۱
۱
۱
۱
۱
۱
۱
۲
پنج پیامد جنگ رمضان بر بحران اوکراین روسیه اینک از عواید اقتصادی فروش نفت خود در برابر کشوری بهره میبرد که حالا نه تنها در ابعاد نظامی و مالی در مضیقه قرار گرفته که اساسا مساله حمایت از آن هم به کلی به حاشیه رفته است. در مجموع، ماجراجویی آمریکا و اسرائیل در منطقه، احتمالاً جنگ روسیه و اوکراین را طولانیتر و حل آن را دشوارتر خواهد کرد. قیمتهای بالاتر نفت، درآمد لازم را برای مسکو فراهم میکند و فشار بودجهای ناشی از تحریمها و قیمتهای پایین قبل از جنگ با ایران را کاهش میدهد. تقاضای کشورهای حاشیه خلیج فارس برای سامانههای پاتریوت هم کمبودهای دفاع هوایی اوکراین را در دقیقاً زمانی که روسیه در حال تقویت کمپین موشکهای بالستیک خود است، تشدید میکند. توجه دیپلماتیک غرب هم به جنگ در خاورمیانه معطوف است و تمرکز سیاسی برای ابتکارات جدی در مورد اوکراین را کاهش میدهد.#پژوهش_بینالملل
گزارش را اینجا بخوانید
www.irna.ir/news/86128240
@irna_research۴بازارسال شده از
تهران، بیسروصدا در حال جابهجایی جمعیت است!
بحران اجاره مسکن در تهران، دیگر فقط یک عدد در جدولهای آماری نیست؛ روایتی از ترس، بیثباتی و «فرسایش روانی» مستأجران است.
*ماندن؛ بزرگترین آرزو:
این روزها مستأجران تهرانی دنبال بهتر شدن شرایط نیستند؛ «ماندن» و «دوام آوردن» به بزرگترین خواسته آنها تبدیل شده است. در شهری که میانگین اجارهبها به حدود ۴۰ میلیون تومان در ماه رسیده، مسکن از یک «نیاز اولیه» به یک «بحران دائمی» تبدیل شده است.
عقبنشینیِ اجباری:
اجارهها چنان از دستمزدها پیشی گرفتهاند که مستأجران ناچارند به خانههای کوچکتر، قدیمیتر و کمنورتر عقبنشینی کنند. تهران در حال تغییر چهره است و بسیاری از خانوادهها پیش از پایان قرارداد، به فکر اسبابکشی هستند؛ نه از سر انتخاب، که از سرِ ترس.
بیش از یک جابهجایی جسمی:
اسبابکشیهای پیاپی، فقط جابهجاییِ وسایل نیست؛ بلکه جابهجاییِ روانِ آدمهاست. تغییر مدرسه کودکان، دور شدن از محل کار و از بین رفتن حس تعلق به محله و همسایه، هزینههایی است که در هیچ محاسبهای نمیآید.
حقیقت تلخ:
نسلی در حال رشد است که نه تنها رؤیای «خانهدار شدن» برایش دستنیافتنی شده، بلکه «اجارهنشینیِ پایدار» هم برایش به یک آرزو تبدیل شده است.
به راستی در این شهر، چه کسانی هنوز حقِ «ماندن» دارند؟*
https://irna.ir/xjXqYK
@tehranirna
بحران اجاره مسکن در تهران، دیگر فقط یک عدد در جدولهای آماری نیست؛ روایتی از ترس، بیثباتی و «فرسایش روانی» مستأجران است.
*ماندن؛ بزرگترین آرزو:این روزها مستأجران تهرانی دنبال بهتر شدن شرایط نیستند؛ «ماندن» و «دوام آوردن» به بزرگترین خواسته آنها تبدیل شده است. در شهری که میانگین اجارهبها به حدود ۴۰ میلیون تومان در ماه رسیده، مسکن از یک «نیاز اولیه» به یک «بحران دائمی» تبدیل شده است.
عقبنشینیِ اجباری:اجارهها چنان از دستمزدها پیشی گرفتهاند که مستأجران ناچارند به خانههای کوچکتر، قدیمیتر و کمنورتر عقبنشینی کنند. تهران در حال تغییر چهره است و بسیاری از خانوادهها پیش از پایان قرارداد، به فکر اسبابکشی هستند؛ نه از سر انتخاب، که از سرِ ترس.
بیش از یک جابهجایی جسمی:اسبابکشیهای پیاپی، فقط جابهجاییِ وسایل نیست؛ بلکه جابهجاییِ روانِ آدمهاست. تغییر مدرسه کودکان، دور شدن از محل کار و از بین رفتن حس تعلق به محله و همسایه، هزینههایی است که در هیچ محاسبهای نمیآید.
حقیقت تلخ:نسلی در حال رشد است که نه تنها رؤیای «خانهدار شدن» برایش دستنیافتنی شده، بلکه «اجارهنشینیِ پایدار» هم برایش به یک آرزو تبدیل شده است.
به راستی در این شهر، چه کسانی هنوز حقِ «ماندن» دارند؟*
https://irna.ir/xjXqYK
@tehranirna