من اینطور میفهمم که این باور وجود داشت در صورت پاسخ ما به اسرائیل، آمریکا و اسرائیل عقبنشینی میکنن و ما دست برتر پیدا خواهیم کرد.در مقابل طرف دیگهای (به درستی) متوجه محدودیتهای ما در بحث نظامی و دست برتر مطلق حریف در این مساله بود و سعی میکرد کجدار و مریز کار رو تا جایی جلو ببره که فشار اقتصادی به دشمن، باعث بیخیال شدن بشه.اما خب نمایش مضحک دیروز در حمله به اسرائیل با نرخ موفقیت افتضاح خودش به نظر من تتمهی بازدارندگی ما رو هم از بین برد.حالا اسرائیل و آمریکا مطمئن شدن که ما در برد متوسط و بلند، هیچگونه تهدیدی براشون محسوب نمیشیم و به نظرم خروج بحث موشکی از مذاکرات به این دلیله که متوجه شدن تهدیدی نیست که بخوان بابتش امتیاز بدن :))در برد کوتاه هم که خب نه تو رو خدا بیا و توی ١٠٠ کیلومتری یه هدفی رو نزن!نشانهی این قصه هم تهاجمیتر شدن ادبیات ترامپ در شب گذشته و حملات مجدد اسرائیل به جنوب لبنانه که جوابی از سمت حزبالله نداشت.مسالهی دیگه هم اعلام خبر بستن تنگهی بابالمندبه.تقریبا هیچ واکنش خاصی به این خبر نشون داده نشد.چرا؟چون آلردی بخش زیادی از حمل و نقل از مدیترانه صورت میگرفت (بعد از بستن قبلی بابالمندب) و زنجیرهی تامین خودش رو به حرکت از دماغهی امید نیک و افزایش زمان رسیدن محمولهها عادت داده.در کل ما چارهای جز جواب دادن به حملهی جنوب لبنان نداشتیم اما مشخصا به نظر میاد که اسرائیل ما رو در یک بازی دو سر باخت قرار داد.اگر جواب نمیدادیم، اسرائیل حمل بر ضعف کرده و ادامه میداد.حالا هم که این جواب داغون رو دادیم (که حقیقتا توانمون بیش از این نبود) اسرائیل و آمریکا مطمئن شدن که تهدیداتمون در برد متوسط و بلند، پوشالیه.لازم بود که این اتفاق بیفته و ما دستمون بیش از پیش تضعیف بشه تا "امت مبعوث" و نمایندگان سیاسیشون متوجه بشن که آتشبس و مذاکره نه یک انتخاب که یک امتیاز برای ما بود و هست.و احتمالا هرچیزی که بهمون بدن رو باید ماچ کنیم، بذاریم روی پیشونیمون و بگیم دست شما درد نکنه.
از جمله شواهد ضعف شدید و مؤید صحبتم، تشدید حملات اسرائیل به جنوب لبنانه.مثلا صور جزو جاهایی نبود که هشدارهای جدی بگیره.اما حالا که اسرائیل متوجه شده تهدی ایران پوشالی بوده و بلوف زده در برد بلند، راحتتر و شدیدتر از قبل به جنوب لبنان حمله خواهد کرد.و متاسفانه (اگر فرض رو بر این بگیریم که حداکثر توان ما عملیات دیروز بوده) کاری هم از دست ما برنمیاد.
اگر راهی پیدا بشه که ایران بتونه به همین صورت پینگپنگی، با آمریکا و اسرائیل به صورت جداگونه درگیر بشه بهترین حالته.اسرائیل بدون کمک آمریکا توان عملیات عمقی انبوه نداره و آمریکا بدون کمک اسرائیل، توان عملیات دقیق و مؤثر.در این بین مشخص شد که بستن بابالمندب هم آمریکاییها رو از محاصرهی دریایی منصرف نمیکنه.چون ترامپ مغز سادهای داره و معتقده این کار یک بار در ونزوئلا و تا حدی کوبا جواب داده پس باید روی ایران هم جواب بده.هرچند که به نظر میاد ایران از طریق انتقالات جزئی کشتی به کشتی (مثل امارات و کویت) داره در حد بخور و نمیر، نفت رو رد میکنه اما کافی نیست.از طرف دیگه گسترهی عملیاتی آمریکاییها (حتی در صورت عقبنشینی از دریای عرب) مانع از این نمیشه که کارشون رو در مناطق نزدیک به هند تکرار نکنن.هدف قرار دادن پایگاههاشون هم در ازای کشتیها، اونها رو منصرف نمیکنه.در نهایت، طرفین منتظر نشستن ببینن که اقتصاد کدومیکی دیگه از طرفین درگیری زودتر از هم میپاشه و مجبور به تسلیمش میکنه.از طرفی در مورد مسالهی قیمت نفت، همهچیز با عرضه و تقاضای آنی و توییتهای ترامپ و قالیباف مشخص نمیشه.در واقع بازارهای نفت، بازارهای آیندهنگر هستن و به آینده نگاه میکنن.وقتی گزارش اشتغال به اون شکل منتشر شد و حالا تمام کامودیتیها و فلزات گرانبها و بیتکوین و... دارن افت میکنن یعنی تقریبا همه مطمئن شدن که بانک مرکزی آمریکا برای مقابله با اثرات تورمی (که گزارش دیروز نشون میداد به سقف سهساله رسیده) مجبوره نرخ بهره رو افزایش بده.افزایش نرخ بهره خطر رکود و بیکاری و خرسی شدن بازار بورس رو زیاد میکنه.(خرسی شدن یعنی ترس سرمایهگذاران و خروج سرمایههاشون و ریزش بازار).در چنین شرایطی نهتنها در میانمدت دورنمای افزایش قیمت نفت وجود نداره، بلکه قیمت نفت کاهشی هم میشه قاعدتا.چرا؟اصطلاحا به این پدیده demand destruction یا نابودی تقاضا گفته میشه.مشخصا به نظر میاد در چین و شرق آسیا عمدهی این نابودی تقاضا رخ داده به این معنی که مصرفکنندگان قبلی نفت به دلیل بالا بودن طولانیمدت قیمت و اختلالات مکرر در طرف عرضه، کلا بیخیال دریافت نفت شده و یا از چرخهی اقتصاد خارج شدن و یا کلا رفتن سراغ یه منبع دیگه.شبیه همین اتفاق در داستان گاز طبیعی و اروپا هم اتفاق افتاد.کاهش تقاضای چین و استفادهی سرآسیمه از ذخایر هم البته نقش داشت که نفت به بالای ١۵٠ دلار نرسه.اما شرایط حال حاضر از نظر من اوایل نزدیک به اواسط رخ دادن نابودی تقاضای نفته.اتفاقی که در میانمدت میتونه یک رکود واقعی و کوبنده رقم بزنه.چیزی که همین حالا نشانههاش در ژاپن و شرق آسیا داره دیده میشه.