•به نام خداوند هنر
- احمدرضا معتمدی در کتاب "فلسفه فیلم" می‌نویسد:"هنر" واژه‌‌ای اوستائی است و در زبان فارسی از پیشوند "هو" به معنی خوب و واژه "نر" به معنی مردانگی و توانایی تشکیل یافته و "هونر" در اصل به معنی "خوب‌توانی" است.~~~سلام️ما هونرنامه‌ایم و این‌جا پاتوق ارتباطی ما و شماست. ما دغدغه هنر داریم و تلاش می‌کنیم هنرجویان متعهدی باشیم که هنر بفهمیم و هنر خلق کنیم. جایگاه هنر در کشورمون ایران برامون مهمه و سعی می‌کنیم تو نشریه مکتوب و مجله تصویری‌مون، درباره مسائل روز هنر در جمهوری اسلامی ایران و جهان صحبت کنیم. در هونرنامه ما می‌نویسیم، مصاحبه می‌کنیم، نشست می‌گذاریم، اردو می‌ریم، مسابقه برگزار می‌کنیم و یه جورایی به هرکاری که به هنر و جامعه ایران مربوط می‌شه مشغولیم. این‌جا قراره با تربیت قریحه‌هنر‌ی‌مون، به هنرمندان یا هنرشناسان متعهدی تبدیل بشیم که به درد جامعه‌مون بخوریم.به "هونرنامه" خوش اومدید." />
- احمدرضا معتمدی در کتاب "فلسفه فیلم" می‌نویسد:"هنر" واژه‌‌ای اوستائی است و در زبان فارسی از پیشوند "هو" به معنی خوب و واژه "نر" به معنی مردانگی و توانایی تشکیل یافته و "هونر" در اصل به معنی "خوب‌توانی" است.~~~سلام
️ما هونرنامه‌ایم و این‌جا پاتوق ارتباطی ما و شماست. ما دغدغه هنر داریم و تلاش می‌کنیم هنرجویان متعهدی باشیم که هنر بفهمیم و هنر خلق کنیم. جایگاه هنر در کشورمون ایران برامون مهمه و سعی می‌کنیم تو نشریه مکتوب و مجله تصویری‌مون، درباره مسائل روز هنر در جمهوری اسلامی ایران و جهان صحبت کنیم. در هونرنامه ما می‌نویسیم، مصاحبه می‌کنیم، نشست می‌گذاریم، اردو می‌ریم، مسابقه برگزار می‌کنیم و یه جورایی به هرکاری که به هنر و جامعه ایران مربوط می‌شه مشغولیم. این‌جا قراره با تربیت قریحه‌هنر‌ی‌مون، به هنرمندان یا هنرشناسان متعهدی تبدیل بشیم که به درد جامعه‌مون بخوریم.به "هونرنامه" خوش اومدید." />۳ سخن مدیرمسئولمیگویند :*«سینما باید سنگی باشد که سکوت را می‌شکند. همچون گلوله‌ای که جنگ را آغاز می‌کند.»* هنر ودیعه و امانت است در نزد انسان، نه یادگاری که در کنج وجودمان خاک بخورد و هر از گاهی محل تماشا و لذتی گذرا باشد. هنر زبان ذاتی ماست؛ تقاطع عواطف و افکار است؛ زبانی جهان‌شمول که دریچه گفتمان بشری است. با این همه، غرب سال‌ها این عطیه فطری را در راستای اهداف اومانیستی، تجارت، سرگرمی و فساد، در ذیل امپراطوری استبداد خود، دیوانه‌وار پرورش داده است.
همان‌گونه که «دیمن شزل»، کارگردان مطرح آمریکایی، هالیوود را به تمدن بابل تشبیه می‌کند (تمدنی قدیمی و صنعتی که در عین پیشرفت‌ها به تحجر، جادو و فساد شهره بود)، غرب، جریان اصلی هنر را در بالاترین سطح تکنیکال خود برای استعمار انسان خرج می‌کند.
اگرچه هنرمندان بنام و شاخصی برخلاف یا گاها به همراه جریان اصلی، به خلق آثار انسانی، اخلاقی و آرمان‌گرایانه دست مشغولند، اما رفته رفته دستگاه‌های حاکمیتی و صاحبان سرمایه در جهان، هنرِ سبک‌سرِ مست‌کننده را بر هوش‌دارویِ آن اولویت بخشیده‌اند. نتیجه آن‌که پول و آهن، وسیله تقدیر از هنرمندان منتخب آن‌ها شده است. جشنواره‌هایی چون گرمی، کَن، اسکار، برلیناله، ونیز، روزنامه‌ها و مجلات هنری و... جملگی به ابزار سلطه بدل شده‌اند. ابزارهایی که سلایق را جهت دهند و خطوط فکری را بازترسیم کنند.
غرب به استانداردهایی دوگانه رسیده است؛ ایجاد اصولی که برای خودشان پسندیده و برای بقیه عنصری نامطلوب‌اند. هنر برای آن‌ها ابزار اشاعه سرمایه‌داری و لییرالیسم است. ابزار انقلاب‌های رنگی، ابزار ترسیم واقعیت و بازی با حقیقت. برای دیگران اما، ابزار شدن هنر کسر منزلت آن تلقی می‌شود. "هنر برای هنر" ورد زبان روشنفکران کشورهای جهان سومی می‌شود تا صدایی علیه امپریالیسم و استعمار شکل نگیرد؛ اما در هنگامه کودتای رسانه‌ای و نظامی علیه حکومت‌های غیردوست چون شوروی، لیبی، سوریه، شیلی و...، همان "هنر برای هنر" به یکباره به "هنر به مثابه سلاح" یا “Art as a Weapon” تغییر پیدا می‌کند!
بخش ۱/۳۳گروه هنری "هونرنامه" سخن مدیرمسئول می‌گویند :*«سینما باید سنگی باشد که سکوت را می‌شکند. همچون گلوله‌ای که جنگ را آغاز می‌کند.»* هنر ودیعه و امانت است در نزد انسان، نه یادگاری که در کنج وجودمان خاک بخورد و هر از گاهی محل تماشا و لذتی گذرا باشد. هنر زبان ذاتی ماست؛ تقاطع عواطف و افکار است؛ زبانی جهان‌شمول که دریچه گفتمان بشری است. با این همه، غرب سال‌ها این عطیه فطری را در راستای اهداف اومانیستی، تجارت، سرگرمی و فساد، در ذیل امپراطوری استبداد خود، دیوانه‌وار پرورش داده است. همان‌گونه که «دیمن شزل»، کارگردان مطرح آمریکایی، هالیوود را به تمدن بابل تشبیه می‌کند (تمدنی قدیمی و صنعتی که در عین پیشرفت‌ها به تحجر، جادو و فساد شهره بود)، غرب، جریان اصلی هنر را در بالاترین سطح تکنیکال خود برای استعمار انسان خرج می‌کند. اگرچه هنرمندان بنام و شاخصی برخلاف یا گاها به همراه جریان اصلی، به خلق آثار انسانی، اخلاقی و آرمان‌گرایانه دست مشغولند، اما رفته رفته دستگاه‌های حاکمیتی و صاحبان سرمایه در جهان، هنرِ سبک‌سرِ مست‌کننده را بر هوش‌دارویِ آن اولویت بخشیده‌اند. نتیجه آن‌که پول و آهن، وسیله تقدیر از هنرمندان منتخب آن‌ها شده است. جشنواره‌هایی چون گرمی، کَن، اسکار، برلیناله، ونیز، روزنامه‌ها و مجلات هنری و... جملگی به ابزار سلطه بدل شده‌اند. ابزارهایی که سلایق را جهت دهند و خطوط فکری را بازترسیم کنند. غرب به استانداردهایی دوگانه رسیده است؛ ایجاد اصولی که برای خودشان پسندیده و برای بقیه عنصری نامطلوب‌اند. هنر برای آن‌ها ابزار اشاعه سرمایه‌داری و لییرالیسم است. ابزار انقلاب‌های رنگی، ابزار ترسیم واقعیت و بازی با حقیقت. برای دیگران اما، ابزار شدن هنر کسر منزلت آن تلقی می‌شود. "هنر برای هنر" ورد زبان روشنفکران کشورهای جهان سومی می‌شود تا صدایی علیه امپریالیسم و استعمار شکل نگیرد؛ اما در هنگامه کودتای رسانه‌ای و نظامی علیه حکومت‌های غیردوست چون شوروی، لیبی، سوریه، شیلی و...، همان "هنر برای هنر" به یکباره به "هنر به مثابه سلاح" یا “Art as a Weapon” تغییر پیدا می‌کند! بخش ۱/۳
سخن مدیرمسئول می‌گویند :*«سینما باید سنگی باشد که سکوت را می‌شکند. همچون گلوله‌ای که جنگ را آغاز می‌کند.»* هنر ودیعه و امانت است در نزد انسان، نه یادگاری که در کنج وجودمان خاک بخورد و هر از گاهی محل تماشا و لذتی گذرا باشد. هنر زبان ذاتی ماست؛ تقاطع عواطف و افکار است؛ زبانی جهان‌شمول که دریچه گفتمان بشری است. با این همه، غرب سال‌ها این عطیه فطری را در راستای اهداف اومانیستی، تجارت، سرگرمی و فساد، در ذیل امپراطوری استبداد خود، دیوانه‌وار پرورش داده است. همان‌گونه که «دیمن شزل»، کارگردان مطرح آمریکایی، هالیوود را به تمدن بابل تشبیه می‌کند (تمدنی قدیمی و صنعتی که در عین پیشرفت‌ها به تحجر، جادو و فساد شهره بود)، غرب، جریان اصلی هنر را در بالاترین سطح تکنیکال خود برای استعمار انسان خرج می‌کند. اگرچه هنرمندان بنام و شاخصی برخلاف یا گاها به همراه جریان اصلی، به خلق آثار انسانی، اخلاقی و آرمان‌گرایانه دست مشغولند، اما رفته رفته دستگاه‌های حاکمیتی و صاحبان سرمایه در جهان، هنرِ سبک‌سرِ مست‌کننده را بر هوش‌دارویِ آن اولویت بخشیده‌اند. نتیجه آن‌که پول و آهن، وسیله تقدیر از هنرمندان منتخب آن‌ها شده است. جشنواره‌هایی چون گرمی، کَن، اسکار، برلیناله، ونیز، روزنامه‌ها و مجلات هنری و... جملگی به ابزار سلطه بدل شده‌اند. ابزارهایی که سلایق را جهت دهند و خطوط فکری را بازترسیم کنند. غرب به استانداردهایی دوگانه رسیده است؛ ایجاد اصولی که برای خودشان پسندیده و برای بقیه عنصری نامطلوب‌اند. هنر برای آن‌ها ابزار اشاعه سرمایه‌داری و لییرالیسم است. ابزار انقلاب‌های رنگی، ابزار ترسیم واقعیت و بازی با حقیقت. برای دیگران اما، ابزار شدن هنر کسر منزلت آن تلقی می‌شود. "هنر برای هنر" ورد زبان روشنفکران کشورهای جهان سومی می‌شود تا صدایی علیه امپریالیسم و استعمار شکل نگیرد؛ اما در هنگامه کودتای رسانه‌ای و نظامی علیه حکومت‌های غیردوست چون شوروی، لیبی، سوریه، شیلی و...، همان "هنر برای هنر" به یکباره به "هنر به مثابه سلاح" یا “Art as a Weapon” تغییر پیدا می‌کند! بخش ۱/۳غرب کارکرد هنر را، و فرم‌ها و مدیوم‌های هنری را به خوبی شناخته و هر محتوایی را در هر زمانی و به هر شکلی که می‌خواهد در آن‌ها جای می‌دهد. در چنین سیاهه عظیمی، انقلاب اسلامی ایران متولد شده و موازنه مطلوب غرب را در جنوب‌غربی آسیا برهم زده است؛ در نتیجه، سرنگونی این انقلابِ یاغی، در صدر لیست اهداف مستکبرین قرار گرفته. ۸ سال جنگ، ترور، نفوذ در سطح ریاست جمهوری، تحریم و... هیچ یک نتیجه نداد تا نهایتا جنگ نرم و جنگ شناختی، استراتژی اول سرنگونی شود.
ضربات سنگینی به ما وارد کردند؛ ضرباتی گاهاً جبران ناپذیر با خسارات بالا. نفرت‌ها ساخته شد؛ کینه جای محبت را در قلب‌ها گرفت؛ قرآن‌ها در کنج طاقچه‌ها خاک خوردند؛ جانمازها در گوشه کمدها رها شدند؛ شخصیت‌های مهمی اعتبارشان را نزد مردم از دست دادند. در پی این‌‌ها، سال‌ها بعد، مسجدها، جانمازها و قرآن‌ها سوزانده شدند؛ به پرچم‌مان هتک حرمت شد و جوانان عزیزمان، هزار‌هزار، در کوچه‌پس‌کوچه‌های این کشور، به خون خفته و لاله‌گون شدند.
جنگ هنری غرب گرچه ما را نکشته، اما زخم‌هایی کاری برجای گذاشته است. این هنر است که باید چون گلوله‌ای جنگ را آغاز کند و سکوت را بشکند؛ پس جواب این جنگ ترکیبی و شناختی، جوابِ “Art as a Weapon”، جز با مسلح شدن به هنر میسر نیست. هنری که به دلیل نحوه کاربست غربی آن، به خطوط قرمز اسلامی نزدیک است، از خانه بچه‌‌انقلابی‌ها دور شده... عمدتاً انقلابیون ما با هنر کمتر برخوردی دارند؛ نه چندان آن را می‌شناسند و نه خیلی کارکرد آن را می‌دانند. اکثر آن‌ها به دلیل نگرانی از مفسده هنر از آن اجتناب می‌ورزند، اما اگر سلاح دشمن را ندیده‌ایم، نخوانده‌ایم و نشناخته‌ایم چگونه می‌توانیم از آن بهره بجوییم یا در برابرش ایستادگی کنیم یا حتی از آن به عنوان یک پدیده انسانی لذت ببریم؟ مگر اسلحه در ذات وجود خود بد بود که هنر را در ذات، عامل مفسده بدانیم؟
بخش ۲/۳
ضربات سنگینی به ما وارد کردند؛ ضرباتی گاهاً جبران ناپذیر با خسارات بالا. نفرت‌ها ساخته شد؛ کینه جای محبت را در قلب‌ها گرفت؛ قرآن‌ها در کنج طاقچه‌ها خاک خوردند؛ جانمازها در گوشه کمدها رها شدند؛ شخصیت‌های مهمی اعتبارشان را نزد مردم از دست دادند. در پی این‌‌ها، سال‌ها بعد، مسجدها، جانمازها و قرآن‌ها سوزانده شدند؛ به پرچم‌مان هتک حرمت شد و جوانان عزیزمان، هزار‌هزار، در کوچه‌پس‌کوچه‌های این کشور، به خون خفته و لاله‌گون شدند.
جنگ هنری غرب گرچه ما را نکشته، اما زخم‌هایی کاری برجای گذاشته است. این هنر است که باید چون گلوله‌ای جنگ را آغاز کند و سکوت را بشکند؛ پس جواب این جنگ ترکیبی و شناختی، جوابِ “Art as a Weapon”، جز با مسلح شدن به هنر میسر نیست. هنری که به دلیل نحوه کاربست غربی آن، به خطوط قرمز اسلامی نزدیک است، از خانه بچه‌‌انقلابی‌ها دور شده... عمدتاً انقلابیون ما با هنر کمتر برخوردی دارند؛ نه چندان آن را می‌شناسند و نه خیلی کارکرد آن را می‌دانند. اکثر آن‌ها به دلیل نگرانی از مفسده هنر از آن اجتناب می‌ورزند، اما اگر سلاح دشمن را ندیده‌ایم، نخوانده‌ایم و نشناخته‌ایم چگونه می‌توانیم از آن بهره بجوییم یا در برابرش ایستادگی کنیم یا حتی از آن به عنوان یک پدیده انسانی لذت ببریم؟ مگر اسلحه در ذات وجود خود بد بود که هنر را در ذات، عامل مفسده بدانیم؟
بخش ۲/۳۳گروه هنری "هونرنامه"
غرب کارکرد هنر را، و فرم‌ها و مدیوم‌های هنری را به خوبی شناخته و هر محتوایی را در هر زمانی و به هر شکلی که می‌خواهد در آن‌ها جای می‌دهد. در چنین سیاهه عظیمی، انقلاب اسلامی ایران متولد شده و موازنه مطلوب غرب را در جنوب‌غربی آسیا برهم زده است؛ در نتیجه، سرنگونی این انقلابِ یاغی، در صدر لیست اهداف مستکبرین قرار گرفته. ۸ سال جنگ، ترور، نفوذ در سطح ریاست جمهوری، تحریم و... هیچ یک نتیجه نداد تا نهایتا جنگ نرم و جنگ شناختی، استراتژی اول سرنگونی شود. ضربات سنگینی به ما وارد کردند؛ ضرباتی گاهاً جبران ناپذیر با خسارات بالا. نفرت‌ها ساخته شد؛ کینه جای محبت را در قلب‌ها گرفت؛ قرآن‌ها در کنج طاقچه‌ها خاک خوردند؛ جانمازها در گوشه کمدها رها شدند؛ شخصیت‌های مهمی اعتبارشان را نزد مردم از دست دادند. در پی این‌‌ها، سال‌ها بعد، مسجدها، جانمازها و قرآن‌ها سوزانده شدند؛ به پرچم‌مان هتک حرمت شد و جوانان عزیزمان، هزار‌هزار، در کوچه‌پس‌کوچه‌های این کشور، به خون خفته و لاله‌گون شدند. جنگ هنری غرب گرچه ما را نکشته، اما زخم‌هایی کاری برجای گذاشته است. این هنر است که باید چون گلوله‌ای جنگ را آغاز کند و سکوت را بشکند؛ پس جواب این جنگ ترکیبی و شناختی، جوابِ “Art as a Weapon”، جز با مسلح شدن به هنر میسر نیست. هنری که به دلیل نحوه کاربست غربی آن، به خطوط قرمز اسلامی نزدیک است، از خانه بچه‌‌انقلابی‌ها دور شده... عمدتاً انقلابیون ما با هنر کمتر برخوردی دارند؛ نه چندان آن را می‌شناسند و نه خیلی کارکرد آن را می‌دانند. اکثر آن‌ها به دلیل نگرانی از مفسده هنر از آن اجتناب می‌ورزند، اما اگر سلاح دشمن را ندیده‌ایم، نخوانده‌ایم و نشناخته‌ایم چگونه می‌توانیم از آن بهره بجوییم یا در برابرش ایستادگی کنیم یا حتی از آن به عنوان یک پدیده انسانی لذت ببریم؟ مگر اسلحه در ذات وجود خود بد بود که هنر را در ذات، عامل مفسده بدانیم؟ بخش ۲/۳
بخش ۲/۳ این دغدغه‌ها اصلی‌ترین جرقه و دلیل تولد "هونرنامه" شدند، مسلح شدن به هنر. اینکه ما باید هنر را بشناسیم؛ باید خوراک خوب را نیک و به‌اندازه مصرف کنیم. هنر خوب را ارج نهیم و هنر پست را تقبیح کنیم. باید بدانیم هنر کجا یک رفتار انسانی است و کجا یک ابزار جنگی. کجا باید در برابر آن ایستاد و کجا باید از برخورد و تعامل با آن لذت برد. ما باید کاربست‌های متفاوت هنر را بشناسیم و از آن به عنوان یک ابزار موثر حکمرانی بهره بجوییم. از آن برای گفت‌وگو در داخل و خارج جامعه خود استفاده کنیم. ما باید از درون این دایره امن خودساخته، به لبه مرزهای دشمنانی برویم که این امانت الهی را به یک ابزار سلاخی جمعی بدل کرده‌اند.از همین رو "هونرنامه"، شکل گرفته است تا تلاش کند ماهیت هنر را درک کند؛ هنر خوب و بد را بازشناسی کند؛ مخاطبش را در معرض تجربه‌‌های متفاوت هنری قرار دهد؛ او را به تعمق و تفکر وا بدارد و جوانان مستعد انقلاب را، بهار انقلاب اسلامی را، به فعالیت هنری، و به مسلح شدن به هنر ترغیب کند.
︎ "هونرنامه" قرار است تلاش کند تا میان دانشجویان جمهوری اسلامی ایران، منزل‌گاه هنر تراز و معیار و بستر رشد و تمرین هنرمندان متعهد باشد.بخش ۳/۳ امیرمهدی دامرودیمدیرمسئول نشریه "هونرنامه"
۳نشریه هونرنامه، شماره اول، هنر و جنگ.pdf
۱۴.۱۹ مگابایت
نشریه فرهنگی-هنری "هونرنامه"شمارۀ اول| نوبت انتشار: بهار ۱۴۰۵؛ جنگ رمضان
- نسخه مناسب تلفن همراه
صاحب‌امتیاز:*بسیج دانشجویی دانشگاه شهید بهشتی(ره)مدیرمسئول: امیرمهدی دامرودیسردبیر شماره: سپیده کریمزادهویراستار: اسماعیل کرمیصفحهآرا: مهدی نصرتی
آنچه در بخش نوشتاری خواهید خواند:
سخن سردبیر سپیده کریم‌زاده، کارشناسی مشاوره
هم‌افزایی زبان و هنر در هنگامۀ پیکار اسماعیل کرمی، کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی
آوینی و هنر انسانی کوشا ساسانیان، دانشجوی علوم ارتباطات
هنرمرد امیرمهدی دامرودی، کارشناسی روان‌شناسی
سرایه: شهید سه‌روزۀ جنگ امیرحسین پورعزیز، کارشناسی روان‌شناسی
قاب‌های ماندگار مهدی نصرتی، کارشناسی مهندسی هوافضا
هنر به‌مثابۀ درمانگر جمعی امیرمحمد ذوالفقاربیک، کارشناسی ارشد روان‌شناسی
#تو_بگو
سلاح تو، تخصص توست زهرا شریف‌دینی، کارشناسی ارشد مشاوره
نیازی به پرده سبز نیست؛ «سرزمین فرشته‌ها» همین‌جاست. مصطفی عشاق، کارشناسی ارشد روان‌شناسی
به وقت هم‌نشینی شاعر و کلمه سپیده کریم‌زاده، کارشناسی مشاوره
آنچه در بخش دیداری مشاهده خواهید کرد:
فکاهی: ضربۀ ملایم مغزیامیرحسین همتی
نگارۀ اول و دومزینب مبشری، کارشناسی مشاوره وقایع‌نویسی از نازنین فاطمه امیری
نگارۀ سومفاطمه شکوری‌زاده، کارشناسی فلسفه
نبرد نگاره‌هامحل هدف قرار گرفته در دانشگاه شهید بهشتی در جنگ رمضان
- نسخه مناسب تلفن همراه
صاحب‌امتیاز:*بسیج دانشجویی دانشگاه شهید بهشتی(ره)مدیرمسئول: امیرمهدی دامرودیسردبیر شماره: سپیده کریمزادهویراستار: اسماعیل کرمیصفحهآرا: مهدی نصرتی آنچه در بخش نوشتاری خواهید خواند: سخن سردبیر سپیده کریم‌زاده، کارشناسی مشاوره هم‌افزایی زبان و هنر در هنگامۀ پیکار اسماعیل کرمی، کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی آوینی و هنر انسانی کوشا ساسانیان، دانشجوی علوم ارتباطات هنرمرد امیرمهدی دامرودی، کارشناسی روان‌شناسی سرایه: شهید سه‌روزۀ جنگ امیرحسین پورعزیز، کارشناسی روان‌شناسی قاب‌های ماندگار مهدی نصرتی، کارشناسی مهندسی هوافضا هنر به‌مثابۀ درمانگر جمعی امیرمحمد ذوالفقاربیک، کارشناسی ارشد روان‌شناسی #تو_بگو سلاح تو، تخصص توست زهرا شریف‌دینی، کارشناسی ارشد مشاوره نیازی به پرده سبز نیست؛ «سرزمین فرشته‌ها» همین‌جاست. مصطفی عشاق، کارشناسی ارشد روان‌شناسی به وقت هم‌نشینی شاعر و کلمه سپیده کریم‌زاده، کارشناسی مشاوره آنچه در بخش دیداری مشاهده خواهید کرد: فکاهی: ضربۀ ملایم مغزیامیرحسین همتی نگارۀ اول و دومزینب مبشری، کارشناسی مشاوره وقایع‌نویسی از نازنین فاطمه امیری نگارۀ سومفاطمه شکوری‌زاده، کارشناسی فلسفه نبرد نگاره‌هامحل هدف قرار گرفته در دانشگاه شهید بهشتی در جنگ رمضان۹۳۱۱۱گروه هنری "هونرنامه"
نشریه هونرنامه، شماره اول، هنر و جنگ.pdf
هونرنامه.شماره اول. هنر و جنگ.pdf
۱۲.۵۶ مگابایت
نشریه هنری_دانشجویی "هونرنامه"شماره اول| نوبت انتشار: بهار ۱۴۰۵؛ جنگ رمضان
_ نسخه عریض؛ مناسب لپتاپ
_ نسخه عریض؛ مناسب لپتاپ
۵