راهکار سومامنیت رو به بدن برگردون:وقتی فاجعه سازی شروع میشه، بدن هم وارد حالت هشدار میشه و سیستم سمپاتیک فعال میشه.تنفس با بازدم طولانیتر، فعالیت سیستم پاراسمپاتیک رو افزایش میده و به شدت هشدار رو پایین میاره.4 ثانیه دم6 ثانیه بازدم حداقل 3 دقیقه
تنظیم فیزیولوژی، شدت افکار رو هم کاهش میده.
@fatemehnobahari۵ راهکار چهارمتکنیک ″همین الان″:فاجعه سازی همیشه دربارهی آیندهست. ولی بدن در زمان حال تنظیم میشه.با خودت آرام بگو:″در این لحظه، در این اتاق، آیا خطری واقعا وجود داره؟″بعد ۵ چیز قابل دیدن، ۴ چیز قابل لمس کردن، ۳ صدا، ۲ بو و ۱ مزه رو نام ببر.
ذهن رو از آینده به حال برگردون تا بدن برای اینکه وارد چرخه خواب بشه، آمادهتر بشه.
@fatemehnobahari۵ راهکار پنجماگر 20 دقیقه خوابت نبرد، در تخت نمون:تخت نباید تبدیل به محل فکر کردن بشه.اگر خوابت نبرد، بلند شو و در نور کم یک کار یکنواخت و غیرهیجانی انجام بده.مثل خوندن کتاب، گوش دادن به موزیک ملایموقتی خواب آلود شدی، به تخت برگرد. @fatemehnobahari۵در بحران جمعی، ما فقط با خبرها درگیر نیستیم، با ذهنی درگیر هستیم که میخواد همه چیز رو قبل از وقوع حل کنه.اما خواب، جاییه که بدن بازسازی میشه و به ما کمک میکنه ادامه بدیم.اگه این چرخه برات مزمن شده، اگر شبها به میدان اضطراب تبدیل شدن، کمک گرفتن یک انتخاب منطقیه 🩹
-مجله روانشناسی بهار- @fatemehnobahari
🩹-مجله روانشناسی بهار-
@fatemehnobahari۵« ما عشقی را میپذیریم که فکر میکنیم لیاقتش را داریم »
مفهوم این جمله چیه؟ بعضی وقتها مشکل این نیست که کسی دوستمان ندارد، مشکل این است که ما فکر میکنیم همین مقدار عشق برای ما کافی است.و شاید اولین قدم برای تغییر، این است که باورمان درباره ارزش خودمان را دوباره نگاه کنیم.به نظرت این جمله چقدر درباره رابطههای واقعی صدق میکند؟ برام تو کامنتها بنویس
-مجله روانشناسی بهار- @fatemehnobahari
مفهوم این جمله چیه؟ بعضی وقتها مشکل این نیست که کسی دوستمان ندارد، مشکل این است که ما فکر میکنیم همین مقدار عشق برای ما کافی است.و شاید اولین قدم برای تغییر، این است که باورمان درباره ارزش خودمان را دوباره نگاه کنیم.به نظرت این جمله چقدر درباره رابطههای واقعی صدق میکند؟ برام تو کامنتها بنویس
-مجله روانشناسی بهار-
@fatemehnobahari۵۱
اضطراب اجتماعی چیست؟ (تفاوت با خجالت عادی)اضطراب اجتماعی چیزی فراتر از یک خجالت ساده است. خجالت معمولی یک واکنش کوتاهمدت به موقعیتهای جدید است که با کمی مکث در صحبت کردن یا سرخ شدنِ گذرا تمام میشود. اما از دیدگاه *روانشناسی شناختی-رفتاری، اضطراب اجتماعی یک چرخه معیوب در ذهن است؛ ترسی عمیق و پیشاپیش از اینکه: «دیگران مرا قضاوت منفی میکنند، ایرادهایم را میبینند یا مسخرهام خواهند کرد.»
در این حالت، ذهن ما مثل یک پروژکتور، تمام توجهش را روی خودمان زوم میکند. به محض ورود به جمع، فرد به شدت روی نشانههای بدنیاش (تپش قلب، لرزش صدا، تعریق و گُرگرفتگی) تمرکز میکند و در ذهن خود این علائم را به عنوان نشانهای از یک «آبروریزی بزرگ» تعبیر میکند.
برای فرار از این حس بد، فرد به «رفتارهای امنیتی» روی میآورد؛ کارهایی مثل سکوت طولانی، نگاه نکردن به چشم دیگران، یا سرگرم شدن افراطی با گوشی موبایل. این رفتارها شاید در همان لحظه کمی آرامش موقت ایجاد کنند، اما در درازمدت نمیگذارند فرد متوجه شود که پیشبینیهای منفیاش واقعیت ندارند.
تفاوت کلیدی با خجالت معمولی در این است که خجالت با چند بار قرار گرفتن در جمع کمرنگ میشود، اما اضطراب اجتماعی با تکرار موقعیت، شدیدتر میشود. دلیلش این است که فرد پس از ترک جمع، ساعتها یا حتی روزها در ذهن خود به نشخوار فکری و بازبینی منفی میپردازد، جزئیات رفتار خود را بیرحمانه نقد میکند و در نهایت، آن تجربه را به عنوان یک فاجعه ثبت میکند. این چرخه ذهنی-رفتاری، انرژی روانی عظیمی را میبلعد؛ اما با اصلاح این الگوهای فکری و مواجهه تدریجی، کاملاً قابل تغییر و درمان است.
-مجله روانشناسی بهار-
@fatemehnobahari*
در این حالت، ذهن ما مثل یک پروژکتور، تمام توجهش را روی خودمان زوم میکند. به محض ورود به جمع، فرد به شدت روی نشانههای بدنیاش (تپش قلب، لرزش صدا، تعریق و گُرگرفتگی) تمرکز میکند و در ذهن خود این علائم را به عنوان نشانهای از یک «آبروریزی بزرگ» تعبیر میکند.
برای فرار از این حس بد، فرد به «رفتارهای امنیتی» روی میآورد؛ کارهایی مثل سکوت طولانی، نگاه نکردن به چشم دیگران، یا سرگرم شدن افراطی با گوشی موبایل. این رفتارها شاید در همان لحظه کمی آرامش موقت ایجاد کنند، اما در درازمدت نمیگذارند فرد متوجه شود که پیشبینیهای منفیاش واقعیت ندارند.
تفاوت کلیدی با خجالت معمولی در این است که خجالت با چند بار قرار گرفتن در جمع کمرنگ میشود، اما اضطراب اجتماعی با تکرار موقعیت، شدیدتر میشود. دلیلش این است که فرد پس از ترک جمع، ساعتها یا حتی روزها در ذهن خود به نشخوار فکری و بازبینی منفی میپردازد، جزئیات رفتار خود را بیرحمانه نقد میکند و در نهایت، آن تجربه را به عنوان یک فاجعه ثبت میکند. این چرخه ذهنی-رفتاری، انرژی روانی عظیمی را میبلعد؛ اما با اصلاح این الگوهای فکری و مواجهه تدریجی، کاملاً قابل تغییر و درمان است.
-مجله روانشناسی بهار-
@fatemehnobahari*۲یه سری آدمها از خودشون متنفر نیستن… فقط سالهاست یاد گرفتن خودشون رو قایم کنن.
از تعریف شنیدن معذب میشی؟وقتی اشتباه میکنی ساعتها خودتو سرزنش میکنی؟از اینکه جلوی بقیه قضاوت بشی میترسی؟نیاز داری همیشه بینقص به نظر برسی؟وقتی کسی ردت میکنه، حس میکنی «حتماً من کافی نبودم»؟
اگه چندتاش برات آشنا بود، احتمالاً مسئله فقط اعتمادبهنفس نیست…
جالبه که پشت خیلی از این تجربهها، چیزی هست که کمتر دربارهش حرف میزنیم: شرم.
@fatemehnobahari
از تعریف شنیدن معذب میشی؟وقتی اشتباه میکنی ساعتها خودتو سرزنش میکنی؟از اینکه جلوی بقیه قضاوت بشی میترسی؟نیاز داری همیشه بینقص به نظر برسی؟وقتی کسی ردت میکنه، حس میکنی «حتماً من کافی نبودم»؟
اگه چندتاش برات آشنا بود، احتمالاً مسئله فقط اعتمادبهنفس نیست…
جالبه که پشت خیلی از این تجربهها، چیزی هست که کمتر دربارهش حرف میزنیم: شرم.
@fatemehnobahari۱
۱مجله روانشناسی بهار 🌱 اگه این حسارو تجربه میکنی، این ۹۰ دقیقه، مثل یک مرهمه 🩵 @fatemehnobahari
اگه این حسارو تجربه میکنی، این ۹۰ دقیقه، مثل یک مرهمه 🩵 @fatemehnobaharihttps://mohit.online/event/a5obzdمیتونید از طریق این لینک ثبت نام کنید، ظرفیت فقط ۵۰ نفره