اضطراب جدایی در کودکان: چه نشانههایی جدیتر است؟ اضطراب جدایی در کودکان زمانی برجسته میشود که کودک هنگام دور شدن از فرد دلبند یا مکان امن، واکنشهای شدید و طولانیمدت نشان میدهد و آرام شدن برایش دشوار میگردد. این حالت میتواند در سنین مختلف دیده شود و لزوماً به معنی اختلال نیست؛ اما برخی نشانهها نیازمند دقت بیشتر هستند. نشانههایی که معمولاً «جدیتر» تلقی میشوند شامل گریه یا بیقراری شدید و طولانی پس از جدا شدن، امتناع مکرر و واضح از رفتن به مدرسه یا ماندن در مهد، و چسبندگی افراطی به مراقب میشود. در کنار اینها، تکرار کابوسهای مرتبط با ترک شدن، گزارشهای جسمی مانند دلدرد یا سردرد هنگام نزدیک شدن زمان جدایی، و اختلال در خواب یا اشتها نیز میتواند احتمال تداوم و شدت نگرانی را نشان دهد. زمانی که نگرانیها به شکل روزمره تکرار شوند، از هفتهها فراتر بروند و عملکرد کودک در مدرسه، بازی، یا ارتباط با دیگران را تحتتأثیر قرار دهند، ارزیابی دقیقتر اهمیت بیشتری پیدا میکند. همچنین اگر ترسها همراه با بحرانهای رفتاری شدید، افت آشکار توانایی سازگاری، یا نشانههای ماندگار اضطراب در موقعیتهای جدایی ظاهر شوند، توجه حرفهای توصیه میشود. جمعبندی روشن این است که اضطراب جدایی در کودکان معمولاً قابل مدیریت است، اما شدت واکنشها، مدت تداوم، و اثر آن بر زندگی روزمره معیار اصلی جدی گرفتن موضوع به شمار میرود؛ در صورت تداوم و اختلال عملکرد، پیگیری تخصصی یک اقدام ضروری و تعیینکننده است.
Dr_atefvahid :اينستاگرامhttps://t.me/Psychology_atefvahid :تلگرام
Dr_atefvahid :اينستاگرامhttps://t.me/Psychology_atefvahid :تلگرام
نوجوانی و هویت: یک گفتوگوی کوتاه که جواب میدهد نوجوانی دورهای است که در آن هویت، از حالت «میراث خانوادگی» به «ساختنِ آگاهانه» تبدیل میشود؛ نه یک تغییر ناگهانی، بلکه یک فرایند تدریجی درون نوجوان. در این مسیر، تغییرات بدنی، فشار همسالان، و نیاز به دیدهشدن میتواند باعث شود نوجوان میان نقشهای مختلف جابهجا شود و نسبت به خود حساستر یا ناپایدارتر به نظر برسد. در گفتوگوی کوتاه با یک کارشناس، معمولاً روشن میشود که هویت فقط مربوط به انتخابهای ظاهری نیست؛ ریشه آن در پاسخهای نوجوان به موضوعاتی مثل ارزشها، تعلق گروهی، و معنای «منِ آینده» است. خانواده وقتی بیشترین کمک را میکند که به جای قضاوت، بر مشاهده و نامگذاری احساسها تمرکز کند و اجازه دهد نوجوان تجربه کند، نه اینکه صرفاً قانع یا کنترل شود. مدرسه و رسانه نیز نقش دوگانه دارند: از یک سو چارچوبهایی برای فهم جهان فراهم میکنند، از سوی دیگر مقایسه و استانداردهای سریعالتحقق میسازند. نتیجه این فشار میتواند شکلگیری هویتِ نمایشی یا تقلیدی باشد؛ هویتی که سریع ساخته میشود اما به سختی پایدار میماند. حمایت واقعی یعنی ایجاد امنیت روانی برای آزمونوخطا، همراه با مرزهای روشن و قابل پیشبینی. جمعبندی روشن این است: نوجوانی زمانی به سمت هویت سالم حرکت میکند که تجربههای فردی، ارزشهای خانوادگی و اثر همسالان به شکل متعادل دیده شوند؛ با گفتوگوی غیرقضاوتی، کاهش مقایسه و اجازهدادن به انتخابهای تدریجی، ساختن هویت از یک کشمکش فرسایشی به یک مسیر معنادار و پایدار تبدیل میشود.
Dr_atefvahid :اينستاگرامhttps://t.me/Psychology_atefvahid :تلگرام
Dr_atefvahid :اينستاگرامhttps://t.me/Psychology_atefvahid :تلگرام
تنظیم هیجان از کودکی: چند بازی ساده برای آرامتر شدن تنظیم هیجان از همان سالهای نخست زندگی شکل میگیرد؛ وقتی کودک یاد میگیرد شدت احساسات را کموزیاد کند، مسیر آرام شدن کوتاهتر و رفتارهای پرتنش کمتر میشود. در همین چارچوب، بازیهای ساده میتوانند نقش «تمرین مهارت» داشته باشند؛ مهارتی که قرار نیست مشکل را حذف کند، بلکه کمک میکند کودک سریعتر به تعادل برگردد. یک روش مؤثر «نفسِ قایق» است: با هم یک حرکت آرام را تصور میکنند، مثلاً قایق روی موج بالا و پایین میرود. بزرگسال همزمان با دم و بازدم، ریتم ثابت نشان میدهد و کودک را تشویق میکند همراه با هر دم، قایق بالا برود و با هر بازدم، پایین بیاید. این بازی به کاهش برانگیختگی و افزایش حس کنترل بدنی کمک میکند. «موزاییک احساس» برای نامگذاری هیجان کاربرد دارد: چند کارت یا تکه کاغذ با برچسبهای ساده مثل خوشحال، ناراحت، عصبانی، ترسناک. در زمان آرامش کوتاه، کودک انتخاب میکند و درباره همان هیجان یک تصویر خیلی کلی میسازد یا رنگآمیزی میکند. نامگذاری دقیقتر، فاصله میان احساس و رفتار را بیشتر میکند و زمینه گفتوگوی درونی سازندهتری میسازد. «جعبهی توقف» یک تمرین بدنی کوتاه است: یک جعبه یا ظرف کوچک کنار دست قرار میگیرد و هنگام بالا رفتن تنش، قانون ثابت اجرا میشود: مکث، دست روی سینه، آرام کردن دستها و سپس یک حرکت ساده مثل چرخاندن انگشتها یا کشیدن آرام شانهها. این بازی الگوی رفتاری قابل پیشبینی میسازد و کودک را از واکنش لحظهای به مسیر توقف و انتخاب میرساند. «داستانِ سه جملهای» نیز به بازسازی هیجان کمک میکند: درباره یک موقعیت رایج کودک، سه جمله گفته میشود—اول چیزی که رخ داد، دوم چه احساسی آمد، سوم راه آرام شدن. روایت کوتاه و تکرارشونده، به مغز کودک قالب میدهد تا در زمان فشار، از همان الگو استفاده کند.
Dr_atefvahid :اينستاگرامhttps://t.me/Psychology_atefvahid :تلگرام
Dr_atefvahid :اينستاگرامhttps://t.me/Psychology_atefvahid :تلگرام
دکتر طناز عاطف وحید |مشاوره بالینی |زوجین |عاطفی |روانشناس 
تنظیم هیجان از کودکی: چند بازی ساده برای آرامتر شدن تنظیم هیجان از همان سالهای نخست زندگی شکل میگیرد؛ وقتی کودک یاد میگیرد شدت احساسات را کموزیاد کند، مسیر آرام شدن کوتاهتر و رفتارهای پرتنش کمتر میشود. در همین چارچوب، بازیهای ساده میتوانند نقش «تمرین مهارت» داشته باشند؛ مهارتی که قرار نیست مشکل را حذف کند، بلکه کمک میکند کودک سریعتر به تعادل برگردد. یک روش مؤثر «نفسِ قایق» است: با هم یک حرکت آرام را تصور میکنند، مثلاً قایق روی موج بالا و پایین میرود. بزرگسال همزمان با دم و بازدم، ریتم ثابت نشان میدهد و کودک را تشویق میکند همراه با هر دم، قایق بالا برود و با هر بازدم، پایین بیاید. این بازی به کاهش برانگیختگی و افزایش حس کنترل بدنی کمک میکند. «موزاییک احساس» برای نامگذاری هیجان کاربرد دارد: چند کارت یا تکه کاغذ با برچسبهای ساده مثل خوشحال، ناراحت، عصبانی، ترسناک. در زمان آرامش کوتاه، کودک انتخاب میکند و درباره همان هیجان یک تصویر خیلی کلی میسازد یا رنگآمیزی میکند. نامگذاری دقیقتر، فاصله میان احساس و رفتار را بیشتر میکند و زمینه گفتوگوی درونی سازندهتری میسازد. «جعبهی توقف» یک تمرین بدنی کوتاه است: یک جعبه یا ظرف کوچک کنار دست قرار میگیرد و هنگام بالا رفتن تنش، قانون ثابت اجرا میشود: مکث، دست روی سینه، آرام کردن دستها و سپس یک حرکت ساده مثل چرخاندن انگشتها یا کشیدن آرام شانهها. این بازی الگوی رفتاری قابل پیشبینی میسازد و کودک را از واکنش لحظهای به مسیر توقف و انتخاب میرساند. «داستانِ سه جملهای» نیز به بازسازی هیجان کمک میکند: درباره یک موقعیت رایج کودک، سه جمله گفته میشود—اول چیزی که رخ داد، دوم چه احساسی آمد، سوم راه آرام شدن. روایت کوتاه و تکرارشونده، به مغز کودک قالب میدهد تا در زمان فشار، از همان الگو استفاده کند. Dr_atefvahid :اينستاگرام
https://t.me/Psychology_atefvahid :تلگرام
تنظیم هیجان از کودکی: چند بازی ساده برای آرامتر شدن تنظیم هیجان از همان سالهای نخست زندگی شکل میگیرد؛ وقتی کودک یاد میگیرد شدت احساسات را کموزیاد کند، مسیر آرام شدن کوتاهتر و رفتارهای پرتنش کمتر میشود. در همین چارچوب، بازیهای ساده میتوانند نقش «تمرین مهارت» داشته باشند؛ مهارتی که قرار نیست مشکل را حذف کند، بلکه کمک میکند کودک سریعتر به تعادل برگردد. یک روش مؤثر «نفسِ قایق» است: با هم یک حرکت آرام را تصور میکنند، مثلاً قایق روی موج بالا و پایین میرود. بزرگسال همزمان با دم و بازدم، ریتم ثابت نشان میدهد و کودک را تشویق میکند همراه با هر دم، قایق بالا برود و با هر بازدم، پایین بیاید. این بازی به کاهش برانگیختگی و افزایش حس کنترل بدنی کمک میکند. «موزاییک احساس» برای نامگذاری هیجان کاربرد دارد: چند کارت یا تکه کاغذ با برچسبهای ساده مثل خوشحال، ناراحت، عصبانی، ترسناک. در زمان آرامش کوتاه، کودک انتخاب میکند و درباره همان هیجان یک تصویر خیلی کلی میسازد یا رنگآمیزی میکند. نامگذاری دقیقتر، فاصله میان احساس و رفتار را بیشتر میکند و زمینه گفتوگوی درونی سازندهتری میسازد. «جعبهی توقف» یک تمرین بدنی کوتاه است: یک جعبه یا ظرف کوچک کنار دست قرار میگیرد و هنگام بالا رفتن تنش، قانون ثابت اجرا میشود: مکث، دست روی سینه، آرام کردن دستها و سپس یک حرکت ساده مثل چرخاندن انگشتها یا کشیدن آرام شانهها. این بازی الگوی رفتاری قابل پیشبینی میسازد و کودک را از واکنش لحظهای به مسیر توقف و انتخاب میرساند. «داستانِ سه جملهای» نیز به بازسازی هیجان کمک میکند: درباره یک موقعیت رایج کودک، سه جمله گفته میشود—اول چیزی که رخ داد، دوم چه احساسی آمد، سوم راه آرام شدن. روایت کوتاه و تکرارشونده، به مغز کودک قالب میدهد تا در زمان فشار، از همان الگو استفاده کند. Dr_atefvahid :اينستاگرام
https://t.me/Psychology_atefvahid :تلگرامجمعبندی روشن این است: تنظیم هیجان از تمرینهای روزمره ساخته میشود و بازیهای کوتاهِ تنفسی، نامگذاری، مکث بدنی و روایت سهمرحلهای میتوانند آرامتر شدن را پایدارتر کنند. وقتی این تمرینها در زمان آرامش هم تکرار شوند، اثر آنها بیشتر و قابل اتکا خواهد بود.
Dr_atefvahid :اينستاگرامhttps://t.me/Psychology_atefvahid :تلگرام
Dr_atefvahid :اينستاگرامhttps://t.me/Psychology_atefvahid :تلگرام
اثر برچسب در روابط: وقتی یک برداشت میچسبد اثر برچسب در روابط از همان لحظهای آغاز میشود که یک برداشت ساده، به یک برچسب ثابت تبدیل میشود؛ برداشتهایی که دیگر فقط توصیف نیستند، بلکه تفسیر میشوند. وقتی در روابط، صفتی مثل «بیاحساس»، «سرد»، «بیمسئولیت» یا «غیرقابلاعتماد» به فرد چسبانده شود، رفتارهای بعدی بیشتر از مسیر قصد و زمینه، از مسیر همان برچسب خوانده میشوند. این اتفاق معمولاً چرخهای از سوءتفاهم ایجاد میکند: فرد تحت برچسب، کمتر فرصت مشاهدهی دقیق و انسانی پیدا میکند، نشانههای مثبت یا توضیحهای منطقی نادیده گرفته میشود و نشانههای همسو با برچسب بزرگنمایی میشوند. در نتیجه، گفتوگو به جای روشنسازی، به سمت دفاع یا تسلیم شدن میرود و فاصله عاطفی بیشتر میشود. برچسبزنی فقط بر طرف مقابل اثر نمیگذارد؛ برای برچسبزننده هم ذهن را محدود میکند. وقتی ذهن از قبل حکم صادر کرده باشد، دادههای تازه کمتر دیده میشوند و احتمال قضاوت سریع بالا میرود. چنین قضاوتهایی اغلب نیازهای واقعی را پشت پردهی کلیشه پنهان میکنند و راههای سازگار کردن اختلاف را کمرنگ میسازد. جمعبندی روشن این است: برچسب در روابط، ادراک را جهتدار میکند، سوءتفاهم را پایدارتر میسازد و کیفیت رابطه را کاهش میدهد. تغییر رویکرد به توصیف دقیق رفتار، جایگزین برچسبهای ثابت میشود و تنها راه جلوگیری از این چرخه است.
Dr_atefvahid :اينستاگرامhttps://t.me/Psychology_atefvahid :تلگرام
Dr_atefvahid :اينستاگرامhttps://t.me/Psychology_atefvahid :تلگرام
نفوذ اجتماعی و «همرنگی»؛ چه زمانی تصمیمها از فرد جدا میشوند؟ نفوذ اجتماعی و همرنگی زمانی تصمیمها را از فرد جدا میکند که فرد، معیارهای درونی خود را با معیارهای جمع جایگزین کند. در این حالت، آنچه مهم میشود «درست بودن» نیست، بلکه «همانطور دیده شدن» است؛ بهویژه وقتی فشارِ موقعیت، هزینه مخالفت را بالا میبرد یا امنیت روانی در گرو هماهنگی تصور میشود. همرنگی معمولاً از چند مسیر شکل میگیرد: تقلید از رفتارهای اکثریت، اتکا به قضاوتهای معتبرهای اجتماعی، و پیگیری پاداشهای ضمنی مثل پذیرش یا کاهش تنش. این فرآیند میتواند تدریجی باشد؛ یعنی ابتدا تصمیمها با فاصلهای کم از باورهای شخصی همسو میشوند، سپس انتخابها بیشتر به جای «ترجیح آگاهانه»، به «واکنش به جو» تبدیل میشوند. نشانههای جدا شدن تصمیم از فرد غالباً در لایههای شناختی و هیجانی دیده میشود: تضعیف حس مالکیت بر تصمیم، دشواری در بیان دلیل شخصی، و افزایش نگرانی درباره برداشت دیگران. نتیجه آن است که تصمیمها به جای بازتاب نیازها و ارزشهای واقعی، تابع هنجارهای بیرونی میشوند و فرد بیش از آنکه عمل کند، در حال مدیریت تصویر خود است. برای حفظ پیوند تصمیم با خود، باید معیارهای درونی روشن بماند و «راهنمای بیرونی» جای «مرجع اصلی» را نگیرد. وقتی تصمیمها بهطور فعال با ارزشها، اطلاعات معتبر و برداشت شخصی سنجیده شوند، همرنگی از یک نیروی تاثیرگذار به یک ابزار انتخابی تبدیل میشود و مرز میان نظر دیگران و تصمیم شخصی دوباره برقرار میگردد؛ پس نقطه حساس زمانی است که هماهنگی اجتماعی بدون سنجش درونی، به تصمیم نهایی تبدیل شود و این فرایند میتواند استقلال تصمیم را از بین ببرد.
Dr_atefvahid :اينستاگرامhttps://t.me/Psychology_atefvahid :تلگرام
Dr_atefvahid :اينستاگرامhttps://t.me/Psychology_atefvahid :تلگرام
تعارض سالم در خانواده و کار: مرز گفتن بدون درگیری تعارض سالم در خانواده و کار زمانی شکل میگیرد که «مرزِ گفتن» بدون فرورفتن به درگیری رعایت شود؛ یعنی هم پیام منتقل شود و هم حرمت حفظ گردد. مرز یعنی مشخص کردن حدودِ موضوع، زمان، و شیوهی تعامل، نه قطع ارتباط یا حمله به شخصیت. گفتنِ بدون درگیری با شروع از واقعیت و نیاز شروع میشود: توصیف رفتار یا شرایط، بدون قضاوت کلی و برچسب. به جای جملههای کلّی مثل «تو همیشه…» یا «همهچیز خراب است»، بیان دقیق میتواند تنش را کم کند؛ برای مثال «وقتی در جلسه نظر داده نمیشود، تصمیمها عقب میافتد» یا «وقتی بحث طولانی میشود، امکان رسیدن به توافق از بین میرود». در همین چارچوب، لحن آرام و کوتاه کمک میکند انرژی گفتوگو صرف دفاع نشود. در خانواده و محیط کار، مرز مؤثر معمولاً دو بخش دارد: روشنسازی انتظار و ارائهی شیوهی جایگزین. تعیین انتظار مثل «این تصمیم نیاز به بررسی زمانبندی دارد» و پیشنهاد جایگزین مثل «گفتوگو در زمان مشخص و با موضوع واحد انجام شود» از چرخهی جدل جلوگیری میکند. همچنین تفکیک «مسئله» از «فرد» مانع میشود بحث از موضوع اصلی به حملههای شخصی کشیده شود. وقتی اختلاف بالا میگیرد، کنترلِ شدت پیام تعیینکننده است. مکث کوتاه قبل از پاسخ، پایان دادن به گفتوگوی داغ با عبارتهای کوتاه و محترمانه، و بازگشت به موضوع پس از آرامتر شدن، از تشدید تعارض جلوگیری میکند. مرز واقعی یعنی توقفِ ادامهی صحبت در قالب تخریب، نه ادامهی همان روند با شکل دیگر. نتیجه روشن است: مرز گفتن بدون درگیری با بیان دقیق، لحن محترمانه، تفکیک فرد از مسئله و پیشنهاد مسیر مشخص برای توافق شکل میگیرد و تعارض را از تهدید به ابزار رشد تبدیل میکند.
Dr_atefvahid :اينستاگرامhttps://t.me/Psychology_atefvahid :تلگرام
Dr_atefvahid :اينستاگرامhttps://t.me/Psychology_atefvahid :تلگرام
اولین جلسه مشاوره را چطور آماده کنم؟ (چکلیست کوتاه) اولین جلسه مشاوره زمانی بهتر پیش میرود که از پیش، زمان و اطلاعات لازم آماده شده باشد؛ آمادگی، فضای گفتوگو را منظمتر و امنتر میکند. برنامهریزی کوتاه قبل از جلسه کمک میکند تمرکز اصلی بر موضوعات مهم قرار بگیرد و از اتلاف وقت جلوگیری شود. جمعآوری اطلاعات پایه یکی از قدمهای کلیدی است: نام و سن، مسیر ارتباطی، علت مراجعه و مواردی که در ماههای اخیر بیشتر تحت تأثیر قرار گرفتهاند. در کنار آن، فهرست داروها یا درمانهای قبلی (در حدی که یادآوری میشود) و هر سابقه قابل ذکر پزشکی یا روانشناختی، میتواند به فهم بهتر شرایط کمک کند. اگر یادداشتهای پراکنده وجود دارد، تبدیل آنها به چند نکته اصلی کافی است. برای گفتوگو، داشتن چارچوب زمانی مفید است: نمونههایی از موقعیتهایی که مشکل در آنها بیشتر دیده میشود، مدتزمان شروع، شدت تقریبی در طول روز یا هفته، و اثر آن بر خواب، کار، روابط و خلق. همچنین مشخص کردن اهداف جلسه—مثلاً کاهش استرس، بهبود تصمیمگیری یا نظمبخشی به روابط—به هماهنگی انتظارات کمک میکند و مسیر مراجعه را روشنتر میسازد. در مورد مرزهای جلسه نیز آمادگی لازم است: زمان حضور، نحوه پرداخت/تعهدات (طبق شرایط مرکز)، و قوانین محرمانگی که معمولاً توضیح داده میشود. برای افزایش کیفیت جلسه، آماده بودن با یک گوشی/محدوده بدون حواسپرتی و زمان کافی برای رسیدن به موقع، اهمیت دارد؛ جزئیات کوچک، تجربه کلی را قابلاعتمادتر میسازد. جمعبندی: پیش از جلسه، چند نکته اصلی درباره وضعیت فعلی، زمانبندی علائم، سوابق مرتبط و اهداف مراجعه آماده شود؛ با مدیریت زمان و رعایت چارچوبهای محرمانگی و قوانین مرکز، اولین جلسه بهطور مؤثر، منظم و نتیجهمحور پیش میرود.
Dr_atefvahid :اينستاگرامhttps://t.me/Psychology_atefvahid :تلگرام
Dr_atefvahid :اينستاگرامhttps://t.me/Psychology_atefvahid :تلگرام
فرسودگی روانی در زندگی پرمسئولیت: نشانهها و قدمهای کوچک فرسودگی روانی در زندگی پرمسئولیت معمولاً به شکل «فرسودگیِ آرام» آغاز میشود؛ نه با یک بحران ناگهانی، بلکه با فرسایش تدریجی انرژی، توجه و امید. در این وضعیت، فشار کار و نقشهای متعدد میتواند حس بیحسی، خستگی مداوم و افت انگیزه ایجاد کند؛ حتی زمانی که ظاهراً همهچیز طبق برنامه پیش میرود. از نشانههای رایج، کاهش تمرکز و کند شدن تصمیمگیری، تحریکپذیری بیشتر، احساس گیر افتادن و دشواری در آرام شدن پس از پایان روز است. گاهی الگوهای خواب هم تغییر میکند؛ خواب سبکتر، دیرتر خوابیدن یا بیدار شدنهای مکرر. در سطح عاطفی نیز ممکن است بیحوصلگی، کاهش لذت از فعالیتهای معمول و تداوم نگرانی یا نشخوار ذهنی بیشتر دیده شود. کمکردن فشار لزوماً با تغییر بزرگ ممکن نیست؛ قدمهای کوچک اما منظم اثر بیشتری دارند. نخست، جدا کردن «مسئولیت» از «ارزش شخصی» ضروری است: هر کاری انجام شود، معیار بودن انسان نیست. دوم، زمانبندیِ کوتاهِ بازیابی در برنامه روزانه اهمیت دارد؛ حتی چند دقیقه تنفس آگاهانه، کشش ساده یا پیادهروی کوتاه میتواند افت تمرکز را جبران کند. سوم، حدگذاریِ واقعبینانه برای کارهای ضروری و حذف کارهای کماثر، از گسترش بیپایان تعهدات جلوگیری میکند. چهارم، تقویت حمایت اجتماعی از مسیرهای عملی مثل گفتوگوی کوتاه و مشخص با یک فرد قابل اعتماد یا تقسیم مسئولیتهای قابل واگذاری انجامپذیر است. جمعبندی روشن این است که فرسودگی روانی در زندگی پرمسئولیت، معمولاً نتیجه فشار تجمعی و نادیده گرفتن نیازهای بازیابی است و راه خروج آن با تغییرات کوچک اما پیوسته در مرزهای مسئولیت، مدیریت انرژی و حمایت قابل اجرا میشود. با تثبیت این قدمها، فرسایش کاهش یافته و توان روانی دوباره به مسیر پایدار بازمیگردد.
Dr_atefvahid :اينستاگرامhttps://t.me/Psychology_atefvahid :تلگرام
Dr_atefvahid :اينستاگرامhttps://t.me/Psychology_atefvahid :تلگرام