جنوب لبنان، باز شدن مدرسه بعد از ماه‌ها جنگ. بخشی از این دانش‌آموزان ماه‌هایی را با صدای جنگ، جابه‌جایی خانواده‌ها، تعطیلی کلاس‌ها و اضطراب بازگشت گذرانده‌اند. بعضی مدارس آسیب دیده‌اند، بعضی مدتی محل اسکان آوارگان بوده‌اند و بعضی هنوز برای برگشتن به وضعیت عادی به زمان و هزینه نیاز دارند.ارزیابی وزارت آموزش لبنان و یونیسف از بیش از هزار مرکز آموزشی، ابعاد مسئله را روشن‌تر می‌کند: صدها مرکز آموزشی در جریان جنگ آسیب دیده‌اند و ده‌ها مرکز به‌طور کامل تخریب شده‌اند. اما مسئله‌ای که کمتر در قاب دوربین دیده می‌شود، خود ساختمان نیست؛ وقفه طولانی در آموزش، افت تحصیلی و آثار روانی جنگ بر کودکانی است که حالا باید دوباره پشت همین میزها بنشینند.برای همین، شاید مهم‌ترین بخش این تصویر همان چیزی باشد که در نگاه اول عادی به نظر می‌رسد: کلاس تشکیل شده است.. مغازه باز می‌شود، خانواده به خانه برمی‌گردد و مدرسه، حتی با معلم درس می‌دهد. بچه‌ها می‌نویسند. دفترها دوباره باز شده‌اند.مدرسه هنوز کامل نیست، اما درس را شروع کرده‌اند؛ شاید چون در جنوب لبنان برای منتظر ماندن تا «عادی شدن همه‌چیز» نمی‌شود تاریخ تعیین کرد.اینجا زندگی معمولاً پیش از آنکه خرابی‌ها کاملاً ترمیم شوند، برمی‌گردد دیوار سیمانی و سقف ناتمام، دوباره بچه‌ها را صدا می‌زند.و شاید روایت آغاز امسال همین باشد:جنگ هنوز رد خودش را روی دیوارهای جنوب گذاشته، اما پشت همین دیوارهای ناتمام، یک نسل دوباره درسش را شروع کرده است. @hossein_pak69۱۴۲۳۹۶۲۲۱
در لهجه لبنانى یک کلمه وجود دارد برای قربان صدقه که می‌گوید «من را زود تر از تو در قبر بگذارند»ای کاش من را زود تر از تو قبر می کردند ای کسی که بعد از رفتنت خیر از دنیا ندیدمای پدرم و ای مادرممن در روزی که نباشیبلد نیستم نفس بکشم @hossein_pak69۳۷۵۵۲۱۲۲۲۱
خیابان‌های بیروت را با برادرم مقداد زیر و رو می‌کنیم تا نشانی از سید پیدا کنیم؛ آن‌قدر بغض کرده‌ایم که انگار جایی برای خالی کردنش پیدا نمی‌شود.روی دیوارها، مردم برای دومین سالگرد سید نوشته‌اند: «اشتقنالك»؛ یعنی دلمان برایت تنگ شده است.البته «اشتیاق» چیزی بیشتر از دلتنگی است؛ آن نوع دلتنگى که امان آدم را می‌بُرد. اصلاً دلتنگی سید آن‌قدر سخت است که شاید جز همین یک کلمه نتوان برایش چیزی گفت: اشتقنالك.نبود سید روی همه شئون زندگی ما سایه انداخته است. بالاخره او علمدار بود. ما داغ امام را هم دیده‌ایم. این روزها عکس‌هایی می‌بینم که آقای شهید و سید را کنار هم گذاشته‌اند و زیرش نوشته‌اند: «یا لثارات الحسین». تاب دیدنشان را ندارم.امشب در مکان شهادت سید مراسمی بود. وقتی رسیدم، شمع‌ها روشن بود؛ مثل شام غریبان. نفسم بالا نمی‌آمد. یک‌باره برگشتم به همان لحظه؛ به وقتی که دویدم بالای پشت‌بام خانه و آن صحنه عظیم انفجار را دیدم.امشب حال ضاحیه، حال شب عاشورا بود.خیلی سخت می‌گذرد.با هرکس صحبت می‌کنم، یک دغدغه دارد: «سید مجتبی».بی‌مبالغه می‌گویم؛ شاید صدها نفر را امشب در مکان شهادت سید دیدم که یک دعا بر زبانشان بود: خدا آقای عزیزمان را نگه دارد.آقای جوان ما، امروز لبخندِ بعد از اشک این مردم است؛ مرهم دل‌های زخمی‌شان. عکس لبخندش در جای‌جای ضاحیه می‌درخشد و انگار مردم، میان این همه داغ، چشمشان را به همان لبخند دوخته‌اند.«سید مجتبی»، برای این مردم، هم «سید علی» است و هم «سید حسن».
@hossein_pak69۱K۱۵۷۴۴۱۳۳
بعضی آدم‌ها خبر زیاد دارند؛ بعضی‌ها اما می‌فهمند پشت خبر چه اتفاقی در حال افتادن است.هوش او را نمی‌شد با محفوظات نظامی یا تعداد گزارش‌هایی که می‌خواند اندازه گرفت. هنر اصلی‌اش این بود که از میان صدها داده پراکنده، آن چند نشانه‌ای را پیدا کند که دیگران شاید ساده از کنارشان می‌گذشتند؛ جابه‌جایی یک یگان، تغییر یک آرایش، سکوت غیرعادی دشمن، یک خبر کوچک، یک تصمیم سیاسی یا حتی چیزی که در ظاهر هیچ ارتباطی با میدان نداشت.این‌ها برای او تکه‌های جدا افتاده نبودند. کنار هم می‌نشستند و تبدیل می‌شدند به تصویر.برای همین تعبیر «فهم معرکه» درباره حاج عباس برای من از «اطلاع از میدان» دقیق‌تر است. خیلی‌ها از میدان اطلاع دارند؛ اما تعداد کسانی که منطق میدان را می‌فهمند، زیاد نیست. او دشمن را فقط از روی آنچه انجام داده بود نمی‌خواند؛ سعی می‌کرد بفهمد چه چیزی در ذهن دشمن در حال شکل گرفتن است. سؤالش فقط این نبود که اسرائیل چه کرد؛ سؤال مهم‌تر این بود که چرا این کار را کرد، چه چیزی را آزمایش می‌کند، از چه چیزی می‌ترسد و قدم بعدی‌اش کجاست.شاید همین‌جا بود که حاج عباس برای سید مهم می‌شد.سید خودش مردِ شناخت دشمن بود. سال‌ها با دشمنی جنگیده بود که بخش بزرگی از قدرتش را روی اطلاعات، فریب، عملیات روانی و شناخت طرف مقابل بنا کرده بود. کنار چنین فرمانده‌ای، کسی لازم بود که بتواند از هیاهوی اطلاعات عبور کند و «معنا» را به میز تصمیم برساند.رابطه این دو را باید از همین زاویه دید؛ نه صرفاً رابطه یک فرمانده ایرانی با دبیرکل حزب‌الله، بلکه تلاقی دو ذهنی که می‌دانستند جنگ، خیلی پیش از شلیک نخستین گلوله، در عرصه فهم آغاز شده است.و عجیب است که پایان زمینی‌شان هم از یکدیگر جدا نشد.در همان شبی که دشمن برای زدن مغز و قلب مقاومت، تمام آنچه از اطلاعات و تکنولوژی و قدرت آتش داشت روی یک نقطه متمرکز کرد، حاج عباس هم کنار سید بود. برای همین، وقتی از حاج عباس نیلفروشان حرف می‌زنیم، نباید فقط از یک «مستشار» یا یک «فرمانده» بنویسیم. بخشی از آنچه با او از دست رفت، یک ذهن بود؛ ذهنی که میان خبر و حقیقت فاصله می‌گذاشت، از داده به تحلیل می‌رسید و از تحلیل، تصمیم می‌ساخت. @hossein_pak69۱۴۸۵۹۲۸۷۴۱۱نتانیاهو و رسانه‌های نزدیک به او تلاش می‌کنند حادثه امروز فلای‌دبی را به ایران متصل کنند؛ در حالی که تا این لحظه سند معتبری برای نقش ایران ارائه نشده است. نتانیاهو در آستانه انتخابات با مسئله جدی تشکیل اکثریت ۶۱ کرسی روبه‌روست و رقبای او نیز مسیر ساده‌ای برای تشکیل دولت ندارند. در چنین بن‌بستی، امنیتی‌کردن فضای انتخابات می‌تواند دستور کار سیاسی اسرائیل را تغییر دهد.چسباندن حادثه فلای‌دبی به ایران می‌تواند نقطه آغاز این روایت باشد: ابتدا ساختن یک پرونده امنیتی علیه ایران و سپس، در صورت تشدید بحران، انتقال رقابت انتخاباتی از سیاست داخلی به میدان تقابل نظامی. @hossein_pak69۹۳۸۲۱۱پیروزی مقاومت در یمن، محدود به جغرافیای یمن نمی‌ماند و مستقیماً بر معادلات دیگر منطقه اثر می‌گذارد. در فلسطین، قدرت گرفتن یمن فشار دریایی و منطقه‌ای بر رژیم صهیونیستی را افزایش می‌دهد و محاصره جغرافیایی نبرد را می‌شکند؛ در لبنان، عقب‌نشینی سعودی در برابر یمن، قدرت مانور ریاض را کاهش می‌دهد و آن را در برابر معادلات مقاومت به امتیازدهی بیشتر سوق می‌دهد؛ و در سوریه، تغییر موازنه به سود مقاومت، تأمین مالی و پشتیبانی محور خلیجی / ترکی از پروژه‌های خود را دشوارتر می‌کند.از همین‌جاست که می‌توان بخشی از سرسختی سعودی در پرونده یمن را فهمید: ریاض فقط بر سر یمن نمی‌جنگد؛ نگران نتایج منطقه‌ای پیروزی یمن است. @hossein_pak69۱۴۶۳۵۱۰۴۱اخبار منتشرشده درباره سیطره نیروهای وابسته به عربستان و امارات بر فرودگاه ذوباب در غرب تعز و تسلط بر یکی از گذرگاه‌های راهبردی باب‌المندب، تا این لحظه صحت ندارد و بخشی از عملیات روانی دشمن در جبهه ساحل غربی یمن است.انتشار اخبار کاذب و نسبت‌دادن تصاویر مناطق دیگر به نقاط حساس، به یکی از ابزارهای جنگ روانی برای القای پیشروی در ساحل غربی تبدیل شده است. خط ساحلی مشرف بر باب‌المندب و جزایر راهبردی آن همچنان در کنترل انصارالله و دولت صنعا قرار دارد.منابع میدانی همچنین خبر تسلط نیروهای وابسته به عربستان بر اردوگاه «العمری» را تکذیب کرده‌اند. بررسی دقیق ویدئوی منتشرشده نشان می‌دهد تصاویر مربوط به منطقه «العارضی» است و ارتباطی با اردوگاه العمری ندارد.همزمان ویدئوی دیگری با ادعای حضور این نیروها در ذوباب منتشر شده، اما بررسی موقعیت تصاویر نشان می‌دهد این ویدئو نیز در نزدیکی ایستگاه «عدن بیر» ثبت شده است، نه ذوباب.بنابراین تا این لحظه، ادعاهای مطرح‌شده درباره سقوط ذوباب، اردوگاه العمری و تغییر کنترل بر نقاط راهبردی مشرف بر باب‌المندب تأیید نشده و بخش مهمی از آن مبتنی بر جنگ روانی و جابه‌جایی جغرافیایی تصاویر است. @hossein_pak69۹۳۹۷۳۲نیروهای دولت قانونی یمن (انصارالله) شب گذشته با اجرای یک عملیات تهاجمی زمینی و با پشتیبانی موشکی، تلاش نیروهای وابسته به عربستان و امارات برای پیشروی به سمت ذوباب و المخا را متوقف کردند.در جریان این عملیات، نیروهای یمنی از محوری که برای طرف مقابل دور از انتظار بود، مواضع آنان را دور زده و عقبه و خطوط پشتیبانی را زیر آتش سنگین موشکی قرار دادند. گزارش‌های میدانی از وارد آمدن تلفات قابل توجه به نیروهای مقابل حکایت دارد.در جبهه ساحلی نیز نوار غربی یمن از الحدیده تا جنوب ذوباب همچنان در اختیار نیروهای انصارالله قرار دارد. همزمان، درگیری‌های سنگین در ارتفاعات مشرف بر شهر تعز ادامه دارد و تلاش نیروهای مقابل برای شکستن محاصره این شهر تاکنون به نتیجه نرسیده است.در عمق عربستان نیز حملات موشکی به زیرساخت‌های انرژی ادامه دارد و فرودگاه‌های ریاض، نجران و خمیس مشیط همچنان هدف حملات قرار می‌گیرند. @hossein_pak69۱۱۶۱۸۸۳۲۱مسئله در مواضع محمدجواد ظریف، فراتر از یک اختلاف کارشناسی با شهید حاج قاسم سلیمانی به نظر می‌رسد. استمرار این تقابل، حتی پس از شهادت ایشان، این پرسش جدی را ایجاد می‌کند که چرا به جای بهره‌برداری از میراث راهبردی و دستاوردهای منطقه‌ای نیروی قدس، همچنان بر برجسته‌سازی تعارض میان میدان و دیپلماسی اصرار می‌شود؟از منظر مطالعات سیاست خارجی، شبکه روابط منطقه‌ای، نفوذ سیاسی و ظرفیت‌های امنیتی برون‌مرزی، بخشی از سرمایه راهبردی کشور محسوب می‌شوند. کارآمدی این ظرفیت‌ها باید با شاخص‌هایی مانند میزان تحقق اهداف ملی، حفظ ائتلاف‌ها، مدیریت بحران و قدرت اثرگذاری منطقه‌ای سنجیده شود، نه با تعلق سازمانی یا اختلافات سیاسی.در همین چارچوب، نقد عملکرد سفیرانی که در ساختارهای مرتبط با نیروی قدس فعالیت کرده‌اند، بدون ارزیابی تطبیقی و مستند، فاقد اعتبار کارشناسی است. چه‌بسا بررسی عملکرد آنان در محیط‌های پیچیده و بحرانی منطقه نشان دهد که از حیث شناخت میدان، شبکه‌سازی سیاسی و تحقق مأموریت‌های راهبردی، عملکردی مؤثرتر از بخش‌هایی از دستگاه دیپلماسی وزارت خارجه داشته‌اند.تناقض اساسی آنجاست که به جای آسیب‌شناسی مشکلات ساختاری وزارت امور خارجه و ارزیابی کارنامه مدیریتی کسانی که سال‌ها در رأس آن بوده‌اند، ظرفیت‌هایی هدف انتقاد قرار می‌گیرند که در دشوارترین محیط‌های امنیتی و سیاسی، بخشی از قدرت منطقه‌ای و بین المللی ایران را شکل داده‌اند. @hossein_pak69۱۲۷۳۳۸۲۱