» یا «اراده ندارم» فقط یک حمله مضاعف به روان خسته شماست. خط ممتد قبلی قطع شده است؛ آن را بپذیرید و با مهربانی یک نقطه جدید بگذارید و از صفر شروع کنید. ۳. تکنیک چسباندن روتین جدید و کوچکشده خود را به یک کار روزمره که هنوز انجام میدهید (و زنده مانده است) بچسبانید. مثال: «دقیقاً بعد از مسواک زدن شبانه، فقط ۳ صفحه کتاب میخوانم.» مثال: «تا زمانی که آب کتری جوش بیاید، ۵ حرکت کششی انجام میدهم.» ۴. جایزه دادن به قدمهای میکروسکوپیمغز شما پس از تجربه استرسهای طولانی، تشنه پاداش و دوپامین است. حتی اگر توانستید فقط ۱۰ دقیقه پیادهروی کنید یا ۱ وعده غذای سالمتر بخورید، در ذهن خودتان به آن اعتبار بدهید و از خودتان تشکر کنید. نکته پایانی:احیای روتینها در دوران نقاهت روانی پس از بحران، دقیقاً مثل فیزیوتراپی بعد از یک تصادف است؛ روندی کند دارد، نیازمند حوصله است و نمیتوان به آن فشار آورد. با «والدِ درونِ مهربان» با خودتان رفتار کنید.#جنگ
@tdmmo_irبازارسال شده از
چرخه OODA: فرمول رهایی از «یخزدگی ذهنی» در لحظات غافلگیریوقتی با یک اتفاق ناگهانی (مثل صدای مهیب یا اعلام یک هشدار) روبرو میشویم، اولین واکنش طبیعی و غریزی مغز «یخزدگی» یا فلج تحلیلی است. برای خروج سریع از این حالت، یک تکنیک کاربردی به نام چرخه OODA وجود دارد که شامل ۴ گام ساده است:
۱. مشاهده (Observe):در ثانیههای اول فقط اطلاعات جمع کنید. چه اتفاقی در حال رخ دادن است؟ صدا از کجاست؟ بدون قضاوت و ترس، فقط محیط را اسکن کنید. ۲. جهتدهی و موقعیتیابی (Orient):این مهمترین مرحله برای خنثی کردن وحشت است. موقعیت خودتان را درک کنید. الان کجای ساختمان هستم؟ امنترین نقطه نزدیک من کجاست؟ چه کسانی کنارم هستند؟ این کار بخش منطقی مغز را فعال میکند. ۳. تصمیمگیری (Decide):بر اساس اطلاعاتی که در دو مرحله قبل گرفتید، سریعاً یک گزینه را انتخاب کنید (مثلاً: دور شدن از پنجرهها، رفتن به راهرو، یا برداشتن کوله نجات). در بحران، یک تصمیم متوسطِ سریع، بهتر از یک تصمیم عالی اما دیرهنگام است. ۴. اقدام (Act):بدون مکث و تردید، تصمیمی که گرفتید را اجرا کنید. چرا به آن «چرخه» میگویند؟زیرا بلافاصله بعد از اقدام، شما باید دوباره به مرحله اول برگردید: وضعیت جدید را «مشاهده» کنید و این حلقه ۴ مرحلهای را تا رسیدن به ثبات کامل تکرار کنید. مرور ذهنی این چرخه در زمان آرامش، سرعت پردازش مغز شما را در لحظات حساس به شدت افزایش میدهد.#جنگ
@tdmmo_ir
سایت مطب دکتر بیتا برنا :dr-bitaborna.ir
صفحه مطب دکتر بیتابرنا در سکوی پزشکی دکترنکست
ما را امین دردهای خود بدانید
صفحه مطب دکتر بیتابرنا در سکوی پزشکی دکترنکست
ما را امین دردهای خود بدانید
بازارسال شده از
آیا ما میخواهیم بمب بسازیم یا نمیخواهیم بمب بسازیم؟
دکتر علیاکبر ابوالحسنیاستاد دانشکده فیزیک دانشگاه صنعتی شریف
بازخوانی نظرسنجی میدانی صورت گرفته در مهرماه در صحن دانشگاه شریف توسط دانشجویان
هستهای؛ خاکِ وطن
برای امضا پویش کلیک کنید
#هستهای_خاک_وطن@khake_vatan
دکتر علیاکبر ابوالحسنیاستاد دانشکده فیزیک دانشگاه صنعتی شریف بازخوانی نظرسنجی میدانی صورت گرفته در مهرماه در صحن دانشگاه شریف توسط دانشجویانهستهای؛ خاکِ وطن برای امضا پویش کلیک کنید#هستهای_خاک_وطن
@khake_vatan