چطور هوش کودک را تقویت کنیم؟ هوش فقط نمره IQ نیست؛ ترکیبی از توجه، حل مسئله، خلاقیت و مدیریت هیجان است و «قابل پرورش» است.چند راهکار ساده برای تقویت هوش کودک:
🧱 ۱. بازی آزاد:لگو، نقاشی، نقشبازی با عروسکها؛ اینها مهارت حل مسئله و خلاقیت را بالا میبرد.
۲. کتاب خواندنِ گفتوگومحور:فقط نخوانید؛ بپرسید: «بعدش چی میشه؟»، «تو جای قهرمان بودی چیکار میکردی؟» تقویت تفکر. ۳. یاد دادن مدیریت هیجان:کمک کنید کودک خشم و ناامیدیاش را بشناسد و نام ببرد؛ خودتنظیمی، پایهٔ یادگیری و تمرکز است. ۴. خواب و تغذیه مناسب:مغز برای ساختن ارتباطات جدید، به خواب منظم و غذای سالم نیاز دارد. ۵. فرصتِ فکر کردن را از او نگیرید!هر بار که فرزندتان سوالی میپرسد، یک فرصت طلایی برای رشد مغز اوست. بهجای جواب دادنِ سریع، بپرسید: «به نظرِ خودت چطور؟». بگذارید مغز او بهجای «شنیدن»، «ساختن» را تمرین کند.@ficoland
فرزندتان را تحقیر نکنید کودک می گوید میخواهم در آینده مهندس یا دکتر بشوم؛ والدین در جواب می گویند «آره! حتما با این درس خوندنت مهندس هم میشی! با این نمرههات دیپلمت رو بگیری ما جشن میگیریم!»
این جملات، بازدارنده انگیزه هستند و عزت نفس کودک را پایین میآورند. او مدام به این جملهها فکر میکند و به خود میگوید که «من هر چقدر هم که تلاش کنم، به اینها نخواهم رسید» پس دیگر تلاشی نمیکند.
در چنین شرایطی، بهتر است بگوییم: «آره حتما، اگر تلاش کنی، می تونی یک پزشک یا یک فوتبالیست خوب بشی.»
#روانشناسی_کودک
ficolandسبک دلبستگی کودک من ایمنه یا ناایمن؟
همهی ما دوست داریم بچهمون احساس امنیت و آرامش داشته باشه. یکی از چیزهایی که روی این احساس خیلی اثر میذاره، سبک دلبستگی کودک با والدینشه.
به طور کلی، ۴ سبک دلبستگی وجود داره: یک سبک ایمن و سه سبک ناایمن.
دلبستگی ایمن
کودکی که دلبستگی ایمن داره، معمولاً والدینی داره که بیشتر وقتها در دسترسش هستن و به نیازهاش توجه میکنن.
یعنی اگر مشغول کاری باشن، وقتی کودک بهشون نیاز داشته باشه، توجهشون رو به اون معطوف میکنن. وقتی کودک ناراحته، بغلش میکنن، آرومش میکنن و بعد از اینکه حالش بهتر شد، دوباره به کارشون برمیگردن.
این بچهها کمکم یاد میگیرن که:«اگر ناراحت بشم، مامان یا بابا کنارم هستن و کمکم میکنن.»
به همین خاطر، بعد از اینکه آروم شدن، با خیال راحت دوباره سراغ بازی، کشف کردن و یاد گرفتن میرن.
دلبستگی اجتنابی
در این سبک، کودک معمولاً تجربه کرده که نیازها یا احساساتش خیلی دیده نمیشه.
برای همین وقتی ناراحت یا مضطربه، کمتر به سمت والدینش میره یا فقط از دور نگاهشون میکنه، بدون اینکه انتظار داشته باشه کمکی دریافت کنه.
این بچهها انگار به این نتیجه رسیدن که:«بهتره روی خودم حساب کنم.»
در ظاهر ممکنه مستقل به نظر برسن، اما این استقلال همیشه از احساس امنیت نمیاد؛ گاهی راهیه که برای کنار اومدن با تنهایی و استرس یاد گرفتن.
دلبستگی مضطرب ـ دوسوگرا
این کودکان معمولاً والدینی دارن که گاهی در دسترس هستن و گاهی نه؛ یعنی پاسخ دادن به نیازهای کودک ثبات کافی نداره.
وقتی ناراحت میشن، شدیداً دنبال والدشون میگردن، اما حتی بعد از بغل شدن هم به سختی آروم میشن و دل کندن از والد براشون سخته.
در نتیجه، کمتر با خیال راحت بازی میکنن یا محیط اطرافشون رو کشف میکنن؛ چون هنوز مطمئن نیستن که اگر دوباره به کمک نیاز داشته باشن، کسی هست که بهشون پاسخ بده.
دلبستگی آشفته
در این سبک، کودک همزمان هم دلش میخواد به والدش نزدیک بشه و هم از اون میترسه.
برای همین رفتارهاش ممکنه گیجکننده باشه؛ مثلاً به سمت مادر میره اما ناگهان عقب میکشه، یا وقتی خیلی مضطربه، رفتارهای آشفتهای مثل خشکش زدن، گیج شدن یا حتی آسیب زدن به خودش نشون میده.
پژوهشها نشون دادن این سبک دلبستگی بیشتر در خانوادههایی دیده میشه که والد، بهویژه مادر، خودش با تجربههای دردناک یا آسیبهای حلنشده زندگی دستوپنجه نرم میکنه. در چنین شرایطی، کودک همزمان هم والدش رو پناهگاه میبینه و هم منبع ترس، و همین باعث سردرگمی عمیقش میشه.
یک نکته مهم برای همهی والدین
هیچ پدر و مادری قرار نیست همیشه کامل و بینقص باشه. دلبستگی ایمن با «کامل بودن» ساخته نمیشه؛ بلکه با پاسخ دادن به نیازهای کودک در بیشتر مواقع، ترمیم اشتباهها و رابطهای گرم و قابل اعتماد شکل میگیره.
اگر گاهی خسته میشید، اشتباه میکنید یا نمیتونید بهترین واکنش رو نشون بدید، دنیا به آخر نرسیده. مهم اینه که بعد از اون دوباره به رابطه برگردید، کودک رو ببینید و احساس امنیت رو بهش برگردونید.
https://t.me/ficoland
همهی ما دوست داریم بچهمون احساس امنیت و آرامش داشته باشه. یکی از چیزهایی که روی این احساس خیلی اثر میذاره، سبک دلبستگی کودک با والدینشه.
به طور کلی، ۴ سبک دلبستگی وجود داره: یک سبک ایمن و سه سبک ناایمن.
دلبستگی ایمنکودکی که دلبستگی ایمن داره، معمولاً والدینی داره که بیشتر وقتها در دسترسش هستن و به نیازهاش توجه میکنن.
یعنی اگر مشغول کاری باشن، وقتی کودک بهشون نیاز داشته باشه، توجهشون رو به اون معطوف میکنن. وقتی کودک ناراحته، بغلش میکنن، آرومش میکنن و بعد از اینکه حالش بهتر شد، دوباره به کارشون برمیگردن.
این بچهها کمکم یاد میگیرن که:«اگر ناراحت بشم، مامان یا بابا کنارم هستن و کمکم میکنن.»
به همین خاطر، بعد از اینکه آروم شدن، با خیال راحت دوباره سراغ بازی، کشف کردن و یاد گرفتن میرن.
دلبستگی اجتنابیدر این سبک، کودک معمولاً تجربه کرده که نیازها یا احساساتش خیلی دیده نمیشه.
برای همین وقتی ناراحت یا مضطربه، کمتر به سمت والدینش میره یا فقط از دور نگاهشون میکنه، بدون اینکه انتظار داشته باشه کمکی دریافت کنه.
این بچهها انگار به این نتیجه رسیدن که:«بهتره روی خودم حساب کنم.»
در ظاهر ممکنه مستقل به نظر برسن، اما این استقلال همیشه از احساس امنیت نمیاد؛ گاهی راهیه که برای کنار اومدن با تنهایی و استرس یاد گرفتن.
دلبستگی مضطرب ـ دوسوگرااین کودکان معمولاً والدینی دارن که گاهی در دسترس هستن و گاهی نه؛ یعنی پاسخ دادن به نیازهای کودک ثبات کافی نداره.
وقتی ناراحت میشن، شدیداً دنبال والدشون میگردن، اما حتی بعد از بغل شدن هم به سختی آروم میشن و دل کندن از والد براشون سخته.
در نتیجه، کمتر با خیال راحت بازی میکنن یا محیط اطرافشون رو کشف میکنن؛ چون هنوز مطمئن نیستن که اگر دوباره به کمک نیاز داشته باشن، کسی هست که بهشون پاسخ بده.
دلبستگی آشفتهدر این سبک، کودک همزمان هم دلش میخواد به والدش نزدیک بشه و هم از اون میترسه.
برای همین رفتارهاش ممکنه گیجکننده باشه؛ مثلاً به سمت مادر میره اما ناگهان عقب میکشه، یا وقتی خیلی مضطربه، رفتارهای آشفتهای مثل خشکش زدن، گیج شدن یا حتی آسیب زدن به خودش نشون میده.
پژوهشها نشون دادن این سبک دلبستگی بیشتر در خانوادههایی دیده میشه که والد، بهویژه مادر، خودش با تجربههای دردناک یا آسیبهای حلنشده زندگی دستوپنجه نرم میکنه. در چنین شرایطی، کودک همزمان هم والدش رو پناهگاه میبینه و هم منبع ترس، و همین باعث سردرگمی عمیقش میشه.
یک نکته مهم برای همهی والدینهیچ پدر و مادری قرار نیست همیشه کامل و بینقص باشه. دلبستگی ایمن با «کامل بودن» ساخته نمیشه؛ بلکه با پاسخ دادن به نیازهای کودک در بیشتر مواقع، ترمیم اشتباهها و رابطهای گرم و قابل اعتماد شکل میگیره.
اگر گاهی خسته میشید، اشتباه میکنید یا نمیتونید بهترین واکنش رو نشون بدید، دنیا به آخر نرسیده. مهم اینه که بعد از اون دوباره به رابطه برگردید، کودک رو ببینید و احساس امنیت رو بهش برگردونید.
https://t.me/ficoland
۲باج دادن به کودک؛ راهی که مسئولیتپذیری رو کمرنگ میکنه.گاهی برای اینکه کودک اسباببازیهایش رو جمع کنه، مسواک بزنه یا تکالیفش رو انجام بده، به او قول جایزه میدهیم. شاید این روش در کوتاهمدت مؤثر باشه، اما در بلندمدت میتونه دردسرساز بشه.وقتی کودک یاد بگیره برای انجام کارهای شخصی و مسئولیتهای روزمره همیشه پاداش بگیره، کمکم انگیزه درونیاش رو از دست میده و انتظار داره در ازای هر کاری چیزی نصیبش بشه.نتیجه چی میشه؟ «اگر بستنی نخری، درس نمیخونم!» «اگر برام اسباببازی نگیری، اتاقم رو مرتب نمیکنم!»
به جای باج دادن، به کودک کمک کنیم ارزش و اهمیت کارهایش رو درک کنه و احساس رضایت از انجام مسئولیت رو تجربه کنه. مسئولیتپذیری مهارتیه که با تمرین و تشویق درست شکل میگیره، نه با معامله و شرط گذاشتن. هدف ما این نیست که کودک برای جایزه کار کنه؛ هدف اینه که یاد بگیره کار درست رو به خاطر ارزش اون کار انجام بده.
@ficoland
شاید این روش در کوتاهمدت مؤثر باشه، اما در بلندمدت میتونه دردسرساز بشه.وقتی کودک یاد بگیره برای انجام کارهای شخصی و مسئولیتهای روزمره همیشه پاداش بگیره، کمکم انگیزه درونیاش رو از دست میده و انتظار داره در ازای هر کاری چیزی نصیبش بشه.نتیجه چی میشه؟ «اگر بستنی نخری، درس نمیخونم!» «اگر برام اسباببازی نگیری، اتاقم رو مرتب نمیکنم!»به جای باج دادن، به کودک کمک کنیم ارزش و اهمیت کارهایش رو درک کنه و احساس رضایت از انجام مسئولیت رو تجربه کنه. مسئولیتپذیری مهارتیه که با تمرین و تشویق درست شکل میگیره، نه با معامله و شرط گذاشتن. هدف ما این نیست که کودک برای جایزه کار کنه؛ هدف اینه که یاد بگیره کار درست رو به خاطر ارزش اون کار انجام بده.@ficoland
۳سه واکنش اشتباه والدین انجام دادن کار به جای کودک. سرزنش و گفتن «گفتم نمیتونی!» بیاهمیت جلوه دادن احساس کودک. واکنش درست چیه؟ اگر خطری وجود نداره، اجازه بده خودش تلاش کنه. به جای حل کردن مشکل، راهنماییاش کن: «به نظرت این بار چه کار متفاوتی میتوانی انجام بدهی؟» تلاشش رو تحسین کن، نه فقط نتیجه رو. از تجربههای شکست خودتون هم برایش بگید تا بدونه شکست پایان راه نیست.🧩 مثال برج لگوی کودک خراب شده... «بیا خودم درستش میکنم.» «میبینم که خراب شده. فکر میکنی چه کاری میتونی انجام بدی که این بار محکمتر بایسته؟» یادت باشه: کودکان با تجربه کردن شکست، تابآوری رو یاد میگیرن؛ اما با حمایت و همراهی والدین، دوباره بلند شدن رو تمرین میکنن. تو در برابر شکستهای فرزندت چه واکنشی نشان میدی؟تجربهات رو برا مامانا بنویس. این پست رو برای والدینی بفرست که از روی عشق، بیش از حد مراقب فرزندشان هستن.
@ficoland
انجام دادن کار به جای کودک. سرزنش و گفتن «گفتم نمیتونی!» بیاهمیت جلوه دادن احساس کودک. واکنش درست چیه؟ اگر خطری وجود نداره، اجازه بده خودش تلاش کنه. به جای حل کردن مشکل، راهنماییاش کن: «به نظرت این بار چه کار متفاوتی میتوانی انجام بدهی؟» تلاشش رو تحسین کن، نه فقط نتیجه رو. از تجربههای شکست خودتون هم برایش بگید تا بدونه شکست پایان راه نیست.🧩 مثال برج لگوی کودک خراب شده... «بیا خودم درستش میکنم.» «میبینم که خراب شده. فکر میکنی چه کاری میتونی انجام بدی که این بار محکمتر بایسته؟» یادت باشه: کودکان با تجربه کردن شکست، تابآوری رو یاد میگیرن؛ اما با حمایت و همراهی والدین، دوباره بلند شدن رو تمرین میکنن. تو در برابر شکستهای فرزندت چه واکنشی نشان میدی؟تجربهات رو برا مامانا بنویس. این پست رو برای والدینی بفرست که از روی عشق، بیش از حد مراقب فرزندشان هستن.@ficoland
۴ وقتی کودکت یه کلمه زشت میگه، چیکار کنی؟خیلی از مامانها و باباها وقتی میشنون بچهشون یه کلمه نامناسب گفته، شوکه میشن و سریع عصبانی میشن. اما جالبه بدونید بیشتر وقتها بچهها اصلاً معنی اون کلمه رو نمیدونن؛ فقط یه جا شنیدن و چون براشون جالب بوده، تکرارش کردن!
پس لطفاً نخندید، دعوا نکنید و واکنش شدید نشون ندید.چون هر واکنش پررنگی میتونه باعث بشه کودک برای جلب توجه دوباره اون کلمه رو تکرار کنه.
آروم بمونید. بدون حساسیت زیاد، موضوع رو مدیریت کنید. ببینید این کلمه رو از کجا یاد گرفته. کلمات و رفتارهای محترمانه رو بهش آموزش بدید. هر وقت از کلمات مناسب استفاده کرد، تشویقش کنید.یادمون باشه بچهها مثل آینه هستن؛ خیلی از چیزهایی که میگن و انجام میدن، بازتاب چیزیه که در محیط اطرافشون میبینن و میشنون.
پس به جای تمرکز روی «کلمه زشت»، روی آموزش و الگوسازی درست تمرکز کنیم. شما اگر جای این مادر یا پدر بودید، اولین واکنشتون چی بود؟ تجربههاتون رو با ما به اشتراک بذارید. @ficoland
۳وقتی کمالگرایی ما، تابستان بچهها را تبدیل به پادگان میکند!با شروع تعطیلات، یک اضطراب پنهان و صدای درونی مدام در گوش خیلی از مادرها زمزمه میکنه:«ببین همه دارن بچههاشون رو کلاس زبان و ورزش ثبتنام میکنن، تو داری وقت تلف میکنی!»«اگه الان فلان مهارت رو یاد نگیره، آیندهاش خراب میشه...»«مادرِ خوب و دلسوز اونیه که برنامۀ بچهاش ثانیهای خالی نباشه!»ما کلاس پشت کلاس ثبتنام میکنیم تا وجدان خودمان آرام بگیره و حس کنیم مادری کافی هستیم؛ اما بیایید یک لحظه دکمهٔ استپ رو بزنیم و از زاویه روانشناسی کودک به ماجرا نگاه کنیم. پشت پردهٔ کلاسهای رگباری و فشرده چیه؟۱. کلاسِ بیشتر = یادگیریِ بیشتر نیست! گاهی فقط خستگی، کلافگی و دلزدگیِ بیشتره۲. فشار و شلوغی مفرط، انگیزه درونی کودک را پودر میکنه.3. کودک بیشتر به «زمان آزاد برای بازی و استراحت» نیاز داره. ۴ قدم برای یک برنامهریزی تابستانهٔ هوشمندانه (بدون عذاب وجدان):یک والد آگاه به جای پر کردن تمام ساعتهای تقویم، مرز بین رشد سالم و فشار فرساینده رو میشناسه:۱️⃣ تمرکز روی رشد فردی بجای رقابت. ۲️⃣ انتخاب کلاسهای محدود و باکیفیت. ۳️⃣ اجازه بدین بچهتان حوصلهاش سر بره! بیحوصلگی، جرقه اصلی خلاقیت و خیالپردازیه. ۴️⃣ با فرزندت گفتگو کن و علایقش رو بشنو. او یک انسان مستقله، نه پروژهای برای پیاده کردن آرزوهای ما. یادمون باشه: تابستان فقط برای «پیشرفت» نیست، برای «زندگی کردن» هم هست. کودکی که فرصت بازی، خستگیِ شیرینِ بعد از دویدن و آرامش در کنار مادر رو داشته باشه، در آینده خلاقتر، شادتر و منعطفتر رشد میکنه. شما چطور؟ امسال چقدر برای کلاسهای تابستانی استرس داشتین؟ فرزندتان را چه کلاسهایی ثبتنام کردین یا قصد دارین بنویسین؟
@ficoland
پشت پردهٔ کلاسهای رگباری و فشرده چیه؟۱. کلاسِ بیشتر = یادگیریِ بیشتر نیست! گاهی فقط خستگی، کلافگی و دلزدگیِ بیشتره۲. فشار و شلوغی مفرط، انگیزه درونی کودک را پودر میکنه.3. کودک بیشتر به «زمان آزاد برای بازی و استراحت» نیاز داره. ۴ قدم برای یک برنامهریزی تابستانهٔ هوشمندانه (بدون عذاب وجدان):یک والد آگاه به جای پر کردن تمام ساعتهای تقویم، مرز بین رشد سالم و فشار فرساینده رو میشناسه:۱️⃣ تمرکز روی رشد فردی بجای رقابت. ۲️⃣ انتخاب کلاسهای محدود و باکیفیت. ۳️⃣ اجازه بدین بچهتان حوصلهاش سر بره! بیحوصلگی، جرقه اصلی خلاقیت و خیالپردازیه. ۴️⃣ با فرزندت گفتگو کن و علایقش رو بشنو. او یک انسان مستقله، نه پروژهای برای پیاده کردن آرزوهای ما. یادمون باشه: تابستان فقط برای «پیشرفت» نیست، برای «زندگی کردن» هم هست. کودکی که فرصت بازی، خستگیِ شیرینِ بعد از دویدن و آرامش در کنار مادر رو داشته باشه، در آینده خلاقتر، شادتر و منعطفتر رشد میکنه. شما چطور؟ امسال چقدر برای کلاسهای تابستانی استرس داشتین؟ فرزندتان را چه کلاسهایی ثبتنام کردین یا قصد دارین بنویسین؟@ficoland
۲۱ بازی داستانگویی برعکس مناسب برای کودکان ۵ تا ۱۲ سال نحوه اجرا:ابتدا یک داستان کوتاه و ساده برای کودک تعریف کنین یا با هم یک داستان بخونین.
پس از پایان داستان، از کودک بخواهید این بار اتفاقهای داستان رو از آخر به اول تعریف کنه. یعنی از پایان داستان شروع کنه و مرحلهبهمرحله به ابتدای آن برسه.
میتونین این بازی رو به چند روش انجام بدین:
ابتدا با داستانهای کوتاه ۳ یا ۴ قسمتی شروع کنین و بهتدریج تعداد اتفاقها رو بیشتر کنین. از کودک بخواهید فقط اتفاقهارو برعکس بگه و یا احساسات و کارهای شخصیتها رو به ترتیب معکوس توضیح بده. گاهی نقشها رو عوض کنین؛ کودک داستانی تعریف کنه و شما برعکس بازگو کنین. اثر این بازی:این فعالیت باعث میشه کودک برای به خاطر سپردن و بازسازی داستان، اطلاعات رو در ذهن خود مرتب کنه و بهصورت معکوس بازیابی کنه. این فرایند، مغز رو به چالش میکشه و مهارتهای شناختی رو تقویت میکنه.
در نتیجه:
حافظه فعال کودک تقویت میشه. تمرکز و دقت او افزایش پیدا میکنه. ترتیب زمانی رویدادها رو بهتر درک میکنه. مهارت روایتگری و بیان شفاهی او تقویت میشه. قدرت تفکر، انعطافپذیری ذهن و حل مسئله در او رشد میکنه. برای جذابتر شدن بازی:از داستانهای خندهدار یا ماجراجویانه استفاده کنین.بهتدریج تعداد اتفاقهای داستان رو بیشتر کنین.گاهی از کودک بخواهید خودش یک داستان بسازه و شما برعکس تعریف کنین تا او درستیش رو بررسی کنه.برای هر پاسخ درست، با تشویق کلامی یا یه امتیاز کوچک همراهی کنین تا انگیزه بیشتری پیدا کنه.
گفتوگو بعد از بازی:پس از اینکه بچه داستان رو برعکس تعریف کرد، ازش بپرسین:
سختترین قسمت داستان برای تعریف کردن کجاش بود؟ کدوم اتفاق رو زودتر از بقیه به خاطر آوردی؟ اگر قرار بود پایان داستان رو عوض کنی، چه اتفاقی میافتاد؟ به نظرت شخصیت اصلی بعد از پایان داستان چه احساسی داشت؟ اگر تو جای شخصیت داستان بودی، چه تصمیمی میگرفتی؟این گفتوگوها به کودک کمک میکنه داستان رو دوباره در ذهن خود مرور کنه، ارتباط بین رویدادها رو بهتر بفهمه و مهارتهای حافظه، استدلال و بیان خود رو تقویت کنه.
@ficoland
۲۱با نوزادم چی بازی کنم؟ (راهنمای ماه به ماه از تولد تا ۲ سالگی)
خیلی از مامانها میپرسن: «بچهام هنوز خیلی کوچیکه، اصلاً متوجه رفتار من میشه؟» یا «الان باید چه مهارتی رو باهاش تمرین کنم؟»
واقعیت اینه که مغز کودک از همون روز اول تولد مثل یه آهنربا تمام رفتارهای شما رو جذب میکنه و در حال یادگیریه.
۰ تا ۳ ماهگی: (دنیای حسها و امنیت) در این سن نوزاد فقط و فقط به «امنیت» نیاز داره.حتماً باهاش ارتباط چشمی بگیر و لبخند بزن.صداهایی که درمیاره رو با لحن ملایم براش تکرار کن.تا میتونی بغلش کن و نوازشش کن تا بفهمه دنیا جای امنیه.
🧸 ۳ تا ۶ ماهگی: (کشف دستها و اجسام) کوچولوی شما حالا کنجکاوتر شده و دستهاش رو کشف کرده.اسباببازیهایی با جنسهای مختلف (نرم، زبر، برجسته) دستش بده تا حس لامسهش قوی بشه.وقتی تلاش میکنه غلت بزنه، با تشویق و بازی باهاش همراهی کن.محیط دوروبرش رو براش توصیف کن: «ببین مامان، این توپ قرمزه!»
۶ تا ۹ ماهگی: (مرحله ارتباط و دالیموشه) بچه داره کمکم یاد میگیره مستقل بشینه و با بقیه ارتباط برقرار کنه.کمکش کن بشینه و توی این حالت باهاش بازیهای نشسته انجام بده.بازیهای ساده مثل دالیموشه، دستدسی یا بایبای کردن رو باهاش تمرین کن.
۹ تا ۱۲ ماهگی: (اولین قدمها و درک علت و معلول) داریم به یکسالگی و مستقل شدن نزدیک میشیم!دستش رو بگیر و تشویقش کن تا اولین قدمهاش رو برداره.صداهای ساده مثل «ما»، «بابا» یا «دَدا» رو باهاش تکرار کن.وقتی اسباببازی رو پرت میکنه، بهش علت و معلول رو یاد بده: «اِفتاد! اگه توپ رو پرت کنیم، قل میخوره میره.»
۱۲ تا ۱۸ ماهگی: (نوپای کنجکاو و همیار) حالا دیگه قشنگ راه میره و میخواد همه جا رو سرک بکشه.توی کارهای خیلی کوچیک روزمره مثل جمع کردن اسباببازیها ازش کمک بخواه.مفهوم «بله» و «نه» رو با لحنی محترمانه و قاطع بهش یاد بده.کتابهای عکسدار براش بخون و اسم حیوانات و رنگها رو بهش بگو.
۱۸ تا ۲۴ ماهگی: (دنیای تخیل و هوش هیجانی) در آستانه دو سالگی، هوش هیجانی و کلامی کودک به شدت رشد میکنه.باهاش بازیهای تخیلی انجام بده (مثل خالهبازی یا غذا پختن خیالی).اسم احساساتش رو به زبان بیار تا یاد بگیره: «الان خوشحالی؟»، «عصبانی شدی مامان؟»با نقاشی و بازی، شکلها و رنگها رو تمرین کنید.
نکته طلایی مامانی:یادت نره روند رشد هر کودک منحصربهفرد خودشه. اصلاً نیاز نیست به بچه فشار بیاری یا با بقیه مقایسهش کنی؛ همین که توی روزمرگیها با عشق کنارش باشی، بهترین مربی دنیایی.
https://t.me/ficoland@ficoland.ir
خیلی از مامانها میپرسن: «بچهام هنوز خیلی کوچیکه، اصلاً متوجه رفتار من میشه؟» یا «الان باید چه مهارتی رو باهاش تمرین کنم؟»
واقعیت اینه که مغز کودک از همون روز اول تولد مثل یه آهنربا تمام رفتارهای شما رو جذب میکنه و در حال یادگیریه.
۰ تا ۳ ماهگی: (دنیای حسها و امنیت) در این سن نوزاد فقط و فقط به «امنیت» نیاز داره.حتماً باهاش ارتباط چشمی بگیر و لبخند بزن.صداهایی که درمیاره رو با لحن ملایم براش تکرار کن.تا میتونی بغلش کن و نوازشش کن تا بفهمه دنیا جای امنیه.🧸 ۳ تا ۶ ماهگی: (کشف دستها و اجسام) کوچولوی شما حالا کنجکاوتر شده و دستهاش رو کشف کرده.اسباببازیهایی با جنسهای مختلف (نرم، زبر، برجسته) دستش بده تا حس لامسهش قوی بشه.وقتی تلاش میکنه غلت بزنه، با تشویق و بازی باهاش همراهی کن.محیط دوروبرش رو براش توصیف کن: «ببین مامان، این توپ قرمزه!»
۶ تا ۹ ماهگی: (مرحله ارتباط و دالیموشه) بچه داره کمکم یاد میگیره مستقل بشینه و با بقیه ارتباط برقرار کنه.کمکش کن بشینه و توی این حالت باهاش بازیهای نشسته انجام بده.بازیهای ساده مثل دالیموشه، دستدسی یا بایبای کردن رو باهاش تمرین کن. ۹ تا ۱۲ ماهگی: (اولین قدمها و درک علت و معلول) داریم به یکسالگی و مستقل شدن نزدیک میشیم!دستش رو بگیر و تشویقش کن تا اولین قدمهاش رو برداره.صداهای ساده مثل «ما»، «بابا» یا «دَدا» رو باهاش تکرار کن.وقتی اسباببازی رو پرت میکنه، بهش علت و معلول رو یاد بده: «اِفتاد! اگه توپ رو پرت کنیم، قل میخوره میره.» ۱۲ تا ۱۸ ماهگی: (نوپای کنجکاو و همیار) حالا دیگه قشنگ راه میره و میخواد همه جا رو سرک بکشه.توی کارهای خیلی کوچیک روزمره مثل جمع کردن اسباببازیها ازش کمک بخواه.مفهوم «بله» و «نه» رو با لحنی محترمانه و قاطع بهش یاد بده.کتابهای عکسدار براش بخون و اسم حیوانات و رنگها رو بهش بگو. ۱۸ تا ۲۴ ماهگی: (دنیای تخیل و هوش هیجانی) در آستانه دو سالگی، هوش هیجانی و کلامی کودک به شدت رشد میکنه.باهاش بازیهای تخیلی انجام بده (مثل خالهبازی یا غذا پختن خیالی).اسم احساساتش رو به زبان بیار تا یاد بگیره: «الان خوشحالی؟»، «عصبانی شدی مامان؟»با نقاشی و بازی، شکلها و رنگها رو تمرین کنید. نکته طلایی مامانی:یادت نره روند رشد هر کودک منحصربهفرد خودشه. اصلاً نیاز نیست به بچه فشار بیاری یا با بقیه مقایسهش کنی؛ همین که توی روزمرگیها با عشق کنارش باشی، بهترین مربی دنیایی. https://t.me/ficoland@ficoland.ir
۳۱چطور بدون تنبیه، حد و مرز بگذاریم؟
خیلی از مامان و باباها فکر میکنن «*حد و مرز*» یعنی تنبیه. به همین دلیل یا اونقدر سختگیری میکنن که بچه لجبازتر میشه، یا اونقدر کوتاه میان که بچه یاد میگیره با اصرار به خواستهاش برسه.
اما راه سومی هم وجود داره: مرزِ آرام، اما محکم.
تکنیک «*صخره در برابر موج*»شما مثل یک صخره باشین، نه یک موج.
موج هر لحظه شکلش عوض میشه، اما صخره آرام، ثابت و قابل پیشبینیه.
مثلاً فرزندتون میگه: «نه! نمیخوام اتاقم رو مرتب کنم.» واکنش اول: تنبیه «پس یک ماه تلویزیون نداری!» (بعد از مدتی خودتون از حرفتون کوتاه میاین.) واکنش دوم: کوتاه اومدن«باشه، هر وقت خواستی مرتبش کن.» (کودک یاد میگیره با مقاومت میتونه قانون رو تغییر بده.) مرز صخرهای «میدونم الان دوست نداری اتاقت رو مرتب کنی. اما اتاق باید مرتب بشه. من تا نصف کار کمکت میکنم، نصف دیگه با خودته. منتظرم شروع کنی.»بعد از گفتن قانون، وارد بحث، تهدید یا دعوا نشید. آروم، مهربان و ثابت بمونید. چرا این روش مؤثر است؟ کودک یاد میگیره مقاومت همیشه نتیجه دلخواهش رو نمیده. میفهمه قوانین خونه ثابت و قابل اعتماد هستن. احساس میکنه در کنار قاطعیت، حمایت شما رو هم داره.
@ficoland
خیلی از مامان و باباها فکر میکنن «*حد و مرز*» یعنی تنبیه. به همین دلیل یا اونقدر سختگیری میکنن که بچه لجبازتر میشه، یا اونقدر کوتاه میان که بچه یاد میگیره با اصرار به خواستهاش برسه.
اما راه سومی هم وجود داره: مرزِ آرام، اما محکم. تکنیک «*صخره در برابر موج*»شما مثل یک صخره باشین، نه یک موج.موج هر لحظه شکلش عوض میشه، اما صخره آرام، ثابت و قابل پیشبینیه.
مثلاً فرزندتون میگه: «نه! نمیخوام اتاقم رو مرتب کنم.»
واکنش اول: تنبیه «پس یک ماه تلویزیون نداری!» (بعد از مدتی خودتون از حرفتون کوتاه میاین.) واکنش دوم: کوتاه اومدن«باشه، هر وقت خواستی مرتبش کن.» (کودک یاد میگیره با مقاومت میتونه قانون رو تغییر بده.) مرز صخرهای «میدونم الان دوست نداری اتاقت رو مرتب کنی. اما اتاق باید مرتب بشه. من تا نصف کار کمکت میکنم، نصف دیگه با خودته. منتظرم شروع کنی.»بعد از گفتن قانون، وارد بحث، تهدید یا دعوا نشید. آروم، مهربان و ثابت بمونید. چرا این روش مؤثر است؟ کودک یاد میگیره مقاومت همیشه نتیجه دلخواهش رو نمیده. میفهمه قوانین خونه ثابت و قابل اعتماد هستن. احساس میکنه در کنار قاطعیت، حمایت شما رو هم داره.@ficoland
۳