لوگوی پیام رسان بلهدانلود «بله»
عکس پروفایل 🇮🇷مادران میدان🇮🇷🇮
۶۳۵ عضو

🇮🇷مادران میدان🇮🇷

undefined امام خمینی(ره): «.... اگر در طول انقلاب وفاداری و عواطف و حضور زنان در میدان‌های مختلف، در راه‌پیمایی‌ها و انتخابات‌ها نمی‌بود، یقینا این حرکت عظیم مردمی، نمی‌توانست این گونه شکل پیدا کند.»مادران میدان انقلاب(مادرانه سبزوار)ارتباط با ما:@M_borzoyi
مشاهده در وب بله
۲۵ آبان
thumbnail
undefined چطور یک ایده‌ی فاطمی، سر از یک هنرستان دخترانه درآورد؟ undefinedundefined
#فاطمیه#حجاب#واحدتبیین‌مادرانه‌سبزوار#پویش_سرمشق_فاطمی#مادرانه_سبزوار
undefinedمادران میدانundefined(روایت پویش‌های مادرانه سبزوار)@madaranemeidan

۱۷

۱۵:۵۸

thumbnail
undefined چطور یک ایده‌ی فاطمی، سر از یک هنرستان دخترانه درآورد؟ undefinedundefined
#فاطمیه#حجاب#واحدتبیین‌مادرانه‌سبزوار#پویش_سرمشق_فاطمی#مادرانه_سبزوار
undefinedمادران میدانundefined(روایت پویش‌های مادرانه سبزوار)@madaranemeidan

۱۹

۱۵:۵۸

۲۶ آبان
thumbnail
undefined برای کی انجام دادی؟!
یکی از اقوام نزدیک کمک لازم داشت. با اینکه شرایط خانه روبراه نبود و خودم هم حال و روز خوبی نداشتم ولی نمی‌توانستم بی‌تفاوت باشم. باید کمکش می‌کردم. با شوهرم مطرح کردم. موافق بود. زدم بیرون و رفتم پیِ آن کار. چند ساعتی طول کشید. نتوانستم به موقع برگردم خانه. وقتی کارم تمام شد و گوشی را برداشتم دیدم شوهرم از سر دلخوری یک پیامک تند و تیز برایم فرستاده که چرا دیر کرده‌ام و..... چند باری هم تماس گرفته ولی گوشی من روی سکوت بوده و متوجه نشده‌ام. پیامش را که خواندم انگار دنیا روی سرم آوار شد. وسط آن همه فشار، این یکی را کم داشتم. شروع کردم با خودم به غر زدن: "واقعا که! بجای اینکه با من همراهی کنه، تشکر کنه و شرایط منو درک کنه، اینجوری می‌گه. خدایا! من چرا اینقدر تنهام؟ چرا این مردا اینجوری‌ان؟ ...."یکهو انگار وسط غرزدن‌هایم یکی دستم را گرفت و از آن دعواهای ذهنی کشیدم بیرون. آرام در گوشم گفت: "این کارها رو برای کی انجام دادی؟ همون حواسش بهت هست. خودت رو ناراحت نکن."وقتی آمدم خانه دیگر ناراحت نبودم. حتی وقتی شوهرم شروع کرد به گلایه کردن و گفت: "کاش لااقل تماس می‌گرفتی و می‌گفتی کارت طول می‌کشه تا ما بلاتکلیف نباشیم." دیدم خیلی بیراه نمی‌گوید.عهدی که کرده بودم با حضرت زهرا (س) به دادم رسید و از یک دعوای خانوادگی نجاتم داد.
#پویش_سرمشق_فاطمی#مادرانه_سبزوار
undefinedمادران میدانundefined(روایت پویش‌های مادرانه سبزوار)@madaranemeidan

۱۷

۷:۰۲

thumbnail
undefined معده درد با برکت!
حدودا دوهفته است که آنفلوآنزا دست از سرمان برنمی‌دارد. امروز هم بالاخره همسر بیچاره را خانه نشین کرد، از آن طرف بعد از چند روز غیبت، وقتی حال پسرک را رو به راه دیدم و اصرار خودش را برای حضور در مدرسه؛ مخالفتی نکردم.کوچک خانِ خانه زودتر از همیشه بیدار شد. صبحانه اش را دادم.از شب گذشته با تزریق آمپول تقویتی، کمی سرحال آمده بودم و با خودم کلی برنامه چیده بودم برای امروز. حالا من بودم و آشپزخانه نیازمند یاری سبزم، فرشهای خوراکی خورده ام و لباس های در انتظار آب تنی!گوشی همراه زنگ خورد. می‌دانستم از آن تماس هاست که جواب بدهم، کمِ کم نیم ساعت از وقتم را ربوده! همان هم شد و در نهایت بعد از سی دقیقه حرف های غیر ضروری، با اشاره همسری که بیدار شده بود و با کلی خجالت به بهانه ی رسیدگی به بچه خداحافظی کردم. چندین بار با خودم گفته ام چرا بهای وقت خیلی آزاد عزیز پشت خط را، تویی که معمولا زمان کم داری باید بدهی؟! حرفت را با احترام بزن و بگو کار داری باید بروی. اما وقت عمل که می‌رسد، فکر اینکه نکند دلش بشکند، وادارم میکند به سکوت!به قصد انجام برنامه ریزی از جا بلند شدم که از محضر تماس گرفتند که برای امضای نهایی سند بیایید. چیزی نگذشته بود که پسرم از مدرسه زنگ زد:« مامان دلم درد میکنه، بیاین دنبالم لطفاً.»خب دقیقا طبق برنامه قبلی! حالا باید خانه را رها کرده و به سرعت نور آماده میشدیم برای امورات خارج از منزل.بعد از مدرسه، ترتیب امضای پای سند را دادم و رفتیم درمانگاه. اذان ظهر بود. تا نوبتمان شود، نماز خواندم. ساعت حدود دو بعداز ظهر بود که تازه رسیدیم به اول قصه. کجا؟ منزل آشفته‌ی بدون بوی غذای سر ظهر!با کمک همسرجان همیشه در صحنه ظرفها را شستیم و سریع ماکارونی پختیم.دیگر نا نداشتم، پس تمیزکاری ماند برای بعد از استراحت.تا آخر شب که سرم آقای خانه تمام شود، همه‌ی کارها انجام شده بود. اما معده درد امانم نمی‌داد.هر چه این شانه و آن شانه کردم خوابم‌ نبرد.خواستم کمی با گوشی خودم را سرگرم کنم تا خوابم‌ببرد اما تازه اینجا بود که طبق عادت باخود گفتم، «اگه فاطمه زهرا جای تو بود الان چیکار میکرد؟»انگار صدایی در سرم پیچید که:« یٰا ایُّهٰا المُذَّمِّل. قُمِ الَیْلَ إلّٰا قَلیٖلا»باخود گفتم:« چرا این معده درد بی موقعو به فال نیک نگیرم!؟ خوابم‌ نمی بره، پس بهترین وقته برای خلوتِ انس.»تا دلم‌ سبک شود و خوابم ببرد، باز چندین بار به لطف تشنگی های مکرر کوچک خان بیدارشدم، اما حلاوت ذره ای فاطمی نفس کشیدن برایم جان بخش تر از خواب کامل تمام شب شد.

#پویش_سرمشق_فاطمی#مادرانه_سبزوار
undefinedمادران میدانundefined(روایت پویش‌های مادرانه سبزوار)@madaranemeidan

۲۱

۷:۰۳

۲۷ آبان
thumbnail

۱۱

۱۱:۴۵

بازارسال شده از 🇮🇷مادران میدان🇮🇷
thumbnail
undefined یک صفحه، یک خانه
بچه‌ها را راهی مدرسه می‌کنم، صبحانه‌ی همسر را ردیف می‌کنم و ناهار را می‌دهم دستش... حالا من مانده‌ام و یک خانه‌ی خالی! یک خانه‌ی به‌هم‌ریخته، یک آشپزخانه‌ی پر از ظرف کثیف و یک مادر با انبوهی از کارهای انجام‌نشده...باید خودم را شارژ کنم؛ قبل از این که بروم سراغ کارها، می‌آیم سر وقت کتاب تفسیر حضرت آقا. باید انرژی لازم برای امروز را کسب کنم؛ چند صفحه تفسیر سوره‌ی مجادله را می‌خوانم، کتاب را می‌بندم و می‌روم سراغ یک صفحه از کتاب حدیث عنوان بصری...به کارهای انجام‌نشده فکر می‌کنم: به خانه‌هایی که باید مرتب شوند، تشک‌هایی که باید جمع شوند، ظرف‌هایی که باید شسته شوند، گازی که باید تمیز شود، صبحانه‌ای که هنوز نخورده‌ام، به ناهاری که باید بار بگذارم. امروز می‌خواهم آش کشک بپزم برای خانواده‌ی برادرم که همگی مریض شده‌اند و برای پدر مریضم که میلش به غذا نمی‌رود...خرید هم باید بکنم؛ نه سبزی دارم، نه کشک. خدایا! به جسمم توان بده، به وقتم برکت بده که به همه‌ی این کارها برسم.

#پویش_سرمشق_فاطمی#مادرانه_سبزوار
undefinedمادران میدانundefined(روایت پویش‌های مادرانه سبزوار)@madaranemeidan

۱

۱۱:۴۵

۲۸ آبان
undefined نذریِ کوچکی در سایه عظمتِ مادر
شهر، رنگ و بوی روضه مادر می‌دهد...
طبق قرار سالانه و پیمان قلبی‌مان، در پی برپایی روضه «مقاومت فاطمیه» افتادیم؛ اما این بار، با حسی متفاوت. تجربه‌ی محرم به ما آموخته بود که اشتیاق برای شنیدن کلام حضرت زهرا (سلام‌الله علیها) در موکب، بسیار فراتر از تصور است. پس تصمیم گرفتیم این مجلس عزاداری را به فضای موکب ببریم.
سخن از طراحی بنر به میان آمد و بارِ سنگین آن بر دوش یاران واحد رسانه افتاد. دیگر تنها چند مسئولیت کوچک و حیاتی باقی مانده بود تا کار تمام شود. اما میان ما، «روضه مادر» بدون نذری نمی‌گنجید. از طرفی، هر مادر یا فرزندش درگیر مریضی و ویروس‌های ناخواسته بود و فکر و خیالِ تهیه شام و لقمه‌های سنگین در سر نداشتیم؛ پس به یک پذیرایی ساده و بی‌تکلف فکر کردیم.
شب قبل از مراسم، پس از پایان کار در موکب، با یارانِ هیأت گرد هم آمدیم. نمی‌دانم از کجا، اما بحثِ «لقمه و نذری» خودبه‌خود میان صحبت‌ها جاری شد و تصویب شد. انگار مادر (س) باز هم نمی‌خواست کسی از در خانه‌اش بی‌نصیب برگردد، حتی اگر تنها یک لقمه‌ی کوچک باشد...
طبق معمول، مامانِ همیشه فعال و پرجنب‌وجوش، مسئولیت خرید را به عهده گرفت و قرار و مدارِ تقسیم کار بین ما سه دوست که در یک مسیر بودیم، بسته شد.
عصر روزِ روضه، زمانی که پسر بزرگم در مدرسه بود و دومین فرزندم را به امانتِ مامان و بابا سپردم، نوزاد سه ماهه‌ام را در آغوش گرفتم و راهی خانه‌ی دوست شدم. مگر می‌شود عشق به مادر، در رگ‌های کوچک و بزرگ جاری نشود؟
در خانه، هیاهوی کودکان و بازیگوشی‌هایشان با تلاش نوجوانی که با عشق سیب‌زمینی‌ها را می‌کوبید، هم‌آهنگ شده بود. من هم در حالی که نوزاد آرامم را به کودکانِ خانه سپردم، مشغول ریختن چای بودم. پس از صرف چای و ادای نماز، دوباره «چرخه‌ی تولید» را با هم راه انداختیم. در میان آن همه شلوغی، صدای خنده و بازی بچه‌ها، با همتی که از دلِ عشق بود، موفق شدیم ۲۹۶ لقمه‌ی مادرانه آماده کنیم.
دلدادگانِ حضرت مادر، تا آخرین لحظه حضور داشتند و نذوراتشان را به اکمالِ این مهمِ کوچک می‌رساندند. با دل‌هایی لبریز از شوق و در حالی که آماده بودیم، به سوی مجلسِ روضه حضرت مادر روانه شدیم...

#پویش_سرمشق_فاطمی#مادرانه_سبزوار
undefinedمادران میدانundefined(روایت پویش‌های مادرانه سبزوار)@madaranemeidan

۸

۱۱:۴۷

undefinedundefined برای تداوم "جلسات راه پرواز" و حضور در مدارس بیشتر، به همراهی و نذورات شما نیاز داریم.
undefined گاهی یک گفت‌وگوی یک‌ساعته، می‌تواند دریچه‌ای تازه به روی یک دختر نوجوان باز کند. فرصتی برای شنیدن، فکر کردن، پرسیدن و آشنایی با الگوهایی که شاید پیش از این، کمتر فرصت شناختشان را داشته است.
ما در «مادرانه سبزوار» دوست داریم این قرارهای صمیمی را در مدارس بیشتری برگزار کنیم؛ قرارهایی متفاوت، با گفت‌وگوهایی از جنس خود دخترها، برای نزدیک‌تر شدنشان به دنیای حضرت زهرا(س).
اما اجرای هر برنامه، هزینه‌هایی مثل تهیه هدیه، پذیرایی و ملزومات برنامه را به همراه دارد. برای همین، برای ادامه این مسیر به همراهی و نذورات شما نیازمندیم.
undefined اگر دوست دارید در برگزاری این برنامه‌ها سهمی داشته باشید، می‌توانید کمک‌های نقدی و نذورات فرهنگی خودتان را به یکی از شماره کارت‌های زیر واریز کنید.
undefined شماره کارت به نام مادران میدان انقلاب (مادرانه سبزوار):۵۸۵۹۸۳۸۸۲۰۲۷۶۸۹۱
undefined شماره کارت به نام مادرانه سبزوار:۵۸۵۹۸۳۷۰۱۰۲۲۲۵۸۲
گاهی یک هدیه کوچک، یک پذیرایی ساده و یک فرصت گفت‌وگو، می‌تواند آغاز یک اتفاق بزرگ باشد.بیایید در ساختن این فرصت‌ها، سهمی داشته باشیم. undefined
#مادرانه_سبزوارundefinedمادران میدانundefined(روایت پویش‌های مادرانه سبزوار)@madaranemeidan

۹

۱۱:۴۷

۲۹ آبان
undefined مثل زهرا
شب تا صبح بالای سر پسرک های مریض، چشم روی هم نگذاشته ای. به امید خواب بعد از راهی کردن همسر و صبحانه و بازی بچه‌هایی. ابر و باد و مه و خورشید و فلک را به کار میگیری که بتوانی با خواب قبل از ظهر آنها فقط کمی از توان از دست رفته‌ی خود در این بیماری را بازگردانی و مهیا می‌شود. اما در سکوت مطلق خانه‌ی خود، باید جنگ جهانی همسایه را با دلبندانش با گوش جان شنوا باشی!شاید هر کس جای ما باشد هر روز با آن حجم سرو صدای عزیزان از شش صبح تا شب،همسایگی پرچالشی را بگذرانند؛ اما ما همیشه دندان روی جگر میگذاریم و شکایت های همسرجان را هم با گفتن:«بچه‌ن دیگه ولش کن، حواستو پرت کن و...»و خلاصه این جور توجیهات آرام میکنم. همیشه به خودم می‌گویم درست است که این مادر برای فرزندانش وقت کافی نمی‌گذارد و خیلی وقت ها آسایش از ما می‌رباید اما درست نیست بخاطر آنها هر روز شرمنده شود و به ما جواب پس بدهد. شاید اصلا روزی خودم در چنین شرایطی قرار گیرم و انتظار داشته باشم دیگران درکم کنند.ولی آن روز حقیقتاً حالم نامساعد بود و همین کمی کم تحملم کرده بود.چند بار هم خودشان پرسیده‌اند که:« صدای چرخ خیاطی اذیتتون نمیکنه.» گفته‌ام:« چرا نمی‌دونستم صدای چرخ خیاطیه. چطوری تا صبح خیاطی میکنی. ما اصلا نمیتونیم با صداش بخوابیم و...»عذر خواسته و گفته:« چرخ خیاطی رو میبرم اون یکی اتاق.» اما همه چیز فقط در حد حرف مانده است‌.داشتم با خودم متن پیامی؛البته مؤدبانه، برای ارسال آماده میکردم که پیامش آمد! از موضوع دیگری کاملاً حق به جانب انتقاد کرده بود.لعنت بر شیطان، نباید از کوره در می‌رفتم.با خودم گفتم فاطمه زهرا برای کدام همسایه ها دعا میکردند؟! آن هم ارجح بر خود؟!مگر به خودت قول نداده‌ای دختر خوبی برای مادر باشی؟!از ته دل برای آرامش بینشان دعا کردم و گوشی را کنار گذاشتم.در کمتر از پنج دقیقه، به طرز غیرمنتظره‌ای آن همه هیاهو، به سکوت مطلق تبدیل شد!معامله با حضرت حق بازهم جواب داده بود.سر به بالشت نرم فرو بردم و از اینکه قادری مطلق دارم که صدایم را می‌شنود شکر کرده، آرام گرفتم.
#پویش_سرمشق_فاطمی#مادرانه_سبزوار
undefinedمادران میدانundefined(روایت پویش‌های مادرانه سبزوار)@madaranemeidan

۱۶

۹:۳۸

۳۰ آبان
thumbnail
undefined به برکت قریش
هر سال در خانه‌ی ما روضه‌ی فاطمیه برپا بود. اما امسال میزبان مهمانانی از شهر دیگری بودیم و رسیدگی به کارها مجال نداد که آن روضه‌ی همیشگی را برپا کنیم.
تا اینکه شنیدم موکب «رهبر شهیدم» به مناسبت فاطمیه چهار شب روضه دارد. بانیِ شب آخرِ روضه، گروه ما یعنی گروه "مادرانه‌ی سبزوار" بود.با دوستان گرد هم نشستیم تا برای پذیرایی چاره‌ای بیندیشیم. دوستان پیشنهاد دادند برای پذیرایی خرما و میکادو تهیه کنیم.اما من پیشنهاد دیگری داشتم؛ گفتم: «اگر قرار است برای خرما و میکادو هزینه کنیم، این خودش هزینهٔ گزافی میشود و در نهایت هم شام به شمار نمی‌آید.»
دوستان گفتند هماهنگ کردن و پختن شام دشوار است و زحمت دارد.گفتم: «اگر موافقت کنید، خودم سهمی از هزینه را تقبل میکنم و هماهنگی کار را هم خودم بر عهده میگیرم.»دوستان پذیرفتند.
روز بعد، صبح تا ظهر در مدرسه بودم.به خانه که رسیدم، با کمک پسرم گاز و قابلمه را به میان آشپزخانه آوردیم. همسرم که به خانه رسید، فهرست خرید را به او سپردم تا اقلام نذری را تهیه کند. خریدها را که انجام داد، دست به دست هم دادیم، سیب زمینی ها را شستیم و در قابلمه گذاشتیم تا بپزند.پیازها را پوست کندم، در غذاساز ریختم و خرد کردم، سپس تفت دادم و ادویه ها را افزودم.
نزدیک ساعت چهار بعدازظهر بود که دو تن از دوستان برای یاری آمدند. سیب‌زمینی‌های پخته را با کمک همسرم از قابلمه بیرون آوردیم، پوست کندیم و با یاری دوستانم پوره کردن را آغاز کردیم.
گمان میکردیم کار یکی دو ساعته به پایان میرسد، اما نزدیک چهار ساعت به طول انجامید. چهار نفری مشغول بودیم. ناگهان بر آن شدیم که مبادا مقدار غذا کفاف ندهد و سیصد ساندویچ آماده نشود. اندیشیدیم یا فلافل تهیه کنیم یا باز سیب زمینی بخریم. به خاطرمان رسید سوره‌ی قریش را بخوانیم، به نیت آنکه برکت دهد و غذا کفایت کند.الحمدلله کفایت کرد و توانستیم نزدیک سیصد ساندویچ آماده کنیم و برای روضه‌ی فاطمیه ببریم.خوشحالم که امسال هم توفیق یافتم آنچه در دل داشتم به انجام رسانم.

#پویش_سرمشق_فاطمی#مادرانه_سبزوار
undefinedمادران میدانundefined(روایت پویش‌های مادرانه سبزوار)@madaranemeidan

۴

۹:۴۱