گفت‌وگو با مترجم کتاب «چهارده‌سالگی بر برف» به زبان ارمنی؛حسین آتش‌پرور و ورود سوررئالیسم ایرانی به ادبیات ارمنیآنی هوسپیان، مترجم کتاب «چهارده‌سالگی بر برف» به زبان ارمنی گفت: حسین آتش‌پرور نویسنده‌ای سورئال است با سبکی منحصربه فرد که آثارش را سخت‌خوان و متمایز کرده است.این کتاب سبک منحصربه‌فردی دارد و از آثار پرمخاطب در ایران بوده است. دلیل انتخاب «چهارده‌سالگی بر برف»، موفقیت این اثر در جلب مخاطبان و ظرفیت آن برای آشنایی کتاب‌خوانان ارمنی با سبک سوررئالیسم است؛ سبکی که هنوز در ادبیات ارمنستان جایگاه چندانی پیدا نکرده است.️مهم‌ترین ویژگی‌های ادبی کتاب آتش‌پرور، سوررئال بودن و تعدد شخصیت‌های آن است. در رمانی صدوهفتادصفحه‌ای، تعداد زیادی شخصیت حضور دارند که پیشینه و گذشته‌ی آنها نیز در داستان نمود پیدا می‌کند. این شخصیت‌ها اغلب تا پایان داستان همراه خواننده می‌مانند. ️آتش‌پرور نویسنده‌ای آسان‌نویس نیست. حتی هنگام صحبت‌کردن، ارتباط برقرار کردن با او آسان‌تر از خواندن نوشته‌هایش است. به بیان دیگر، می‌توان آثار او را سخت‌خوان دانست؛ به‌ویژه زمانی که تلاش می‌کند از فضای بومی فاصله بگیرد، اما درعین‌حال ریشه‌های زادگاهش را در لایه‌های پنهان روایت حفظ می‌کند. در این کتاب و بسیاری از آثار دیگرش با پرش‌های زمانی و بازی‌های کلامی روبه‌رو می‌شویم. گاهی خواننده برای درک نوشته‌های آتش‌پرور ناچار است آنها را چندین بار بخواند. از سوی دیگر، آتش‌پرور اصرار دارد رسم‌الخط قدیمی را در نوشته‌هایش رعایت کند؛ برای نمونه، واژه‌ی «خواهش» را به شکل «خاهش» می‌نویسد. داستان‌های او سوررئال هستند، اما با آثار نویسندگان پیشین این سبک تفاوت دارند. آتش‌پرور سبک منحصربه‌فرد خودش را دارد و نوشته‌هایش شبیه آثار هیچ نویسنده‌ی دیگری نیست. او نویسنده‌ای صاحب امضای نوشتاری است که کمتر کسی می‌تواند مانند او بنویسد.ibna.ir/x6KXn
@ibna_official
گفت‌وگو با بیژن شکرریز، نویسنده کتاب «همیشه ناصرالدین‌شاه»؛تاریخ شفاهی، تاریخ آینده یک سرزمین استایرج راد از نسل بازیگرانی است که با عشق به تئاتر کار میکردندشکرریز گفت: ایرج راد از نظر من بازیگری باسواد، باتجربه و مسلط به کار خودش است. او در تئاتر، تلویزیون و سینما فعالیت کرده و شناخت عمیقی از حرفه‌اش دارد. در عین حال، شخصیتی کم‌حاشیه دارد و درگیر بسیاری از مناسبات رایج در فضای بازیگری نشده است.کسی که می‌خواهد در حوزه تاریخ شفاهی کار کند، باید پیش از هر چیز توانایی شناخت و تحلیل انسان‌ها را در خودش پرورش دهد. این شناخت هم درباره فردی است که مقابل دوربین نشسته و هم درباره خود پژوهشگر. همین الان با بهروز غریب‌پور در جلسات طولانی می‌نشینیم و ساعت‌ها درباره تجربه‌ها و خاطراتش صحبت می‌کنیم. هدف این است که از سطح اطلاعات عمومی عبور کنیم و به بخش‌هایی برسیم که کمتر درباره آنها صحبت شده است.برای من، تاریخ شفاهی پروژه‌ای زمان‌بر است. برای مثال، کار با حسن شهسواری حدود سه سال طول کشید. گفت‌وگو با حمیدرضا شاه‌آبادی و بلقیس سلیمانی نیز زمان زیادی برد. نزدیک به یک سال با خانم سلیمانی کار کردم.اولین حرفی که به طرف مقابلم قبل از گرفتن گفت‌وگوها می‌زنم این است که من آدم صریح و رکی هستم. ایرج راد در روز رونمایی کتاب می‌گفت شکرزیر بی‌پرده صحبت می‌کند و از اسامی نام می‌برد. به همین خاطر خودم را موفق می‌دانم که خواننده را فریب ندهم.ایرج راد در کتاب بارها بر این موضوع تأکید می‌کند. وقتی با او صحبت می‌کنم، می‌بینم که این نگاه در حرف‌های آقای نصیریان، آقای انتظامی و دیگر هنرمندان آن نسل هم وجود دارد. آنها نسبتِ دیگری با حرفه‌شان داشتند. نسل امروز نسل شهرت است ولی بازیگران نسل گذشته چنین نگاهی را به حرفه بازیگری نداشتند.ibna.ir/x6L4F
@ibna_official
ضرورت ثبت روایت‌های نظام‌مند برای امروز و فردای استان؛جای خالی دانشنامه خراسان شمالی در نقشه علمی کشور️نبود یک مرجع جامع و مستند درباره تاریخ، فرهنگ و میراث خراسان شمالی، ضرورت تدوین دانشنامه استان را بیش از پیش نمایان کرده است؛ طرحی که با ثبت تاریخ شفاهی و اسناد مکتوب، بهره‌گیری از ظرفیت فناوری‌های نوین و استفاده از توان پژوهشگران می‌تواند به مرجعی برای پژوهش، آموزش و شناخت هویت فرهنگی استان تبدیل شودتاریخ و مفاخر این منطقه نیز در برخی منابع ذیل عنوان کلی «خراسان بزرگ» مورد بررسی قرار گرفته و همین موضوع در مواردی موجب شده است که بخشی از هویت مستقل و ویژگی‌های تاریخی و فرهنگی خراسان شمالی کمتر به صورت منسجم و مستند بازتاب پیدا کند؛ از سوی دیگر، در برخی شهرستان‌ها و مناطق استان نیز هنوز روایت جامع، یکپارچه و مستندی از پیشینه تاریخی، فرهنگی و اجتماعی وجود ندارد و اطلاعات موجود در کتاب‌ها، اسناد، پژوهش‌های دانشگاهی، آرشیوهای شخصی و حافظه شفاهی مردم پراکنده است. از این رو، ضرورت تدوین دانشنامه خراسان شمالی را باید فراتر از انتشار یک اثر مرجع و در قالب یک طرح بنیادین برای ثبت و ساماندهی دانش استان مورد توجه قرار داد؛ طرحی که در نخستین گام، ثبت نظام‌مند دانش مربوط به سرزمین، مردم، تاریخ، فرهنگ و میراث خراسان شمالی را دنبال کند و بتواند مجموعه اطلاعات موجود درباره این منطقه را با روش علمی گردآوری، طبقه‌بندی، مستندسازی و اعتبارسنجی کند.تدوین دانشنامه خراسان شمالی می‌تواند زمینه‌ای برای تقویت جایگاه علمی استان و تغییر نقش آن از مصرف‌کننده پژوهش به مرجع تولید و ساماندهی پژوهش فراهم کند و وجود یک مرجع جامع، مستند و علمی درباره تاریخ، فرهنگ، اقوام، جغرافیا، مفاخر، آیین‌ها و میراث این منطقه، امکان مراجعه پژوهشگران، مراکز علمی و پژوهشی، دانشگاه‌ها و حتی مجموعه‌های دانشنامه‌نگار ملی را به یک منبع مشخص و معتبر فراهم خواهد کرد.برخی از راویان اصلی که بخش مهمی از خاطرات، روایت‌ها و دانسته‌های بومی را در اختیار دارند، در سنین بالاتر قرار دارند و ممکن است در صورت ثبت نشدن این اطلاعات، بخشی از این سرمایه دانشی برای همیشه از دست برود و از سوی دیگر، پراکندگی جغرافیایی روستاها و مناطق مختلف استان، فرآیند شناسایی راویان، جمع‌آوری اطلاعات و دسترسی به اسناد را دشوارتر می‌کند و در نهایت مسئله دیگر، پراکندگی اسناد در آرشیوهای شخصی و حتی خارج از استان است که بخشی از اسناد تاریخی، تصاویر، نامه‌ها، کتاب‌ها و مدارک مرتبط با منطقه ممکن است در اختیار خانواده‌ها، پژوهشگران یا مجموعه‌هایی خارج از خراسان شمالی قرار داشته باشد و قطعا تدوین دانشنامه نیازمند یک برنامه منظم برای شناسایی منابع، گردآوری اسناد، ثبت تاریخ شفاهی و ایجاد شبکه‌ای از پژوهشگران محلی برای پوشش مناطق مختلف استان خواهد بود.یکی از اهداف مهم و نهایی این طرح، تبدیل دانشنامه به یک منبع قابل استفاده در حوزه آموزش و مطالعات بومی است چرا که دانشنامه می‌تواند در قالب «منبع مطالعات بومی خراسان شمالی» و همچنین بسته‌های آموزشی متناسب با گروه‌های مختلف سنی و تحصیلی مورد استفاده قرار گیرد و دانشگاه‌ها می‌توانند از محتوای آن برای پژوهش‌ها و مطالعات مرتبط با تاریخ، فرهنگ، جامعه و جغرافیای استان بهره ببرند و مدارس نیز می‌توانند متناسب با نیاز آموزشی، از بخش‌هایی از این محتوا برای آشنایی دانش‌آموزان با تاریخ و هویت منطقه استفاده کنند.ibna.ir/x6KtD
@ibna_official
تهمینه حدادی در گفت‌وگو با ایبنا؛کتاب کودک می‌تواند موزه را به تجربه‌ای جذاب و ماندگار تبدیل کندتهمینه حدادی گفت: ممکن است در برخی موزه‌ها برنامه‌هایی مانند بازی، طراحی یا گفت‌وگو برای کودکان در نظر گرفته شده باشد، اما من کمتر با کتاب‌هایی مواجه شده‌ام که به‌طور مشخص درباره اشیای همان موزه تولید شده باشند. امیدوارم این تجربه بتواند زمینه‌ساز اتفاق‌های مشابه در سایر موزه‌ها نیز باشد.️ من در جریان هستم که پیش از این نیز برای موزه مقدم اثری آموزشی تولید شده است. همچنین آقای محمدرضا مرزوقی مجموعه‌ای نوجوانانه با عنوان «موزه‌گردی با پیکاسو» دارند که در آن تابلوهای معروف موزه هنرهای معاصر معرفی و آثار نقاشان بررسی می‌شود. شخصیت‌های این مجموعه نیز یک خواهر و برادر هستند و اثر در قالب رمان نوشته شده است.️با این حال، برای کودکان و به‌ویژه خردسالان، اینکه چنین کتاب‌هایی در دسترس قرار بگیرند و آنها از همان سال‌های ابتدایی با مفهوم موزه آشنا شوند، اهمیت بسیار زیادی دارد. تصور من این است که وقتی واژه موزه را می‌شنویم، ناخودآگاه مجموعه‌ای از کاسه‌ها، کوزه‌ها، سکه‌ها و اشیای بسیار قدیمی در ذهنمان شکل می‌گیرد. این تصاویر به‌تدریج به کلیشه تبدیل شده‌اند و تکرار همین کلیشه‌ها می‌تواند تخیل ما را محدود کند. در چنین شرایطی، کمتر به کشف و شهود در موزه می‌پردازیم.️امیدوارم با وجود شرایط اقتصادی و دشواری‌های صنعت نشر در ایران، این اتفاق برای سایر موزه‌ها نیز رخ دهد و تولید چنین آثاری جدی گرفته شود. ما به کتاب‌هایی نیاز داریم که درباره موزه، موزه‌گردی، میراث فرهنگی، اشیای موزه‌ای، تفاوت موزه‌ها با یکدیگر و شگفتی‌های هرکدام باشند. این موضوعات ظرفیت بسیار زیادی برای خلق آثار ادبی و تصویری دارند و نباید از کنار آنها به‌سادگی عبور کرد.ibna.ir/x6L32
@ibna_official
مروری بر«توهم زدگان؛روایتی شش فصلی از عملیات فروغ جاویدان؛«توهم‌زدگان»، آدم‌هایی که نمی‌دانند کار درستی انجام دادند یا نه؟!ماجرای سازمان مجاهدین خلق و عملیات فروغ جاویدان از کجا در ایران شروع شد؟ این سوالی است که کتاب «توهم‌زدگان» با حوصله و بندبند به آن جواب می‌دهد و حتی در لایه‌هایی تحلیلی به بررسی روند انحراف تشکیل‌دهندگان این سازمان می‌پردازد️کتاب با کنار هم قرار دادن روایت‌های میدانی، اسناد درون‌گروهی و مکاتبات اعضا، تصویری از سازوکارهای فکری و تشکیلاتی سازمانی ارائه می‌دهد که در آن، فاصله میان آنچه نیروها تصور می‌کردند برایش مبارزه می‌کنند و آنچه در عمل اتفاق می‌افتاد، روزبه‌روز بیشتر می‌شد. شاید به همین دلیل است که خواندن این اسناد، بیش از آنکه یادآور یک شکست نظامی باشد، مواجهه با شکست انسان‌هایی است که فرصت بازنگری در انتخاب‌هایشان را از دست دادند.️«توهم‌زدگان» از این جهت کتابی درباره گذشته نیست؛ درباره ضرورت شناختن نشانه‌های فریب در هر زمان و هر تشکیلاتی است. درباره اینکه هیچ آرمان و شعاری، حتی اگر در پوشش آزادی‌خواهی و نجات یک ملت مطرح شود، نباید انسان را از حق اندیشیدن، پرسیدن و تردید کردن محروم کند. آدم‌هایی که روزی با امید تغییر به یک مسیر قدم گذاشتند، سرانجام در موقعیتی قرار گرفتند که حتی برای گریه کردن و گفتن از ترس‌هایشان باید به نامه پناه می‌بردند. شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا همین باشد؛ اینکه گاهی انسان آن‌قدر در مسیر انتخاب‌هایش پیش می‌رود که وقتی به اشتباه بودن آنها شک می‌کند، دیگر راه بازگشتی برایش باقی نمانده است.ibna.ir/x6L4L
@ibna_official
نگاهی به «مرا به کنگاراکس نبر!» از آندری کورکوف؛گذشته‌ای که نمی‌گذرد...«مرا به کنگاراکس نبر»کتابی کم‌حجم است که در ظاهر داستانی عجیب و حتی سرگرم‌کننده دارد، اما در لایه زیرین خود یکی از پرسش‌های مهم ادبیات اروپای شرقی پس از فروپاشی شوروی را دنبال می‌کند: با گذشته‌ای که نمی‌توان از آن خلاص شد، چه باید کرد؟️یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های رمان، همین ترکیب میان طنز و تاریخ است. کورکوف به جای آنکه مستقیماً درباره جنایت‌های شوروی، فروپاشی ایدئولوژی، فساد و بحران هویت پس از آن سخنرانی کند، آنها را به شکل موقعیت‌هایی عجیب، آدم‌هایی غریب و اتفاق‌هایی گاه مضحک وارد داستان می‌کند. طنز او از جنس خنده‌ای نیست که خواننده را آسوده کند؛ برعکس، هرچه موقعیت خنده‌دارتر می‌شود، احساس ناخوشایندتری پشت آن شکل می‌گیرد. این همان طنز سیاهی است که بعدها در «مرگ و پنگوئن» به یکی از مهم‌ترین مشخصه‌های سبک کورکوف تبدیل شد.️رمان سال‌ها پیش از جنگ امروز نوشته شده، اما دغدغه اصلی‌اش ــ رابطه انسان با تاریخ، حافظه، قدرت و تلاش برای فرار از گذشته ــ در پرتو جنگ روسیه علیه اوکراین معنایی تازه پیدا کرده است. امروز وقتی کورکوف از تاریخ شوروی می‌نویسد، خواننده می‌تواند میان گذشته و اکنون پلی بزند: تاریخ‌هایی که ظاهراً تمام شده‌اند، اما هنوز در سیاست، زبان، مرزها و زندگی آدم‌ها حضور دارند.ibna.ir/x6K4H
@ibna_official
۲
نگاهی به مجموعه شعر «نفرین به دستی که قفس ساخت»؛از زبان گفتار تا ترانه‌های آیینیآنچه از هم‌نشینی و هم نفسی با شعرهای سهرابی‌نژاد در ذهن و زبان مخاطب می‌ماند، نه فقط طنین واژه‌ها، که عطر اندیشه و صداقت جاری در جان و جهان آن‌هاست. همان جوهره‌ای که شعر را از حصار کلمات فراتر می‌برد و به تجربه‌ای مانا و ماندگار در حافظه و عاطفه بدل می‌کند.️شاعر، در این مجموعه نیز همچون آثار دیگرش، در کنار شعرهای دینی و آیینی، به سراغ موضوعاتی رفته است که با زندگی، رنج‌ها، آرزوها و دغدغه‌های انسان امروز پیوندی ناگسستنی دارند. ما در این مجموعه جهان متنوعی از تجربه‌های انسانی، باورهای دینی، خاطرات کودکی و دغدغه‌های اجتماعی را به تماشا می نشینیم. زبان ساده و صمیمی، بهره‌گیری از زبان محاوره و گرایش به روایت‌های عاطفی، از ویژگی‌های برجستهٔ این سروده‌هاست.️در ادامه، با خوانش و بررسی نمونه‌هایی از سروده‌های این دفتر، می‌کوشیم دریچه‌ای به جهان معنایی و ادبی آن بگشاییم و جلوه‌های گوناگون اندیشه و احساس شاعر را بازشناسیم. در این مسیر، افزون بر واکاوی درون‌مایه‌ها و مضامین، به ویژگی‌های زبانی، شگردهای ادبی، ظرفیت‌های تصویری و چگونگی بازتاب دغدغه‌های اجتماعی و انسانی در شعرها نیز خواهیم پرداخت تا از این رهگذر، شناختی روشن‌تر از جهان شعری و شیوه بیان شاعر به دست آوریم.️یکی از ویژگی‌های درخور توجه در سروده‌های دینی و آیینی سهرابی‌نژاد، برخورداری از سلامت مضمونی و اعتقادی است؛ ویژگی ارزشمندی که می‌توان ریشه آن را در دانش قرآنی و بینش دینی شاعر جست‌وجو کرد.ibna.ir/x6L3b
@ibna_official
۲
شکست عباس‌میرزا در کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران واکاوی شد؛در جست‌وجوی لحظۀ ایرانیگودرز رشتیانی گفت: عباس میرزا ارج بسیاری در تاریخ‌نگاری ما دارد و همین حافظه تاریخی ما ایرانیان که به مناسبت این ایام با عکس ایشان در کنار همدیگر جمع شده‌ایم، نشان می‌دهد که اتفاقا حافظه تاریخی ما حافظه قدردانی هم هستفدایی مهربانی: این ذهنیتی که ما امروز خودمان را با نوعی آگرونولوژی با جنگ‌های ایران و روس مقایسه کنیم و بگوییم که عباس میرزا پذیرفت، پس ما هم بپذیریم؟ به نظر من این نوعی مشکل دارد و آن این است که ما وضعیت امروز خودمان را با وضعیت آن دوره مقایسه می‌کنیم و من اگر بخواهم هگلی به آن نگاه کنم، نتیجه دقیقا مناظرة خود آقای گانوبنده است که هگل در آن رساله بیان می‌کند. در مقابل مرگ پا پس می‌کشی یا در مقابل مرگ نوعی تهور به خرج می‌دهی؟ حرفی که من می‌زنم به هیچ‌وجه به معنی هیجانی رفتار کردن و شعارهای کلان دادن نیست.️احمد بستانی:یکی از دغدغه‌های ما اساسا این است که توضیح بدهیم که میهن دوستی یک فضیلت محسوب می‌شود و ارزش و اعتبار دارد. برای کسی که کار فلسفه می‌کند، در حوزه فلسفه اخلاق یا غیره، طبیعتا مفهومی به نام میهن‌دوستی نمی‌تواند یک مفهوم کلیدی بر اساس نظریه‌های کلاسیک باشد. برای اینکه عشق و علاقة شما باید به حقیقت باشد و عشق به میهن مانند عشق به پدر و مادر است.️گودرز رشتیانی: بعضی وقت‌ها نبایستی جنگید، بایستی با یک سیاستی کشور را حفظ کرد. ولی در دوره جنگ ایران و روس، اساسا ورود به جنگ یک سیاست اشتباهی بود. اتفاقا عباس میرزا و به ویژه در اثر مشورت‌هایی که ابوالقاسم قائم مقام فراهانی ارائه می‌داد، که البته نتوانستند آن مجمع سلطانیه را قانع کنند که نباید پیشواز در شروع جنگ شد، در اقلیت قرار گرفتند و سیاست درستی بود که عباس میرزا و قائم مقام می‌دانستند، همان جمله معروفی که قائم مقام پرسید: «دولت روس چند کرور مالیات می‌گیرد، ششصد کرور و دولت ما چقدر می‌گیرد، ده کرور.» و این اصراری که به هر حال بخشی از سیاسیون و علمای ایران داشتند که بایستی حتما جهاد را ادامه داد و مناطق از دست رفته را بازگرداند، که نتیجه‌اش به هر حال فاجعه‌بار بود. ️رسول جعفریان: دوستان به نکات خوبی اشاره کردند، همیشه از من می‌پرسند که ایران چه می‌شود، من می گویم؛ این ایران ما نه به جایی می‌رسد و نه نابود می‌شود. به شوخی می‌گویم. می‌گویم هر کاری کنیم، همینی است که هست. خیالتان راحت که نمی‌رود. اما اینکه فکر می‌کنید به جایی هم می‌رسد، آن هم جای تامل دارد. حالا این سیاست‌های پهلوی در قوی کردن روایت شکست زیاد است، یک بار هم یکی از این قاجارها در بی بی سی و با پررویی تمام گفت: اصلا این قفقاز هیچگاه مال ما نبود و حیاط خلوت ما بود و در آنجا همیشه دعوا بود. ما چیزی از دست ندادیم و کاری نکردیم. دوستان می دانند که همیشه محل نزاع بین ایران و روم بود، بعدها یونان، بعدها عثمانی و هما همیشه این درگیری را بر سر آن منطقه داشتیم. اما آن روایت خیلی نکته جالبی است. همه تاریخ روایت است و این‌گونه نیست که بخشی از آن روایت باشد. باید دقت کنیم که این تکرار از کجا و چگونه می‌آید.ibna.ir/x6L54
@ibna_official
۳۲
قسمت چهارم پادکست «اینجا پلاس» منتشر شد؛موزه معصومیت داستان یک سریالدر چهارمین قسمت پادکست «اینجا پلاس»، درباره سریال «موزه معصومیت»، ضرورت تأسیس موزه‌های ادبیات در شهرهای ایران و تازه‌های نشر گفت‌وگو کرده‌ایمibna.ir/x6L4v
@ibna_official
۲
یادداشتی درباره صدسالگی محبوب‌ترین خرس ادبیات کودک؛مشکل سیاستمداران با «وینی پو» چه بود؟خرس دوست‌داشتنی و عسل‌دوست ادبیات کودک، در حالی صدمین سالگرد انتشار نخستین مجموعه داستان‌هایش را جشن می‌گیرد که در طول یک قرن گذشته، بارها به دلایل سیاسی، مذهبی و فرهنگی با سانسور، ممنوعیت و حتی تمسخر روبه‌رو شده است؛ از حساسیت‌های سیاسی شی جین‌پینگ در چین گرفته تا اعتراض گروه‌های مذهبی و تبدیل شدن این شخصیت محبوب به قهرمان یک فیلم ترسناک و خونین.صدسالگی وینی پو، فرصتی برای مرور سرگذشت شخصیتی است که برخلاف ظاهر بی‌آزارش، بارها به میدان نبرد دیدگاه‌های سیاسی و فرهنگی راه یافته است. شاید هیچ‌کس تصور نمی‌کرد خرسی که بیشتر اوقات در جست‌وجوی عسل است، روزی به کابوسی برای سانسورچیان یک قدرت بزرگ جهانی تبدیل شود.شاید عجیب‌ترین فصل زندگی این خرس، زمانی آغاز شد که حق نشر آثار اولیه میلن در آمریکا در سال ۲۰۲۲ به پایان رسید. این اتفاق به فیلم‌سازان اجازه داد بدون نیاز به دریافت مجوز از صاحبان حقوق آثار، از شخصیت‌های اولیه داستان استفاده کنند. رایس فریکه-واترفیلد از نخستین کسانی بود که این فرصت را به شکلی متفاوت به کار گرفت و فیلم «وینی پو: خون و عسل» را ساخت.ibna.ir/x6L4h
@ibna_official