م
ولاگ بازدید دستهجمعی از نمایشگاه کتاب تهران اردیبهشت ۱۴۰۴ دکتر محمدعلی حسینیان به اتفاق جمعی از دوستان و یاران برای مشاهدهی این ولاگ در کانال آپارات روی روی لینک ذیل کلیک کنید : https://www.aparat.com/v/jxydfafhttps://www.aparat.com/v/jxydfafhttps://www.aparat.com/v/jxydfaf۱۱
ذهنیتِ کمبود؛ میراثِ تلخِ درماندگی️ وقتی ذهن، فقیر میشودما ناخواسته به نقطهای میرسیم که نباید؛ نقطهای که ذهن ما تماماً درگیر «مسئله کمبود» میشود. اما این احساس محرومیت و فقر از کجا میآید؟ اگر نگاه فلسفی را کنار بگذاریم و به نظریات علمی ۱۰۰ سال اخیر در روانشناسی و جامعهشناسی نگاه کنیم، به حقایق تکاندهندهای میرسیم. نظریه درماندگیِ آموختهشده «مارتین سلیگمن» با آزمایشهای علمی خود ثابت کرد که انسان (و حتی حیوانات) اگر به مدت طولانی در یک موقعیت رنجآور قرار بگیرد و علیرغم تلاشهایش نتواند راه نجاتی پیدا کند، به یک نتیجهی ویرانگر میرسد: «چارهای جز پذیرش این درد و رنج نیست!» از تلاش تا تسلیم سلیگمن این پدیده را «درماندگی آموختهشده» مینامد. یعنی موجود زنده، شکست خوردن و ناتوانی را «یاد میگیرد». از یک جایی به بعد، حتی اگر درِ قفس باز شود یا راه نجات پیش رویش قرار بگیرد، او دیگر تلاشی نمیکند؛ چون باور کرده است که «نمیشود» و «نمیتواند». فاجعهای به نام پذیرشِ رنج این غمانگیزترین اتفاقی است که برای یک انسان میافتد؛ جایی که او در برابر فقر و محدودیت سر خم میکند، نه به این دلیل که راهی نیست، بلکه به این دلیل که ذهنش قدرتِ «خواستن» را از دست داده است. مراقب باشید که ذهنتان شکست را یاد نگیرد؛ رهایی، ابتدا در اندیشه اتفاق میافتد. دکتر محمدعلی حسینیان لوگوپاتی ثروت | چگونه فقیر میمانیم ؟ ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵تهران ، فرهنگسرای ارسباران۳۲۱۱۱
لذتِ قربانی بودن؛ تلهای برای فرار از مسئولیت!️ پارادوکسِ عجیب: رنجی که لذتبخش است! شاید عجیب به نظر برسد، اما حقیقتی علمی و واقعی است: بسیاری از ما از نقش «قربانی» بودن لذت میبریم! «لذت قربانی بودن» یعنی من با به نمایش گذاشتنِ دردها و عذابهایم و مدام حرف زدن از آنها، خودم را به عنوان یک قربانیِ مظلوم به جهان معرفی میکنم. اما چرا؟ ذهن، تشنهی انسجام است دلیلش ساده است: ذهن ما از آشفتگی بیزار است. وقتی شکست میخوریم، ذهن دچار تلاطم میشود. در این لحظه، ذهن برای رسیدن به آرامش، حتی به «دروغ» و «مغالطه» متوسل میشود تا مسئولیت را از دوش خود بردارد. قربانی بودن به مثابهی یک سپر دفاعی وقتی میگوییم: «من بدشانسم»، «جامعه خراب است»، «حاکمان ضعیفاند» یا «در جهان سوم هستیم»، در واقع داریم به ذهنمان یک مُسکن تزریق میکنیم. با این توجیهها، ذهن از فشارِ تعهد و مسئولیت رها میشود و با خیال راحت میگوید: «خب، مقصر من نبودم، پس میگیرم میخوابم!» فراتر از مقصریابی: خودت را بشناس! بحث ما در اینجا «مقصر دانستنِ تو» نیست؛ بحث بر سر «شناخت» است. باید بدانی که حتی از این نالهها و گلایهها داری «انرژی» و «لذت» میگیری تا از زیر بارِ سنگینِ تغییر فرار کنی. هشدار:قرار نیست با فهمیدن این موضوع، خودت را سرزنش کنی یا دچار بیخوابی شوی؛ بلکه قرار است بشناسی که ذهنت چگونه با « توجیه کردن »، تو را در بنبستِ فعلی نگه میدارد. بیداری، درست از جایی شروع میشود که دست از «توجیهِ شکست» برداری. #روانشناسی_قربانی#ذهنیت_برنده#خودشناسی
دکتر محمدعلی حسینیان لوگوپاتی ثروت | چگونه فقیر میمانیم ؟ ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵تهران ، فرهنگسرای ارسباران۳۲۱۱۱۱۱
گزارش ویدئویی مراسم رونمایی از کتاب « اندیشگاه اَبَرانسان » همراهان گرامی و فرهیختگان عزیز
ویدیو کامل مراسم رونمایی از اثر دکتر محمدعلی حسینیان با عنوان « اندیشگاه اَبَرانسان » هماکنون در کانال آپارات در دسترس شماست. در این مراسم که در فضای علمی و فرهنگیِ سیوششمین نمایشگاه بینالمللی کتاب تهران برگزار شد، پروفسور سید حسن امین (حقوقدان، فیلسوف و ادیب برجسته) به عنوان سخنران ویژه، به بررسی و تحلیل این اثر متفاوت پرداختهاند.این نشست به همت نشر فاخر « رصد علم » با مدیریت سرکار خانم دکتر امیریان در سرای کتاب برپا گردید. اگر به مباحث اندیشهمحور و گفتوگوهای عمیق فرهنگی علاقهمندید، تماشای این ویدیو را به شما پیشنهاد میکنیممشاهده ویدیو کامل در آپارات
: https://www.aparat.com/v/clp5xp3 با اشتراکگذاری این ویدیو، به گسترش اندیشه و آگاهی کمک کنید. برای تهیه کتاب اندیشگاه اَبَرانسان با شماره 09109056042 در ارتباط باشید۱۱۱۱۱
بزرگترین جنگ زندگی ما، جنگ با دنیای بیرون نیست؛ جنگی است که در درون، با خودمان داریم...بهمحض اینکه شروع به تحلیل و تفسیر اتفاقات زندگی میکنیم، «*زبان*» در ذهن ما فعال میشود و یک دیالوگ درونی شکل میگیرد. این همان چیزی است که در روانشناسی به آن «*نظریهی خودگویی*» (*Self-Talk*) میگویند؛ صدایی که دائماً در درون ما در حال نجوا، بحث یا جدال است. همانطور که حضرت حافظ میفرماید:
در اندرون منِ خستهدل ندانم کیست
که من خموشم و او در خروش و در غوغاست…
اما چرا این گفتوگوی درونی معمولاً ما را خسته و فرسوده میکند؟چون خاصیت دیالوگ، «تقابل» است.ذهن ما در این گفتوگوها معمولاً به دام یک دوگانهی ویرانگر میافتد:
۱. یا مدام دیگران، جامعه و شرایط بیرونی را مقصر و عامل بدبختی خود میداند،۲. یا شلاق سرزنش را برمیدارد و خودش را مقصر تمام ناکامیها معرفی میکند
راه نجات چیست؟«*لوگوپاتی*» به ما میگوید باید از این دوگانهی فرساینده خارج شویم. نه زمین و زمان مقصرند و نه شما سزاوار این همه سرزنش هستید. نگاهِ بالغانه و رشددهنده این است که با خودمان آشتی کنیم و بگوییم:«من تا این لحظه، با تمام توان و دانشی که داشتم، هر کاری که بلد بودم را انجام دادم. از این لحظه به بعد، باید ببینم چه توانایی جدیدی میتوانم کسب کنم و چه قدم مؤثری میتوانم بردارم.»
پناه گرفتن پشت برچسبهایی مثل «من بچهی فلان محلهام»، «پدرم کارمند بود» یا «جامعه نگذاشت»، فقط ما را در رینگ کشتی با گذشته نگه میدارد؛ رینگی که در آن مدام ضربه میخوریم و توان بلند شدن را از دست میدهیم.
اگر میخواهید از این چرخهی فرساینده خارج شوید، باید خودگوییهای خود را از «میدان جنگ و سرزنش» به سمت « ذهنیت رشد » هدایت کنید. بهجای اینکه بپرسید «چه کسی مقصر است؟»، بپرسید: « حالا از اینجا به بعد، چه کاری از دست من برمیآید؟ » دکتر محمدعلی حسینیان لوگوپاتی ثروت | چگونه فقیر میمانیم ؟ ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵تهران ، فرهنگسرای ارسباران۶۱۱۱
شما آن چیزی نیستید که فکر میکنید!
بسیاری از ما در تلهای به نام « ذهنیت ثابت » گرفتار شدهایم. دائم به خودمان میگوییم: «من این ویژگی را دارم»، «من آدمِ این کار نیستم»، «خصلت من این است». ما این صفتها را مثل زنجیر به پای خودمان میبندیم و فکر میکنیم تغییرناپذیرند.
اما بیایید یک لحظه واقعبین باشیم:
آیا شما همان آدم ۵ سال پیش هستید ؟!قطعاً نه ! هراکلیتوس، فیلسوف بزرگ، قرنها پیش به ما آموخت که جهان بر پایهی «*تغییر*» استوار است. او از کلمهای به نام «لوگوس» حرف میزند؛ یعنی عقلی که نظم جهان را در «دگرگونیِ دائمی» میبیند. پس چه بخواهید و چه نخواهید، شما در حال تغییر هستید.
اشتباه بزرگ: مغلطهی رشدخیلیها وقتی میخواهند مهارتی (مثل سخنرانی) را یاد بگیرند، میپرسند: «آیا من هم شبیه فلان الگو میشوم؟»
این یک مغلطه است! شما قرار نیست شبیه کسی شوید. در «ذهنیت رشد»، قرار نیست به یک قالبِ ثابتِ جدید برسید؛ قرار است بفهمید که شما هر لحظه در حال «شدن» هستید. شما با تصویرِ ثابتی که از خودتان دارید معنا نمیشوید، بلکه با «مسیرِ حرکتتان» تعریف میشوید.
قدرتِ استمرار (حتی بدون تمرینِ سخت)اگر ۱۰ جلسه فقط پشت تریبون بروید و خودتان را معرفی کنید و برگردید، باز هم بعد از ۱۰ جلسه، آدمِ روز اول نیستید. چرا؟ چون ذاتِ حضور و حرکت، شما را تغییر میدهد. فقرِ ذهنیِ ما از جایی شروع میشود که این «تغییرِ دائمی» را نادیده میگیریم و خودمان را در صندوقچهی صفاتِ ثابت زندانی میکنیم.
چطور از این بحث بهرهبرداری کنیم؟- برچسبها را بردارید: جملاتی که با «من کلاً اینطوری هستم…» شروع میشوند را از خودگوییهایتان حذف کنید.- به جای «نتیجه»، به «تغییر» نگاه کنید: نپرسید «کی عالی میشوم؟»؛ بپرسید «امروز چه فرقی با دیروز داشتم؟».- تغییر را به رسمیت بشناسید: ذهنیت رشد یک اتفاق عجیب و غریب نیست؛ فقط کافیست اجازه دهید تغییراتی که در حال رخ دادن است را ببینید و مانعشان نشوید.
فراموش نکنیم:ما با ذهنیتِ ثابت، خودمان را فقیر نگه میداریم. ثروتِ واقعی، درکِ این نکته است که: « من، همیشه پتانسیلِ تبدیل شدن به نسخهای متفاوت را دارم. »
دکتر محمدعلی حسینیان
لوگوپاتی ثروت | چگونه فقیر میمانیم ؟
۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
تهران ، فرهنگسرای ارسباران
بسیاری از ما در تلهای به نام « ذهنیت ثابت » گرفتار شدهایم. دائم به خودمان میگوییم: «من این ویژگی را دارم»، «من آدمِ این کار نیستم»، «خصلت من این است». ما این صفتها را مثل زنجیر به پای خودمان میبندیم و فکر میکنیم تغییرناپذیرند.
اما بیایید یک لحظه واقعبین باشیم:
آیا شما همان آدم ۵ سال پیش هستید ؟!قطعاً نه ! هراکلیتوس، فیلسوف بزرگ، قرنها پیش به ما آموخت که جهان بر پایهی «*تغییر*» استوار است. او از کلمهای به نام «لوگوس» حرف میزند؛ یعنی عقلی که نظم جهان را در «دگرگونیِ دائمی» میبیند. پس چه بخواهید و چه نخواهید، شما در حال تغییر هستید.
اشتباه بزرگ: مغلطهی رشدخیلیها وقتی میخواهند مهارتی (مثل سخنرانی) را یاد بگیرند، میپرسند: «آیا من هم شبیه فلان الگو میشوم؟»این یک مغلطه است! شما قرار نیست شبیه کسی شوید. در «ذهنیت رشد»، قرار نیست به یک قالبِ ثابتِ جدید برسید؛ قرار است بفهمید که شما هر لحظه در حال «شدن» هستید. شما با تصویرِ ثابتی که از خودتان دارید معنا نمیشوید، بلکه با «مسیرِ حرکتتان» تعریف میشوید.
قدرتِ استمرار (حتی بدون تمرینِ سخت)اگر ۱۰ جلسه فقط پشت تریبون بروید و خودتان را معرفی کنید و برگردید، باز هم بعد از ۱۰ جلسه، آدمِ روز اول نیستید. چرا؟ چون ذاتِ حضور و حرکت، شما را تغییر میدهد. فقرِ ذهنیِ ما از جایی شروع میشود که این «تغییرِ دائمی» را نادیده میگیریم و خودمان را در صندوقچهی صفاتِ ثابت زندانی میکنیم. چطور از این بحث بهرهبرداری کنیم؟- برچسبها را بردارید: جملاتی که با «من کلاً اینطوری هستم…» شروع میشوند را از خودگوییهایتان حذف کنید.- به جای «نتیجه»، به «تغییر» نگاه کنید: نپرسید «کی عالی میشوم؟»؛ بپرسید «امروز چه فرقی با دیروز داشتم؟».- تغییر را به رسمیت بشناسید: ذهنیت رشد یک اتفاق عجیب و غریب نیست؛ فقط کافیست اجازه دهید تغییراتی که در حال رخ دادن است را ببینید و مانعشان نشوید. فراموش نکنیم:ما با ذهنیتِ ثابت، خودمان را فقیر نگه میداریم. ثروتِ واقعی، درکِ این نکته است که: « من، همیشه پتانسیلِ تبدیل شدن به نسخهای متفاوت را دارم. » دکتر محمدعلی حسینیان لوگوپاتی ثروت | چگونه فقیر میمانیم ؟ ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵تهران ، فرهنگسرای ارسباران۴۲۱۱۱
سخنرانی دکتر محمدعلی حسینیان در نمایشگاه کتاب تهران ۱۴۰۴ با موضوع « آیندهپژوهی کتاب و کتابخوانی در ایران » نگاهی واقعبینانه به روندهای پیشرو، فرصتها و چالشهای نشر و مطالعه، و اینکه کتابخوانی در ایران به کدام سمت میرود... اگر دغدغه آینده فرهنگ مطالعه، نقش فناوری و مسیرهای تقویت کتابخوانی را دارید، این ویدئو را از دست ندهید. برای مشاهده فیلم کامل این سخنرانی در کانال آپارات روی لینک ذیل کلیک کنید : https://www.aparat.com/v/sor1dgn#نمایشگاه_کتاب_تهران#کتاب#آینده_پژوهی
۱۱۱
نظریه «ادراک زبانی» که با نام نظریه یا فرضیه «سپیر–ورف» هم شناخته میشود، میتواند در « لوگوپاتی » کمک زیادی به ما بکند.بر اساس این دیدگاه، آنچه از جهان برای ما قابل فهم میشود، از مسیر زبان میگذرد؛ یعنی ساختارهایی که جهان را برای ما معنادار میکنند، تا حد زیادی همان ساختارهای زبانی ما هستند.
ویتگنشتاین میگوید: «*مرزهای جهان من، مرزهای زبان من است*»
حالا اینکه چرا در گذشته توصیه میکردند « همنشینت را درست انتخاب کن »، به مسئله زبان برمیگردد؛ چون جهانِ انسان بهشدت تحت تأثیر کلام است، بهویژه در گفتوگوی مستمر با همنشین.
طبق فرضیه سپیر–ورف (Sapir–Whorf Hypothesis - SWH)، وقتی میگوییم ادراک با زبان گره خورده است، همین نکته به لوگوپاتی کمک میکند تا خودش را توضیح بدهد. چطور؟
وقتی به یک پدیده نگاه میکنی و میخواهی دربارهاش قضاوت و ارزیابی کنی، درستی یا غلطیاش را بسنجی و آن را بررسی کنی، آیا راهی جز «حرف زدن» دربارهاش داری؟ نه. دربارهاش حرف میزنی؛ یا با خودت، یا با دیگران.
یک چیز را فراموش نکن:کارِ ذهن چیست؟ کار ذهن «تصمیمگیری» است. اما وقتی ذهن میخواهد تصمیمی بگیرد که واقعاً اجرا شود، این تصمیم نیازمند «*تشخیص*» است. تشخیص را چه کسی میدهد؟ زبان.
و وای به حال کسی یا کسانی که زبانشان آنقدر فقیر باشد که در تشخیص دچار مشکل شوند؛ چون در این حالت، تصمیمِ روشن و قابل اتکا شکل نمیگیرد. تصمیمها معلق و «روی هوا» میمانند و اراده هم دیگر نمیتواند آن تصمیم را به مرحله عمل برساند.
دکتر محمدعلی حسینیان
لوگوپاتی ثروت | چگونه فقیر میمانیم ؟
۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
تهران ، فرهنگسرای ارسباران
ویتگنشتاین میگوید: «*مرزهای جهان من، مرزهای زبان من است*»
حالا اینکه چرا در گذشته توصیه میکردند « همنشینت را درست انتخاب کن »، به مسئله زبان برمیگردد؛ چون جهانِ انسان بهشدت تحت تأثیر کلام است، بهویژه در گفتوگوی مستمر با همنشین.طبق فرضیه سپیر–ورف (Sapir–Whorf Hypothesis - SWH)، وقتی میگوییم ادراک با زبان گره خورده است، همین نکته به لوگوپاتی کمک میکند تا خودش را توضیح بدهد. چطور؟
وقتی به یک پدیده نگاه میکنی و میخواهی دربارهاش قضاوت و ارزیابی کنی، درستی یا غلطیاش را بسنجی و آن را بررسی کنی، آیا راهی جز «حرف زدن» دربارهاش داری؟ نه. دربارهاش حرف میزنی؛ یا با خودت، یا با دیگران.یک چیز را فراموش نکن:کارِ ذهن چیست؟ کار ذهن «تصمیمگیری» است. اما وقتی ذهن میخواهد تصمیمی بگیرد که واقعاً اجرا شود، این تصمیم نیازمند «*تشخیص*» است. تشخیص را چه کسی میدهد؟ زبان.و وای به حال کسی یا کسانی که زبانشان آنقدر فقیر باشد که در تشخیص دچار مشکل شوند؛ چون در این حالت، تصمیمِ روشن و قابل اتکا شکل نمیگیرد. تصمیمها معلق و «روی هوا» میمانند و اراده هم دیگر نمیتواند آن تصمیم را به مرحله عمل برساند.
دکتر محمدعلی حسینیان لوگوپاتی ثروت | چگونه فقیر میمانیم ؟ ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵تهران ، فرهنگسرای ارسباران۳۱۱۱
زندگی، موهبتش در خودِ اصلِ زنده بودن است...
زندگی چیز دیگری ندارد که به من و تو بدهد؛
باقیِ آن، بیشتر قراردادهای بشریست.
پیشنهاد میکنم فیلم « زیستن » اثر آکیرا کوروساوا را ببینید؛ فیلمی که اقتباسیست از رمان « مرگ ایوان ایلیچ » نوشتهی لئو تولستوی.
و درست از همینجاست که پرسشِ« معنای زندگی چیست؟ »میتواند انسان را از قالبها و کلیشههای همیشگی بیرون بیاورد
دکتر محمدعلی حسینیان
لوگوپاتی ثروت | چگونه فقیر میمانیم ؟
۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
تهران ، فرهنگسرای ارسباران
زندگی چیز دیگری ندارد که به من و تو بدهد؛
باقیِ آن، بیشتر قراردادهای بشریست.
پیشنهاد میکنم فیلم « زیستن » اثر آکیرا کوروساوا را ببینید؛ فیلمی که اقتباسیست از رمان « مرگ ایوان ایلیچ » نوشتهی لئو تولستوی.و درست از همینجاست که پرسشِ« معنای زندگی چیست؟ »میتواند انسان را از قالبها و کلیشههای همیشگی بیرون بیاورد
دکتر محمدعلی حسینیان لوگوپاتی ثروت | چگونه فقیر میمانیم ؟ ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵تهران ، فرهنگسرای ارسباران۱۱۱
پیشنهاد میکنم فیلم «زیستن» اثر آکیرا کوروساوا را ببینید؛روایتِ مردی معمولی که یک اتفاق، او را ناگهان روبهروی این سؤال میگذارد: اگر قرار باشد واقعاً زندگی کنی، از کجا باید شروع کنی؟
این فیلم نه شعار میدهد، نه احساساتیبازی درمیآورد؛ آرام و دقیق، لایهلایه نشان میدهد آدم چگونه از روزمرگی بیرون میآید و معنی را میسازد—نه اینکه فقط دنبالش بگردد. بعد از دیدنش، احتمالاً مدتی با خودت میگویی: « من اگر جای او بودم چه میکردم؟ »
محمدعلی حسینیان۳۱۱۱۱