این پژوهش با رویکردی چندلایه و روشمند، سیزده برنامه منتخب از شبکههای سراسری سیما را که در بزنگاههای بحرانی سالهای اخیر روی آنتن رفتهاند، بررسی کرده است. برنامههای «جریان»، «مکث»، «زمانه»، «پاورقی»، «سیاست خارجی»، «خط قرمز»، «مسئله ایران»، «سوره»، «درنگ»، «روشناییهای شهر»، «ایران من»، «به وقت ایران» و یک برنامه صبحگاهی، در شمار آثار بررسیشده در این پژوهش قرار دارند. پژوهشگران با تحلیل این برنامهها، ابعاد مختلف بازنمایی انقلاب اسلامی در تولیدات سیمای جمهوری اسلامی ایران را بررسی کرده و تصویری تحلیلی از ظرفیتها و آسیبهای این تولیدات ارائه دادهاند.
در جمعبندی این نشست، مدیرکل پژوهشهای اسلامی رسانه با تأکید بر ضرورت کاربردیشدن نتایج پژوهشهای رسانهای، آسیبشناسی برنامههای رسانه ملی را «نقشه راه ترمیم و ارتقا» دانست. وی تأکید کرد که دستاوردهای این پژوهش باید از نگاههای موزهای و ایستا فراتر رود و در اختیار مدیران و برنامهسازان قرار گیرد تا آنان بتوانند با بهرهگیری از نتایج آن، گفتمان انقلاب اسلامی را با زبان روز و متناسب با نیازهای جامعه بازنمایی کنند و زمینه ارتقای اثرگذاری آن را فراهم آورند.
در پایان این جلسه، اعضای شورای علمی راهکارهای تکمیلی برای غنای بیشتر پژوهش و آمادهسازی نتایج آن بهمنظور بهرهبرداری مدیران و برنامهسازان رسانه ملی را بررسی کردند و به تصویب رساندند.
#سازمان_صداوسیما🇮🇷#اداره_کل_پژوهشهای_اسلامی#رسانه_ملی
۳۴۶
۶:۰۲
#دکتر_حجتی، مدیرکل پژوهشهای اسلامی رسانه، در این نشست با قدردانی از همراهی مدیریت حوزه علمیه خواهران، بر تداوم و گسترش همکاریهای دو مجموعه تأکید کرد و گفت: «برگزاری دورههای آموزشی کارشناسان دینی رسانه ملی، تجربهای ارزشمند برای دو مجموعه فراهم کرده است. بنابراین، ارزیابی و بررسی مستمر این دورهها میتواند به شناسایی ظرفیتها و نیازها کمک کند و زمینه را برای طراحی برنامههای مؤثرتر در تربیت کارشناسان دینی رسانه فراهم آورد.»وی با اشاره به دورههای برگزارشده در گذشته و ارزیابی نتایج آن، بر بهروزرسانی دورههای آموزشی تأکید کرد و افزود: «دورههای گذشته نشان داد ظرفیت مناسبی برای تربیت کارشناسان دینی رسانه وجود دارد. این مسیر باید با کیفیت بالاتر و دامنه گستردهتری ادامه یابد تا ظرفیت علمی حوزههای علمیه خواهران سراسر کشور در خدمت تولید محتوای دینی رسانه ملی قرار گیرد.»حجتالاسلام غلامی نیز با اشاره به اهمیت پیوند دانش دینی با مهارتهای حرفهای رسانه، همافزایی دو مجموعه را عاملی مؤثر در پاسخگویی به نیازهای تبلیغی جامعه دانست و خواستار اجرای برنامههای مشترک بر اساس اقتضائات روز فضای رسانهای شد.در این نشست پس از ارائه گزارشی از برگزاری دوره عمومی و تکمیلی کارگاه آموزشی اساتید حوزههای علمیه سراسر کشور در تهران، حاضران درباره شیوه ادامه و توسعه برنامههای مشترک گفتوگو کردند.بر اساس محورهای مطرحشده، تداوم آموزش کارشناسان دینی رسانه، تشکیل قرارگاه فضای مجازی، تولیدات مشترک رسانهای، برگزاری نشستهای تخصصی و فعالیت در حوزه مواسات و همدلی از زمینههای ادامه همکاری خواهد بود.
#سازمان_صداوسیما🇮🇷#اداره_کل_پژوهشهای_اسلامی#رسانه_ملی
۲۹۳
۱۰:۱۱
مستند «آینه پارسایی» به همت ادارهکل پژوهشهای اسلامی رسانه ملی و با همکاری شبکه قرآن و معارف سیما، در پاسداشت مقام علمی و معنوی آیتالله سید موسی شبیری زنجانی تولید شده است و جمعه ۸ آبان، همزمان با چهلمین روز از درگذشت ایشان، از شبکه قرآن و معارف سیما پخش خواهد شد.
این مستند، با نگاهی به زندگی و سیره علمی این فقیه برجسته، به بررسی جایگاه ایشان در سنت اصیل فقاهت، دقتهای کمنظیر در علم رجال و بررسی اسناد روایی، روش تدریس و اهتمام به تربیت شاگردان میپردازد.
تأکید بر ضرورت تعمیق مطالعات حوزوی، پاسداشت استقلال علمی حوزههای علمیه و نقد مدرکگرایی و شتابزدگی در آموزش، از محورهای اصلی این مستند است؛ اثری که میکوشد تصویری از میراث علمی و اخلاقی آیتالله شبیری زنجانی و اهمیت صیانت از سنتهای اصیل حوزوی پیش روی مخاطبان قرار دهد.
شبکه قرآن و معارف سیما
#آینه_پارسایی#اداره_کل_پژوهشهای_اسلامی#رسانه_ملی#شبکه_قرآن_و_معارف_سیما
۷۱۴
۱۹:۱۰
به گزارش روابط عمومی ادارهکل پژوهشهای اسلامی رسانه، در راستای تجمیع ظرفیتهای پژوهشی و رسانهای، جلسه همفکری میان صدا و سیمای مرکز قم و ادارهکل پژوهشهای اسلامی رسانه با حضور حجتالاسلام والمسلمین #دکتر_طوسی، مدیرکل مرکز قم و #دکتر_حامد_حجتی، مدیرکل پژوهشهای اسلامی رسانه و با هدف تدوین نقشه راه تعاملات استراتژیک در حوزه تولیدات علمی و پژوهشی رسانهای برگزار شد.
در جریان این نشست، مدیران دو نهاد بر ضرورت تبدیل شدن مرکز قم به قطب اصلی تولید محتوای دینی در سازمان صدا و سیما تأکید کردند. با توجه به نیاز مبرم به انتقال پیامهای دینی در بسترهای نوین، بهرهگیری از توان پژوهشی نهادهای حوزوی و نقش محوری اداره کل پژوهشهای اسلامی رسانه در عمقبخشی به آثار رسانهای، از اولویتهای اصلی این همکاریها معرفی شد. از دیگر محورهای کلیدی این گفتگو، ضرورت فرآوری آرشیو مشترک و بهرهگیری از ظرفیتهای موجود جهت تولید مستندهای تاریخی و علمی از بزرگان و علمای جهان اسلام بود.
همچنین در راستای نوسازی رویکردهای محتوایی، توافق شد تا برنامههایی در قالب موضوعات «#خانواده»، «#معارف» و «#گفتگومحور» با تکیه بر تکنیک «خردهروایتسازی» در مناسبتهای مختلف تولید گردند. در همین راستا، تدوین طرحهای عملیاتی برای «معرفی کتاب» و برگزاری «نشستهای تخصصی» جهت تسهیل تعامل میان پژوهشگران و تولیدکنندگان رسانه در دستور کار قرار گرفت.
در پایان جلسه، با هدف عملیاتیسازی این تصمیمات، تشکیل کارگروههای تخصصی برای مدیریت چرخه انتقال طرحها از ایده تا مرحله اجرا (توسط تهیهکنندگان) مقرر شد. این همکاریهای مشترک در حوزههایی نظیر برنامههای «دین و رسانه»، تولیدات مولد و توسعه ظرفیتهای کتابخانه مشترک، با هدف ارتقای کیفیت و افزایش میزان تأثیرگذاری بر مخاطبان صورت خواهد گرفت.
#سازمان_صداوسیما🇮🇷#اداره_کل_پژوهشهای_اسلامی#رسانه_ملی#صدا_و_سیمای_مرکز_قم
۶۲۵
۱۰:۳۱
نسل تازه از راه میرسد
کودک که مینویسد، گزارش نمینویسد. دل مینویسد. قلم را برمیدارد و جهان را همانگونه که میبیند، همانگونه میگذارد روی کاغذ؛ بیواسطه، بیحاشیه، بیمحاسبه.
میگویند روزگار شتاب گرفته است و بچههای امروز دیگر زبان دیروز را نمیفهمند. در سالهای اخیر، بحث فاصلهی نسلی و نسبت نوجوانان با حاکمیت، نهادها و مسئولان، در رسانهها و مدرسهها زیاد شنیده شده است. هر نسلی بیم آن دارد که نسل بعد، او را نشناسد.
بعد، کاغذی کوچک از تهران میآید؛ از دست دانشآموزی دهساله از نسل همین عصر جدید. نه بیانیه است، نه تحلیل. سلامی است و خواهشی برای دیدار و سهمی کوچک برای همدلی. همین سادگی، خبرساز میشود، چون از مدرسه آمده است؛ از جایی که آینده در آن مشق مینویسد.
پاسخ نیز از طرف امام جامعه که هنوز او را ندیده اند میرسد؛ کوتاه و آرام. برای بسیاری این پرسش مطرح بود که پیوند عاطفی نسل مدرسه با این جایگاه چه سرنوشتی پیدا میکند. این نامهنگاری پاییزی، دستکم روایت نسل دانشآموزان عصر جدید را پیش چشم میگذارد.
و نکته اینجاست: آنکه پاسخ داده، فقط به مضمون نگاه نکرده است. خط کودک را دیده، مشق او را دیده و به او گفته است دیده شدهای. برای کودکی که هنوز در آغاز راه نوشتن است، همین دیدهشدن، یعنی مدرسه معنا دارد، ادب معنا دارد، سلام معنا دارد.
شهید آوینی میگفت حقیقت، در آینهی دلهای صاف بهتر دیده میشود. کودک، آینه است. غبار ندارد. وقتی مینویسد «مدیون راهنماییها هستیم»، از منطق کتابها سخن نمیگوید؛ از حس تکیهداشتن سخن میگوید. و وقتی در جواب، او را «دوست عزیز» خطاب میکنند و به خانوادهاش سلام میرسانند، حلقهای بسته میشود؛ حلقهی شاگردی و آموزگاری. همین یک نامه نشان میدهد که راه پیوندامت و امام ، هنوز از کوچهی مهر میگذرد؛ نه از بخشنامه. بچههای امروز را باید خواند، نه قضاوت کرد. باید خطشان را دید، سلامشان را جواب داد و به پینوشتهای کودکانهشان لبخند زد.
#سازمان_صداوسیما🇮🇷#اداره_کل_پژوهشهای_اسلامی#رسانه_ملی
۳۱۷
۶:۱۳
مستند «آینه پارسایی» به همت ادارهکل پژوهشهای اسلامی رسانه ملی و با همکاری شبکه قرآن و معارف سیما، در پاسداشت مقام علمی و معنوی آیتالله سید موسی شبیری زنجانی تولید شده است. این مستند با نگاهی به زندگی و سیره علمی ایشان، جایگاه این فقیه برجسته در سنت اصیل فقاهت، دقتهای کمنظیر در علم رجال و بررسی اسناد روایی، روش تدریس و اهتمام ایشان به تربیت شاگردان را روایت میکند.
این اثر همچنین به اهمیت تعمیق مطالعات حوزوی، پاسداشت استقلال علمی حوزههای علمیه و صیانت از سنتهای اصیل حوزوی میپردازد.
#آینه_پارسایی#اداره_کل_پژوهش_های_اسلامی_رسانه_ملی#شبکه_نور
۳۰۰
۱۹:۲۳
در دنیای هنر، مرزی میان «بازیگری» و «انسانیت» وجود دارد؛ مرزی که بسیاری در آن گم میشوند، اما تنها اندکی توانستهاند از آن فراتر روند و با عبور از خود، به حقیقت برسند. #کوروش_زارعی، هنرمندی که از میان ما رفت، از معدود کسانی بود که هنر را نه ابزاری برای خودنمایی، بلکه پلی برای پیوند میان «انسان» و «امر قدسی» میدانست.بسیاری از مردم، این هنرمند را با نقشهای تاریخی و مذهبیاش میشناسند؛ نقشهایی که در آنها، او نهتنها یک بازیگر، بلکه روح حاکم بر شخصیت بود. وقتی به نقشهایی چون «لاوی» در داستان یوسف یا حضورش در آثار بزرگی چون «مختارنامه» و «روز رستاخیز» مینگریم، متوجه یک نکته کلیدی میشویم: او از خطر بزرگ «خطابه خشک و کتابی» گریخته بود. در بسیاری از آثار مذهبی، خطر تبدیلشدن به یک کلام بیروح و آموزشی وجود دارد که مخاطب را از خود دور میکند، اما زارعی با نبوغ خود، این شخصیتهای باستانی و دستنیافتنی را به انسانهایی در دسترس تبدیل کرد. نبوغ او در اینجا محدود نماند. او با وجود موفقیتهای عظیم، هرگز در آسایش «قاب تصویر» متوقف نشد. زارعی به سوی تئاتر بازگشت، اما نه تئاتری که در سالنهای مجلل و با دیوارهای بلند محصور باشد؛ او به دنبال «تئاتر آیینی» بود. تفاوت میان یک نمایش معمولی و یک «آیین»، در مرز میان تماشاگر و اجراست. در نمایش معمولی، چراغها خاموش میشود، شما مینشینید و تماشا میکنید؛ اما در تئاتر آیینی زارعی، مرز میان صحنه و صندلیها فرو میریزد. او با اجرای آثاری چون خورشید کاروان، غمنامه فرات و بانوی بینشان، تماشاگر را از یک «بیننده» به یک «شرکتکننده» در سوگواری تبدیل میکرد. در اینجا، موضوع از نقد مهارت بازیگری فراتر میرفت و بحث به یک «باور مشترک» میرسید. او هنر را از سطح سرگرمی به سطح «پالایش معنوی» ارتقا داد. ایده ماندگار او در مدیریت حوزه هنری، همان تلاش برای «غیرمتمرکز کردن هنر» بود. او با احیای جریانهایی چون «تئاتر بچههای مسجده»، هنر را از انحصار دکورهای میلیاردی و سالنهای گرانقیمت خارج کرد. زارعی با توانمندسازی نوجواناِ محلی، اجازه داد تا داستانها در دل همان مساجد و محلهها، پس از نماز، جان بگیرند. او هنر را به جادهها برد؛ به همان مسیرهای خاکی و مسیر پیادهروی زائران. در همایشهای بینالمللی تئاتری که با نام «روایت راهیان» شناخته میشد، او مفهوم نذر را از «آب و غذا» به «هنر» تغییر داد. وقتی گروههای هنری در مسیر نجف تا کربلا و در میان موکبها، تعزیه و تئاتر خیابانی اجرا میکردند، آنها در حال انجام یک «نذر فرهنگی» بودند. در آن لحظات، منیت هنرمند از بین میرفت؛ هنرمند دیگر برای گیشه یا فرش قرمز بازی نمیکرد، بلکه هنر خود را در خدمت «سلوک معنوی» قرار میداد. او شبکهای زنده ساخت که بر مدار ارادت خالصانه میچرخید. امروز، وقتی به مسیر ۴۰ساله او نگاه میکنیم، میبینیم که میراث کوروش تنها فهرستی از نقشها نیست؛ تابلویی از نقشههاست. زارعی راهی باقی گذاشته است، راهی برای اینکه هنر چگونه میتواند بیرون از قاب تجاری و الگوریتمهای مادیگرا، زنده و بیمرز بماند. یادش گرامی ... .https://jamejamdaily.ir/Newspaper/item/291592
۱۸۱
۵:۱۲
هدف اصلی طرح، شناخت و تبیین الگوهای مسلط بازنمایی دهه فجر در این دو بستر است و در کنار آن، شناسایی مضامین، تحلیل بازتاب ارزشهایی چون استقلال، آزادی، عدالت و مشارکت مردمی، و مقایسه قاالبهای رسانهای در دستور کار قرار گرفته است.در پایان این جلسه، اعضای شورای علمی پس از بررسی طرح مذکور را با هدف تبیین الگوهای نوین بازنمایی در فضای دیجیتال به تصویب رساندند. مقرر شد نتایج این پژوهش در قالب راهنمای تولید محتوا در اختیار واحدهای تولیدی و برنامهساز صدا و سیما قرار گیرد تا در مناسبتهای آتی، از پتانسیلهای بازنمایی در پلتفرمهای مختلف بهخوبی بهرهبرداری شود.
#سازمان_صداوسیما🇮🇷#اداره_کل_پژوهشهای_اسلامی#رسانه_ملی
۲۱۳
۶:۰۵
فاطمه؛ زنی که تاریخ را به حرکت درآورد!
از عفاف تا مطالبهگری؛ بازخوانی الگویی که هنوز برای انسان امروز حرف دارد عبدالله جلالی؛ پژوهشگر ارشد اداره کل پژوهشهای اسلامی رسانه چگونه میتوان زنی را شناخت که سعادت خود را در حفظ حریم و عفاف میدید، اما وقتی پای حقیقت به میان آمد، چنان سخن گفت که تاریخ هنوز صدای احتجاج او را میشنود؟ چگونه میتوان فاطمه زهرا سلاماللهعلیها را فهمید؛ بانویی که در خانه، انسانهایی چون حسن و حسین و زینب را پرورش داد و در جامعه، در برابر انحراف ایستاد؟شاید یکی از بزرگترین خطاهای ما در شناخت شخصیت حضرت زهرا(س)، محدودکردن ایشان به چند نقش شناختهشده باشد. فاطمه فقط دختر پیامبر، همسر علی و مادر فرزندان بزرگوارش نیست؛ او الگویی از انسان رشدیافته است که در وجودش معرفت، معنویت، عفاف، مسئولیت و حقیقتطلبی به هم پیوند خوردهاند.فاطمه، الگوی زن منزوی نیست؛ الگوی زن مسئول استدر منطق فاطمی، عفاف به معنای حذف زن از جامعه نیست؛ بلکه هنر مدیریت حضور و حفظ کرامت انسانی است. همان بانویی که بر حریم و عفاف تأکید دارد، هنگامی که حق در معرض فراموشی قرار میگیرد، سکوت نمیکند. در مسجد حاضر میشود، استدلال میکند، به قرآن استناد میکند و جامعه را در برابر مسئولیت تاریخی خود قرار میدهد.خطبه فدکیه را باید از همین منظر دوباره خواند؛ نه صرفاً بهعنوان اعتراض به یک مسئله مالی، بلکه بهمثابه جلوهای از بصیرت، قدرت استدلال و مسئولیت اجتماعی زنی که نمیخواهد حقیقت در هیاهوی قدرت و مصلحتاندیشی گم شود.فاطمه به ما نشان میدهد که میتوان محجوب بود و مطالبهگر، عفیف بود و اثرگذار، در خانه بود و تاریخساز شد. میتوان از خودنمایی فاصله گرفت، اما از مسئولیت اجتماعی کناره نگرفت.خانه فاطمه؛ کارگاه انسانسازیدر نگاه فاطمی، خانه نقطه پایان حضور زن نیست؛ یکی از مهمترین خاستگاههای ساختن انسان و آینده جامعه است. از خانهای کوچک، انسانهایی برمیخیزند که مسیر تاریخ را تغییر میدهند. حسن و حسین، و زینب کبری، تنها فرزندان یک خانواده نیستند؛ ثمره تربیتی مکتبیاند که محبت، ایمان، آزادگی و مسئولیت را در کنار یکدیگر پرورش میدهد.این نگاه، مادری را از یک وظیفه روزمره به رسالتی تمدنی ارتقا میدهد؛ بیآنکه ارزش دیگر عرصههای علمی، اجتماعی و فرهنگی زن را نادیده بگیرد.معنویت بدون مسئولیت، مکتب فاطمه نیستدر شخصیت حضرت زهرا(س)، انس با خدا از زندگی اجتماعی جدا نیست. محبت الهی در بخشش، دستگیری، تربیت و دفاع از حق ظهور پیدا میکند. انسانی که با خدا مأنوس شده، نباید در برابر رنج و انحراف جامعه بیتفاوت بماند.اما تلخترین فصل این الگو، مظلومیت اوست؛ بانویی که دختر پیامبر بود، اما جامعه پس از پیامبر نتوانست حرمت و حق او را پاس بدارد. اندوه ماندگار علی(ع)، و راز نهفته در مزار ناشناخته فاطمه(س)، همچنان پرسشی در برابر وجدان تاریخ است: چگونه ممکن است جامعهای نام پیامبر را زنده نگه دارد، اما در پاسداری از ارزشهایی که او برایشان قیام کرد، دچار فراموشی شود؟علی(ع) در سوگ فاطمه فرمود: «أَمَّا حُزْنِي فَسَرْمَدٌ وَأَمَّا لَيْلِي فَمُسَهَّدٌ»؛ اندوه من همیشگی است و شبم با بیداری میگذرد.شاید برای فهم این اندوه باید از سطح یک فقدان خانوادگی فراتر رفت و عمق پیوند معرفتی و معنوی این دو انسان بزرگ را درک کرد.فاطمه؛ یک خاطره تاریخی یا یک معیار برای امروز؟ امروز بیش از آنکه به تکرار توصیف فضائل فاطمه نیاز داشته باشیم، به بازخوانی معیارهای زندگی او نیازمندیم. باید بپرسیم: آیا عفاف ما با مسئولیتپذیری همراه است؟ آیا معنویت ما در رفتار اجتماعیمان دیده میشود؟ آیا در خانواده انسان تربیت میکنیم یا صرفاً به اداره امور روزمره مشغولیم؟ آیا وقتی حقیقت نیازمند دفاع است، شجاعت سخنگفتن داریم؟علی صفایی حائری تعبیری عمیق دارد: «انحطاط و سقوط طبیعی است، پرواز دلیل میخواهد.»فاطمه، دعوت به همین پرواز است؛ عبور از خودخواهی، شهرتطلبی و منفعتجویی و رسیدن به معرفت، محبت و مسئولیت.او خورشیدی بود که در خاک نشست، اما نورش خاموش نشد. هنوز هم میتوان با نگاه به زندگی او فهمید که عظمت انسان به دیدهشدن نیست؛ به اثری است که در مسیر حق از خود بر جای میگذارد.شاید مهمترین پرسش در ایام فاطمیه این نباشد که چقدر از مظلومیت او سخن گفتهایم؛ بلکه این باشد که چقدر از راه او را در زندگی خود زنده کردهایم؟
از عفاف تا مطالبهگری؛ بازخوانی الگویی که هنوز برای انسان امروز حرف دارد عبدالله جلالی؛ پژوهشگر ارشد اداره کل پژوهشهای اسلامی رسانه چگونه میتوان زنی را شناخت که سعادت خود را در حفظ حریم و عفاف میدید، اما وقتی پای حقیقت به میان آمد، چنان سخن گفت که تاریخ هنوز صدای احتجاج او را میشنود؟ چگونه میتوان فاطمه زهرا سلاماللهعلیها را فهمید؛ بانویی که در خانه، انسانهایی چون حسن و حسین و زینب را پرورش داد و در جامعه، در برابر انحراف ایستاد؟شاید یکی از بزرگترین خطاهای ما در شناخت شخصیت حضرت زهرا(س)، محدودکردن ایشان به چند نقش شناختهشده باشد. فاطمه فقط دختر پیامبر، همسر علی و مادر فرزندان بزرگوارش نیست؛ او الگویی از انسان رشدیافته است که در وجودش معرفت، معنویت، عفاف، مسئولیت و حقیقتطلبی به هم پیوند خوردهاند.فاطمه، الگوی زن منزوی نیست؛ الگوی زن مسئول استدر منطق فاطمی، عفاف به معنای حذف زن از جامعه نیست؛ بلکه هنر مدیریت حضور و حفظ کرامت انسانی است. همان بانویی که بر حریم و عفاف تأکید دارد، هنگامی که حق در معرض فراموشی قرار میگیرد، سکوت نمیکند. در مسجد حاضر میشود، استدلال میکند، به قرآن استناد میکند و جامعه را در برابر مسئولیت تاریخی خود قرار میدهد.خطبه فدکیه را باید از همین منظر دوباره خواند؛ نه صرفاً بهعنوان اعتراض به یک مسئله مالی، بلکه بهمثابه جلوهای از بصیرت، قدرت استدلال و مسئولیت اجتماعی زنی که نمیخواهد حقیقت در هیاهوی قدرت و مصلحتاندیشی گم شود.فاطمه به ما نشان میدهد که میتوان محجوب بود و مطالبهگر، عفیف بود و اثرگذار، در خانه بود و تاریخساز شد. میتوان از خودنمایی فاصله گرفت، اما از مسئولیت اجتماعی کناره نگرفت.خانه فاطمه؛ کارگاه انسانسازیدر نگاه فاطمی، خانه نقطه پایان حضور زن نیست؛ یکی از مهمترین خاستگاههای ساختن انسان و آینده جامعه است. از خانهای کوچک، انسانهایی برمیخیزند که مسیر تاریخ را تغییر میدهند. حسن و حسین، و زینب کبری، تنها فرزندان یک خانواده نیستند؛ ثمره تربیتی مکتبیاند که محبت، ایمان، آزادگی و مسئولیت را در کنار یکدیگر پرورش میدهد.این نگاه، مادری را از یک وظیفه روزمره به رسالتی تمدنی ارتقا میدهد؛ بیآنکه ارزش دیگر عرصههای علمی، اجتماعی و فرهنگی زن را نادیده بگیرد.معنویت بدون مسئولیت، مکتب فاطمه نیستدر شخصیت حضرت زهرا(س)، انس با خدا از زندگی اجتماعی جدا نیست. محبت الهی در بخشش، دستگیری، تربیت و دفاع از حق ظهور پیدا میکند. انسانی که با خدا مأنوس شده، نباید در برابر رنج و انحراف جامعه بیتفاوت بماند.اما تلخترین فصل این الگو، مظلومیت اوست؛ بانویی که دختر پیامبر بود، اما جامعه پس از پیامبر نتوانست حرمت و حق او را پاس بدارد. اندوه ماندگار علی(ع)، و راز نهفته در مزار ناشناخته فاطمه(س)، همچنان پرسشی در برابر وجدان تاریخ است: چگونه ممکن است جامعهای نام پیامبر را زنده نگه دارد، اما در پاسداری از ارزشهایی که او برایشان قیام کرد، دچار فراموشی شود؟علی(ع) در سوگ فاطمه فرمود: «أَمَّا حُزْنِي فَسَرْمَدٌ وَأَمَّا لَيْلِي فَمُسَهَّدٌ»؛ اندوه من همیشگی است و شبم با بیداری میگذرد.شاید برای فهم این اندوه باید از سطح یک فقدان خانوادگی فراتر رفت و عمق پیوند معرفتی و معنوی این دو انسان بزرگ را درک کرد.فاطمه؛ یک خاطره تاریخی یا یک معیار برای امروز؟ امروز بیش از آنکه به تکرار توصیف فضائل فاطمه نیاز داشته باشیم، به بازخوانی معیارهای زندگی او نیازمندیم. باید بپرسیم: آیا عفاف ما با مسئولیتپذیری همراه است؟ آیا معنویت ما در رفتار اجتماعیمان دیده میشود؟ آیا در خانواده انسان تربیت میکنیم یا صرفاً به اداره امور روزمره مشغولیم؟ آیا وقتی حقیقت نیازمند دفاع است، شجاعت سخنگفتن داریم؟علی صفایی حائری تعبیری عمیق دارد: «انحطاط و سقوط طبیعی است، پرواز دلیل میخواهد.»فاطمه، دعوت به همین پرواز است؛ عبور از خودخواهی، شهرتطلبی و منفعتجویی و رسیدن به معرفت، محبت و مسئولیت.او خورشیدی بود که در خاک نشست، اما نورش خاموش نشد. هنوز هم میتوان با نگاه به زندگی او فهمید که عظمت انسان به دیدهشدن نیست؛ به اثری است که در مسیر حق از خود بر جای میگذارد.شاید مهمترین پرسش در ایام فاطمیه این نباشد که چقدر از مظلومیت او سخن گفتهایم؛ بلکه این باشد که چقدر از راه او را در زندگی خود زنده کردهایم؟
۱۵۵
۷:۵۴
کوثری که بخشید و بینشان رفت… دنیا را به او نشان دادند، اما از تمام این پهنهٔ خاکی، تنها سه چیز را برگزید. خود میفرمود: «از دنیای شما سه چیز نزد من محبوب است: تلاوت قرآن، نگاه به سیمای رسول خدا، و انفاق در راه خدا.» آری؛ کلام حق، چهرهٔ پدر و دستهای گشوده. در این گزینش، نه ردّی از جاه بود، نه نشانی از ثروت و نه تمنای نام؛ هرچه بود، مسیری بود یکسره بهسوی خدا.با همین دلبستگی بود که شبها را تا سپیده در محرابِ نیاز میایستاد؛ آنچنان که پاهای مبارکش ورم میکرد. اما شگفت آنکه در اوج این خلوتهای شبانه نیز، دردِ مردم را بر نیازِ خویش مقدم میداشت. در دلِ سیاهیِ شب، پیش از آنکه برای خانوادهٔ خود دست به دعا بردارد، همسایگان را یاد میکرد و زمزمهٔ لبهای خستهاش این بود: الجارُ ثُمَّ الدّار؛ اول همسایه، بعد اهل خانه.عظمت این بندگی چنان بود که حسن بصری در وصفش گفت: «در این امت، عابدتر از فاطمه (س) کسی را ندیدم.» زندگی او گواهی روشن بر این حقیقت است که میتوان دنیا را دوست داشت، اما نه برای خویش، که برای خدا؛ میتوان عبادت کرد، نه به طمع مزد، که از سرِ عشق؛ و میتوان بخشید، نه از سرِ فزونی و دارایی، که در اوج نیاز و قناعت.درس او برای امروزِ ما روشن است: «عشق به خدا»، «عشق به پیامبر» و «عشق به مردم»، سه جلوه از یک محبتاند. هر که یکی را برگزیند و از دیگری غافل بماند، هنوز راه را نشناخته است. آنکه از دنیا جز قرآن، سیمای پدر و بخشش به دیگران هیچ نخواست، سهمش از این دنیا جز غربتی تلخ و مزاری بینشان نشد. چه غریبانه و کوتاه زیست و چه مظلومانه آرمید…
ایام سوگ فاطمی تسلیت باد
التماس دعا
#سازمان_صداوسیما🇮🇷#اداره_کل_پژوهشهای_اسلامی#رسانه_ملی
آدرس کانالهای ماایتا | بله| ویراستی
وبگاه
www.irc.ir
ایام سوگ فاطمی تسلیت باد
التماس دعا
#سازمان_صداوسیما🇮🇷#اداره_کل_پژوهشهای_اسلامی#رسانه_ملی
۱۰۸
۱۰:۰۶