موسیقی؛ تمرینی برای رشد مغز کودکآیا می‌دانستید موسیقی فقط سرگرمی نیست؟یادگیری موسیقی در سال‌های کودکی می‌تواند به رشد بخش‌های مختلف مغز کمک کند.وقتی کودک سازی می‌نوازد، آواز می‌خواند یا با ریتم‌ها بازی می‌کند، مغزش همزمان درگیر چند مهارت می‌شود؛ از شنیدن و تمرکز گرفته تا هماهنگی حرکات و حل مسئله.
برخی از تاثیرات موسیقی بر رشد کودک: تقویت حافظه و یادگیری:به خاطر سپردن نت‌ها، ریتم‌ها و ملودی‌ها به تقویت حافظه کاری و مهارت‌های شناختی کمک می‌کند.
رشد مهارت‌های زبانی:کودکانی که با موسیقی در ارتباط هستند، در تشخیص صداها، یادگیری واژه‌ها و مهارت‌های خواندن عملکرد بهتری پیدا می‌کنند.
رشد هوش هیجانی: موسیقی به کودکان کمک می‌کند احساسات خود را بهتر بشناسند، بیان کنند و با دیگران هماهنگ شوند. تقویت هماهنگی بدن:نواختن ساز یا فعالیت‌های ریتمیک باعث تقویت هماهنگی چشم و دست و مهارت‌های حرکتی می‌شود.
نکته مهم این است که هدف از موسیقی، حتماً تبدیل شدن کودک به یک نوازنده حرفه‌ای نیست؛
موسیقی فرصتی است برای اینکه کودک خلاق‌تر، بااعتمادبه‌نفس‌تر و آگاه‌تر رشد کند.
پس از همین امروز می‌توانید با خواندن یک شعر کودکانه، دست زدن با ریتم یا گوش دادن به موسیقی مناسب سن کودک، این هدیه ارزشمند را به او بدهید.
@Ficoland
۱آیا واقعاً بچه‌ها «تنبل» هستند؟
خیلی وقت‌ها وقتی یک کودک تکالیفش رو انجام نمی‌ده، برای شروع یک کار انگیزه نداره یا مدام کارها رو عقب می‌اندازه، سریع به او برچسب «تنبلی» می‌زنیم.
اما واقعیت اینه که از نگاه روان‌شناسی و علوم شناختی، تنبلی در کودکان معمولاً یک انتخاب آگاهانه نیست.
پشت این رفتاری که ما به اسم تنبلی می‌بینیم، ممکنه دلایل عمیق‌تری وجود داشته باشه؛ مثل مشکل در مدیریت توجه و برنامه‌ریزی، اضطراب، ترس از اشتباه، کمال‌گرایی، احساس ناتوانی، تغییرات خانوادگی (مثل به دنیا آمدن فرزند جدید) یا حتی بعضی مشکلات جسمی.
مغز کودک قبل از انجام هر کاری، ناخودآگاه یک سؤال رو بررسی می‌کنه:«آیا انجام این کار ارزش انرژی و تلاشی که باید صرف کنم رو داره؟»اگر کودک احساس کنه یک کار خیلی سخته، احتمال شکست بالاست یا نتیجه‌ای که می‌گیره برایش جذاب نیست، ممکنه از آن فاصله بگیره.
گاهی ما فکر می‌کنیم کودک باید مثل ما فکر کنه و با همان سرعت و انگیزه عمل کنه؛ اما مغز کودک هنوز در حال رشدِ و مهارت‌هایی مثل کنترل هیجان، برنامه‌ریزی، شروع کردن کارها و ادامه دادن آن‌ها به مرور ساخته میشه.
پس پشت خیلی از رفتارهایی که «تنبلی» نامیده میشه، ممکن است یک پیام پنهان وجود داشته باشه.
به جای اینکه بپرسیم: «چرا این‌قدر تنبلی؟»بهترِ بپرسیم: «چی باعث شده انجام این کار برات سخت باشه؟»شناختن دلیل اصلی، اولین قدم برای کمک به کودکه.
@Ficoland
خیلی وقت‌ها وقتی یک کودک تکالیفش رو انجام نمی‌ده، برای شروع یک کار انگیزه نداره یا مدام کارها رو عقب می‌اندازه، سریع به او برچسب «تنبلی» می‌زنیم.
اما واقعیت اینه که از نگاه روان‌شناسی و علوم شناختی، تنبلی در کودکان معمولاً یک انتخاب آگاهانه نیست.
پشت این رفتاری که ما به اسم تنبلی می‌بینیم، ممکنه دلایل عمیق‌تری وجود داشته باشه؛ مثل مشکل در مدیریت توجه و برنامه‌ریزی، اضطراب، ترس از اشتباه، کمال‌گرایی، احساس ناتوانی، تغییرات خانوادگی (مثل به دنیا آمدن فرزند جدید) یا حتی بعضی مشکلات جسمی.
مغز کودک قبل از انجام هر کاری، ناخودآگاه یک سؤال رو بررسی می‌کنه:«آیا انجام این کار ارزش انرژی و تلاشی که باید صرف کنم رو داره؟»اگر کودک احساس کنه یک کار خیلی سخته، احتمال شکست بالاست یا نتیجه‌ای که می‌گیره برایش جذاب نیست، ممکنه از آن فاصله بگیره.
گاهی ما فکر می‌کنیم کودک باید مثل ما فکر کنه و با همان سرعت و انگیزه عمل کنه؛ اما مغز کودک هنوز در حال رشدِ و مهارت‌هایی مثل کنترل هیجان، برنامه‌ریزی، شروع کردن کارها و ادامه دادن آن‌ها به مرور ساخته میشه.
پس پشت خیلی از رفتارهایی که «تنبلی» نامیده میشه، ممکن است یک پیام پنهان وجود داشته باشه.
به جای اینکه بپرسیم:
«چرا این‌قدر تنبلی؟»بهترِ بپرسیم: «چی باعث شده انجام این کار برات سخت باشه؟»شناختن دلیل اصلی، اولین قدم برای کمک به کودکه. @Ficoland
بعضی شوخی‌ها برای ما فقط خنده‌دارن، اما ممکنه توی ذهن کودک یه اثر ماندگار بذارن…کودک هنوز داره تصویر خودش و دنیای اطرافش رو می‌سازه. برای همین بهتره مراقب کلمه‌هایی باشیم که با خنده بهش می‌گیم. چند نمونه از شوخی‌هایی که بهتره توی خونه کمتر استفاده بشن: ۱) شوخی با هوش کودک «خنگولِ من، چطوری؟!»حتی اگر با محبت گفته بشه، ممکنه کودک کمکم این برچسب رو درباره خودش باور کنه. ۲) شوخی با ظاهر و بدن کودک «توپولو، صورتت مثل هلو!»گاهی همین شوخی‌های به ظاهر بامزه می‌تونن روی تصویری که کودک از بدن و ظاهر خودش داره اثر بذارن. ۳) شوخی با اسم کودک «راضی چسب رازی!»کودک ممکنه احساس کنه اسمش یا خودش جدی گرفته نمی‌شه و مورد تمسخر قرار گرفته. ۴) شوخی با ترس‌های کودک «لولو میاد بخورتت!»ترس‌های کودک برای خودش واقعی هستن. این شوخی‌ها ممکنه احساس امنیت و آرامشش رو کمتر کنن. ۵) شوخی با احساسات کودک «باز نق‌نق کردی!»وقتی احساسات کودک مسخره بشن، ممکنه یاد بگیره ناراحتی، گریه یا نیازهاش رو پنهان کنه. ۶) شوخی با تلاش و شکست کودک «انقدر زور نزن، تو نمی‌تونی!»این جمله‌ها می‌تونن ترس از شکست و امتحان کردن دوباره رو در کودک بیشتر کنن. یادمون باشه: کودک‌ها شوخی‌های ما رو فقط نمی‌شنون؛ اون‌ها رو در ذهنشون معنی می‌کنن.بیاییم به جای برچسب زدن، با کلماتمون اعتمادبه‌نفس و احساس ارزشمندی رو در کودکمون بسازیم. @Ficoland
۱برای مادری که سوگ‌اش دیده نشد...
وقتی بارداری با سقط تموم میشه، خیلی از مادرها با غم بزرگ تنها می‌مونن...(غمی که اطرافیان ممکنه نبینن)
گاهی اطرافیان از روی دلسوزی جمله‌هایی مثل:
«هنوز که بچه‌ای به دنیا نیومده بود...»«دوباره باردار می‌شی...»«خودتو اذیت نکن، قسمت نبوده...»می‌گن...
اما چیزی که شاید خیلی‌ها نبینن اینه که برای یک مادر، آن فقط چند هفته یا چند ماه بارداری نبوده...
شاید برای بچه‌اش اسم انتخاب کرده بودهشاید آینده‌ای رو با او تصور کرده بودهشاید با هر تغییر کوچک بدنش، بیشتر به مادر شدن نزدیک شده بوده...
او فقط یک بارداری رو از دست نداده؛
رویایی رو از دست داده که در ذهن و قلبش ساخته بود.
به همین دلیل ممکنه بعد از سقط، غم، دلتنگی یا حتی احساس خشم و گیجی رو تجربه کنه.
اما چون اطرافیان این فقدان رو مثل یک فقدان واقعی نمی‌بینن، ممکنه مادر با خودش فکر کنه:«چرا هنوز ناراحتم؟»«چرا نمی‌تونم فراموشش کنم؟»«نکنه زیادی حساس شدم؟»
اگر تو هم این تجربه رو داشتی، یادت باشه:
غم تو برای واقعی بودن، نیاز به تأیید دیگران نداره.تو چیزی رو از دست دادی که برات واقعی و ارزشمند بوده. 🤍
برایش سوگواری کن...بدون اینکه خودت رو قضاوت کنی یا از احساساتت خجالت بکشی.
گاهی مادر شدن، از همان لحظه‌ای شروع میشه که قلبت برای یک موجود کوچک می‌تپه... حتی اگر فرصت دیدنش رو پیدا نکرده باشی.
@Ficoland
وقتی بارداری با سقط تموم میشه، خیلی از مادرها با غم بزرگ تنها می‌مونن...(غمی که اطرافیان ممکنه نبینن)
گاهی اطرافیان از روی دلسوزی جمله‌هایی مثل:
«هنوز که بچه‌ای به دنیا نیومده بود...»«دوباره باردار می‌شی...»«خودتو اذیت نکن، قسمت نبوده...»می‌گن...
اما چیزی که شاید خیلی‌ها نبینن اینه که برای یک مادر، آن فقط چند هفته یا چند ماه بارداری نبوده...
شاید برای بچه‌اش اسم انتخاب کرده بودهشاید آینده‌ای رو با او تصور کرده بودهشاید با هر تغییر کوچک بدنش، بیشتر به مادر شدن نزدیک شده بوده...او فقط یک بارداری رو از دست نداده؛
رویایی رو از دست داده که در ذهن و قلبش ساخته بود.
به همین دلیل ممکنه بعد از سقط، غم، دلتنگی یا حتی احساس خشم و گیجی رو تجربه کنه.اما چون اطرافیان این فقدان رو مثل یک فقدان واقعی نمی‌بینن، ممکنه مادر با خودش فکر کنه:«چرا هنوز ناراحتم؟»«چرا نمی‌تونم فراموشش کنم؟»«نکنه زیادی حساس شدم؟»
اگر تو هم این تجربه رو داشتی، یادت باشه:
غم تو برای واقعی بودن، نیاز به تأیید دیگران نداره.تو چیزی رو از دست دادی که برات واقعی و ارزشمند بوده. 🤍
برایش سوگواری کن...بدون اینکه خودت رو قضاوت کنی یا از احساساتت خجالت بکشی.
گاهی مادر شدن، از همان لحظه‌ای شروع میشه که قلبت برای یک موجود کوچک می‌تپه... حتی اگر فرصت دیدنش رو پیدا نکرده باشی.
@Ficoland
۲۲رفتارهایی که اضطراب جدایی کودک رو بیشتر می‌کنه
وقتی قراره برای اولین بار بچه‌مون رو به مهد یا مدرسه بسپریم، بعضی رفتارهای ما ممکنه ناخواسته جدایی رو براش سخت‌تر کنه:
یواشکی رفتن بدون خداحافظیفکر می‌کنیم اگه متوجه رفتنمون نشه، کمتر گریه می‌کنه؛ اما این کار باعث میشه احساس امنیتش کمتر بشه.
چندین بار برگشتن و دوباره خداحافظی کردنهر بار که برمی‌گردیم و دوباره می‌ریم، خداحافظی براش سخت‌تر میشه.
مضطرب بودن خودمون موقع جداییوقتی کودک نگرانی و دلشوره ما رو می‌بینه، ممکنه بیشتر احساس ناامنی کنه.
تهدید به ترک کردن کودکجملاتی مثل «اگه گریه کنی دیگه نمیام دنبالت» ترس از جدایی رو بیشتر می‌کنه.
مقایسه کردن با بچه‌های دیگه«ببین دوستت اصلاً گریه نمی‌کنه!» این حرف باعث میشه کودک احساس کنه به خاطر ترسش بچه ضعیفیه.
سپردن ناگهانی کودک به محیط یا مربی جدیدوقتی بدون آشنا کردن قبلی، یک‌دفعه از کودک جدا می‌شیم، ممکنه محیط جدید براش ترسناک‌تر بشه.
با هر بار گریه، فوراً برگردوندن کودک به خونهاین کار ممکنه به‌مرور این پیام رو بهش بده که برای متوقف کردن جدایی، باید گریه کنه.
قول دادن و عمل نکردن به زمان برگشتمثلاً می‌گیم «زود میام دنبالت» اما خیلی دیرتر برمی‌گردیم. این اتفاق اعتماد کودک رو نسبت به قول‌هامون کم می‌کنه.
عصبانیت و تنش موقع خداحافظیعجله، دعوا یا گفتن «باز شروع کردی؟» می‌تونه اضطراب کودک رو بیشتر کنه.
بعد از برگشت، ارتباط عاطفی کافی با کودک نداشتنوقتی از مهد یا مدرسه برمی‌گرده، به توجه، آغوش و شنیده شدن نیاز داره تا دوباره احساس امنیت کنه.
@Ficoland
وقتی قراره برای اولین بار بچه‌مون رو به مهد یا مدرسه بسپریم، بعضی رفتارهای ما ممکنه ناخواسته جدایی رو براش سخت‌تر کنه:
یواشکی رفتن بدون خداحافظیفکر می‌کنیم اگه متوجه رفتنمون نشه، کمتر گریه می‌کنه؛ اما این کار باعث میشه احساس امنیتش کمتر بشه. چندین بار برگشتن و دوباره خداحافظی کردنهر بار که برمی‌گردیم و دوباره می‌ریم، خداحافظی براش سخت‌تر میشه. مضطرب بودن خودمون موقع جداییوقتی کودک نگرانی و دلشوره ما رو می‌بینه، ممکنه بیشتر احساس ناامنی کنه. تهدید به ترک کردن کودکجملاتی مثل «اگه گریه کنی دیگه نمیام دنبالت» ترس از جدایی رو بیشتر می‌کنه. مقایسه کردن با بچه‌های دیگه«ببین دوستت اصلاً گریه نمی‌کنه!» این حرف باعث میشه کودک احساس کنه به خاطر ترسش بچه ضعیفیه. سپردن ناگهانی کودک به محیط یا مربی جدیدوقتی بدون آشنا کردن قبلی، یک‌دفعه از کودک جدا می‌شیم، ممکنه محیط جدید براش ترسناک‌تر بشه. با هر بار گریه، فوراً برگردوندن کودک به خونهاین کار ممکنه به‌مرور این پیام رو بهش بده که برای متوقف کردن جدایی، باید گریه کنه. قول دادن و عمل نکردن به زمان برگشتمثلاً می‌گیم «زود میام دنبالت» اما خیلی دیرتر برمی‌گردیم. این اتفاق اعتماد کودک رو نسبت به قول‌هامون کم می‌کنه. عصبانیت و تنش موقع خداحافظیعجله، دعوا یا گفتن «باز شروع کردی؟» می‌تونه اضطراب کودک رو بیشتر کنه. بعد از برگشت، ارتباط عاطفی کافی با کودک نداشتنوقتی از مهد یا مدرسه برمی‌گرده، به توجه، آغوش و شنیده شدن نیاز داره تا دوباره احساس امنیت کنه.@Ficoland
۱
وقتی بچه‌مون از خشم شعله می‌کشه، چطور کنارش بمونیم؟
بچه‌ها هنوز دارن یاد می‌گیرن با احساس‌های بزرگشون چه کار کنن. گاهی پشت دادزدن و گریه‌شون، حرفیه که بلد نیستن بگن: «ناراحتم… کمکم کن!»
اون لحظه، قبل از توضیح و نصیحت، به حضور آروم ما نیاز دارن. می‌تونیم هم‌قدشون بشیم و با صدای ملایم بگیم:«می‌بینم خیلی عصبانی شدی. من کنارتم.»
احساسش رو بپذیریم و برای رفتارش مرز بذاریم:«می‌تونی عصبانی باشی، ولی اجازه نمی‌دم بزنی.»
اگر آغوش می‌خواد، بغلش کنیم؛ اگر فاصله می‌خواد، کمی فضا بدیم و در دسترس بمونیم. وقتی آروم‌تر شد، وقت حرف‌زدن و پیدا کردن راه‌های بهتره.
قرار نیست با یک جمله یا یک بغل، خشمش فوراً تموم بشه. ما کنارش می‌مونیم تا کمکم یاد بگیره احساسش رو بشناسه و بدون آسیب‌زدن بیانش کنه.
و مامان جان، تو هم حق داری خسته و کلافه بشی. صبوربودن یعنی وقتی خودت هم به‌هم ریختی، مکث کنی و دوباره تلاش کنی؛ لازم نیست همیشه بی‌نقص باشی.
@Ficoland
بچه‌ها هنوز دارن یاد می‌گیرن با احساس‌های بزرگشون چه کار کنن. گاهی پشت دادزدن و گریه‌شون، حرفیه که بلد نیستن بگن: «ناراحتم… کمکم کن!»
اون لحظه، قبل از توضیح و نصیحت، به حضور آروم ما نیاز دارن. می‌تونیم هم‌قدشون بشیم و با صدای ملایم بگیم:«می‌بینم خیلی عصبانی شدی. من کنارتم.»
احساسش رو بپذیریم و برای رفتارش مرز بذاریم:«می‌تونی عصبانی باشی، ولی اجازه نمی‌دم بزنی.»
اگر آغوش می‌خواد، بغلش کنیم؛ اگر فاصله می‌خواد، کمی فضا بدیم و در دسترس بمونیم. وقتی آروم‌تر شد، وقت حرف‌زدن و پیدا کردن راه‌های بهتره.
قرار نیست با یک جمله یا یک بغل، خشمش فوراً تموم بشه. ما کنارش می‌مونیم تا کمکم یاد بگیره احساسش رو بشناسه و بدون آسیب‌زدن بیانش کنه.
و مامان جان، تو هم حق داری خسته و کلافه بشی. صبوربودن یعنی وقتی خودت هم به‌هم ریختی، مکث کنی و دوباره تلاش کنی؛ لازم نیست همیشه بی‌نقص باشی.
@Ficoland
۲
۱۶ مهر روز کودک مبارک
۲چرا نوزادان در خواب لبخند می‌زنند؟
شاید برات جالب باشه که نوزادت توی خواب، ناگهان لبخند بزنه یا حتی قهقهه بزنه. این لبخندهای شیرین که بهش «لبخند فرشته‌ای» می‌گن، معمولاً توی ماه‌های اول تولد و در مرحله خواب REM (خواب با حرکت سریع چشم) دیده میشه اما آیا این لبخندها واقعاً معنایی دارن؟
چرا نوزاد در خواب لبخند می‌زنه؟ این لبخندها معمولاً ناشی از فعالیت مغز در مرحله REM هستن که همون مرحله‌ای هست که بزرگترها هم توش خواب می‌بینن. مغز نوزاد در حال پردازش اطلاعات روزانه و رشد مسیرهای عصبیشه بعضی محققان معتقدن این لبخندها ممکنه ناشی از حس رضایت از سیری، آرامش یا حتی تمرین عضلات صورت باشه
آیا این لبخندها واقعیه یا فقط یه واکنش عضلانی؟ در ماه‌های اول، بیشتر واکنش‌های عضلانی غیرارادی هستن. اما از حدود ۶ تا ۸ هفتگی، لبخندهای اجتماعی شروع میشن که نوزاد در پاسخ به چهره یا صدای تو لبخند می‌زنه و این شروع ارتباط واقعی هست
آیا لبخند در خواب نشونه چیز خاصیه؟ نه، این لبخندها کاملاً طبیعی و بی‌خطرن. فقط نشون‌دهنده رشد سالم مغز و سیستم عصبی نوزاد هست.
@Ficland
شاید برات جالب باشه که نوزادت توی خواب، ناگهان لبخند بزنه یا حتی قهقهه بزنه. این لبخندهای شیرین که بهش «لبخند فرشته‌ای» می‌گن، معمولاً توی ماه‌های اول تولد و در مرحله خواب REM (خواب با حرکت سریع چشم) دیده میشه اما آیا این لبخندها واقعاً معنایی دارن؟چرا نوزاد در خواب لبخند می‌زنه؟ این لبخندها معمولاً ناشی از فعالیت مغز در مرحله REM هستن که همون مرحله‌ای هست که بزرگترها هم توش خواب می‌بینن. مغز نوزاد در حال پردازش اطلاعات روزانه و رشد مسیرهای عصبیشه بعضی محققان معتقدن این لبخندها ممکنه ناشی از حس رضایت از سیری، آرامش یا حتی تمرین عضلات صورت باشهآیا این لبخندها واقعیه یا فقط یه واکنش عضلانی؟ در ماه‌های اول، بیشتر واکنش‌های عضلانی غیرارادی هستن. اما از حدود ۶ تا ۸ هفتگی، لبخندهای اجتماعی شروع میشن که نوزاد در پاسخ به چهره یا صدای تو لبخند می‌زنه و این شروع ارتباط واقعی هستآیا لبخند در خواب نشونه چیز خاصیه؟ نه، این لبخندها کاملاً طبیعی و بی‌خطرن. فقط نشون‌دهنده رشد سالم مغز و سیستم عصبی نوزاد هست.@Ficland
۲ چطور به کودک یاد بدیم هر حرفی رو چشم‌بسته قبول نکنه؟«مامان، توی یه ویدئو گفت اگه این نوشیدنی رو بخورم، خیلی قوی می‌شم!»همین جمله‌های ساده، فرصت خوبی‌ان تا با کودک تمرین کنیم: قبل از باور کردن، کمی مکث کنیم و سؤال بپرسیم. قرار نیست بچه‌ها به همه بدبین بشن؛ می‌خوایم یاد بگیرن هر حرفی، حتی از طرف آدم‌های آشنا، ممکنه اشتباه باشه.اما چطور این مهارت رو تمرین کنیم؟ ۱. بپرسیم: «کی اینو گفته؟»به‌جای اینکه فوری بگیم «راسته» یا «دروغه»، بپرسیم:«کسی که این حرف رو زده، درباره‌ش چیزی می‌دونه؟ می‌خواد چیزی یادمون بده یا چیزی بهمون بفروشه؟» ۲. با هم دنبال دلیل بگردیموقتی می‌گه «همه بچه‌ها این اسباب‌بازی رو دارن!»، می‌تونیم بپرسیم:«همه رو دیدی یا چند نفر از دوستات دارنش؟»با کنجکاوی بپرسیم، نه با لحن بازجویی یا مچ‌گیری. ۳. فرق واقعیت، شوخی و خیال رو تمرین کنیمموقع قصه خوندن یا بازی بپرسیم:«این اتفاق توی دنیای واقعی هم می‌افته یا فقط توی قصه‌ست؟»برای بچه‌های کوچک‌تر، از مثال‌های ساده شروع کنیم؛ لازم نیست انتظار داشته باشیم کنایه‌های پیچیده رو بفهمن. ۴. خودمون الگو باشیموقتی با یه خبر عجیب روبه‌رو می‌شیم، بلند بگیم:«من هنوز مطمئن نیستم این درسته؛ بیا با هم بررسی کنیم.»با این کار نشون می‌دیم که بزرگترها هم لازم نیست جواب همه‌چیز رو بدونن. ۵. به سؤال‌هاش جا بدیموقتی کودک می‌پرسه «چرا؟»، همیشه با «چون من می‌گم!» جواب ندیم. هرجا امکانش هست، دلیل ساده و قابل‌فهم بیاریم و اگر اشتباه کردیم، بگیم:«حق با تو بود، من اشتباه کردم.» اعتماد کردن به یک نفر، به معنی درست بودنِ تک‌تک حرف‌هاش نیست. می‌تونیم کسی رو دوست داشته باشیم، بهش اعتماد کنیم و باز هم دربارهٔ حرفش سؤال بپرسیم.از امروز با یک جمله شروع کنیم:«به نظرت چطور می‌تونیم بفهمیم این حرف درسته؟»@Ficoland
۲ ۱۰ نشونه که داری به رشد سالم کودکت کمک می‌کنیشاید گاهی از خودت بپرسی: «دارم بچه‌م رو درست تربیت می‌کنم؟»برای جواب، فقط دنبال حرف‌گوش‌کردن و ساکت‌بودنش نباش؛ به این نشونه‌ها هم توجه کن 1.احساساتش رو ازت پنهان نمی‌کنه.می‌تونه از ترس، ناراحتی و عصبانیتش بگه، بدون اینکه نگران از دست دادن محبتت باشه.2. کمکم مسئولیت اشتباه‌هاش رو می‌پذیره.یاد می‌گیره به‌جای پنهان‌کاری، درباره اتفاقی که افتاده حرف بزنه و برای جبرانش تلاش کنه.3. می‌تونه محترمانه «نه» بگه.می‌دونه خواسته‌ها و مرزهای خودش هم مهمن.4. از کمک‌خواستن خجالت نمی‌کشه.قرار نیست همه کارها رو تنهایی بلد باشه.5. داره احترام به دیگران رو یاد می‌گیره.کمکم متوجه میشه بقیه هم احساس، خواسته و حریم شخصی دارن.6. بعد از شکست، فرصت دوباره‌ای به خودش می‌ده.ممکنه ناراحت بشه، اما با حمایت تو دوباره تلاش می‌کنه.7. می‌دونه محبتت جایزه‌ی حرف‌گوش‌کردن نیست.حتی وقتی اشتباه می‌کنه، مطمئنه که هنوز دوستش داری.8. وقتی حالش خوب نیست، می‌تونه بهت پناه بیاره.می‌دونه برای شنیده‌شدن و آرامش‌گرفتن می‌تونه سراغت بیاد.9. جرئت داره نظر متفاوتش رو بیان کنه.حتی وقتی نظرش با تو یکی نیست، فرصت حرف‌زدن داره.10. احساس ارزشمندی می‌کنه.می‌دونه برای دوست‌داشتنی‌بودن لازم نیست بی‌نقص باشه. این‌ها مهارت‌هایی هستن که به‌تدریج و متناسب با سن کودک شکل می‌گیرن؛ قرار نیست همیشه و همگی دیده بشن. این فهرست، کارنامه‌ی قبولی یا ردشدنِ تو در والدگری نیست.@ficoland
۱