علمدار فردا روایت‌های زنان ایرانی از سومین دفاع مقدس ملت ایران در آبان ۱۴۰۵ که به پویش «از قلب ایران» رسانه «ریحانه» ارسال شده است. نویسنده و ارسال‌کننده: سلیمان امشب دوباره بین جمعیت دیدمش. فکر نمی‌کردم من را یادش باشد. جلو رفتم و سلام کردم. اولش یکم غریبگی کرد و فقط نگاهم می‌کرد. بعدش انگار جرقه‌ای در ذهنش خورد، یکهو لبخند زد و دستانش را آورد سمتم. منی که یک دستم پرچم بود و یک دستم پلاستیک انار، مانده بودم چطور بگیرمش. اما خب، بچه آن‌قدر با محبت آمد که نتوانستم نه بگویم. گرفتمش و نشستم لب جدول. با دست کوچکش چوب پرچم «سرخ یا لثارات خامنه‌ای» را گرفت. عشق می‌کرد با هر تکان پرچم. سنش را که از مادرش پرسیدم، گفت ده‌ماهه است. به شوخی گفتم: «عه، پس بچه کف خیابون بزرگ شده دیگه!» مادرش تأیید کرد و گفت: «آره، از همون اول که کوچولو بود کف خیابون آوردیمش. تجمع رو خیلی دوست داره». نگاهی به دستان کوچکش کردم. کف دستش اندازه یک دور کامل میله پرچم هم نبود، ولی داشت علمداری می‌کرد و با همین دست‌ها آینده را خواهد ساخت؛ آینده‌ای که در آن علم نظام اسلامی را بالاتر خواهد گرفت... متن شماره ۵۸۴ مجموعه‌روایت مردمی #از_قلب_ایرانرسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@Hamgaam_Reyhaneh۱
سنگی به رنگ ایران روایت‌های زنان ایرانی از سومین دفاع مقدس ملت ایران در آبان ۱۴۰۵ که به پویش «از قلب ایران» رسانه «ریحانه» ارسال شده است. دخترک از بین سنگ‌های شسته‌شده، یکی را که از بقیه صاف‌تر بود، جدا کرد و چند بار وراندازش کرد. چشم‌هایش را ریز کرده بود تا طرحی را که توی ذهنش بود، روی سنگ تصور کند. حواسم به بچه‌های دیگر و سنگ‌هایی که برمی‌داشتند و سؤال‌هایی که می‌پرسیدند، پرت شد:ـ چی باید روی سنگ بکشیم؟ـ چه رنگی بکشیم؟ـ سنگ‌ها قراره چی بشن؟ و... با ذوق، سنگش را بالا آورد تا طرحی را که کشیده بود، نشانم بدهد؛ پرچم خوش‌رنگ ایران بود با ذکر مقدسی که مثل نور می‌درخشید: «یا حسین» آن اسم من را یاد جمله‌ای انداخت که این شب‌ها بارها شنیده بودمش: ایرانِ حسین تا ابد پیروز است... متن شماره ۵۸۵ مجموعه‌روایت مردمی #از_قلب_ایرانرسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@Hamgaam_Reyhaneh۱ آن‌سوی حضور روایت‌های زنان ایرانی از سومین دفاع مقدس ملت ایران در آبان ۱۴۰۵ که به پویش «از قلب ایران» رسانه «ریحانه» ارسال شده است. نویسنده و ارسال‌کننده: فاطمه عقیلی آن شب در تجمع، زن جوانی کنارم نشسته بود؛ مادری با سه فرزند. کوچک‌ترینشان را در آغوش داشت و دختر و پسرش کنارش بودند. مادر با کودکی در بغل پرچم می‌چرخاند و بچه‌ها هم برای خودشان دنیایی داشتند؛ پرچم تکان می‌دادند، نقاشی می‌کشیدند، چای می‌خوردند و گاهی برای دیگران چای می‌بردند. در میان صحبت‌ها، از روزهای جنگ برایم گفت؛ روزهایی که موشک‌باران شدت گرفته بود و بیت رهبری نیز مورد حمله قرار گرفته بود. همسرش پاسدار بود و به‌دلیل مأموریت نمی‌توانست به خانه بازگردد. در تمام آن روزها فقط یک تماس از همسرش کافی بود تا زندگی او ناگهان شکل دیگری پیدا کند: «بچه‌ها را بردار و برو شهرستان، پیش پدر و مادرت.» می‌گفت خودش هم نمی‌داند چگونه در آن اضطراب، وسایل ضروری بچه‌ها را جمع کرده است. کودک شش‌ماهه‌اش را همراه دختر و پسرش سوار ماشین کرده و به راه افتاده بود. مسیر را هم به‌درستی نمی‌شناخت و با کمک «نشان»، از سمت دماوند راه شهرشان را در پیش گرفته بود. گفتنش آسان است؛ مادری تنها، سه کودک، جاده‌ای که نمی‌شناسد، همسری که در مأموریت است و ذهنی که نمی‌داند لحظه بعد چه اتفاقی خواهد افتاد. فکر می‌کنم آن مادر در آن صد کیلومتر، صد بار مرد و دوباره زنده شد؛ تا سرانجام خانواده همسرش با خودروی دیگری به او رسیدند و ادامه راه را همراهش شدند. حالا همان زن روبه‌روی من بود؛ با سه فرزندش، در میان جمعیت. روحانی دعای توسل می‌خواند. به نام امام جعفر صادق(ع) رسیده بود که دخترک با لیوانی در دست، اصرار کرد آن را به مادرش بدهد. مادر، خسته از مراقبت هم‌زمان از سه کودک، گفت آب نمی‌خواهد. من که تشنه بودم، لیوان را گرفتم تا ماجرا تمام شود؛ اما ناگهان دستم سوخت. آب داغ بود! بی‌اختیار لیوان از دستم رها شد و متأسفانه دست کودک خردسال نیز کمی سوخت. بعد از آن، دوباره به مادر نگاه کردم؛ اما این بار جور دیگری. ما از «حضور اجتماعی زنان» زیاد حرف می‌زنیم، اما گاهی فقط زنی را می‌بینیم که در میان جمعیت ایستاده است؛ بی‌آنکه بدانیم پیش از رسیدن به اینجا از چه جاده‌ای گذشته است. آن زن در روزهای بحران، هم باید مادر می‌بود، هم جای خالی همسرش را در خانه پر می‌کرد، هم ترس خودش را مهار می‌کرد و هم برای امنیت سه فرزندش تصمیم می‌گرفت. و حالا باز هم با همان سه کودک به تجمع آمده بود. آن شب فهمیدم زن گاهی برای حضور در جامعه، مسئولیت‌های دیگرش را کنار نمی‌گذارد؛ همه را با خودش حمل می‌کند. آن مادر فقط سه فرزندش را با خود به میدان نیاورده بود؛ ترس‌ها، مسئولیت‌ها، ایمان و تمام مادری‌اش را هم با خودش آورده بود. متن شماره ۵۸۶ مجموعه‌روایت مردمی #از_قلب_ایرانرسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@Hamgaam_Reyhaneh از قلب تبریز روایت‌های زنان ایرانی از سومین دفاع مقدس ملت ایران در آبان ۱۴۰۵ که به پویش «از قلب ایران» رسانه «ریحانه» ارسال شده است. نویسنده و ارسال‌کننده: لیلا دقیقاً از لحظه‌ای که اون روز نحس شروع شد و چشم‌هامون عروج عزیزمون رو باور نمی‌کرد، تو خونه بودیم و علی‌رغم اختلاف فکری با همسرم، شب‌ها به تجمعات می‌رفتیم؛ حتی شده گذری، تا اون حس غریب رو بتونم از دلم بیرون بیارم. از اون لحظه‌ای که تو ماه رمضان، با زبان روزه، درحالی‌که داشتم دخترم رو شیر می‌دادم، وسط ظهر محله‌ی ما مورد اصابت ۸ بمب قرار گرفت؛ بمب‌هایی که وقتی دخترم درست وسط بغلم پنهون شده بود و درحالی‌که داشتم پله‌ها رو با پای برهنه پایین می‌رفتم، یکی پس از دیگری با صدای بلند ساختمون رو می‌لرزوندند. رسیدم آخر کوچه‌ی فرعی خودمون و اونجا آخرین بمب هم خورد، درست صد متر اون‌طرف‌تر. من درحالی‌که فقط صدا می‌کردم «یا زهرا» و «یا صاحب‌الزمان»، فقط می‌دویدم تا دخترم رو از معرکه دور کنم. درست حین آخرین انفجار، کل شیشه‌های ساختمون‌های قدیمی منفجر شدن و انگار من وسط یه فیلم اکشن بودم. درحالی‌که به یه جوون که داشت فیلم می‌گرفت، سرش داد می‌کشیدم: «گوشیتو بذار کنار و به‌جای اون به مردم کمک کن»، داشتم به آخر کوچه می‌دویدم. خدایا، گواهی می‌گیرم عزت و عظمتت رو که چه لحظه‌های سختی رو گذروندیم و چه لحظه‌ی خاصی از همراهی خدا و ائمه رو از سر رد می‌کردیم. درست تو آخر کوچه، که من تاب‌وتوان نداشتم و دخترم تو بغلم انگار یه بچه‌ی چندماهه شده بود، گفتن: «بیا آب بگیر، بخور.» گفتم: «من روزه‌ام.» ولی اون‌قدر موج انفجار ما رو گرفته بود که حتی توان حرکت اضافه هم نداشتم و خشکم زده بود. تا اینکه شوهرم با ماشین، خدا می‌دونه چطوری، اومد و ما رو پیدا کرد. تا شب نه گریه کردم، نه تونستم درست‌وحسابی افطار کنم. حتی دخترم شیر من رو نخورد، چون مزه‌ی شیرم از ترس تغییر کرده بود. حتی بغل من هم نخوابید. حتی الان هم ترس اون لحظه من رو داغون می‌کنه. نمی‌گم نترسیدم، ولی در عمرم لحظه‌ای به سختی اون رو تجربه نکرده بودم. ولی الان می‌گم: فدای ایرانم، فدای رهبرم، فدای لحظه‌ی فرج آقامون، یابن‌الحسن. ایشالله همه‌ی این‌ها به یه راه ختم می‌شه؛ اونم فرج جهانی و دیدن روی ماه آقا. هفته‌ی پیش که رفتم مشهد، حسابی با رهبرم دردودل کردم و دلم رو خالی کردم. اشک امانم نمی‌داد، ولی گفتم: «آقای من، راهت ادامه داره. مگه مرده باشیم پشت پسرت رو خالی کنیم؟» متن شماره ۵۸۷ مجموعه‌روایت مردمی #از_قلب_ایرانرسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@Hamgaam_Reyhaneh شنبه وداع روایت‌های زنان ایرانی از سومین دفاع مقدس ملت ایران در آبان ۱۴۰۵ که به پویش «از قلب ایران» رسانه «ریحانه» ارسال شده است. نویسنده و ارسال‌کننده: زینب‌السادات میرترابی «بگذار تا بگرییم چون ابر در بهارانکز سنگ ناله خیزد روز وداع یارانهر کو شراب فرقت روزی چشیده باشدداند که تلخ باشد قطع امیدواران»باور نمی‌توان کرد این شنبه‌ی وداع استاز شنبه‌ای که رفتی، ماندیم در خیابانای آیت الهی، ای رهبر عزیزمبا یاد خنده‌هایت، می‌سوزم از دل و جانرفتی و بار غم را بر شانه‌ام نهادیدلتنگ و بی‌قرارم، آشفته و پریشانهرگاه فتنه آمد، ما را پناه دادیخورشید بودی آقا، بخشنده و فروزانتهران یتیم و غمگین از هجرت امامشآغوش می‌گشاید مولایت از خراسانما بی تو غرق دردیم، شرمنده‌ایم و زردیمتو سوی مشهد عشق، خوش می‌روی خرامانرفتی سفر سلامت، ما را ببخش آقاهمراهتان نبودیم، وقتی رسید شیطانبعد از تو ما و ماتم، بعد از تو ما و اندوهچاره چه می‌توان کرد بر درد زخم هجرانای کاش لحظه‌ای در رویای من بیاییدتا با شما بگویم از غصه‌های پنهاندر خیمه‌ی حسینیم، خون‌خواه و جانفداییمراهت ادامه دارد با خون جانفدایانهرگز امام خود را تنها نمیگذاریمبا خط خون نوشتیم در راه دوست پیمان متن شماره ۵۸۸ مجموعه‌روایت مردمی #از_قلب_ایرانرسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@Hamgaam_Reyhaneh یک اربعین در سوگ تو روایت‌های زنان ایرانی از سومین دفاع مقدس ملت ایران در آبان ۱۴۰۵ که به پویش «از قلب ایران» رسانه «ریحانه» ارسال شده است. نویسنده و ارسال‌کننده: زینب‌السادات میرترابی یک اربعین به یاد غمت گریه کردهایمپرچم به‌دست در حرمت گریه کردهایمهر شب برای حفظ وطن توی کوچههاماندیم و پای این علمت گریه کردهایمآری، شهید زنده‌تر از قبل میشوداز درک خوبی و کرمت گریه کردهایمروز دهم، همیشه‌ی تاریخ کربلاستگفتی حسین و دم‌به‌دمت گریه کردهایمدر روز حادثه همه از جان گذشتهایمخون داده‌ایم و هم‌قسمت گریه کردهایمدلخوش به رجعتیم و تماشای قامتتاز شوق بوسه بر قدمت گریه کرده‌ایم. متن شماره ۵۸۹ مجموعه‌روایت مردمی #از_قلب_ایران
رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@Hamgaam_Reyhaneh برای عزیزِ جانم، رهبر شهیدم روایت‌های زنان ایرانی از سومین دفاع مقدس ملت ایران در آبان ۱۴۰۵ که به پویش «از قلب ایران» رسانه «ریحانه» ارسال شده است. نویسنده و ارسال‌کننده: زینب‌السادات میرترابی آن یار سفرکرده که دوش از بر ما رفتبا مشت گره‌کرده به دیدار خدا رفتاز ما چه جفا دید که آهنگ خطر کرد؟لب‌تشنه و در روز دهم، کرب‌وبلا رفتیک عمر طواف حرم اهل ولا کردقربانی ما گشت و به دنبال بلا رفتگر خون چکد از دیده‌ی من، جای عجب نیستاز غفلت ما بر سرش از ظلم چه‌ها رفت!راه و هدفش کرب‌وبلایی شد و آخربا قافله‌ی خامس اصحاب کسا رفتدر حسرت یاران سفرکرده چه می‌سوخت!هنگام وصالش شد و سوی شهدا رفتبیحکمت حق نیست قضایی، ولیکنبیتابم و در زمزمه‌ی اینکه چرا رفت؟چون رایحه‌ی طیّبه پیچید در ایرانپیغام خوشی بود که با باد صبا رفتتا بود، به پیکار ستم رفته و حالاتا زنده کند آبروی صلح و وفا رفتدرمان نشود درد دلم، داغ عظیم استمن مانده‌ام و سایه‌ی او از سر ما رفتاز زخم وطن می‌زند امید جوانهاین پرچم حق باز به دست صلحا رفت متن شماره ۵۹۰ مجموعه‌روایت مردمی #از_قلب_ایرانرسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@Hamgaam_Reyhaneh۱
شکوهی به وسعت یک مادر روایت‌های زنان ایرانی از سومین دفاع مقدس ملت ایران در آبان ۱۴۰۵ که به پویش «از قلب ایران» رسانه «ریحانه» ارسال شده است. وقتی تمام کاروان‌ها عبور کردند، اما شکوه احترام همچنان ادامه داشت... در میان هیاهوی رژه بزرگ جان‌فدایان دیهوک، صحنه‌ای رقم خورد که شاید از تمام لحظات این مراسم ماندگارتر باشد... وقتی آخرین نفرات کاروان رژه عبور کرده بودند، پیرزنی سالخورده با قدم‌هایی آرام و دشوار، مسیر مقابل جایگاه را طی می‌کرد؛ اما برای فرماندهان نظامی افراد حاضر در میدان، او نه یک رهگذر معمولی، بلکه شایسته والاترین احترام بود. آنان در برابر قدم‌های لرزان این مادر سالخورده، به احترامش سلام نظامی دادند؛ صحنه‌ای که نشان داد عظمت انسان‌ها به سن، مقام و جایگاهشان نیست؛ گاهی یک مادر سالخورده، با قدم‌های خسته‌اش، تمام میدان را به احترام وا‌می‌دارد. این تصویر، روایت زیبایی از فرهنگ احترام و تکریم مردم است؛ روایتی که به ما یادآوری می‌کند پشت هر قدم لرزان یک سالمند، سال‌ها زندگی، صبوری، رنج و خاطره نهفته است. کاروان‌ها گذشتند، اما این احترام در قاب خاطره‌ها ماندگار شد... متن شماره ۵۹۱ مجموعه‌روایت مردمی #از_قلب_ایرانرسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@Hamgaam_Reyhaneh پرستاری با آرزوی شهادت روایت‌های زنان ایرانی از سومین دفاع مقدس ملت ایران در آبان ۱۴۰۵ که به پویش «از قلب ایران» رسانه «ریحانه» ارسال شده است. نویسنده و ارسال‌کننده: ت.ن من یه پرستارم؛ یه پرستار که عاشق کارم هستم. یادمه وقتی نوجوان بودم، همیشه تو آرزوهام به این فکر می‌کردم که پرستار بشم و با ماشین ۲۰۶م برم سر شیفتم. بعدها که بزرگ‌تر شدم و کنکور دادم، رتبه‌م در حدی شد که بتونم پزشکی و داروسازی شهرستان‌ها رو بیارم؛ اما چون عاشق پرستاری بودم، پرستاری زدم؛ اما پرستاری ارتش، چون دوست داشتم شهید بشم. عاشق شهدا و شهادت شده بودم و با خودم گفتم اگه پرستار ارتش بشم، خط مقدم هستم و اگه جنگ بشه، مثل سال‌های جنگ با عراق، خیلی موقعیت برای خدمت برامون هست و... سال‌ها گذشت و جنگ نشد و من خیلی وقت‌ها اصلاً آرزوم یادم رفت و حسابی نیت‌های خالصی که قبلاً داشتم رو فراموش کردم. تا اینکه جنگ شد؛ یه جنگ واقعی، اونم با کی؟ آمریکا و اسرائیل! یه جنگی که اصلاً هیچ‌کس نمی‌شناخت! از رهبر شهیدمان شروع کرد و دخترای دبستانی میناب و نیروهای مسلح‌مون و مردم عادی و... اینجا بود که ما شدیم خط مقدم و اوج کار. مرخصی‌ها لغو شد و یه شلوغ‌بازاری شدیم، خصوصاً شهرهایی که مورد حمله بود، مثل تهران، اصفهان، کرمانشاه و... اصلاً محدوده‌های بیمارستان‌های ارتش جزو اهداف حمله بود. اینجا بود که تازه فهمیدم شعار و حرف کجا، عمل کجا؟! وقتی دوستان و همکارام در تهران و اصفهان و کرمانشاه از این می‌گفتند که بچه‌های کوچکشون رو شهرستان یا روستا پیش پدر و مادرهاشون می‌ذارن و با بغض و گریه ازشون جدا می‌شن؛ وقتی نمی‌دونن که این آخرین دیدار هست یا نه؛ وقتی موشک رو سرشون بود و دلشون نمی‌اومد به‌خاطر بیمارانشون که تو بخش هستند و تو کما یا بیهوش هستند، بخش رو ترک کنند... وقتی همسرانشون بهشون می‌گفتند ول کن این شغل پراسترس رو، من خودم دو برابر حقوقت رو بهت می‌دم؛ اما اینا حرفه‌ی شریف پرستاری رو به پول نفروختند و... و خیلی وقت‌های دیگه که نمی‌شه همه‌شو بنویسم! اینجا بود که با تمام وجود فهمیدم مرد کی هست، نامرد کی؟! وطن‌فروش کی هست و وطن‌پرست کی؟! اینجا بود که انسانیت رو تو دل و وجود خیلی از دوستام دیدم و خجالت کشیدم از خودم و این همه سال که پرستاری بدون اخلاص کرده بودم و فقط ادعاشو با خودم راه بردم و دیگر هیچ... دمتون گرم، پرستاران ارتشی و نظامی که همیشه گمنامید، ولی در صحنه‌اید و پای کشور و مردم هستید.بیایم نیروهای درمانی و امدادی، خصوصاً پرستاران زحمتکش، رو امشب به یاد داشته باشیم و کار اونا رو چند برابر نکنیم. متن شماره ۵۹۲ مجموعه‌روایت مردمی #از_قلب_ایرانرسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@Hamgaam_Reyhaneh من یه پرستارم روایت‌های زنان ایرانی از سومین دفاع مقدس ملت ایران در آبان ۱۴۰۵ که به پویش «از قلب ایران» رسانه «ریحانه» ارسال شده است. نویسنده و ارسال‌کننده: ت.ن من یه پرستارم و وقتی می‌رم سر شیفتم، دختر یک‌ساله‌مو با دوتا داداشی‌هاش و پدرش، گاهی هم با مادربزرگش، می‌ذارم و می‌رم سر خدمتم. این یه ماهه نوع بازی پسرام فرق کرده؛ شده موشک‌بازی و پرتاب به اسرائیل و آمریکا، اونم با چی؟ بطری‌های نوشابه! کل خونه‌ی ما شده تل‌آویو و باقیمانده‌هایی از بطری و موشک، به قول خودشون! منم که نا ندارم اینا رو جمع کنم؛ یعنی دوسم ندارم! یه جورایی حال می‌کنم وقتی می‌بینم این‌قدر به اسرائیل موشک زدیم، حتی اگه خونه‌م به‌هم‌ریخته باشه. چند روز پیش از شیفت اومدم و با این صحنه روبه‌رو شدم! عملاً دختر یک‌ساله‌م وارد بازی شده بود و لباس نظامی و پدافند تنش کرده بودند و شده بود جناب سروان و خط مقدم و پای دستگاه‌های پدافند، و تق‌تق موشک‌ها و پهپادهای دشمن رو خنثی می‌کرد! جل‌الخالق! یعنی این‌قدر باهاش بازی کرده بودند که حسابی خسته شده بود و از فرط خستگی، بعد از پیروزی بازی‌شون و نابودی اسرائیل و آمریکا، به خوابی رفته بود که بیدار نمی‌شد! دلم نیومد تکونش بدم؛ فقط به یادگار عکسی گرفتم و... یعنی دلم می‌خواد ترامپ و نتانیاهو این صحنه رو ببینند و دلم خنک شه! ما تا کجا پیش رفتیم و بچه‌های ما حتی تو بازی‌هاشون، تو و امثال تو رو با تمام افکار و آرزوهای خیالی‌تون شکست می‌دن!و دیگر هیچ... به امید پیروزی ایران و نیروهای مسلح‌مون به‌زودی و خواب راحت با امنیت و آرامش برای همه‌ی نیروهای امنیتی و نظامی‌مون و همه‌ی مردم ایران. خداقوت، دلاوران و قهرمانان کشورمون! متن شماره ۵۹۳ مجموعه‌روایت مردمی #از_قلب_ایرانرسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@Hamgaam_Reyhaneh۱