بله | کانال دَیّان | هانیه دارائی

۴ تیر

هنگامی که امام را به خیر امت امّیدی نیست، کاش شر مرسانند! [1]
واقعا فکر می‌کنید خون خدا بر زمین ریخته شد و همگان آگاه شدند و حماقت در تاریخ پایان یافت!؟
نه!امام سجاد(ع) به کوفه رسید، خطبه خواند و نفرین کرد و دوباره که نه، ده باره کوفیان زبان به گزافه گشودند!

️ کوفیان در پاسخ به خطبه امام گفتند:ای پسر پیامبر، ما همه به گوش و مطیع فرمان و پایبند به پیمانیم. نه بی‌رغبتیم و نه از تو روی گردان. هرچه خواهی به ما امر کن. رحمت خدا بر تو باد که ما به جنگ تو در جنگیم و به صلح تو در آشتی، پس انتقام شما و خود را از کسانی که به شما و ما ستم کرده‌اند، خواهیم گرفت.
!!!!!!!!!؟؟؟؟؟؟؟؟؟

️ اما امام در پاسخ می‌گویند:«هیهات‌ای نیرنگ‌بازان دغل‌کار! به خواسته‌هایتان نمی‌رسید. می‌خواهید با من هم همان کنید که با پدرانم کردید؟ هرگز! شما را به پروردگار مانند شترهای رونده از من دور شوید. هنوز زخممان بهبود نیافته است. دیروز پدرم و خاندانش که با او بودند، کشته شدند. هرگز داغ پیامبر و داغ پدرم و فرزندان پدرم و جدم از یادم نرفته و این جراحت حنجره مرا پاره کرده است و تلخی جان کاهش یافته در کامم است و جرعه‌های‌اندوهش در سینه‌ام باقی است. از شما می‌خواهم که نه با ما باشید، نه بر ضد ما [2]»
و آه از هنگامی که امامی بگوید دیگر نمی‌خواهم با ما باشید...

۱. برگرفته از مصراعی در گلستان سعدی حکایت دهم (مرا به خیر تو امّید نیست، شر مرسان)
۲. منابع:

طبرسی، احمد بن علی، الاحتجاج، ج۲، ص ۳۱ و ۳۲.

حلی، ابن نما، مثیر الاحزان، ص ۸۹ و ۹۰.

سید ابن طاووس، علی بن موسی، الملهوف علی قتلی الطفوف، ص ۱۸۶.

ابن شهر آشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابی‌طالب، ج۳، ص۲۶۱.@HDayyan

۴۰۱

۱۳:۴۷

۱۷ تیر

ای بغض فرو خُفته مرا مرد نگه‌دار
تا دست خداحافظی‌اش را بفشارم [0]

من درکی از معنای "امانت" دارم؛همان امانتی که خداوند آن را بر آسمان و زمین و کوه عرضه می‌دارد و آنان پذیرای این امانت نمی‌شوند؛همان امانتی که انسانِ ظَلوماً جَهولا آن را برعُهده می‌گیرد و دیگر هیچگاه در متن کتاب مقدس درباره‌ی چیستی این امانت صحبت نمی‌شود [1].سکوت وحی بر سترگی این امانت می‌افزاید و از بُهت و رعب آینده‌ نمی‌کاهد.انسان چه چیز را پذیرفت و با سرنوشت خود چه کرد؟
امانت، امتداد است.مسئولیتِ عظیم و عمیق، مسئولیتِ پایان‌ناپذیرِ تاریخی و مسئولیتِ الهیِ امرِ امتداد را تنها نفس انسان می‌توانست بپذیرد.انسان عُهده‌دارِ آشکارگیِ حقیقت می‌شود.او تنها موجودی است که بر شانه‌های رنجور، بر زانوان بی‌رمق و بر دستان ناتوانش بار امتداد امر قدسی را حمل خواهد کرد و به راستی که بسیار ظلم کننده و جاهل است! [2]
در این راه انسان تنها انسان است و نه چیزی بیش و نه چیزی کم.انسان مانند پِرومِتِئوس نیمه‌خدای اسطوره‌های یونان که آتش را از زئوس، خدای خدایان می‌دزدد، نیست؛ زیرا نه چون او پیش‌آگاه است، نه چون او با خداوندگار سر ستیز دارد [3]؛تنها نسبت به حقیقت آنچه پذیرفته است و نسبت به جزئیات پر فراز و نشیب داستان تاریخ برای امتداد حقیقت در زمین جهل دارد.
جهل اما رافعِ مسئولیت نیست.جهل از رنج انسان نخواهد کاست.دیر یا زود آنگاه که باید حقِ امانت به تمامه گزارده شود، آنگاه که در آستانه‌ی آشکارگیِ حقیقت خواهد ایستاد، آنگاه که من به آن "لحظه‌ی امانت" می‌گویم فرا می‌رسد، چه بزرگ‌انسان‌هایی که به یادِ ظلوماً بودن انسان و ظلمی که در حق خویش کرده‌اند نزاریده‌اند.
لحظه‌ی امانتِ مریم(س) را به یادآور که چگونه طلب نیستی می‌کند و می‌گوید ای كاش پيش از اين مُرده بودم و از يادها فراموش شده بودم [4]. و لحظه‌ی امانتِ یونس نبی که چگونه از إِنِّی کُنتُ مِنَ الظَّالِمین سخن می‌گوید[5].و لحظه‌ی امانتِ عیسای مصلوب، که «ایلی‌، ایلی‌، لِما سَبَقْتَنی؟»گویان، تاریخ اندیشه را در برابر خدایی ساکت وامی‌نهد [6] یا لحظه‌ی امانتِ آن حواری که پیش از بانگ خروس سه مرتبه پیامبر خود را انکار کرد! [7]و غدیر که آغازِ لحظه‌ی امانتِ امام است.
و اینک ما،و اینجا ما،ما برعُهده‌گرفتگان،ما آشکارکنندگان،ما عُسرت‌زدگانِ به امّیدِ یُسر ایستاده،ما امانت‌دارانِ عصر غیبت،ما ایستادگانِ تاریخ،ما به دوش‌کِشندگان،ما محنت‌زدگانِ جراحت برداشته،ما نامُنَزَهان،ما ...
هنوز امتداد خواهیم داد و امتداد و آشکارگی، میزان و معیار سنجش عیارِ کنش‌های انسانِ متصل به امر قدسی است.
ادامه دارد...

پی‌‌نوشت0. شاعر: فاضل نظری 1. آیه ۲۷ سوره احزاب2. تفسیر نور، محسن قرائتی، تفسیر اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌، سید عبدالحسین طیب، تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی و تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی3. پرومته در زنجیر، اشیل، شاهرخ مسکوب4. آیه ۲۳ سوره مریم5. آیه ۸۷ سوره انبیا6. انجیل مَتا ۲۷:۴۶: یعنی «خدای من، خدای من، چرا مرا به‌حال خود رها کردی؟»7. انجیل مَرقُس 72:14