اعمال روز آخر ماه ذی الحجهاز کتاب اقبال الاعمال سید بن طاووس (ره)
دو رکعت نماز با یک بار حمد و 10 سوره قل هو الله احد و 10 آیه الکرسیپس از نماز این دعا بخواند:اللّٰهُمَّ مَا عَمِلْتُ فِى هٰذِهِ السَّنَهِ مِنْ عَمَلٍ نَهَیْتَنِى عَنْهُ وَلَمْ تَرْضَهُ وَنَسِیتُهُ وَلَمْ تَنْسَهُ وَدَعَوْتَنِى إِلَى التَّوْبَهِ بَعْدَ اجْتِرائِى عَلَیْکَ ، اللّٰهُمَّ فَإِنِّى أَسْتَغْفِرُکَ مِنْهُ فَاغْفِرْ لِى ، وَمَا عَمِلْتُ مِنْ عَمَلٍ یُقَرِّبُنِى إِلَیْکَ فَاقْبَلْهُ مِنِّى ، وَلَا تَقْطَعْ رَجائِى مِنْکَ یَا کَرِیمُ.خدایا، آنچه در این سال انجام دادم، از عملی که مرا از آن نهی کردی و به آن راضی نبودی و من آن را فراموش کردم، ولی تو فراموشش ننمودی و پس از گستاخیام بر تو، مرا به توبه دعوت کردی، خدایا من از تو آمرزش میخواهم، پس مرا بیامرز و آنچه انجام دادم از عملی که به تو نزدیکم کند، از من قبول کن و امیدم را از خودت قطع مکن، ای کریم.چون این را بگوید، شیطان فریاد میزند: وای بر من آنچه در این سال علیه او رنج بردم، همه را خراب کرد و سالی که گذشت برای او گواهی میدهد که سالش را ختم به خیر نمود.و در بعضی کتب دعای دیگری برای بعد از این نماز یافتم و آن اینکه:اَللَّهُمَّ مَا عَمِلْتُ فِي هَذِهِ اَلسَّنَةِ مِنْ عَمَلٍ صَالِحٍ وَ وَعَدْتَنِي أَنْ تُعْطِيَنِي عَلَيْهِ اَلثَّوَابَ فَتَقَبَّلْهُ مِنِّي بِفَضْلِكَ وَ سَعَةِ رَحْمَتِكَ وَ لاَ تَقْطَعْ رَجَائِي وَ لاَ تُخَيِّبْ دُعَائِي اَللَّهُمَّ وَ مَا عَمِلْتُ فِي هَذِهِ اَلسَّنَةِ مِمَّا نَهَيْتَنِي عَنْهُ وَ تَجَرَّأْتُ عَلَيْهِ فَإِنِّي أَسْتَغْفِرُكَ لِذَلِكَ كُلِّهِ فَاغْفِرْ لِي يَا غَفُورُ .@leaflets
دو رکعت نماز با یک بار حمد و 10 سوره قل هو الله احد و 10 آیه الکرسیپس از نماز این دعا بخواند:اللّٰهُمَّ مَا عَمِلْتُ فِى هٰذِهِ السَّنَهِ مِنْ عَمَلٍ نَهَیْتَنِى عَنْهُ وَلَمْ تَرْضَهُ وَنَسِیتُهُ وَلَمْ تَنْسَهُ وَدَعَوْتَنِى إِلَى التَّوْبَهِ بَعْدَ اجْتِرائِى عَلَیْکَ ، اللّٰهُمَّ فَإِنِّى أَسْتَغْفِرُکَ مِنْهُ فَاغْفِرْ لِى ، وَمَا عَمِلْتُ مِنْ عَمَلٍ یُقَرِّبُنِى إِلَیْکَ فَاقْبَلْهُ مِنِّى ، وَلَا تَقْطَعْ رَجائِى مِنْکَ یَا کَرِیمُ.خدایا، آنچه در این سال انجام دادم، از عملی که مرا از آن نهی کردی و به آن راضی نبودی و من آن را فراموش کردم، ولی تو فراموشش ننمودی و پس از گستاخیام بر تو، مرا به توبه دعوت کردی، خدایا من از تو آمرزش میخواهم، پس مرا بیامرز و آنچه انجام دادم از عملی که به تو نزدیکم کند، از من قبول کن و امیدم را از خودت قطع مکن، ای کریم.چون این را بگوید، شیطان فریاد میزند: وای بر من آنچه در این سال علیه او رنج بردم، همه را خراب کرد و سالی که گذشت برای او گواهی میدهد که سالش را ختم به خیر نمود.و در بعضی کتب دعای دیگری برای بعد از این نماز یافتم و آن اینکه:اَللَّهُمَّ مَا عَمِلْتُ فِي هَذِهِ اَلسَّنَةِ مِنْ عَمَلٍ صَالِحٍ وَ وَعَدْتَنِي أَنْ تُعْطِيَنِي عَلَيْهِ اَلثَّوَابَ فَتَقَبَّلْهُ مِنِّي بِفَضْلِكَ وَ سَعَةِ رَحْمَتِكَ وَ لاَ تَقْطَعْ رَجَائِي وَ لاَ تُخَيِّبْ دُعَائِي اَللَّهُمَّ وَ مَا عَمِلْتُ فِي هَذِهِ اَلسَّنَةِ مِمَّا نَهَيْتَنِي عَنْهُ وَ تَجَرَّأْتُ عَلَيْهِ فَإِنِّي أَسْتَغْفِرُكَ لِذَلِكَ كُلِّهِ فَاغْفِرْ لِي يَا غَفُورُ .@leaflets
۴جمع بندی بنده:۱- «هم نظر» بودن با «اجازه دادن» تفاوت دارد۲- ولی فقیه به هیچ تصمیم خلاف شرع و مصلحت کشور «اجازه» اجرایی شدن نمیدهد۳- رهبری نه «سلیقه و نظرش» را تحمیل میکند و نه کسی میتواند نظرش را به ایشان تحمیل کند #مردم_سالاری_دینی@leaflets
۷۴
نشست تخصصی:از مخالفت اصولی تا پذیرش مشروط؛ تحلیل پیام راهبردی مقام معظم رهبری پیرامون امضای تفاهم نامه ایران و آمریکا دوشنبه ۱ تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۴ پیوند حضور برخطhttp://dte.bz/res1 حکمت برای زندگی | دانشگاه باقرالعلوم(ع) | دانشگاه پیشران علوم انسانی@leafletsبازارسال شده از
درخواست مهم از فرماندهی محترم کل قوادر حالی که نیروهای مسلح در حالت آماده باش کامل قرار دارند و همه چیز در وضعیت عملیاتی است از فرماندهی محترم کل قوا به عنوان فردی که به درد دل بسیاری از رزمندگان گوش میدهد از نزدیک با آنها در ارتباط است و مشکلات و نارساییهای آنها را میداند درخواست دارم که فرامین اجرایی را صادر و دستور دهند تا نتایج بررسیها به عرض آن مقام محترم برسد. در طول یک سال گذشته روزهای بسیار سختی بر نیروهای مسلح به ویژه بخشهای عملیاتی گذشت و اکثریت نیروها بر اساس تکلیف الهی و وظیفه ملی و دینی خود در میدان ایستاده، جانفشانی کرده و با شکست دشمن طبق هدایتهای فرمانده و رهبر شهید به سرافرازی ایران عزیز کمک کردند. این نیروها که از جان گذشته و چنین موفقیتی را برای ایران عزیز ثبت کردهاند نیازمند توجه هستند. هر چند اطلاع دارم که بر اساس تجربیات هر دو نبرد و تحولات پیرامونی آن فرماندهی محترم کل قوا حسب گزارشات دریافتی دستوراتی برای اصلاح سازمانی نیروهای مسلح، به ویژه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی صادر کردهاند، اما حقایقی وجود دارد که چشمپوشی از آن میتواند تبعات سنگینی در پی داشته باشد، باید دستور فرمایید تا یک بازرسی کامل و همه جانیه از همه یگانها به عمل بیاید. در واقع، باید بازرسی بدون حضور فرماندهان ارشد یگانهای ستادی و عملیاتی از نیروهای رزمنده تا کادرهای مختلف باید به شکلی عمل بیاید که هیچ کس نتواند در کلیت نتایج دست برده و آن را دچار ایراد کند. بنده اطلاع دارم که بودهاند افرادی که به هر طریق در جایگاه فرماندهی قرار گرفته اما بیش از آنکه فرمانده باشند «درمانده» بوده و به جای آنکه یار باشند، «بار» بوده و مشکلاتی را ایجاد کردهاند. باید پرسشنامههایی تهیه شده و از طریق دفتر بازرسی فرماندهی محترم کل قوا به همه یگانهای نیروهای مسلح به شکل حضوری ارسال و نقطهنظرات رزمندگان در همه سطوح گرفته شود. اینکه رزمندهای که این روزها در بدترین وضعیت در استانهای جنوبی و در خط مقدم نبرد با بدترین شرایط در آمادهباش حاضر است اما باید بابت اقدامات فرماندهی ناتوان خود زجر بکشد، اصلا درست نیست. متاسفانه خبرهای در دست است که در برخی از مناطق و یگانها برخی از فرماندهان به جای حل مشکلات، خود به مشکل مضاعفی برای رزمندگان تبدیل شده و برخی نیز با تصمیمات اشتباه عملیاتی جان نیروها را به خطر انداختهاند. خواهشمند است که این موارد را دستور فرمایید تا بازرس محترم با در نظر داشتن خداوند و خون شهدا و امام شهید به شکل دقیق انجام دهد. باید نه تنها یک پالایش جدی در سطج فرماندهان در همه نیروهای نظامی کشور صورت بگیرد، بلکه باید آنهایی که ناتوان بوده برکنار و افراد توانمند، شجاع، مدیر و مدبر را به جای آنها منصوب کرد. با توجه به تداوم نبرد با دشمن در آینده نزدیک این بررسی و تغییرات میتواند کمک فراوانی به نیروها برای ماندن در میدان نبرد و مقاومت در برابر دشمن کند. متاسفانه در برخی از یگانها شاهد اجحاف به نیروهای رزمنده، فشارهای روحی و روانی، توبیخهای بیخود و بیجهت و.... مشاهده میشود و آن هم توسط فرماندهانی که خود نقشی در میدان نبرد نداشته و صرفاً به دلیل درجه یا جایگاه توانستهاند موقعیت خود را حفظ کنند. رزمندگان و فرماندهان شجاع و قابل، سرمایههایی هستند که باید قدرت آن را دانست. این نوشته را بر مبنای هفتهها ارتباط، شنیدن درد دلها و گوش دادن به مشکلات آنها مینویسم؛ قاعدتا کسی از من نخواسته تا این مطلب را منتشر کنم اما واضح است که به عنوان کسی که از نزدیک با این بچهها ارتباط داشته و مشکلات عجیب معیشتی و زندگی آنها را میبینم ناراحت شده و وظیفه خود میدانم تا گوشهای از مشکلات آن را به اطلاع فرماندهی محترم کل قوا برسانم. واضح است که دستورات و اوامر صادره و تاکید بر اجرایی شدن و در نهایت اعمال قانون و دلجویی از نیروهای رزمنده و برکشیدن افراد لایق و مجرب به جای اندک فرماندهان توصیهای و سفارشی که بسیاری از چنین درماندههایی در دوره جنگ ترک خدمت کرده و سر پست خود حاضر نشدند ما را در دور بعد نبرد کمک خواهد کرد و دعای خیر این رزمندگان و نیروهای پرتلاش و مخلص را در پی خواهد داشت. @SyrianKhabar
پیشتر غصه میخوردیم که چرا جریان قدسی و مطالبهگر انقلابی دارد به یک «گروه فشار» کلاسیک تبدیل میشود؛ جریانی که کمکم قوه تحلیل حداکثری خودش را از دست میدهد، نگاه جامع و بصیر به همه مصالح ندارد، شخصمحور میشود و... اما امروز باید به آن نگرانیها اضافه کنیم که عملاً با یک عقبگرد جدی طرفیم.شرایط کشور واقعاً شرایط مناسبی نیست. اگر سایه جنگ و دشمن بیرونی از سر کشور برداشته شود، عملاً وضعیت داخلی بیش از پیش زیر ذرهبین خواهد رفت. تابآوری مردم برای این حجم از گرانی چقدر است؟ نخبگان سیاسی ما دقیقاً دارند چه غلطی میکنند؟
مگر بخش عمدهای از گرانی کالاهای مصرفی مردم به خاطر نبود نظارت، واسطهگری و رهاشدگی بازار نیست؟ نخبگان سیاسی نمیتوانند ۱۰ میلیون نه، ۵ میلیون؛ ۵ میلیون نه، ۳ میلیون بسیجی را در سراسر کشور ساماندهی کنند برای حذف واسطهها، نظارت بر فروش و کمک به کنترل قیمتها؟
چرا به جای برنامهریزی برای کمک به حل مسائل واقعی کشور، کارِ نخبه سیاسی باید رساندن چنین اطلاعاتی به پروژهبگیران توییتری باشد برای زدن یک جریان رقیب و امثال این کارها؟ ما با دست خودمان داریم چه بلایی سر خودمان میآوریم؟
این کاربری را که این توییت را نوشته نمیشناسم، ولی قطعاً این سطح از اطلاعات، اطلاعات یک کنشگر عادی نیست. چه کسانی، با چه سطحی از دسترسی به اطلاعات، و در چه جایگاه و پست و مقامی، دارند چنین چیزهایی را پمپاژ میکنند تا برای قشر انقلابی، تصویر خیانت از مسئولین بسازند؟
@leaflets
۷
از قاب قدرت تا قاب خانواده: چرا تصویر رهبر شهید انقلاب با خانواده کمتر دیده میشود؟
واقعاً چرا تقریباً همه عکسهایی که از این فاجعه بازنشر میشود، کنار هم چیدن فرماندهان نظامی است؟ چرا قاب غالب ما شده تصویر چند چهره رسمی کنار هم؛ قابی که ناخودآگاه برای خیلیها دلالت بر یک شکست بزرگ امنیتی و نظامی دارد، نه یک فاجعه انسانی؟ چرا کمتر سراغ تصویر رهبر شهید انقلاب و فرماندهانی میرویم که فقط خودشان شهید نشدند، بلکه خانوادهشان هم همراهشان شهید شد؟
مشکل اینجاست که ما گاهی فکر میکنیم هرچه تصویر رسمیتر باشد، اثرگذارتر است. چند فرمانده کنار هم، چند قاب اتوکشیده، چند عکس جدی و حماسی؛ بعد هم انتظار داریم جامعه فقط عظمت ماجرا را ببیند. اما ذهن انسان اینطور کار نمیکند. ذهن اول «رابطه» را میفهمد، بعد «عنوان» را. اول پدر را میبیند، بعد فرمانده را. اول کودک را میبیند، بعد خبر را. اول خانه را میفهمد، بعد ستاد و قرارگاه را.
وقتی تصویر شهدا فقط در قاب فرماندهان و مسئولان منتشر میشود، پیام ناخودآگاه به سمت قدرت، ساختار، سلسلهمراتب و میدان نظامی میرود. چنین قابی ممکن است برای مخاطب وفادار، حس اقتدار و همبستگی بسازد؛ اما برای بخشی از جامعه، مخصوصاً آنهایی که از سیاست فاصله دارند یا با زبان رسمی ارتباط نمیگیرند، ممکن است ماجرا را سرد، دور و حتی صرفاً امنیتی کند. در این قاب، شهید بیشتر «سمت» دارد تا «زندگی».
اما عکس شهید در کنار خانواده چیز دیگری میگوید. آن تصویر میگوید این آدم فقط یک فرمانده، یک مسئول یا یک چهره تاریخی نبود؛ پدر بود، همسر بود، فرزند داشت، خانه داشت، لبخند داشت، سفره داشت، خاطره داشت. و وقتی خانواده هم شهید شدهاند، حقیقت ماجرا چند برابر تکاندهندهتر است. اینجا دیگر با یک ترور سیاسی یا یک ضربه نظامی روبهرو نیستیم؛ با حذف یک خانه روبهرو هستیم. با خاموش شدن چراغ یک خانواده.
باید دقت داشت تصویر خانوادگی مسیر همدلی را کوتاهتر میکند. مخاطب لازم نیست اول تحلیل سیاسی کند تا بفهمد چه اتفاقی افتاده. کافی است چهرهها را کنار هم ببیند. مغز انسان با چهره، نسبت و فقدان سریعتر ارتباط میگیرد تا با عنوان، درجه و منصب. به همین دلیل، عکس خانوادگی فقط یک عکس احساسی نیست؛ یک قاب دقیقتر برای فهم واقعیت است.
حتی از نظر روایتسازی هم، عکس فرماندهان کنار هم بیشتر «خبر» تولید میکند، اما عکس خانواده «داستان» میسازد. مخاطب میپرسد: این کودک چه رؤیاهایی داشت؟ این مادر یا پدر چه نسبتی با شهید داشت؟ این خانه چه روزهایی را گذرانده بود؟ همین پرسشهاست که حافظه جمعی میسازد.
متولیان فرهنگی و تبلیغی در آستانه آیین تشییع رهبر شهید انقلاب و خانواده معظم ایشان دقت کنند اگر میخواهیم جامعه عمق فاجعه و عظمت مظلومیت را بفهمد، باید قاب را عوض کنیم؛ از قاب قدرت به قاب خانواده.
@leaflets
واقعاً چرا تقریباً همه عکسهایی که از این فاجعه بازنشر میشود، کنار هم چیدن فرماندهان نظامی است؟ چرا قاب غالب ما شده تصویر چند چهره رسمی کنار هم؛ قابی که ناخودآگاه برای خیلیها دلالت بر یک شکست بزرگ امنیتی و نظامی دارد، نه یک فاجعه انسانی؟ چرا کمتر سراغ تصویر رهبر شهید انقلاب و فرماندهانی میرویم که فقط خودشان شهید نشدند، بلکه خانوادهشان هم همراهشان شهید شد؟مشکل اینجاست که ما گاهی فکر میکنیم هرچه تصویر رسمیتر باشد، اثرگذارتر است. چند فرمانده کنار هم، چند قاب اتوکشیده، چند عکس جدی و حماسی؛ بعد هم انتظار داریم جامعه فقط عظمت ماجرا را ببیند. اما ذهن انسان اینطور کار نمیکند. ذهن اول «رابطه» را میفهمد، بعد «عنوان» را. اول پدر را میبیند، بعد فرمانده را. اول کودک را میبیند، بعد خبر را. اول خانه را میفهمد، بعد ستاد و قرارگاه را.وقتی تصویر شهدا فقط در قاب فرماندهان و مسئولان منتشر میشود، پیام ناخودآگاه به سمت قدرت، ساختار، سلسلهمراتب و میدان نظامی میرود. چنین قابی ممکن است برای مخاطب وفادار، حس اقتدار و همبستگی بسازد؛ اما برای بخشی از جامعه، مخصوصاً آنهایی که از سیاست فاصله دارند یا با زبان رسمی ارتباط نمیگیرند، ممکن است ماجرا را سرد، دور و حتی صرفاً امنیتی کند. در این قاب، شهید بیشتر «سمت» دارد تا «زندگی».اما عکس شهید در کنار خانواده چیز دیگری میگوید. آن تصویر میگوید این آدم فقط یک فرمانده، یک مسئول یا یک چهره تاریخی نبود؛ پدر بود، همسر بود، فرزند داشت، خانه داشت، لبخند داشت، سفره داشت، خاطره داشت. و وقتی خانواده هم شهید شدهاند، حقیقت ماجرا چند برابر تکاندهندهتر است. اینجا دیگر با یک ترور سیاسی یا یک ضربه نظامی روبهرو نیستیم؛ با حذف یک خانه روبهرو هستیم. با خاموش شدن چراغ یک خانواده.باید دقت داشت تصویر خانوادگی مسیر همدلی را کوتاهتر میکند. مخاطب لازم نیست اول تحلیل سیاسی کند تا بفهمد چه اتفاقی افتاده. کافی است چهرهها را کنار هم ببیند. مغز انسان با چهره، نسبت و فقدان سریعتر ارتباط میگیرد تا با عنوان، درجه و منصب. به همین دلیل، عکس خانوادگی فقط یک عکس احساسی نیست؛ یک قاب دقیقتر برای فهم واقعیت است.حتی از نظر روایتسازی هم، عکس فرماندهان کنار هم بیشتر «خبر» تولید میکند، اما عکس خانواده «داستان» میسازد. مخاطب میپرسد: این کودک چه رؤیاهایی داشت؟ این مادر یا پدر چه نسبتی با شهید داشت؟ این خانه چه روزهایی را گذرانده بود؟ همین پرسشهاست که حافظه جمعی میسازد.متولیان فرهنگی و تبلیغی در آستانه آیین تشییع رهبر شهید انقلاب و خانواده معظم ایشان دقت کنند اگر میخواهیم جامعه عمق فاجعه و عظمت مظلومیت را بفهمد، باید قاب را عوض کنیم؛ از قاب قدرت به قاب خانواده. @leaflets
۱۰
دلداده امر عظیم
واقعاً «امر عظیم» او را مشغول خود کرده بود... تقوی و اخلاقش با فشار و کوشش و کلیشه نبود... همان امر عظیم بود، همان توحید بود که او را مخلص و باتقوی و با اخلاق کرده بود... تقوی و اخلاق توحیدی مستقیماً اکتساب نمی شود، ثمره چیز دیگری است... مهمترین یادگار من از سال های با او بودن و بعد ازآن همین توجه و همین درگیر شدن با امر عظیم است... وچه بسا روزهای اول خیلی از این ها را غیرطبیعی و عجیب می دیدم...او انقلاب و جایگاه قدسی انقلاب را در نسبت با این امر عظیم می فهمید و همه چیز را در نسبت با انقلاب تفسیر می کرد حتی خود آقای شهید را..آقای شهیدی که خودشان می فرمودند انقلاب چیز عجیبی است....و حالا چه روزی شود روز وداع با این یگانه و اسطوره گمنام دوران...
وَ أَمَّا النَّهَارَ فَحُلَمَاءُ عُلَمَاءُ أَبْرَارٌ أَتْقِيَاءُ، قَدْ بَرَاهُمُ الْخَوْفُ بَرْيَ الْقِدَاحِ، يَنْظُرُ إِلَيْهِمُ النَّاظِرُ فَيَحْسَبُهُمْ مَرْضَى، وَ مَا بِالْقَوْمِ مِنْ مَرَضٍ؛ وَ يَقُولُ لَقَدْ خُولِطُوا، وَ لَقَدْ خَالَطَهُمْ أَمْرٌ عَظِيمٌ لَا يَرْضَوْنَ مِنْ أَعْمَالِهِمُ الْقَلِيلَ وَ لَا يَسْتَكْثِرُونَ الْكَثِيرَ، فَهُمْ لِأَنْفُسِهِمْ مُتَّهِمُونَ وَ مِنْ أَعْمَالِهِمْ مُشْفِقُونَ؛ إِذَا زُكِّيَ أَحَدٌ مِنْهُمْ، خَافَ مِمَّا يُقَالُ لَهُ، فَيَقُولُ أَنَا أعْلَمُ بِنَفْسِي مِنْ غَيْرِي وَ رَبِّي أَعْلَمُ بِي مِنِّي بِنَفْسِي، اللَّهُمَّ لَا تُؤَاخِذْنِي بِمَا يَقُولُونَ وَ اجْعَلْنِي أَفْضَلَ مِمَّا يَظُنُّونَ وَ اغْفِرْ لِي مَا لَا يَعْلَمُونَ.خطبه 193
@leaflets
واقعاً «امر عظیم» او را مشغول خود کرده بود... تقوی و اخلاقش با فشار و کوشش و کلیشه نبود... همان امر عظیم بود، همان توحید بود که او را مخلص و باتقوی و با اخلاق کرده بود... تقوی و اخلاق توحیدی مستقیماً اکتساب نمی شود، ثمره چیز دیگری است... مهمترین یادگار من از سال های با او بودن و بعد ازآن همین توجه و همین درگیر شدن با امر عظیم است... وچه بسا روزهای اول خیلی از این ها را غیرطبیعی و عجیب می دیدم...او انقلاب و جایگاه قدسی انقلاب را در نسبت با این امر عظیم می فهمید و همه چیز را در نسبت با انقلاب تفسیر می کرد حتی خود آقای شهید را..آقای شهیدی که خودشان می فرمودند انقلاب چیز عجیبی است....و حالا چه روزی شود روز وداع با این یگانه و اسطوره گمنام دوران...
وَ أَمَّا النَّهَارَ فَحُلَمَاءُ عُلَمَاءُ أَبْرَارٌ أَتْقِيَاءُ، قَدْ بَرَاهُمُ الْخَوْفُ بَرْيَ الْقِدَاحِ، يَنْظُرُ إِلَيْهِمُ النَّاظِرُ فَيَحْسَبُهُمْ مَرْضَى، وَ مَا بِالْقَوْمِ مِنْ مَرَضٍ؛ وَ يَقُولُ لَقَدْ خُولِطُوا، وَ لَقَدْ خَالَطَهُمْ أَمْرٌ عَظِيمٌ لَا يَرْضَوْنَ مِنْ أَعْمَالِهِمُ الْقَلِيلَ وَ لَا يَسْتَكْثِرُونَ الْكَثِيرَ، فَهُمْ لِأَنْفُسِهِمْ مُتَّهِمُونَ وَ مِنْ أَعْمَالِهِمْ مُشْفِقُونَ؛ إِذَا زُكِّيَ أَحَدٌ مِنْهُمْ، خَافَ مِمَّا يُقَالُ لَهُ، فَيَقُولُ أَنَا أعْلَمُ بِنَفْسِي مِنْ غَيْرِي وَ رَبِّي أَعْلَمُ بِي مِنِّي بِنَفْسِي، اللَّهُمَّ لَا تُؤَاخِذْنِي بِمَا يَقُولُونَ وَ اجْعَلْنِي أَفْضَلَ مِمَّا يَظُنُّونَ وَ اغْفِرْ لِي مَا لَا يَعْلَمُونَ.خطبه 193
@leaflets
۸