بازارسال شده از اقتصاد منطقه | مهدی ازرقی
گیجی راهبردی آمریکا و اولویت‌های ایران
رفتارهای اخیر آمریکا نشان می‌دهد «محدودیت‌های بزرگ اقتصادی و سیاسی» این کشور ازیک طرف و «ضرورت پیروزی در جنگ با ایران» از طرف دیگر، دامنه کنشگری آمریکا را مشخص می سازد. آمریکا از یک جهت به دنبال «افزایش جریان نفت خروجی از خلیج فارس» بوده، از یک طرف «محاصره دریایی علیه ایران» را حفظ کرده و از طرف دیگر پیامهای مستقیم و غیرمستقیم برای «باز نگه داشتن مسیر مذاکره با ایران» را ارسال می‌کند.
آمریکا سعی دارد اهرم‌های فشار خود بر ایران، مانند محاصره دریایی، تحریم‌های اقتصادی و حملات نظامی محدود را با هدف «کاهش سطح تنش» بکار ببرد تا از این طریق ضمن «حفظ فشار بر ایران»، بتواند «مانع از القای بحران در آینده اقتصاد خود و جهان» گردد. به همین علت تاکنون توانسته علیرغم رفتارهای متعارض با یکدیگر، وضعیت عمومی جنگ را به سمت مدیریت تنش منعکس نماید.
جنگ کنونی که نباید آن را به «زد و خورد نظامی» تقلیل داد می‌تواند به عنوان فرصتی برای ایران جهت «ضربه به نقاط ضعف آمریکا» مورد استفاده قرار گیرد. در واقع آمریکا که از افزایش تنش فراری است، می‌داند که در هر صورت باید مانع از افزایش تنش در خلیج فارس شود. به همین علت پیش بینی می‌شود واسطه‌ها مجددا در روزهای آینده برای کمک به رویکرد کاهش تنش آمریکا، مجددا فعال شوند.
«شکستن محاصره دریایی» به صورت فعالانه و «محدودسازی خروج نفت از منطقه خلیج فارس» دو اولویت جمهوری اسلامی ایران در شرایط کنونی باید در دستور کار قرار گیرند که دقیقا هر دو به عنوان نقطه ضعف آمریکا محسوب می‌شوند.
می‌توان پیش بینی نمود که آمریکا به دلیل نگرانی از افزایش تنش نسبت به اقدامات جمهوری اسلامی ایران واکنش محتاط‌تری خواهد داشت و به نوعی دست به تشدید تنش متقابل نخواهد زد.
اقتصاد منطقه | مهدی ازرقی
@eqtesadman
رفتارهای اخیر آمریکا نشان می‌دهد «محدودیت‌های بزرگ اقتصادی و سیاسی» این کشور ازیک طرف و «ضرورت پیروزی در جنگ با ایران» از طرف دیگر، دامنه کنشگری آمریکا را مشخص می سازد. آمریکا از یک جهت به دنبال «افزایش جریان نفت خروجی از خلیج فارس» بوده، از یک طرف «محاصره دریایی علیه ایران» را حفظ کرده و از طرف دیگر پیامهای مستقیم و غیرمستقیم برای «باز نگه داشتن مسیر مذاکره با ایران» را ارسال می‌کند.آمریکا سعی دارد اهرم‌های فشار خود بر ایران، مانند محاصره دریایی، تحریم‌های اقتصادی و حملات نظامی محدود را با هدف «کاهش سطح تنش» بکار ببرد تا از این طریق ضمن «حفظ فشار بر ایران»، بتواند «مانع از القای بحران در آینده اقتصاد خود و جهان» گردد. به همین علت تاکنون توانسته علیرغم رفتارهای متعارض با یکدیگر، وضعیت عمومی جنگ را به سمت مدیریت تنش منعکس نماید.جنگ کنونی که نباید آن را به «زد و خورد نظامی» تقلیل داد می‌تواند به عنوان فرصتی برای ایران جهت «ضربه به نقاط ضعف آمریکا» مورد استفاده قرار گیرد. در واقع آمریکا که از افزایش تنش فراری است، می‌داند که در هر صورت باید مانع از افزایش تنش در خلیج فارس شود. به همین علت پیش بینی می‌شود واسطه‌ها مجددا در روزهای آینده برای کمک به رویکرد کاهش تنش آمریکا، مجددا فعال شوند. «شکستن محاصره دریایی» به صورت فعالانه و «محدودسازی خروج نفت از منطقه خلیج فارس» دو اولویت جمهوری اسلامی ایران در شرایط کنونی باید در دستور کار قرار گیرند که دقیقا هر دو به عنوان نقطه ضعف آمریکا محسوب می‌شوند.می‌توان پیش بینی نمود که آمریکا به دلیل نگرانی از افزایش تنش نسبت به اقدامات جمهوری اسلامی ایران واکنش محتاط‌تری خواهد داشت و به نوعی دست به تشدید تنش متقابل نخواهد زد.اقتصاد منطقه | مهدی ازرقی
@eqtesadmanجهان تابع آمریکاست؛اما برخلاف دهههای گذشته که جهان حول شعارهای زیبای آمریکا گردهم آمده بودند؛و امید داشتند که نهادها و قوانین بین المللی ضامن اجرای آن شعارها باشند؛اکنون به اعتراف مقامات و تحلیلگران،نظام بین الملل توان تامین آن شعارها را دیگر نداردو آنچه کشورها را حول آمریکا نگه داشته،نه آن شعارهای زیبا، بلکهترس از آمریکای وحشی و بیرحم است.
ماندن کنار آمریکا، برای دفع شر آمریکاستنه دستیابی و تامین منافع کشورها
اقتصاد منطقه | مهدی ازرقی@eqtesadman
ماندن کنار آمریکا، برای دفع شر آمریکاستنه دستیابی و تامین منافع کشورها
اقتصاد منطقه | مهدی ازرقی
@eqtesadman۴عراق که ذیل سیاست موازنه خود «ایران را همسایه» و «آمریکا را متحد» خود می‌داند در صورت تداوم وضعیت فعلی ناچار به انتخابهای بزرگی خواهد شد.
یادداشت کامل
اقتصاد منطقه | مهدی ازرقی@eqtesadman
یادداشت کامل
اقتصاد منطقه | مهدی ازرقی
@eqtesadman۴
ناتو بستن مسیر خروجی روسیه به اقیانوس اطلس را تمرین می‌کند
رزمایش «استرایک واریور 26-2» بر شکاف «جیآییوکِی» متمرکز است؛ دالان دریایی راهبردی میان ایسلند و جزایر فارو که ناوگان شمالی روسیه از آن برای دسترسی به آبهای آزاد استفاده می‌کند. نیروهای ائتلاف در حال آموزش برای نظارت و رهگیری حرکات زیردریاییها میان مسیرهای قطب شمال و اقیانوس وسیعتر هستند.
پ.ن: به نظر میرسد روند تحولات در جنگ روسیه و اوکراین رو به فزونی تنش میرود.
اقتصاد منطقه | مهدی ازرقی@eqtesadman
رزمایش «استرایک واریور 26-2» بر شکاف «جیآییوکِی» متمرکز است؛ دالان دریایی راهبردی میان ایسلند و جزایر فارو که ناوگان شمالی روسیه از آن برای دسترسی به آبهای آزاد استفاده می‌کند. نیروهای ائتلاف در حال آموزش برای نظارت و رهگیری حرکات زیردریاییها میان مسیرهای قطب شمال و اقیانوس وسیعتر هستند.پ.ن: به نظر میرسد روند تحولات در جنگ روسیه و اوکراین رو به فزونی تنش میرود.
اقتصاد منطقه | مهدی ازرقی
@eqtesadmanما با آمریکا میجنگیم، نه ترامپ!چرا انتخابات در آمریکا عامل مهمی نیست؟
این روزها تحلیلگران داخلی، انتخابات پیشرو در آمریکا را به عنوان شاخص مهمی در سرنوشت و روند جنگ قلمداد میکنند. متاسفانه این موضوع در ادبیات مقامات ارشد از جمله رئیس جمهور نیز منعکس شده است.
یکی از انحرافات بزرگ تحلیلی که در جنگ دچار آن شدهایم، این است که فلسفه آغاز جنگ و بالطبع پایان جنگ، به تصمیم شخصی به نام ترامپ تقلیل داده شده است. از این جهت نتیجه انتخابات پیشرو در آمریکا نزد بسیاری در ایران، شاخص تحلیل و تجویز شده است.
مشابه همین موضوع، در قضیه مهلت ۶۰ روزه رئیس جمهور در آمریکا برای پایان دادن به جنگ گفته میشد؛ ولی مشخص شد که این مسائل صرفا اهرمهایی برای مدیریت جنگ بوده و نه پایان جنگ!
اخیرا نیز سنای آمریکا طرحی که میتوانست به ظاهر مانع تداوم جنگ بشود را نپذیرفت و نشان داد این اهرمها در آمریکا در یک چارچوب مشخص فعال خواهند شد و نمیتوان تصمیم جنگ بزرگ را حاصل نظر فردی دانست.
از این جهت، تحلیلهایی که به صورت افراطی، نتیجه انتخابات آمریکا را معیار تصمیمگیری ایران قرار دادهاند، چه از جهت تنشزایی و چه از جهت تنشزدایی، باید کنار گذاشت.
آنچه باید فهم کرد آن است که جنگ و پیامدهای آن شرایط را طوری تغییر داده که تغییر سیاسی درون آمریکا نمیتواند معیار موثری در پایان یا تداوم جنگ باشد.
هرچند تغییر سیاسی در آمریکا می‌تواند بهانهای برای خروج از این جنگ باشد، اما تصمیمگیری نهایی را روند جنگ دیکته خواهد کرد. آمریکا تا زمانی که امید به تسلیم شدن ایران دارد، با هر چهره سیاسی که حاکم باشد، جنگ را ترک نخواهد کرد.
فلسفه تهاجم آمریکا به ایران را باید در دهههای گذشته و برنامههای آینده جست و جو کرد تا فهیمد این آمریکا است که با ایران میجنگد، نه ترامپ!
اقتصاد منطقه | مهدی ازرقی@eqtesadman
این روزها تحلیلگران داخلی، انتخابات پیشرو در آمریکا را به عنوان شاخص مهمی در سرنوشت و روند جنگ قلمداد میکنند. متاسفانه این موضوع در ادبیات مقامات ارشد از جمله رئیس جمهور نیز منعکس شده است.یکی از انحرافات بزرگ تحلیلی که در جنگ دچار آن شدهایم، این است که فلسفه آغاز جنگ و بالطبع پایان جنگ، به تصمیم شخصی به نام ترامپ تقلیل داده شده است. از این جهت نتیجه انتخابات پیشرو در آمریکا نزد بسیاری در ایران، شاخص تحلیل و تجویز شده است.مشابه همین موضوع، در قضیه مهلت ۶۰ روزه رئیس جمهور در آمریکا برای پایان دادن به جنگ گفته میشد؛ ولی مشخص شد که این مسائل صرفا اهرمهایی برای مدیریت جنگ بوده و نه پایان جنگ!اخیرا نیز سنای آمریکا طرحی که میتوانست به ظاهر مانع تداوم جنگ بشود را نپذیرفت و نشان داد این اهرمها در آمریکا در یک چارچوب مشخص فعال خواهند شد و نمیتوان تصمیم جنگ بزرگ را حاصل نظر فردی دانست.از این جهت، تحلیلهایی که به صورت افراطی، نتیجه انتخابات آمریکا را معیار تصمیمگیری ایران قرار دادهاند، چه از جهت تنشزایی و چه از جهت تنشزدایی، باید کنار گذاشت.آنچه باید فهم کرد آن است که جنگ و پیامدهای آن شرایط را طوری تغییر داده که تغییر سیاسی درون آمریکا نمیتواند معیار موثری در پایان یا تداوم جنگ باشد.هرچند تغییر سیاسی در آمریکا می‌تواند بهانهای برای خروج از این جنگ باشد، اما تصمیمگیری نهایی را روند جنگ دیکته خواهد کرد. آمریکا تا زمانی که امید به تسلیم شدن ایران دارد، با هر چهره سیاسی که حاکم باشد، جنگ را ترک نخواهد کرد. فلسفه تهاجم آمریکا به ایران را باید در دهههای گذشته و برنامههای آینده جست و جو کرد تا فهیمد این آمریکا است که با ایران میجنگد، نه ترامپ!اقتصاد منطقه | مهدی ازرقی
@eqtesadman۴۱۶
محاصره با مذاکره رفع نخواهد شد؛ مثل تحریم!
آنچه آمریکا در دوره اخیر جنگ با ایران دنبال می‌کند ایجاد شرایطی است که ایرانیها را به این جمع بندی برساند که «راهی جز پذیرش خواستههای آمریکا وجود ندارد». آمریکا انتظار دارد در روند کنونی، ایرانیها، نگران از آینده خود، تصمیم بگیرند خواستههای آمریکا، همچون مذاکره هستهای را بپذیرند.
محاصره، ابزار اصلی آمریکا برای شکل دادن معادلهای است که بتواند همزمان «القای ترس و ناامیدی به جامعه ایران» و «حفظ وضعیت در آستانه جنگ» را محقق سازد.
آمریکا هماکنون تمایلی به تشدید تنش ندارد، چراکه اولا، باید از پیروزی خود اطمینان پیدا کند و دوما، آمریکا توان تحمل تبعات اقتصادی تشدید تنش را در حال حاضر ندارد.
بنابراین، «راهبرد محاصره ایران» تنها گزینه آمریکا برای تضعیف ایران در این نبرد است و تا زمانی که گزینههای جایگزین به دست نیاورد هرگز آن را کنار نخواهد گذاشت.
محاصره برای آمریکا نه به جهت میزان کارآیی، بلکه به جهت نداشتن گزینههای دیگر، تبدیل به توجیهپذیر شدن تداوم جنگ با ایران شده است. آمریکا تصور می‌کند می‌تواند ضمن حفظ سطح پایین تنش، محاصره را تا تسلیم ایران استفاده نماید.
با این شرایط، معقول و منطقی این است که آمریکا تحت هیچ شرایطی «تنها گزینه» خود برای مواجه با ایران را کنار نگذارد. تصور اینکه آمریکا حاضر است تنها ابزار خود را در چارچوب یک معامله و مذاکره کنار بگذارد در این مبنای تحلیلی، بسیار سادهانگارانه به نظر میرسد.
همان طور که آمریکا تحریمها را هیچگاه با مذاکره و معامله برنداشت، محاصره نیز با مذاکره و معامله برداشته نخواهد شد. آمریکا خود را خلع سلاح نمیکند.
محاصره فقط باید شکسته شود.
اقتصاد منطقه | مهدی ازرقی@eqtesadman
آنچه آمریکا در دوره اخیر جنگ با ایران دنبال می‌کند ایجاد شرایطی است که ایرانیها را به این جمع بندی برساند که «راهی جز پذیرش خواستههای آمریکا وجود ندارد». آمریکا انتظار دارد در روند کنونی، ایرانیها، نگران از آینده خود، تصمیم بگیرند خواستههای آمریکا، همچون مذاکره هستهای را بپذیرند.
محاصره، ابزار اصلی آمریکا برای شکل دادن معادلهای است که بتواند همزمان «القای ترس و ناامیدی به جامعه ایران» و «حفظ وضعیت در آستانه جنگ» را محقق سازد.
آمریکا هماکنون تمایلی به تشدید تنش ندارد، چراکه اولا، باید از پیروزی خود اطمینان پیدا کند و دوما، آمریکا توان تحمل تبعات اقتصادی تشدید تنش را در حال حاضر ندارد.
بنابراین، «راهبرد محاصره ایران» تنها گزینه آمریکا برای تضعیف ایران در این نبرد است و تا زمانی که گزینههای جایگزین به دست نیاورد هرگز آن را کنار نخواهد گذاشت.
محاصره برای آمریکا نه به جهت میزان کارآیی، بلکه به جهت نداشتن گزینههای دیگر، تبدیل به توجیهپذیر شدن تداوم جنگ با ایران شده است. آمریکا تصور می‌کند می‌تواند ضمن حفظ سطح پایین تنش، محاصره را تا تسلیم ایران استفاده نماید.
با این شرایط، معقول و منطقی این است که آمریکا تحت هیچ شرایطی «تنها گزینه» خود برای مواجه با ایران را کنار نگذارد. تصور اینکه آمریکا حاضر است تنها ابزار خود را در چارچوب یک معامله و مذاکره کنار بگذارد در این مبنای تحلیلی، بسیار سادهانگارانه به نظر میرسد.
همان طور که آمریکا تحریمها را هیچگاه با مذاکره و معامله برنداشت، محاصره نیز با مذاکره و معامله برداشته نخواهد شد. آمریکا خود را خلع سلاح نمیکند.
محاصره فقط باید شکسته شود.
اقتصاد منطقه | مهدی ازرقی
@eqtesadman۶۷۱آمریکای دست بسته
حملات چند شب اخیر به شناورهای متخلف و سکوت آمریکا نشانه بزرگی است از اینکه هم اکنون دست بسته حاکمان آمریکا مانع از واکنش شده است.
باور به این موضوع، سبب می‌شود تصمیم و اقدام داخلی با اطمینان قلبی بیشتری انجام گیرد. ارسال پیامهای سیاسی و نظامی به طور هماهنگ به همکاران آمریکا در منطقه که مشغول عبور دادن نفت خارج از سازوکار ایرانی هستند باید انجام گیرد.
اقتصاد منطقه | مهدی ازرقی@eqtesadman
حملات چند شب اخیر به شناورهای متخلف و سکوت آمریکا نشانه بزرگی است از اینکه هم اکنون دست بسته حاکمان آمریکا مانع از واکنش شده است.
باور به این موضوع، سبب می‌شود تصمیم و اقدام داخلی با اطمینان قلبی بیشتری انجام گیرد. ارسال پیامهای سیاسی و نظامی به طور هماهنگ به همکاران آمریکا در منطقه که مشغول عبور دادن نفت خارج از سازوکار ایرانی هستند باید انجام گیرد.
اقتصاد منطقه | مهدی ازرقی
@eqtesadman۴۵۲رهبر عزیز انقلاب:در این روزها انواع اقشار جامعه با تفاوتهای آشکار، بر حفظ مواضع بحقّ خود و از جمله حفظ تنگۀ پر خیر و برکت هرمز پای میفشارند.
@eqtesadman
@eqtesadman۲۳
اعتراضات فرانسه؛ محصول سیاست آمریکامحور اروپا
فرانسه در طول دهههای پس از جنگ جهانی دوم، امنیت خود را بر چتر ناتو و حمایت آمریکا بنا نهاد. هرچند پاریس در سال ۱۹۶۶ از فرماندهی نظامی ناتو خارج شد، اما همواره متحدی وفادار باقی ماند و امنیت خود را عمدتاً به واشینگتن سپرد. این وابستگی دیرینه، به تدریج توان نظامی مستقل فرانسه را فرسوده کرد و شکاف میان اهداف و امکانات را عمیقتر ساخت.
امروز فرانسه حتی برای تأمین امنیت خود با کمبود شدید توان نظامی مواجه است. کارشناسان تأکید میکنند که این کشور فاقد حجم، اکوسیستم لجستیکی و عمق صنعتی لازم برای جانشینی آمریکا در اروپاست و برای پر کردن این شکاف به حدود ۲۵۰ میلیارد یورو هزینه دفاعی سالانه اضافی نیاز دارد. این ضعف ساختاری، پاریس را ناچار کرده در واکنش به تشدید تنش با روسیه، بودجه نظامی را به سرعت افزایش دهد.
دولت فرانسه برای جبران این عقبماندگی، بودجه دفاعی ۲۰۲۶ را ۶.۷ میلیارد یورو افزایش داد و ۴ هزار پست معلمی را حذف کرد. برای نخستین بار، بودجه دفاعی از بودجه آموزش پیشی گرفت؛ تصمیمی که خشم دانشآموزان و معلمان را برانگیخت. بسیاری از معترضان این را نتیجه مستقیم سالها تکیه بر حمایت آمریکا و غفلت از توان داخلی میدانند.
بحران در همسایگی اروپا نیز شرایط را وخیمتر کرده است. دو جنگ غرب با روسیه و ایران، زنجیرهای از فشارهای اقتصادی را بر اروپا وارد کرده: از یک سو هزینههای انرژی سرسامآور که بازارهای اروپایی را تحت فشار قرار داده، و از سوی دیگر کمبود بودجه عمومی که دولتها را به سمت سیاستهای ریاضتی سوق داده است. فرانسه در این میان، همزمان با افزایش هزینههای نظامی و کاهش درآمدهای مالیاتی، با بدهی عمومی ۳.۶ تریلیون یورویی دستوپنجه نرم می‌کند.
جنایتهای رژیم صهیونی و حمایتهای بیدریغ دولتهای غربی نیز تنفر انباشتهای را از سیاستهای آمریکامحور در میان جوانان اروپایی ایجاد کرده که تلاقی آن با اعتراضات این روزهای فرانسه را در استفاده از پرچم فلسطین و چفیه می‌توان به وضوح مشاهده کرد.
اعتراضات اخیر فرانسه، صرفاً یک بحران آموزشی نیست؛ بلکه نشانه فروپاشی تدریجی الگویی است که دههها بر وابستگی امنیتی به آمریکا و پذیرش تبعات بحرانهای وارداتی بنا شده بود. نگرانی از آینده اروپا، نارضایتی از سیاستهای اقتصادی و بیاعتمادی فزاینده به نهادهای سیاسی، همگی در آستانه انتخابات ریاستجمهوری ۲۰۲۷ به یک بحران فراگیر تبدیل شدهاند. تا زمانی که فرانسه نتواند میان امنیت، رفاه اجتماعی و حاکمیت ملی خود توازن برقرار کند، این چرخه اعتراضات ادامه خواهد یافت.
اقتصاد منطقه | مهدی ازرقی@eqtesadman
فرانسه در طول دهههای پس از جنگ جهانی دوم، امنیت خود را بر چتر ناتو و حمایت آمریکا بنا نهاد. هرچند پاریس در سال ۱۹۶۶ از فرماندهی نظامی ناتو خارج شد، اما همواره متحدی وفادار باقی ماند و امنیت خود را عمدتاً به واشینگتن سپرد. این وابستگی دیرینه، به تدریج توان نظامی مستقل فرانسه را فرسوده کرد و شکاف میان اهداف و امکانات را عمیقتر ساخت.امروز فرانسه حتی برای تأمین امنیت خود با کمبود شدید توان نظامی مواجه است. کارشناسان تأکید میکنند که این کشور فاقد حجم، اکوسیستم لجستیکی و عمق صنعتی لازم برای جانشینی آمریکا در اروپاست و برای پر کردن این شکاف به حدود ۲۵۰ میلیارد یورو هزینه دفاعی سالانه اضافی نیاز دارد. این ضعف ساختاری، پاریس را ناچار کرده در واکنش به تشدید تنش با روسیه، بودجه نظامی را به سرعت افزایش دهد.دولت فرانسه برای جبران این عقبماندگی، بودجه دفاعی ۲۰۲۶ را ۶.۷ میلیارد یورو افزایش داد و ۴ هزار پست معلمی را حذف کرد. برای نخستین بار، بودجه دفاعی از بودجه آموزش پیشی گرفت؛ تصمیمی که خشم دانشآموزان و معلمان را برانگیخت. بسیاری از معترضان این را نتیجه مستقیم سالها تکیه بر حمایت آمریکا و غفلت از توان داخلی میدانند.
بحران در همسایگی اروپا نیز شرایط را وخیمتر کرده است. دو جنگ غرب با روسیه و ایران، زنجیرهای از فشارهای اقتصادی را بر اروپا وارد کرده: از یک سو هزینههای انرژی سرسامآور که بازارهای اروپایی را تحت فشار قرار داده، و از سوی دیگر کمبود بودجه عمومی که دولتها را به سمت سیاستهای ریاضتی سوق داده است. فرانسه در این میان، همزمان با افزایش هزینههای نظامی و کاهش درآمدهای مالیاتی، با بدهی عمومی ۳.۶ تریلیون یورویی دستوپنجه نرم می‌کند.
جنایتهای رژیم صهیونی و حمایتهای بیدریغ دولتهای غربی نیز تنفر انباشتهای را از سیاستهای آمریکامحور در میان جوانان اروپایی ایجاد کرده که تلاقی آن با اعتراضات این روزهای فرانسه را در استفاده از پرچم فلسطین و چفیه می‌توان به وضوح مشاهده کرد.
اعتراضات اخیر فرانسه، صرفاً یک بحران آموزشی نیست؛ بلکه نشانه فروپاشی تدریجی الگویی است که دههها بر وابستگی امنیتی به آمریکا و پذیرش تبعات بحرانهای وارداتی بنا شده بود. نگرانی از آینده اروپا، نارضایتی از سیاستهای اقتصادی و بیاعتمادی فزاینده به نهادهای سیاسی، همگی در آستانه انتخابات ریاستجمهوری ۲۰۲۷ به یک بحران فراگیر تبدیل شدهاند. تا زمانی که فرانسه نتواند میان امنیت، رفاه اجتماعی و حاکمیت ملی خود توازن برقرار کند، این چرخه اعتراضات ادامه خواهد یافت.
اقتصاد منطقه | مهدی ازرقی
@eqtesadman۱۰بازارسال شده از راهبرد پیشرفت | اصغر عیوضی
صحنهای که امروز با آن مواجه هستیم، حائز پیچیدگیهای چندلایه ادراکی است. در گفتوگوهای مختلف تلاش کردهام تا توجهات را به پرسشهای مهمی که نباید از کنار آنها ساده عبور کرد، جلب کنم.چرا آمریکا بهجای استفاده از ابزارهای هژمونیک خود، در این مقطع زمانی، جنگ مستقیم با ایران را انتخاب کرد؟چرا در روز اول جنگ، به مدرسه حمله کرد؟چرا علیرغم فرصتهای ایجاد شده، از جنگ خارج نشد؟چرا بعد از موفقیت نسبی در ایجاد کریدور جنوبی در تنگه، رفتار آنها تغییر کرد؟راهبرد پیشرفت | اصغر عیوضی
@asghareyvazi_ir