شرح حدیثی از امام شهید درباره «حُسن‌ظن در جامعه اسلامی»امام خامنه‌ای رحمةالله‌علیه:دستور کلی و عمومی آن است که نسبت به برادر دینی، بنا را باید بر حُسن‌ظن گذاشت؛ مگر این که مصالح بالاتری در کار باشد.ماها معمولا برای تخلف از این اصل و قاعده، تمام موارد را جزو همان «مصالح أهم» قلمداد می‌کنیم! باید در مقابل این وسوسه‌ها مراقبت کرد.@eghaal۱۱
بازی خطرناک با اصطلاحاتبحث و اندیشه‌ورزی درباره مسائل مختلف کشور از جمله اموری است که برکات و فواید آن بر کسی پوشیده نیست؛ با این حال شواهد و قرائن حکایت از آن دارد که وضعیت امروز جامعه به گونه‌ای است که صِرف شکل‌گیری گفتگو پیرامون برخی از مسائل، لاجرم به نزاع و درگیری می‌انجامد؛ شاید به همین دلیل است که در شرایط فعلی، رهبر انقلاب اسلامی همگان را از طرح اختلافاتی که حتی موجّه می‌باشند نیز برحذر داشته‌اند؛ اما همواره افرادی هستند که برای ممانعت از شکل‌گیری وحدت و انسجام ملی، بالاخره راهی یافته و یا راهی خواهند ساخت! اظهاراتی نظیر "تفرقه بد است ولی اختلاف خوب است!" که این روزها مطرح می‌شود، اگرچه که در جای خود و روی کاغذ درست هم می‌باشد ولی واقعیت آن است که در این شرايط حاصلی جز تشدید ستیز و کشمکش در کف میدان نخواهد داشت؛ عاقلانه آن است که حداقل در این ایام، از دنبال کردن صفحات این رسانه‌ها و کمک به شنیده شدن مطالب آنان به شدت پرهیز کرد؛ وگرنه چه بسا خدای ناکرده ما نیز در عواقب اختلاف‌انگیزی آنان سهیم شویم!مدیر عقال @eghaal۲عدم مخالفت با کسانی که در معرض شهادتند.mp3
۰۱:۲۵-۱.۳ مگابایت
پس از آن که رهبر معظم انقلاب برنامه جدید دشمن را «تمرکز بر تاب‌آوری مردم» و «ایجاد خطای محاسباتی در مسئولان کشور» عنوان کردند، عده‌ای همین بیانات را بهانه‌ای برای حمله به کارگزاران قرار داده و مدعی شدند که حتما پشت پرده اتفاقاتی در حال وقوع است که رهبری سخن از خطای محاسباتی به میان آورده‌اند! گویا چنین مسأله‌ای در زمان امام خمینی رحمةالله‌علیه نیز وجود داشته و برخی‌ها توصیه‌های ایشان را بهانه‌ای برای حمله به دولت قرار می‌دادند؛ حضرت امام در واکنش به این کج‌فهمی‌ها می‌فرمایند: «آیا وقتی خداوند پیامبر را سفارش به تقوا می‌کند، به این معناست که نعوذبالله پیامبر بی‌تقوا بوده است؟!» ایشان ضمن پرهیز دادن این افراد از رسوا و مفتضح کردن خود، توصیه دیگری را نیز مطرح می‌کنند: «با کسانی که جانشان را کف دست گرفته و در معرض شهادت‌اند مخالفت نکنید.»@eghaal۸۱پرخاشگری مهندسی شدهالگوریتمهای پیچیده فضای مجازی افراد جامعه را به گونه‌ای پرورش می‌دهند که خود و همفکرانشان را اکثریت مطلق جامعه پنداشته و از این‌که مسئولان کشور به خواسته‌ها و تمایلات آنان تن نمی‌دهند برآشفته می‌شوند؛ با این که وظیفه حکومت در مسائل مختلف، در نظر گرفتن همه اقشار جامعه و ملاحظه جمیع جوانب می‌باشد ولی برخی بدون توجه به آن که بالأخره دیگرانی هم در جامعه هستند که به گونه‌ای متفاوت می‌اندیشند و زندگی می‌کنند، انتظار دارند به تمام مطالبات خود از حکومت دست یافته و ذره‌ای عقب‌نشینی نکنند؛ از آنجایی که چنین انتظاری هرگز به وقوع نمی‌پیوندد و اساساً امکان تحقق آن وجود ندارد، این افراد متوسل به پرخاشگری شده و عالم و آدم را به باد انتقاد و حتی فحاشی می‌گیرند. سلیم تهرانی برای این مسأله راه‌حلی را ارائه می‌دهد؛ وی می‌گوید که سیل در کوهستان متولد می‌شود و به هنگام سرازیر شدن از کوه، سر و صدای زیادی را نیز ایجاد می‌کند؛ با این وجود پس از جدا شدن سیل از زادگاه خود و رسیدن به محیط دیگری مانند صحرا، عمده آن سر و صداها فروکش می‌کند؛ سخن سلیم تهرانی آن است که برای کاستن از فریادهای پرخاشگرانه، باید افراد را از محیط‌های ایزوله‌ای که در آن پرورش یافته‌اند جدا ساخته و برای مدتی هرچند کوتاه، وارد فضاهای متفاوت فکری و فرهنگی کرد؛ به این ترتیب مواجهه با واقعیت‌های کف میدان منجر به تعدیل انتظارات آنان می‌شود و به میزان قابل ملاحظه‌ای جلوی پرخاشگری و عربده‌کشی را خواهد گرفت؛ وی می‌گوید:از وطنْ عربده‌جو را به غریبی بفرستسیل از کوه به صحرا چو رود، هموار است
#عشقال
مدیر عقال @eghaal۷۱بسیجی واقعی.mp3
۰۰:۳۶-۵۷۵.۰۷ کیلوبایت
در سال‌های اخیر برخی از جریان‌های مشکوک و مرموز تلاش کرده‌اند که «اطاعت از رهبری» را حتی نزد دلباختگان انقلاب اسلامی نیز کم‌رنگ و کم‌رنگ‌تر کرده و راه درروهای مختلفی را برای این منظور تدارک ببینند؛ گاه ادعای «تحمیل به رهبری» را بهانه فرار از دستورات ایشان قرار می‌دهند و گاهی دیگر با تحقیر «اطاعت از رهبری» و قرار دادن آن در مقابل اموری مانند عقلانیت، خلاقیت و... ادعا می‌کنند که «نباید عقل را تعطیل کرد و طوطیِ رهبری شد!»؛ حتی موضع‌گیری غلط و مخالف رهبری را نه به عنوان خطایی که باید جبران شود بلکه به عنوان چیزی که حاکی از عقلانیت و پویایی(!) است معرفی کرده و به مثابه یک ارزش در جامعه نهادینه می‌سازند؛ با این حال شهید آوینی بسیجیِ واقعی را این گونه روایت می‌کند که «بسیجی، دلباخته حق و اهل ولایت است و به خود حتی اجازه نمی‌دهد به جز آن‌چه ولی‌ّامر می‌خواهد آرزویی داشته باشد.» و همین بسیجی است که توانست در جنگ‌های تحمیلی اول، دوم و سوم خلّاقانه‌ترین و نشدنی‌ترین کارها را به ثمر رساند.@eghaal۱عطر حسینیهمین ابتدا اشاره کنم که این یادداشت را کسانی بهتر متوجه می‌شوند که زندگی در خانه کاه‌گلی را تجربه کرده و یا حداقل چنین خانه‌هایی را از نزدیک دیده باشند؛ اگر قطراتی از آب بر خانه کاه‌گلی پاشیده شود، رایحه خوشایندی را ایجاد می‌کند که اطرافیان را به استشمام آن وامی‌دارد؛ گویی همین چند قطره، خاک مرده دیوار را زنده کرده و آن بوی مطبوع را منتشر می‌کند؛ اما غرض از اظهار این نکته چیست؟واقعیت آن است که عشق و اشک بر سیدالشهدا، حیات‌بخش و بیدارکننده بوده و علاوه بر آن که انسان را از حال رکود و رخوت خارج می‌سازد، عطر و بوی خوشایندی را نیز به او هدیه داده و دل‌ها را به سمت او هدایت می‌کند؛ لذا هنگامی که گرد و غبار غفلت و آلودگی‌های دنیوی بر چهره انسان می‌نشیند، بهترین کار پناه بردن به دامن اهل‌بیت عصمت و طهارت و توسل به آنان می‌باشد؛ به این ترتیب انسان معطّر به عطر حسینی خواهد شد. طالب آملی می‌گوید:کاه‌گِل چون تر شود بوی خوش آید بر مشاماین چنین زد عشق بر روی غبارآلود ما#عشقال
مدیر عقال @eghaal۱ریشه شکل‌گیری مجادلات و بگومگوها چیست؟!رهبر شهید انقلاب:بيشتر بگومگوها، بيشتر حرف‌ها، بيشتر اختلاف‌هاى بى‌مبنا بر اثر #بيكارى است؛ [انسان‌ها] بيكار كه می‌شوند با همديگر می‌جنگند. امروز هم در هر جايى، در هر ارگانى، در هر تشكيلاتى يك عدّه با يك عدّه ديگرى مدام بگومگو دارند، آنها مى‌آيند اينها عليه آنها حرف می‌زنند؛ اينها مى‌آيند آنها عليه اينها حرف می‌زنند؛ براى هم لُغُز می‌خوانند، پشت سر هم بدگويى می‌كنند، اگر كارشان را خوب انجام بدهند و بِكِش دنبال كار باشند، اين حرف‌ها از بين خواهد رفت.شما برويد به #جبهه؛ آن هنگامى كه در جبهه دلاوران ما، رزمندگان ما مشغول جنگ هستند، ببينيد آنجا هيچ بگومگويى وجود دارد؟ بگومگويى بوده؟ جاى بگومگو نيست، اين قدر كار دارند كه وقت اين حرف‌ها را ندارند. اين اختلافات مال شيطان است، حركت مال رحمان است، اينها باهم نمی‌سازد. حركت كه انجام گرفت، ديگر اختلاف نيست؛ عكسش همين است. اختلاف و بگومگو كه به وجود آمد، جنود شيطان وارد شدند، جا را گرفتند، حركت نمی‌شود انجام داد و جنود رحمان ديگر جايى ندارند؛ هميشه همين جور است. هر جايى جنود رحمان قبلاً جا گرفتند، جنود شيطان ديگر در آنجا جا ندارند؛ هر جايى جنود شيطان زودتر آمدند جا گرفتند، جنود رحمان جا ندارند، مگر با تلاش، مگر با زحمت.تفسیر سوره منافقون(گفتار ششم)1362/06/03@eghaal۱۱خطر ارتجاع در پوشش «بازگشت به نظر امام»دستوراتی که از طرف امام جامعه صادر می‌شود، حاصل گفتگوها و مشورت‌های متعدد افراد مختلفی است که به رهبری ارائه شده و در نهایت ایشان را به آن جمع‌بندی رسانده است؛ متأسفانه برخی افراد هنگامی که این جمع‌بندی‌ها را با ذائقه خود ناسازگار می‌بینند، فورا دست به کار شده و درصدد توجیه نظرات خویش برمی‌آیند؛ وجه مشترک عمده این توجیهات، انگاره «تحمیل به رهبری» است و با کمک دوگانه‌سازی‌هایی همانند «نظر یا تصمیم؟»، «رضایت یا اجازه؟»، «حقیقت یا مصلحت؟»، «آرمان یا واقعیت؟» و... صورت می‌گیرد؛ به این بیان که ادعا می‌شود نظر رهبری با تصمیم اعلامی ایشان متفاوت بوده ولی برخی از مسئولان و همچنین پاره‌ای از مسائل، فلان تصمیم را بر ایشان تحمیل کرده است؛ در ادامه نیز چنین رسالتی تعریف می‌شود که باید کنش‌های خود را به گونه‌ای ترتیب داد تا با ایجاد بسط ید برای امام جامعه، تصمیمات اتخاذ شده را به نظرات ایشان نزدیک کرد.اما از جمله شواهدی که برای اثبات این دوگانه‌ها آورده می‌شود پذیرش قطعنامه توسط امام خمینی رحمةالله‌علیه، پذیرش برجام توسط رهبر شهید انقلاب و همچنین پذیرش تفاهم‌نامه میان رؤسای جمهور ایران و آمریکا توسط رهبر معظم انقلاب است؛ با اندک دقتی می‌توان دریافت که اساس این دوگانه‌ها محل اشکال بوده و تن دادن به آن پیامدهای خطرناکی را می‌تواند در پی داشته باشد؛ واقعیت آن است که پذیرش این دوگانه‌ها راه را برای هرج‌ومرج اجتماعی و کارهای بی‌ضابطه باز خواهد کرد؛ مدعیان پرسروصدا همواره «نظر دیگر» امام جامعه را منطبق بر خواسته‌ها و تمایلات خود قلمداد کرده و به اسم ایجاد بسط ید برای رهبری و تحقق نظرات ایشان، به تضعیف تدابیر فعلی رهبری خواهند پرداخت؛ آفت ارتجاع رخ خواهد نمود و به اسم «بازگشت به نظر امام»، نظرات فعلی ایشان تحت‌الشعاع قرار خواهد گرفت.مواجهه صحیح اما پرهیز از هرگونه دوگانه‌انگاری بین نظر و تصمیم است؛ در مثال‌های فوق‌الذکر، نظر و تصمیم امام خمینی پیش از پذیرش قطعنامه، ادامه جنگ بوده و لذا برای ایجاد بسط ید برای ایشان نیز باید تمام تلاش‌ها در این جهت به کار گرفته می‌شد؛ همچنین پس از پذیرش قطعنامه نیز نظر و تصمیم ایشان پذیرش قطعنامه بوده و باید اقدامات همگان در راستای تقویت این تدبیر امام -و نه نظر و تصمیم سابق- قرار می‌گرفت؛ در پیام اخیر رهبری نیز عبارت «بنده علی‌الاصول نظر دیگری داشتم»، به شکل واضح‌تری بطلان این دوگانه‌ها را آشکار ساخت؛ چه آن که اگر دوئیتی بین نظر و تصمیم وجود داشت، عبارت «نظر دیگری دارم» مناسب‌تر به نظر می‌رسید. ناگفته نماند که رهبر شهید انقلاب نیز به طور قاطع در مقابل این دوگانه‌سازی‌ها ایستاده و می‌فرمایند: «بعضی خیال می‌کنند که «مصلحت» در مقابل «حقیقت» است؛ در صورتی که مصلحت هم یک حقیقت است؛ کمااین‌که حقیقت هم مصلحت است. اصلاً حقیقت و مصلحت از هم جدا نیستند. مصالحِ پنداری و شخصی است که بد است. وقتی مصلحت شخصی نیست، وقتی مصلحتِ مردم و مصلحتِ کشور است، این می‌شود یک امر مقدّس، یک امر خوب، یک چیز عزیز؛ چرا ما باید از آن فرار کنیم؟ ۱۳۷۷/۱۲/۰۴»؛ مخلص کلام این که نباید نظر و تصمیم فعلی امام جامعه را پای نظر و تصمیم سابق -که مربوط به زمان و شرایط متفاوتی بوده است- قربانی کرد. مدیر عقال @eghaal۳۱أحوَل‌های فکریدر زبان فارسی واژه «أحول» در مورد کسی به کار می‌رود که دچار ضعف بینایی بوده و همه چیز را دوتایی می‌بیند؛ حکایت‌های آموزنده‌ای پیرامون این ویژگی بیان شده است که در یادداشت ذیل به یک نمونه اشاره می‌شود. استادی به شاگرد احول خود دستور می‌دهد ظرف شیشه‌ای را که روی طاقچه مغازه است برای او بیاورد؛ اما شاگرد نمی‌داند از میان دو ظرفی که روی طاقچه می‌بیند کدام یک مدنظر استاد است و لذا منظور دقیق‌تر استاد را جویا می‌شود؛ استاد دومرتبه تاکید می‌کند که تنها یک ظرف روی طاقچه وجود دارد؛ شاگرد بر فهم غلط خود پافشاری کرده و سخن استاد را نمی‌پذیرد؛ بحث بالا می‌گیرد و در نهایت استاد می‌گوید: «اگر واقعا دو ظرف روی طاقچه قرار دارد، یکی از آن دو را به اختیار خود بشکن و دیگری را نزد من بیاور»؛ اما به محض انجام این کار، هر دو ظرف از مقابل دیدگان او محو می‌شوند.در سال‌های اخیر افراد أحول‌ْفکری سر بر آورده‌اند که هنگام مواجهه با یک مسأله، تلاش می‌کنند دوگانه‌ای را ایجاد کرده و اغراض خود را براساس آن پیش ببرند؛ این افراد به منظور تقویت یکی از طرفین دوگانه، عمده تلاش‌های خود را معطوف به تضعیف و تخریب طرف مقابل می‌کنند؛ به طور مثال در دوگانه ادعایی «سیاست یا دیانت؟» عده‌ای هستند که به زعم خود دلسوز دین بوده و می‌کوشند با تضعیف سیاست و جدا کردن آن از دین، دیانت اجتماعی را تقویت کنند؛ در طرف مقابل نیز عده دیگری وجود دارند که به منظور کامیابی در حوزه سیاست، تیشه به ریشه دیانت می‌زنند و با توسل به انواع حیله‌ها گمان می‌کنند که بدین شیوه به پیروزی و موفقیت خواهند رسید.این مسأله در دوگانه‌های ساختگی دیگری نظیر «ایران یا اسلام؟»، «ملت یا امت؟»، «عقل یا شرع؟»، «دنیا یا آخرت؟»، «حوزه یا دانشگاه؟»، «حقیقت یا مصلحت؟»، «خلوص یا وحدت؟» و... نیز مشاهده می‌شود؛ اما واقعیت آن است که نه تنها این مفاهیم، متضاد نبوده و رودرروی هم قرار ندارند بلکه به یک معنا منطبق بر هم و مکمل یکدیگر هستند؛ باید توجه داشت که اگر به هوای تقویت یکی از طرفین، تضعیف طرف مقابل در دستور کار قرار گیرد نتیجه‌ای جز اضمحلال و نابودی هر دو طرف نخواهد داشت و همان بلایی که آن شاگرد احول بر سر ظرف شیشه‌ای آورد، بر سر این موضوعات نیز خواهد آمد.مدیر عقال @eghaal۹