اخراج آمریکا از کره جنوبی
هشت دانشجوی کره جنوبی حین دویدن به سمت پایگاه هوایی اوسان ارتش آمریکا در نزدیکی سئول در حالی که فریادهای ضد آمریکایی سر می دادند، بازداشت شدند.
این چهار مرد و چهار زن ابتدا توسط پرسنل ارتش آمریکا بازداشت شدند و سپس به پلیس کره جنوبی تحویل داده شدند.
به گفته پلیس، این گروه شعارهایی از جمله "بیایید نیروی هوایی هفتم ایالات متحده را در هم بشکنیم" سر می دادند.
@eqtesadman
هشت دانشجوی کره جنوبی حین دویدن به سمت پایگاه هوایی اوسان ارتش آمریکا در نزدیکی سئول در حالی که فریادهای ضد آمریکایی سر می دادند، بازداشت شدند.
این چهار مرد و چهار زن ابتدا توسط پرسنل ارتش آمریکا بازداشت شدند و سپس به پلیس کره جنوبی تحویل داده شدند.
به گفته پلیس، این گروه شعارهایی از جمله "بیایید نیروی هوایی هفتم ایالات متحده را در هم بشکنیم" سر می دادند.
@eqtesadman
بازارسال شده از اقتصاد منطقه | مهدی ازرقی
کشور را معطل پیشنهادهای عمان نکنیم!
بر اساس گزارشهای معتبر بینالمللی، از جمله گزارشهای نیویورک تایمز و گاردین، عمان طی ماههای اخیر طرحی را برای مدیریت آینده تنگه هرمز به طرف ایرانی و همچنین متحدان غربی ارائه کرده است که بهطور مشخص از الگوی حاکم بر تنگه مالاکا و سنگاپور اقتباس شده. بر اساس این طرح که با همکاری حقوقدانان بریتانیایی تدوین شده، بهجای وضع عوارض اجباری، صندوقی داوطلبانه برای دریافت کمکهای مالی از کشورهای استفادهکننده و شرکتهای کشتیرانی پیشبینی شده است تا هزینههای خدمات ناوبری، ایمنی و زیستمحیطی تأمین گردد. عمان همچنین پیشنهاد ایجاد دو کریدور مجزا را مطرح کرده که در آن مسیر جنوبی (در آبهای عمان) آزاد و مسیر شمالی (در آبهای ایران) نیازمند مجوز قبلی از تهران باشد.
الگوی مالاکا اساساً یک «الگوی مدیریت» به معنای واقعی کلمه نیست، بلکه صرفاً سازوکاری داوطلبانه برای تأمین هزینههای خدمات دریایی است. در تنگه مالاکا، کشورهای ساحلی (اندونزی، مالزی و سنگاپور) هیچ گونه عوارض اجباری یا حق عبوری از کشتیها دریافت نمیکنند و کمکهای مالی کاملاً داوطلبانه و اغلب از سوی دولتهای استفادهکننده (مانند ژاپن) تأمین میشود. این سازوکار نه تنها امکان اشراف اطلاعاتی و نظارت مؤثر بر تردد شناورها را برای کشورهای ساحلی فراهم نمیکند، بلکه هیچ گونه اختیاری برای دریافت اجازه عبور یا اعمال قواعد و محدودیتهای مبتنی بر مبدأ، مقصد یا نوع کالا در اختیار آنان قرار نمیدهد. به عبارت دیگر، در الگوی مالاکا، کشتیها بدون نیاز به هماهنگی با کشورهای ساحلی از تنگه عبور میکنند و این امر با مفهوم «مدیریت» که مستلزم نظارت، کنترل و قاعدهگذاری است، فاصله زیادی دارد.
نکته حائز اهمیت آنکه وضعیت ژئوپلیتیکی و امنیتی تنگه هرمز با تنگه مالاکا تفاوتهای بنیادین دارد. کشورهای ساحلی مالاکا در طول تاریخ کمتر در معرض تهدیدات نظامی و تجاوز قرار گرفتهاند، در حالی که تنگه هرمز همواره صحنه رقابتهای راهبردی و تنشهای امنیتی بوده است. از این رو، پیشنهاد عمان، فارغ از هر نامی (مالاکا، مالاکا پلاس یا هر عنوان مشابه)، یک پیشنهاد غیرواقعی و بسیار دور از مفهوم مدیریت مؤثر ارزیابی میشود. این در حالی است که ایران در عمل و با ایجاد «نهاد مدیریت آبراه خلیج فارس»، گامهای عینی برای اعمال حاکمیت و مدیریت یکجانبه بر تنگه هرمز برداشته و مجلس شورای اسلامی نیز طرح قانونی شدن این مدیریت را در دستور کار دارد. رویه فعلی ایران بر اشراف اطلاعاتی، بررسی درخواستهای عبور و اعمال قواعد تردد استوار است که با الگوی صرفاً داوطلبانه و فاقد نظارت مالاکا، قابل قیاس نیست.
در این میان، آنچه موجب نگرانی مضاعف شده، آن است که بهموازات گفتوگو با ایران، عمان امتیازها و امکانهایی را به طرف آمریکایی داده که عملاً حاکمیت و مدیریت جمهوری اسلامی بر تنگه هرمز را تحت تأثیر قرار میدهد و در صدد تضعیف آن برآمده است. با توجه به اینکه ایران همواره بر مدیریت یکجانبه و حاکمیت کامل خود بر تنگه هرمز تأکید داشته و از هرگونه عقبنشینی در این زمینه خودداری کرده است، بهنظر میرسد نه تنها الگوی مالاکا هیچگاه پاسخگوی نیازهای مدیریتی ایران نخواهد بود، بلکه هرگونه گفتوگو و توافق با عمان باید منوط به پذیرش واقعیت مدیریت یکجانبه جمهوری اسلامی ایران بر این آبراه راهبردی گردد و هرگونه سازوکار جایگزین که این مدیریت را تضعیف یا محدود کند، مردود و غیرقابل قبول خواهد بود.
@eqtesadman@eqtesadman
بر اساس گزارشهای معتبر بینالمللی، از جمله گزارشهای نیویورک تایمز و گاردین، عمان طی ماههای اخیر طرحی را برای مدیریت آینده تنگه هرمز به طرف ایرانی و همچنین متحدان غربی ارائه کرده است که بهطور مشخص از الگوی حاکم بر تنگه مالاکا و سنگاپور اقتباس شده. بر اساس این طرح که با همکاری حقوقدانان بریتانیایی تدوین شده، بهجای وضع عوارض اجباری، صندوقی داوطلبانه برای دریافت کمکهای مالی از کشورهای استفادهکننده و شرکتهای کشتیرانی پیشبینی شده است تا هزینههای خدمات ناوبری، ایمنی و زیستمحیطی تأمین گردد. عمان همچنین پیشنهاد ایجاد دو کریدور مجزا را مطرح کرده که در آن مسیر جنوبی (در آبهای عمان) آزاد و مسیر شمالی (در آبهای ایران) نیازمند مجوز قبلی از تهران باشد.الگوی مالاکا اساساً یک «الگوی مدیریت» به معنای واقعی کلمه نیست، بلکه صرفاً سازوکاری داوطلبانه برای تأمین هزینههای خدمات دریایی است. در تنگه مالاکا، کشورهای ساحلی (اندونزی، مالزی و سنگاپور) هیچ گونه عوارض اجباری یا حق عبوری از کشتیها دریافت نمیکنند و کمکهای مالی کاملاً داوطلبانه و اغلب از سوی دولتهای استفادهکننده (مانند ژاپن) تأمین میشود. این سازوکار نه تنها امکان اشراف اطلاعاتی و نظارت مؤثر بر تردد شناورها را برای کشورهای ساحلی فراهم نمیکند، بلکه هیچ گونه اختیاری برای دریافت اجازه عبور یا اعمال قواعد و محدودیتهای مبتنی بر مبدأ، مقصد یا نوع کالا در اختیار آنان قرار نمیدهد. به عبارت دیگر، در الگوی مالاکا، کشتیها بدون نیاز به هماهنگی با کشورهای ساحلی از تنگه عبور میکنند و این امر با مفهوم «مدیریت» که مستلزم نظارت، کنترل و قاعدهگذاری است، فاصله زیادی دارد.نکته حائز اهمیت آنکه وضعیت ژئوپلیتیکی و امنیتی تنگه هرمز با تنگه مالاکا تفاوتهای بنیادین دارد. کشورهای ساحلی مالاکا در طول تاریخ کمتر در معرض تهدیدات نظامی و تجاوز قرار گرفتهاند، در حالی که تنگه هرمز همواره صحنه رقابتهای راهبردی و تنشهای امنیتی بوده است. از این رو، پیشنهاد عمان، فارغ از هر نامی (مالاکا، مالاکا پلاس یا هر عنوان مشابه)، یک پیشنهاد غیرواقعی و بسیار دور از مفهوم مدیریت مؤثر ارزیابی میشود. این در حالی است که ایران در عمل و با ایجاد «نهاد مدیریت آبراه خلیج فارس»، گامهای عینی برای اعمال حاکمیت و مدیریت یکجانبه بر تنگه هرمز برداشته و مجلس شورای اسلامی نیز طرح قانونی شدن این مدیریت را در دستور کار دارد. رویه فعلی ایران بر اشراف اطلاعاتی، بررسی درخواستهای عبور و اعمال قواعد تردد استوار است که با الگوی صرفاً داوطلبانه و فاقد نظارت مالاکا، قابل قیاس نیست.در این میان، آنچه موجب نگرانی مضاعف شده، آن است که بهموازات گفتوگو با ایران، عمان امتیازها و امکانهایی را به طرف آمریکایی داده که عملاً حاکمیت و مدیریت جمهوری اسلامی بر تنگه هرمز را تحت تأثیر قرار میدهد و در صدد تضعیف آن برآمده است. با توجه به اینکه ایران همواره بر مدیریت یکجانبه و حاکمیت کامل خود بر تنگه هرمز تأکید داشته و از هرگونه عقبنشینی در این زمینه خودداری کرده است، بهنظر میرسد نه تنها الگوی مالاکا هیچگاه پاسخگوی نیازهای مدیریتی ایران نخواهد بود، بلکه هرگونه گفتوگو و توافق با عمان باید منوط به پذیرش واقعیت مدیریت یکجانبه جمهوری اسلامی ایران بر این آبراه راهبردی گردد و هرگونه سازوکار جایگزین که این مدیریت را تضعیف یا محدود کند، مردود و غیرقابل قبول خواهد بود.@eqtesadman@eqtesadman
بازارسال شده از گذرگاه | محمدصادق رضایی
جهان از پارادایم هژمونی عبور کرده است تحولات سالهای اخیر نشان میدهد که نظام بینالملل دیگر بر مبنای همان الگوی مسلط دهههای پس از جنگ سرد عمل نمیکند. با این حال، بخش قابل توجهی از تحلیلها و تصمیمگیریها همچنان بر این فرض استوار است که نظم پیشین پابرجاست و تنها با برخی اصلاحات میتوان به شرایط گذشته بازگشت. این در حالی است که حتی در میان نظریهپردازان و اندیشکدههای آمریکایی نیز اجماع فزایندهای شکل گرفته است که جهان وارد مرحلهای جدید شده و نظم اقتصادی و سیاسی پیشین دیگر قابلیت احیا ندارد. مقاله «The Broken Economic Order» که از سوی شورای روابط خارجی آمریکا منتشر شده، نمونهای از همین رویکرد است. نویسندگان این مقاله بر این باورند که بنیانهای نظم اقتصادی گذشته فرسوده شده و ایالات متحده نیز ناگزیر است خود را با واقعیتهای جدید وفق دهد. این نگاه تنها به یک اندیشکده محدود نیست؛ مجموعه قابل توجهی از مراکز مطالعاتی آمریکایی و غیرآمریکایی نیز بر این نکته تأکید دارند که جهان به سمت نظمی چندقطبیتر و پیچیدهتر در حرکت است؛ نظمی که در آن آمریکا دیگر قادر نیست به تنهایی اراده خود را بر نظام بینالملل تحمیل کند و برای پیشبرد اهداف راهبردی خود، بیش از گذشته به ائتلافها و همکاری سایر قدرتها نیاز دارد. در همین چارچوب، میتوان درخواست دونالد ترامپ از کشورهای اروپایی برای مشارکت و همراهی بیشتر در تقابل با ایران را نیز تحلیل کرد. صرفنظر از ارزیابی سیاسی این رویکرد، اصل نیاز آمریکا به جلب حمایت متحدان خود، نشانهای از تغییر در موازنه قدرت و فاصله گرفتن از الگوی هژمونیک گذشته است. این تحول تنها به حوزه امنیت و سیاست محدود نیست، بلکه در عرصه اقتصاد نیز با سرعت در حال گسترش است. امروز رقابت اقتصادی، تحریم، کنترل فناوری، محدودیت زنجیرههای تأمین و سیاستهای تجاری، همگی به ابزارهای اعمال قدرت تبدیل شدهاند. به بیان دیگر، جهان وارد مرحلهای از رقابت اقتصادی شده که اصل وجود آن دیگر محل تردید نیست؛ مسئله اصلی این است که کشورها چگونه در این رقابت حضور پیدا کنند تا بیشترین منفعت و کمترین هزینه را متحمل شوند.با این وجود، بخش مهمی از نگاه ما همچنان در چارچوب نظم پیشین باقی مانده است. تا زمانی که مهمترین مسئله را رفع تحریمهای اولیه و ثانویه و بازگشت به تجارت با آمریکا بدانیم، همچنان آمریکا را نه به عنوان یکی از بازیگران اقتصاد جهانی، بلکه به عنوان محور اصلی آن در نظر گرفتهایم. در حالی که حتی بسیاری از استراتژیستهای آمریکایی نیز از ضرورت طراحی مدلهای جدید تجارت و بازآرایی روابط اقتصادی سخن میگویند، ما همچنان تحت تأثیر برخی برداشتهای راهبردی متعلق به پارادایمی هستیم که نشانههای افول آن سالهاست آشکار شده است. پذیرش این تغییر، پیششرط طراحی راهبردی متناسب با واقعیتهای نظم جدید جهانی خواهد بود.@Gozargah_1404بازارسال شده از بسیج دانشگاه تهران
ما تیغ غیرتیم که از هرچه بگذریم
از انتقام خون تو هیهات بگذریم
چهارشنبه، ۱۴ مرداد ماه ۱۴۰۵
شعرخوانیروایت جنگذکر اهل بیت
شعرخوانی آئینی: آقای علیرضا مرحمتی
تحلیلگر : آقای مهدی ازرقیکارشناس مسائل اقتصادی و سیاسی
با نوای ذاکرین اهل بیت
سردر دانشگاه تهران
@basijut_ir
از انتقام خون تو هیهات بگذریم
چهارشنبه، ۱۴ مرداد ماه ۱۴۰۵شعرخوانیروایت جنگذکر اهل بیتشعرخوانی آئینی: آقای علیرضا مرحمتی
تحلیلگر : آقای مهدی ازرقیکارشناس مسائل اقتصادی و سیاسی
با نوای ذاکرین اهل بیتسردر دانشگاه تهران@basijut_ir
بازارسال شده از مرکز گام
درآمد تنگه هرمز؛ هم لازم و هم ممکنمهدی ازرقیکارشناس مسائل بینالملل و مدیر گروه تعاملات خارجی شبکه کانونهای تفکر ایران (ایتان)آیا درآمدزایی و مدیریت تنگه باهم منافات دارند؟مخالف درآمد تنگه، خیرخواه ایران است؟ مرکز گام | @gamcenter_irبله | ایتا | تلگرام | اینستاگرام | آپارات | سایتبازارسال شده از اقتصاد منطقه | مهدی ازرقی
آمریکا با مدیریت ایرانی تنگه کنار نخواهد آمدعلیرغم اینکه در متن تفاهمنامه (بند ۵) بر پیادهسازی ترتیبات تردد توسط جمهوری اسلامی ایران تصریح شده است، اما در روزهای اخیر شنیده شد که آمریکا با همکاری عمان قصد دارد مداخله اطلاعاتی خود را بر جریان عبوری از تنگه هرمز افزایش دهد.مقامات آمریکایی طی مصاحبههای مختلفی در روزهای اخیر با هرگونه وضع قواعد بر تردد تنگه هرمز توسط ایران، مخالفت کردهاند. آمریکاییها با برچسب پول گرفتن توسط ایران سعی میکنند دلیل مخالفت خود را کسب درآمد توسط ایران اعلام کنند.اما حقیقت این است که اعمال حاکمیت بر آبراهه مهمی همچون تنگه هرمز، برای جایگاه بین المللی آمریکا و خصوصا در منطقه غرب آسیا بسیار حیاتی است. در جهانی که آمریکا سعی میکند با زور خواسته خود را عملی سازد، اعمال حاکمیت توسط کشوری همچون ایران بر تنگه هرمز شکست بزرگی برای آمریکا محسوب میشود.آمریکاییها توانستهاند با روشهای مختلفی همچون عرصه ذخایر قیمت جهانی نفت را از محدوده بحرانی دور کنند و هم اکنون به طولانی شدن مذاکرات و بازگشت تردد در تنگه هرمز امیدوار هستند که وضعیت بازار را به تعادل پیش از جنگ بازگردانند.اما در اقدامی خطرناک، همزمان با ایجاد مسیر عبور در آبهای عمان به صورت مخفیانه تلاش میکنند محوریت جمهوری اسلامی ایران را برای عبور از این تنگه کمرنگ کنند.جمهوری اسلامی ایران باید به صورت رسمی اعلام نماید که این اقدامات آمریکا برای دور زدن ترتیبات ایران در تنگه هرمز بوده و نقض تفاهمنامه محسوب میشود و ادامه مذاکرات را به توقف این اقدام آمریکاییها موکول کنند.همان طور که در خبرها نیز بیان شد، نیروهای نظامی جمهوری اسلامی ایران نیز به هیچ وجه نباید اجازه عبور بدون هماهنگی از مسیرهای دیگر را بدهند. حتی درصورت وقوع حمله نظامی نیز آمریکا به دلیل ناتوانی در ورود به جنگ، نمیتواند مداخله موثری در این سطح داشته باشد. حفظ و تثبیت مدیریت تنگه هرمز از مسیر مذاکره با آمریکا حاصل نمیشود و به عنوان اهرم و دستاورد بزرگ جمهوری اسلامی ایران، باید به صورت یکجانبه پیاده سازی و اعمال گردد.@eqtesadman@eqtesadman
بازارسال شده از شبکه کانونهای تفکر ایران (ایتان)
گزیدهای از بیانیه شبکه کانونهای تفکر ایران(ایتان): «بر لبهی گذار» آیا ایران برای اعمال مدیریت بر تنگه هرمز، نیازمند موافقت عمان است؟تصمیم جمهوری اسلامی ایران برای مدیریت تنگه هرمز یک تصمیم نظمساز و راهبردی است که در این سطح، اقدام فقط توسط کشورهای مستقل جهان امکانپذیر است. با این حال، تلقی عدم امکان مدیریت یکجانبه تنگه هرمز توسط جمهوری اسلامی ایران از سوی برخی تحلیلگران سبب شده تا مذاکره با عمان، به پرونده نخست در موضوع تنگه هرمز تبدیل شود. این در حالی است که کشورهایی همچون عمان هیچگاه نخواسته و نتوانستهاند به عنوان بازیگر پیشرو در تصمیمهای راهبردی نقشآفرینی کنند؛ به همین علت، موکول کردن تصمیم راهبردی اعمال مدیریت بر تنگه هرمز به همراهی کشور عمان رویکردی انحرافی محسوب میشود و تصور اینکه کشورهای دیگری بتوانند در این تصمیم جمهوری اسلامی ایران همراهی کنند، اشتباه است. علاوهبراین، پرونده تنگه هرمز اضلاع امنیتی، سیاسی، حقوقی و اقتصادی دارد که هریک باید با دقت زیادی طراحی و دنبال شود. اینکه توافق با عمان بر سر مسیرهای عبوری به اولویت تبدیل شده، به معنای غلبه ضلع حقوقی بر سایر اضلاع است که میتوان گفت منجر به تعلل در تصمیمگیری نیز شده است. تجربه مذاکرات چند ماه اخیر با عمان نشان داده که این کشور تحت فشار آمریکا در نهایت زمینه مداخله بیشتر آمریکا در وضعیت تنگه هرمز را فراهم کردهاست. از سوی دیگر، تداوم مذاکره ایران و عمان، از منظر آمریکا در چارچوب نیاز فوری ایران به پایان جنگ تحلیل میشود که این خود سبب ترغیب دشمن به طراحی جدیدی برای فشار بر روی ایران میگردد. باید توجه داشت که بالاترین سطح قواعد حقوق بینالملل، حقوق اساسی کشورها است و امنیت ملی، یکی از مهمترین ارکان این حقوق به شمار میرود. برایناساس و با استناد به دو قاعده حقوقی «تهدید قریبالوقوع» و «دفاع مشروع»، دولتها میتوانند اقداماتی را رقم بزنند که متضمن امنیت ملی آنها باشد. از سوی دیگر، مبنای واقعی حقوق، قدرت اعمال تفسیر است که در حقوق بینالملل نیز این مبنا وجود دارد و کشورها به میزان قدرت خود میتوانند تفسیر مطلوب خود را از قوانین اعمال نمایند. بر همین اساس، در موضوع تنگه هرمز، از آنجا که آبهای عمان عملاً به مسیر عبور کشتیهایی تبدیل شده که برای بازسازی و تجهیز پایگاههای آمریکایی به کار میروند و حتی فراتر از آن، ممکن است برای حمل سلاح و ناامنسازی منطقه از طریق تسلیح گروههای تروریستی نظیر داعش مورد استفاده قرار گیرند، جمهوری اسلامی ایران حق دارد در راستای تضمین امنیت ملی خود و منطقه، مقررات ویژهای را وضع کند. از اینرو، ایران به استناد این قوانین و قواعد بینالمللی میتواند حتی نسبت به شناورهای عبوری از آبهای عمان نیز اعمال اراده نماید؛ بنابراین، القای نگرانی از تبعات اقدام یکجانبه ایران در وضع قواعد مدیریتی بر تنگه هرمز خلاف واقع است که برخی با نگاه افراطی به حقوق بینالملل بر آن اصرار دارند.انتشار، به زودی...
#بر_لبه_گذار
شبکه کانونهای تفکر ایران | تارنما | بلهبازارسال شده از گذرگاه | محمدصادق رضایی
تحلیلی بر توافق دفاعی سهجانبه پاکستان، عربستان و ترکیه محمدصادق رضاییتوافق دفاعی سهجانبه پاکستان، عربستان و ترکیه را در مجموع میتوان تحولی مثبت و مبارک برای منطقه ارزیابی کرد. جمهوری اسلامی ایران طی چهار دهه گذشته همواره بر این اصل تأکید داشته است که امنیت منطقه باید توسط کشورهای منطقه و بدون اتکای تعیینکننده به قدرتهای فرامنطقهای تأمین شود. شکلگیری چنین سازوکارهایی، حتی اگر در ابتدا با منافع و ملاحظات متفاوتی همراه باشد، نشان میدهد کشورهای منطقه بهتدریج به ضرورت ایجاد ترتیبات امنیتی بومی و مستقل پی میبرند.با این حال، برای ارزیابی دقیقتر این توافق باید پرسید که تهدید اصلی از نگاه سه کشور چیست: ایران یا اسرائیل؟ در نگاه نخست، هر سه کشور با مجموعهای از نگرانیهای امنیتی متفاوت مواجهاند. پاکستان مهمترین دغدغه راهبردی خود را در شرق و در قبال هند تعریف میکند؛ عربستان سعودی با طیفی از تهدیدات منطقهای، از جمله نگرانیهای ناشی از محیط پیرامونی خود، مواجه است و ترکیه در سالهای اخیر بهطور فزایندهای اسرائیل را بهعنوان یک چالش مهم در معادلات امنیتی منطقهای خود در نظر گرفته است. بنابراین، ایران را نمیتوان تهدید شماره یک مشترک هر سه کشور دانست.از این منظر، هرچه محور همکاری میان هند، اسرائیل و امارات جدیتر و عملیاتیتر شود، طبیعی است که بخشی از تمرکز امنیتی این سه کشور از ایران به محور مذکور منتقل شود. در چنین شرایطی، حتی میتوان تصور کرد که تهران بهجای قرار گرفتن در برابر این سازوکار، در برخی موضوعات منطقهای امکان نقشآفرینی و تعامل با آن را پیدا کند. بنابراین، در سطح راهبردی، هدف اصلی این پیمان را نمیتوان صرفاً مهار ایران دانست و وزن تهدید اسرائیل در شکلگیری آن قابل توجه است؛ موضوعی که از منظر منافع ایران میتواند نکتهای مثبت باشد.در سطح عملیاتی نیز باید رفتار اعضا در صورت بروز درگیری ایران و عربستان را بررسی کرد. پاکستان پیشتر نیز با عربستان توافق دفاعی داشت، اما در مقاطع تنش ایران و عربستان، از ورود مستقیم به درگیری پرهیز کرده است. پیوندهای اجتماعی و مذهبی جامعه پاکستان با ایران، در کنار مشکلات امنیتی داخلی و عدم تمایل اسلامآباد به گشودن جبههای جدید در مرزهای غربی، از عوامل محدودکننده چنین مداخلهای است.ترکیه نیز احتمالاً با همین منطق عمل خواهد کرد. آنکارا بهخوبی میداند که درگیری مستقیم با ایران میتواند بیش از آنکه به سود ترکیه باشد، به نفع اسرائیل تمام شود و توازن منطقهای را علیه منافع آنکارا تغییر دهد. از سوی دیگر، ترکیه در سالهای اخیر تلاش کرده است نقش مستقلی در معادلات منطقهای برای خود تعریف کند و بعید است در شرایطی که ایران و اسرائیل درگیر یک تقابل مستقیم هستند، وارد تقابل نظامی با تهران شود و عملاً به تقویت موقعیت اسرائیل کمک کند. بنابراین، حتی عضویت ترکیه در این پیمان را نیز نباید بهمعنای آمادگی این کشور برای اقدام نظامی علیه ایران تلقی کرد؛ بلکه منافع راهبردی ترکیه، بهویژه در حفظ موازنه قدرت منطقهای، میتواند این کشور را به سمت مدیریت تنش با ایران سوق دهد.در جمعبندی، توافق مکه را باید بیش از آنکه تهدیدی مستقیم علیه ایران دانست، نشانهای از حرکت منطقه به سمت ترتیبات امنیتی بومی ارزیابی کرد؛ روندی که در اصل با ایده امنیت منطقهای بدون اتکای کامل به قدرتهای خارجی همخوانی دارد. در شرایط کنونی، تهدید اصلی این سازوکار لزوماً ایران نیست و مجموعهای از نگرانیهای متفاوت، از هند و اسرائیل تا تحولات امنیتی منطقه، در شکلگیری آن نقش دارد. علاوه بر این، محدودیتهای راهبردی و منافع متعارض پاکستان، عربستان و ترکیه، امکان تبدیل این پیمان به یک جبهه منسجم و عملیاتی علیه ایران را کاهش میدهد. از این منظر، کشور به جای مواجهه شتابزده و تقابلی با این توافق، میتواند با شناخت دقیقتر منافع اعضا و شکافهای موجود میان آنها، از ظرفیتهای این ترتیبات جدید برای حفظ و حتی افزایش نقش خود در معماری امنیتی منطقه استفاده کند.@Gozargah_1404اگر با نیت «پایان جنگ»،به دشمن امتیاز بدهید؛دشمن متقابلا امتیاز نمیدهد؛بلکه،امتیاز بعدی را طلب میکند!و از «پایان جنگ» دور میشوید.@eqtesadman
۲