باسم حق...از الطاف الهی در یک سال اخیر انس با شهید نایینی و شاگردی در محضرش بود. خدا کند عاقبت مان مثل او باشد.الهی امین
۸۷۲۱
باسم حق...
یکی از روزهای میانی جنگ ۱۲روزه خدمت شهید نایینی بودیم. از توفیقات آن روزهای ما انس با ایشان بود. پرنشاطتر از همیشه بود و گفت فرماندهان خدمت حضرت آقا رسیده و تدبیر گرفتند.«این چند روز فشار سنگینی روی هوافضا بود و بعضاً حتی شلیک موشکها دچار اختلال میشد. بعضی فرماندهان طرح عملیاتی جهت گشودن جبهههای تازه در نبرد آماده کرده بودند. حرف از ورود نیروی دریایی و بعضی ظرفیتهای دیگر بود. آقا مخالفت کرده و فرموده بودند نیروی دریایی را برای جنگ مستقیم با آمریکا نیاز داریم.»آقا برای رویارویی اجتنابناپذیر با آمریکا آماده میشد و قدرت مُلکی و ملکوتی بچههای نیروی دریایی را هم بهتر از همه میشناخت. سالیان متمادی بچههای تنگسیری جنگ با آمریکا را مشق کرده و آماده بودند.
دو مصاحبه از هیلاری کلینتون و جان کری در روزهای اخیر نشان میدهد که در این سالها آمریکاییها به این دلیل و امثال آن سمت ایران نیامدند. کلینتون گفت: «هربار جنگ با ایران مطرح شد ما از تصور آنچه در تنگه به انتظارمان نشسته عقب نشستیم.» یا کری گفت: «نتانیاهو بارها سعی کرد رؤسای جمهور آمریکا را به اقدام نظامی علیه تهران متقاعد کند اما همواره با مخالفت مواجه شده است. اوباما نپذیرفت. بایدن هم نپذیرفت. جورج بوش نیز نپذیرفت. تنها رئیسجمهوری که با این موضوع موافقت کرد، رئیسجمهور ترامپ بود.»حماقت ترامپ گزینه جنگ در دریا را فعال کرد. متحدان آمریکا در خلیج فارس در همان لحظات اول زیر ضرب رفتند. تنگۀ هرمز مسدود شد. ایران تازه فهمید که چه ابزار قدرتمندی دارد! تحلیلگران زیرک دنیا از نظم نوین منطقه میگویند و و کمدینهای مشهور ترامپ را برای کاری عبث هجو میکنند.
آقا سناریوی اقدام را برای فردای عروج خود مو به مو طراحی کرد. جهانی که در مقابل آمریکای ترامپ تسلیم است، حالا اعجاز حکیمانۀ این مرد را میبیند که همین آمریکا چطور پنجاه و اندی روز به در و دیوار زد تا تنگه را از دست یاران تنگسیری خارج کند و نتوانست. حالا ترامپ دوباره به گندهگویی افتاده و سنتکام را به اسم محاصرۀ دریایی تبدیل به دزد دریایی کرده است! به گمان اینکه ایرانِ خامنهای تسلیم شود. اما زهی خیال باطل! حاجعلی عظمایی و دیگر جانفداهای نیروی دریایی سپاه را نشناخته است. این بچهها و ایمان عاشوراییشان معجزۀ خامنهای هستند.----------------------------------------------------------------------
پ.ن: ما اهالی فرهنگ و هنر از تماشا و روایت بچههای نیروی دریایی سپاه غفلت کردیم. برای همین کسی قدرت این معجزۀ آقا را باور نداشت.این فیلم زیرخاکی، بخشی از مصاحبۀ حاجعلی عظمایی فرماندۀ قهرمان نیروی دریایی سپاه در روایت فتح است.
@mahdidadman
یکی از روزهای میانی جنگ ۱۲روزه خدمت شهید نایینی بودیم. از توفیقات آن روزهای ما انس با ایشان بود. پرنشاطتر از همیشه بود و گفت فرماندهان خدمت حضرت آقا رسیده و تدبیر گرفتند.«این چند روز فشار سنگینی روی هوافضا بود و بعضاً حتی شلیک موشکها دچار اختلال میشد. بعضی فرماندهان طرح عملیاتی جهت گشودن جبهههای تازه در نبرد آماده کرده بودند. حرف از ورود نیروی دریایی و بعضی ظرفیتهای دیگر بود. آقا مخالفت کرده و فرموده بودند نیروی دریایی را برای جنگ مستقیم با آمریکا نیاز داریم.»آقا برای رویارویی اجتنابناپذیر با آمریکا آماده میشد و قدرت مُلکی و ملکوتی بچههای نیروی دریایی را هم بهتر از همه میشناخت. سالیان متمادی بچههای تنگسیری جنگ با آمریکا را مشق کرده و آماده بودند.دو مصاحبه از هیلاری کلینتون و جان کری در روزهای اخیر نشان میدهد که در این سالها آمریکاییها به این دلیل و امثال آن سمت ایران نیامدند. کلینتون گفت: «هربار جنگ با ایران مطرح شد ما از تصور آنچه در تنگه به انتظارمان نشسته عقب نشستیم.» یا کری گفت: «نتانیاهو بارها سعی کرد رؤسای جمهور آمریکا را به اقدام نظامی علیه تهران متقاعد کند اما همواره با مخالفت مواجه شده است. اوباما نپذیرفت. بایدن هم نپذیرفت. جورج بوش نیز نپذیرفت. تنها رئیسجمهوری که با این موضوع موافقت کرد، رئیسجمهور ترامپ بود.»حماقت ترامپ گزینه جنگ در دریا را فعال کرد. متحدان آمریکا در خلیج فارس در همان لحظات اول زیر ضرب رفتند. تنگۀ هرمز مسدود شد. ایران تازه فهمید که چه ابزار قدرتمندی دارد! تحلیلگران زیرک دنیا از نظم نوین منطقه میگویند و و کمدینهای مشهور ترامپ را برای کاری عبث هجو میکنند.آقا سناریوی اقدام را برای فردای عروج خود مو به مو طراحی کرد. جهانی که در مقابل آمریکای ترامپ تسلیم است، حالا اعجاز حکیمانۀ این مرد را میبیند که همین آمریکا چطور پنجاه و اندی روز به در و دیوار زد تا تنگه را از دست یاران تنگسیری خارج کند و نتوانست. حالا ترامپ دوباره به گندهگویی افتاده و سنتکام را به اسم محاصرۀ دریایی تبدیل به دزد دریایی کرده است! به گمان اینکه ایرانِ خامنهای تسلیم شود. اما زهی خیال باطل! حاجعلی عظمایی و دیگر جانفداهای نیروی دریایی سپاه را نشناخته است. این بچهها و ایمان عاشوراییشان معجزۀ خامنهای هستند.----------------------------------------------------------------------پ.ن: ما اهالی فرهنگ و هنر از تماشا و روایت بچههای نیروی دریایی سپاه غفلت کردیم. برای همین کسی قدرت این معجزۀ آقا را باور نداشت.این فیلم زیرخاکی، بخشی از مصاحبۀ حاجعلی عظمایی فرماندۀ قهرمان نیروی دریایی سپاه در روایت فتح است.
@mahdidadman۳K۳۶۹۷۲
باسم حق...صحبتهای حاجقاسم درباره جنگ منطقهای با آمریکا و پیرامون اهرم مسدودسازی تنگههرمز که برای اولین بار منتشر میشود.@mahdidadman
@mahdidadman۳K۹۳۱۵۳۳
باسم حق...راز پیروزی یک ملت، روایت و هویت تاریخی!
چرا جامعه ایران علیرغم اختلافها و فرسایش درونی، در بزنگاه تهدید بیگانه زبان مقاومت را برمیگزیند؟ نمیتوان ریشۀ ایستادگی ایران را فقط در پیشرفت ابزارهای نظامی منحصر کرد. امری در حافظۀ این ملت زنده است که در لحظۀ خطر، دوباره خود را آشکار میکند: هویت تاریخی.
هویت هیچ جامعهای در لحظۀ بحران از صفر ساخته نمیشود. آنچه در هنگام تهدید بروز میکند، پیشتر در فراز و نشیب تاریخ شکل گرفته است. در روایتهایی که یک ملت از خویش پذیرفته، با آن زیسته و خود را در آینۀ آن شناخته است. اگر روایت ایستادن یک جامعه در حافظۀ او زنده نباشد، در موج اول ترس و فشار از هم گسسته میشود. اما ملتی که با قصۀ مقاومت خود بزرگ شده، در نقطۀ تهدید به همان ذخیره تاریخی بازمیگردد. حتی اگر در درون خود دچار اختلاف، خستگی یا فرسایش شده باشد.ایران از همین جنس ملتهاست؛ سرزمینی که فقط در مرزهای جغرافیایی استمرار نیافته، بلکه در روایتهایی که از خود ساخته و نسل به نسل منتقل کرده، باقی مانده است. این سرزمین با قصه، حماسه، مرثیه و خاطرههای مشترک زیسته است. از دل همین قصهها حافظۀ تاریخی ایرانی شکل گرفته است.
مقاومت ایران امروز، ریشه در همین عقبۀ تمدنی دارد؛ همان بستر بازتولید مدام روایت مقاومت. از قیام عاشورا تا دفاع مقدس هشت ساله، از افسانههای شاهنامه تا مبارزات ضد استعماری، از داستان رستم، اسفندیار و سیاوش تا روایت میرزاکوچکخان، رئیسعلی دلواری و تا قصۀ حاجهمت وحاجقاسم و حاجیزاده، در این سرزمین یک خط ممتد از معنابخشی به رنج، پایداری و مقاومت جریان داشته است. هرکدام از اینها قطعهای از حافظۀ تاریخی ایران است. پس طبیعی است که در زمان تهدید بیگانه حتی نسلی که جنگ را تجربه نکرده، زبان مقاومت را میفهمد.
در این میان، سنت شیعی جایگاهی بنیادین دارد. در این سنت، روایت صرفاً نقل یک واقعه نیست؛ تبدیل حادثه به فرهنگ است. اگر پیام عاشورا در کربلا متوقف میماند، در تاریخ دفن میشد. اما روایت بود که یک حادثه را به حافظه تاریخی و حیاتبخش یک امت تبدیل کرد.
همین منطق، درباره تجربههای بزرگ یک ملت نیز صادق است: حادثه اگر روایت شود، از سطح رخداد عبور میکند و به بخشی از هویت جمعی تبدیل میشود.در جهان امروز نیز نزاع فقط در سطح قدرت نظامی، سیاسی یا اقتصادی رخ نمیدهد. در لایهای عمیقتر، نزاع بر سر تصویر ملتها از خویشتن است؛ اینکه یک جامعه چگونه خود را به یاد میآورد، چگونه رنجها و ایستادگیهای خود را معنا میکند و چه تصویری از خویش برای آینده باقی میگذارد. ملتی که لحظههای خطیر خود را روایت نکند، ناگزیر بخشی از داستان دیگران خواهد شد. یا چه بسا تجربههای بزرگش در شتاب خبرهای روزمره مستهلک و فراموش شود.
از این منظر، داستان این روزهای ایران فقط بخشی از حافظۀ امروز ما نیست؛ امانتی است برای آیندۀ حافظۀ این ملت. نباید گذاشت جزئیات شورانگیز این ایستادگی، در هیاهوی خبرها گم شود. اگر این خیزش تاریخی روایت نشود، آرامآرام از تاریخ حذف خواهد شد؛ اما اگر هنرمندانه روایت شود، از شتاب خبر فاصله میگیرد، جان مییابد و در حافظۀ تاریخی یک ملت مینشیند.روایت هنرمندانه، نقطهای است که حادثه را به معنا، خبر را به خاطره، و ایستادگی امروز را به سرمایۀ فردا تبدیل میکند. تا سالها بعد، در روزهای سخت، این ملت دوباره به آن بازگردد و از دل آن، قصهای تازه برای مقاومت، امید و ایستادن بسازد.
-------------------------------------------
پینوشت: ویدئو مربوط به اثری است که با همت گروه هنری هزارچراغ و تلاش ۳۱۳ هنرمند تقدیم به تمام مادران شهدا و به طور خاص مادر عظیمالشان شهید مهدی رستمی شد.
@mahdidadman
چرا جامعه ایران علیرغم اختلافها و فرسایش درونی، در بزنگاه تهدید بیگانه زبان مقاومت را برمیگزیند؟ نمیتوان ریشۀ ایستادگی ایران را فقط در پیشرفت ابزارهای نظامی منحصر کرد. امری در حافظۀ این ملت زنده است که در لحظۀ خطر، دوباره خود را آشکار میکند: هویت تاریخی.هویت هیچ جامعهای در لحظۀ بحران از صفر ساخته نمیشود. آنچه در هنگام تهدید بروز میکند، پیشتر در فراز و نشیب تاریخ شکل گرفته است. در روایتهایی که یک ملت از خویش پذیرفته، با آن زیسته و خود را در آینۀ آن شناخته است. اگر روایت ایستادن یک جامعه در حافظۀ او زنده نباشد، در موج اول ترس و فشار از هم گسسته میشود. اما ملتی که با قصۀ مقاومت خود بزرگ شده، در نقطۀ تهدید به همان ذخیره تاریخی بازمیگردد. حتی اگر در درون خود دچار اختلاف، خستگی یا فرسایش شده باشد.ایران از همین جنس ملتهاست؛ سرزمینی که فقط در مرزهای جغرافیایی استمرار نیافته، بلکه در روایتهایی که از خود ساخته و نسل به نسل منتقل کرده، باقی مانده است. این سرزمین با قصه، حماسه، مرثیه و خاطرههای مشترک زیسته است. از دل همین قصهها حافظۀ تاریخی ایرانی شکل گرفته است.مقاومت ایران امروز، ریشه در همین عقبۀ تمدنی دارد؛ همان بستر بازتولید مدام روایت مقاومت. از قیام عاشورا تا دفاع مقدس هشت ساله، از افسانههای شاهنامه تا مبارزات ضد استعماری، از داستان رستم، اسفندیار و سیاوش تا روایت میرزاکوچکخان، رئیسعلی دلواری و تا قصۀ حاجهمت وحاجقاسم و حاجیزاده، در این سرزمین یک خط ممتد از معنابخشی به رنج، پایداری و مقاومت جریان داشته است. هرکدام از اینها قطعهای از حافظۀ تاریخی ایران است. پس طبیعی است که در زمان تهدید بیگانه حتی نسلی که جنگ را تجربه نکرده، زبان مقاومت را میفهمد.در این میان، سنت شیعی جایگاهی بنیادین دارد. در این سنت، روایت صرفاً نقل یک واقعه نیست؛ تبدیل حادثه به فرهنگ است. اگر پیام عاشورا در کربلا متوقف میماند، در تاریخ دفن میشد. اما روایت بود که یک حادثه را به حافظه تاریخی و حیاتبخش یک امت تبدیل کرد.همین منطق، درباره تجربههای بزرگ یک ملت نیز صادق است: حادثه اگر روایت شود، از سطح رخداد عبور میکند و به بخشی از هویت جمعی تبدیل میشود.در جهان امروز نیز نزاع فقط در سطح قدرت نظامی، سیاسی یا اقتصادی رخ نمیدهد. در لایهای عمیقتر، نزاع بر سر تصویر ملتها از خویشتن است؛ اینکه یک جامعه چگونه خود را به یاد میآورد، چگونه رنجها و ایستادگیهای خود را معنا میکند و چه تصویری از خویش برای آینده باقی میگذارد. ملتی که لحظههای خطیر خود را روایت نکند، ناگزیر بخشی از داستان دیگران خواهد شد. یا چه بسا تجربههای بزرگش در شتاب خبرهای روزمره مستهلک و فراموش شود.از این منظر، داستان این روزهای ایران فقط بخشی از حافظۀ امروز ما نیست؛ امانتی است برای آیندۀ حافظۀ این ملت. نباید گذاشت جزئیات شورانگیز این ایستادگی، در هیاهوی خبرها گم شود. اگر این خیزش تاریخی روایت نشود، آرامآرام از تاریخ حذف خواهد شد؛ اما اگر هنرمندانه روایت شود، از شتاب خبر فاصله میگیرد، جان مییابد و در حافظۀ تاریخی یک ملت مینشیند.روایت هنرمندانه، نقطهای است که حادثه را به معنا، خبر را به خاطره، و ایستادگی امروز را به سرمایۀ فردا تبدیل میکند. تا سالها بعد، در روزهای سخت، این ملت دوباره به آن بازگردد و از دل آن، قصهای تازه برای مقاومت، امید و ایستادن بسازد.-------------------------------------------
پینوشت: ویدئو مربوط به اثری است که با همت گروه هنری هزارچراغ و تلاش ۳۱۳ هنرمند تقدیم به تمام مادران شهدا و به طور خاص مادر عظیمالشان شهید مهدی رستمی شد.
@mahdidadman۷۸۲۱۵۱۱۱
باسم حق...
روایت هنری، پل آینده
چند خطی در تفاوت گزارش، تبلیغ و روایت
برای ماندگاری ایستادگی امروز ایران در حافظه آینده این ملت، باید از سطح خبر عبور کرد و به تولید روایت رسید. روایت فقط «بیان واقعیت» نیست؛ فناوری برساخت حقیقت در ذهن و قلب مخاطب است. باید میان سه گونه مواجهه با واقعیت تفاوت قائل شد: گزارش، تبلیغ و روایت هنری. هر سه در ظاهر از واقعیت سخن میگویند، اما کارکرد یکسانی ندارند.
گزارش خبر میدهد و اطلاعات منتقل میکند. تبلیغ، تصویر و احساس و جهتگیری میسازد. اما روایت هنری، تجربه زیسته میآفریند و از دل تجربه، هویت شکل میدهد. جامعهای که فقط در معرض گزارش باشد، در سطح دانستن باقی میماند؛ اما جامعهای که قصه دریافت کند، وارد ساحت تجربه و زیستن میشود. تجربهای که در جان جامعه مینشیند و هویت میسازد، نه صرفاً خبر.
بسیاری از گزارشهای مهم سیاسی و تاریخی، با وجود دقت و اهمیت، در حافظۀ عمومی ماندگار نمیشوند. اما یک رمان، یک فیلم، یک قطعه موسیقی، یک تصویر ماندگار یا یک روایت درست، میتواند سالها بعد همچنان در ذهن و زبان یک ملت زنده بماند. رسانه اگرچه سریع، بُرنده و لحظهساز است، اما بیشتر در سطح زمان حال عمل میکند. هنر شاید آرامتر حرکت کند، اما عمیقتر نفوذ میکند. یکی لحظه میسازد و دیگری تاریخ.
اهمیت روایت هنری این است که در عین ظرافت و نکتهسنجی، از جزئیات خشک واقعیت عبور میکند و به کُنه حقیقت میرسد. این عبور، تحریف واقعیت نیست؛ بلکه رهایی از بند جزئیات پراکنده برای رسیدن به حقیقتی اثرگذارتر و انسانیتر است. ادبیات گاهی جابهجا، حذف یا ترکیب میکند، اما اگر راوی حقیقت باشد، دروغ نمیگوید؛ بلکه حقیقت را به زبان تجربه نزدیک میکند و آن را در ذهن و جان مخاطب قابل لمس میسازد.
در مقابل، روایت تبلیغی یا رسانهای، اغلب تصویری کوتاهعمر و مصرفی تولید میکند؛ تصویری که برای یک موج، پویش یا مصرف سریع ساخته میشود، نه برای حافظۀ تاریخی. چنین تصویری ممکن است هیجان بیافریند، واکنش برانگیزد و در لحظه اثر بگذارد، اما الزاما ماندگار نمیشود. خطر آنجاست که لحظههای بزرگ یک ملت، به مواد مصرفی تبلیغات روزمره تقلیل پیدا کند و پیش از تبدیل شدن به حافظۀ ملی، در چرخۀ مصرف رسانهای فرسوده شود.
به همین دلیل آمارها و بیانیهها ملتها را حرکت نمیدهند؛ بلکه مردم با روایتهایی حرکت میکنند که در آینۀ آن خود را شناخته و در لحظههای دشوار به آن بازگشتهاند. هرجا روایت هنری جدی گرفته شده، حافظۀ جمعی نیز عمیقتر، زندهتر و پایدارتر شده است.مسئله این نیست که جامعه روایت دارد یا نه؛ هیچ جامعهای بدون روایت نمیماند. مسئله این است که چه نوع روایتی بر ذهن جامعه حاکم میشود: روایت زنده، صادق و هنری یا روایت مصرفی، شعاری و کوتاهعمر. تفاوت این دو، تفاوت میان هیجان زودگذر و حافظۀ ماندگار است؛ میان تصویری که مصرف میشود و قصهای که در جان یک ملت باقی میماند.
-------------------------------------------
پ.ن۱: این چند خط در پی نفی گزارش خبری، تبلیغ یا حتی روایت رسانهای نیست؛ بلکه دغدغۀ تبیین ضرورت روایت هنری را دارد؛ چه در رسانه و چه در دیگر عرصهها.پ.ن۲: ویدئو سکانسی فراموشنشدنی از فیلم «شیار ۱۴۳» است؛ رنجی که به زبان هنر ماندگار شد.
@mahdidadman
روایت هنری، پل آینده
چند خطی در تفاوت گزارش، تبلیغ و روایت
برای ماندگاری ایستادگی امروز ایران در حافظه آینده این ملت، باید از سطح خبر عبور کرد و به تولید روایت رسید. روایت فقط «بیان واقعیت» نیست؛ فناوری برساخت حقیقت در ذهن و قلب مخاطب است. باید میان سه گونه مواجهه با واقعیت تفاوت قائل شد: گزارش، تبلیغ و روایت هنری. هر سه در ظاهر از واقعیت سخن میگویند، اما کارکرد یکسانی ندارند.گزارش خبر میدهد و اطلاعات منتقل میکند. تبلیغ، تصویر و احساس و جهتگیری میسازد. اما روایت هنری، تجربه زیسته میآفریند و از دل تجربه، هویت شکل میدهد. جامعهای که فقط در معرض گزارش باشد، در سطح دانستن باقی میماند؛ اما جامعهای که قصه دریافت کند، وارد ساحت تجربه و زیستن میشود. تجربهای که در جان جامعه مینشیند و هویت میسازد، نه صرفاً خبر.بسیاری از گزارشهای مهم سیاسی و تاریخی، با وجود دقت و اهمیت، در حافظۀ عمومی ماندگار نمیشوند. اما یک رمان، یک فیلم، یک قطعه موسیقی، یک تصویر ماندگار یا یک روایت درست، میتواند سالها بعد همچنان در ذهن و زبان یک ملت زنده بماند. رسانه اگرچه سریع، بُرنده و لحظهساز است، اما بیشتر در سطح زمان حال عمل میکند. هنر شاید آرامتر حرکت کند، اما عمیقتر نفوذ میکند. یکی لحظه میسازد و دیگری تاریخ.اهمیت روایت هنری این است که در عین ظرافت و نکتهسنجی، از جزئیات خشک واقعیت عبور میکند و به کُنه حقیقت میرسد. این عبور، تحریف واقعیت نیست؛ بلکه رهایی از بند جزئیات پراکنده برای رسیدن به حقیقتی اثرگذارتر و انسانیتر است. ادبیات گاهی جابهجا، حذف یا ترکیب میکند، اما اگر راوی حقیقت باشد، دروغ نمیگوید؛ بلکه حقیقت را به زبان تجربه نزدیک میکند و آن را در ذهن و جان مخاطب قابل لمس میسازد.در مقابل، روایت تبلیغی یا رسانهای، اغلب تصویری کوتاهعمر و مصرفی تولید میکند؛ تصویری که برای یک موج، پویش یا مصرف سریع ساخته میشود، نه برای حافظۀ تاریخی. چنین تصویری ممکن است هیجان بیافریند، واکنش برانگیزد و در لحظه اثر بگذارد، اما الزاما ماندگار نمیشود. خطر آنجاست که لحظههای بزرگ یک ملت، به مواد مصرفی تبلیغات روزمره تقلیل پیدا کند و پیش از تبدیل شدن به حافظۀ ملی، در چرخۀ مصرف رسانهای فرسوده شود.به همین دلیل آمارها و بیانیهها ملتها را حرکت نمیدهند؛ بلکه مردم با روایتهایی حرکت میکنند که در آینۀ آن خود را شناخته و در لحظههای دشوار به آن بازگشتهاند. هرجا روایت هنری جدی گرفته شده، حافظۀ جمعی نیز عمیقتر، زندهتر و پایدارتر شده است.مسئله این نیست که جامعه روایت دارد یا نه؛ هیچ جامعهای بدون روایت نمیماند. مسئله این است که چه نوع روایتی بر ذهن جامعه حاکم میشود: روایت زنده، صادق و هنری یا روایت مصرفی، شعاری و کوتاهعمر. تفاوت این دو، تفاوت میان هیجان زودگذر و حافظۀ ماندگار است؛ میان تصویری که مصرف میشود و قصهای که در جان یک ملت باقی میماند.-------------------------------------------
پ.ن۱: این چند خط در پی نفی گزارش خبری، تبلیغ یا حتی روایت رسانهای نیست؛ بلکه دغدغۀ تبیین ضرورت روایت هنری را دارد؛ چه در رسانه و چه در دیگر عرصهها.پ.ن۲: ویدئو سکانسی فراموشنشدنی از فیلم «شیار ۱۴۳» است؛ رنجی که به زبان هنر ماندگار شد.
@mahdidadman۱K۱۴۵۵۳۱بازارسال شده از
متن کامل پیام رهبر انقلاب اسلامی خطاب به ملت ایران درباره تفاهمنامه رئیسجمهوران ایران و امریکابسم الله الرّحمن الرّحیمملّت پرشور و باوفای ایرانهمانگونه که مطلع شُدید، تفاهمنامهای بین رئیسجمهوران ایران و امریکا امضا شد. در مسیر رسیدن به این مرحله، مسئولین امر، از سر دلسوزی و با حُسن نظر، تلاشهای زیادی را بهعمل آوردند و البته این رئیسجمهور امریکا بود که از روی استیصال، از انواع اهرمها برای این امر استفاده میکرد.بنده علیالاصول، نظر دیگری داشتم ولی از باب تعهّدی که رئیسجمهور محترم بهعنوان رئیس شورای عالی امنیّت ملّی از طرف خود و سایر اعضا در پاسداشت حقوق ملّت ایران و جبهه مقاومت به بنده دادند و تصریح به قبول مسئولیت آن نمودند، اجازهی آن را صادر نمودم. ایشان همچنین تصریح کردهاند که اگر طرف آمریکایی بخواهد زیادهخواهی کند زیر بار آن نخواهند رفت. از این لحظه، ما یعنی شما ملت سرافراز و این خادم ناچیز، منتظر تحقّق شروط گفتهشده خواهیم بود. امّا بدیهی است مذاکرات حضوری که در آینده برقرار خواهد شد، به معنی پذیرش نظر دشمن نخواهد بود. امیدواریم که دعای خیر سرورمان عجّلاللهتعالیفرجهالشّریف انواع نصرتها و فتوحات، برای ملّت باشرف ایران به ارمغان آورد.والسّلام علیکم و رحمة الله و برکاته" />سید مجتبی حسینی خامنهای ۲۸/خرداد/۱۴۰۵ @rahbar_enghelab_irباسم حق...عقلانیت محاسبهگری که بعد از تجاوز دشمن، پس از جنایت علیه کودکان بیگناه میناب و لامرد و... و پس از قتلِ ولی جامعه گمان میکند میتوان با این مستکبرین به دوستی و یا حداقل صلح پایدار رسید دچار اختلال است.علاوه بر اختلال در دستگاه محاسباتی، مبتلا به کمیِ غیرت و شرافت هم شده که از قیمت مناسب گندم آمریکایی حرف میزند و در پیجویی سخنان فرعون آمریکایی اقامه دلیل میکند!مسئولین اجازهی مذاکره گرفتند تا حقوق این ملّت مظلوم و داغدار را از متجاوزین بازستانند. ولی بنا نیست عدهای جاده صاف کن عادیسازی با دشمن غدّار شوند. طُرفه آنکه روشن است این طواغیت دست از سر اسلام و ایران برنخواهند داشت.زهی خیال باطلبه یادگار بماند برای ظهر عاشورا @mahdidadman
@mahdidadman۹۵۱۵۸۸۲۲
باسم حق...بدرقهی آقای شهید ایران یک متن دارد و دنیای متکثری از حواشی.متن این آیین تاریخی اقیانوس مردم روان در مسیر بدرقه است و شرح اشتیاق، فراق و دلداگیشان. این چند روز و به خصوص امروز حال و هوای تهران وصفنشدنی و تکرار نشدنی است. خیابانهای تهران در تاریخ حیاتش چنین جمعیتی را به خود ندیده است. مردم باوفا و پرشور هم عزادارند، هم حسرت به دلند، هم خونخواهند، هم برای خدا برخاستند، هم با امام شهید مجاهدشان عهد میبندند و هم در حال بیعت با نائب امام زمانند. مشاهده این تصویر یکتا و روایت این احوال بیمثل اصل است. باقی حواشی را هرچقدر هم که تلخ و واقعی است رها کنیم! خودمان را مثل همهی این چهار ماه به متن مردم مبعوث بسپریم و زیر پایشان را جارو کنیم. یادمان باشد که برای ما تهرانیها این آخرین دیدار با آقاست. آخرین فرصت... @mahdidadman
@mahdidadman۹۷۲۸۱۵۷۳۲۴۱بازارسال شده از
انتقام خواست ملّت ما است و بهطور حتمی باید صورت بگیردبزودی آزادگان دنیا بخشی از این مأموریت الهی را انجام خواهند داد
به پیشوای شهیدمان عرض میکنم: ای قتیل مظلوم! ای مظلوم سرافراز! ای بندهی صالح خدا! حال که با چشمان اشکبار و دلهای شکسته با پیکر شما وداع میکنیم، با شما عهد میبندیم که مکتب شما را پاس بداریم و آن طریق مستقیمی که شما ترسیم کردید را با استقامت بپیماییم و در این راه از سختیها نهراسیم، و همچون شما به بِشارات و وعدههای الهی دل ببندیم.عهد میبندیم که انتقام خون پاک شما و همهی شهیدان این دو جنگ را از قاتلین جنایتکار و بیآبرو بگیریم. این انتقام، خواست ملّت ما است و بهطور حتمی باید صورت بگیرد.این جنایتکاران که فهرستی از صدر تا ذیلشان موجود است، آرزوی مرگی آرام و در بستر را با خود به گور خواهند برد. آنها باید بدانند که این امر، متوقّف بر وجود شخص من یا سایر مسئولان نیست.ما باشیم یا نباشیم، این مطلب محقّق خواهد شد و بزودی آحادی از آزادگان در سراسر دنیا هر یک بخشی از این مأموریت الهی را انجام خواهند داد." /> بخشی از پیام رهبر معظّم انقلاب بهمناسبت تشییع و تدفین آقای شهید ایران | ۱۸/تیر/۱۴۰۵#یالثارات_الحسین | #باید_برخاست Rahbar.irبازارسال شده از
️ فکر کردی مردم جنوب خسته میشن!؟صحبتهای مادربزرگ هرمزگانی بعد از شهادت نوه صیادش
سفیرفیلم | دوباره نگاه کن @safirfilm1