۱.۳K
۱۸:۵۳
۱.۳K
۱۸:۵۳
یکی از معضلات رایج در بیان، حذف یا ناقص ادا کردن صداهای کلمه است؛ مثلاً به جای « دستگاه » میگوییم « دسگاه » ! این کار باعث میشود بیان ما «رسا» و «شفاف» نباشد.
۱. کلمه را خرد کنید:(اِگـ-زیـ-سـ-تانـ-سیا-لیست).
۲. تمرکز بر صداهای میانی:هر بخش را جداگانه و با اغراق ادا کنید.
۳. یکپارچهسازی:بعد از چند تکرار، بخشها را به هم بچسبانید تا کلمه کامل شود.
با همین تمرین ساده، «زبانپیچها» باز شده و تسلط شما بر کلمات پیچیده چندین برابر میشود.
۷۲۷
۱۹:۰۴
۴۸۲
۱۱:۱۹
۷۳۳
۱۱:۱۹
پرسش در قسمت کامنت صفحه اینستاگرام کانون سخنوران :www.instagram.com/sokhanvaran_official
۲۹۳
۷:۲۱
سلام و ارادت
به گمان من، این پرسش بر چند سوءبرداشت و مغالطه استوار است و با واقعیتهای تاریخی و تجربی سازگاری چندانی ندارد.اگر نگاهی به تاریخ معاصر بیندازیم، بسیاری از برجستهترین سخنوران سیاسی جهان اتفاقاً از کشورهای توسعهیافته برخاستهاند. برای نمونه :
• وینستون چرچیل، نخستوزیر بریتانیا در دوران جنگ جهانی دوم، که سخنرانیهای تاریخی او همچنان در محافل علمی و آموزشیِ رهبری مورد مطالعه قرار میگیرد.
• جان اف. کندی، رئیسجمهور ایالات متحده، که جمله مشهور «نپرس کشورت برای تو چه میکند؛ بپرس تو برای کشورت چه میکنی» از ماندگارترین نمونههای بلاغت سیاسی مدرن به شمار میرود.
• رونالد ریگان، که به «سخنران بزرگ» شهرت داشت و از قدرت اقناع عمومی کمنظیری برخوردار بود.
• باراک اوباما، که توانایی او در روایتگری، استدلال و برقراری ارتباط با مخاطب، از برجستهترین نمونههای سخنوری در قرن بیستویکم محسوب میشود.
• مارگارت تاچر، که در مناظرات پارلمانی به قاطعیت و قدرت استدلال شهرت داشت.تونی بلر، که از مهارت بالایی در ارتباط با افکار عمومی و سخنرانی برخوردار بود.
• امانوئل ماکرون، که ساختار منظم، منطقی و گاه فلسفی سخنانش نمونهای از بلاغت سیاسی معاصر است.
• نخست، مغالطه تعمیم شتابزده؛ یعنی مشاهده چند سیاستمدار کمجاذبه یا ضعیف و تعمیم آن به کل سیاستمداران کشورهای توسعهیافته.
• دوم، مغالطه بقا؛ زیرا در کشورهای کمتر توسعهیافته معمولاً سیاستمداران پرشور و کاریزماتیک بیشتر به چشم میآیند، در حالی که انبوه سیاستمداران معمولی و کماثر کمتر دیده میشوند.
• سوم، خلط میان فصاحت و هیجانآفرینی؛ بسیاری از افراد سخنرانیهای احساسی، شعاری و پرحرارت را با فن بیان اشتباه میگیرند، در حالی که در جوامع توسعهیافته، شفافیت، انسجام منطقی و قدرت استدلال معمولاً معیارهای مهمتری برای ارزیابی یک سخنران سیاسی هستند.
• و چهارم، مغالطه خلط همبستگی با علیت؛ اینکه تصور کنیم ثروتمند بودن یک کشور موجب ضعف فن بیان سیاستمدارانش میشود یا فقر یک کشور به فصاحت بیشتر آنان میانجامد، هیچ پشتوانه علمی یا تاریخی معتبری ندارد.
۲۴۹
۷:۲۱
کتاب آیین سخنوران.pdf
۶.۷۵ مگابایت
۲۰۸
۷:۲۵
۳۳۴
۷:۲۶
4_5829964044672442806.m4a
۱۲:۳۵-۱۱.۶۸ مگابایت
@kanoon_sokhanvaran@Dr_MohammadAli_Hoseinian
۳۳۱
۷:۳۱