بازارسال شده از رسانه رهبر انقلاب اسلامی
متن کامل پیام رهبر انقلاب اسلامی خطاب به ملت ایران درباره تفاهم‌نامه رئیس‌جمهوران ایران و امریکابسم الله الرّحمن الرّحیمملّت پرشور و باوفای ایرانهمانگونه که مطلع شُدید، تفاهم‌نامه‌ای بین رئیس‌جمهوران ایران و امریکا امضا شد. در مسیر رسیدن به این مرحله، مسئولین امر، از سر دلسوزی و با حُسن نظر، تلاش‌های زیادی را به‌عمل آوردند و البته این رئیس‌جمهور امریکا بود که از روی استیصال، از انواع اهرم‌ها برای این امر استفاده می‌کرد.بنده علی‌الاصول، نظر دیگری داشتم ولی از باب تعهّدی که رئیس‌جمهور محترم به‌عنوان رئیس شورای عالی امنیّت ملّی از طرف خود و سایر اعضا در پاسداشت حقوق ملّت ایران و جبهه مقاومت به بنده دادند و تصریح به قبول مسئولیت آن نمودند، اجازه‌ی آن را صادر نمودم. ایشان همچنین تصریح کرده‌اند که اگر طرف آمریکایی بخواهد زیاده‌خواهی کند زیر بار آن نخواهند رفت. از این لحظه، ما یعنی شما ملت سرافراز و این خادم ناچیز، منتظر تحقّق شروط گفته‌شده خواهیم بود. امّا بدیهی است مذاکرات حضوری که در آینده برقرار خواهد شد، به معنی پذیرش نظر دشمن نخواهد بود. امیدواریم که دعای خیر سرورمان عجّل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشّریف انواع نصرت‌ها و فتوحات، برای ملّت باشرف ایران به ارمغان آورد.والسّلام علیکم و رحمة الله و برکاته" />سید مجتبی حسینی خامنه‌ای ۲۸/خرداد/۱۴۰۵ @rahbar_enghelab_irباسم حق...عقلانیت محاسبه‌گری که بعد از تجاوز دشمن، پس از جنایت علیه کودکان بی‌گناه میناب و لامرد و... و پس از قتلِ ولی جامعه گمان می‌کند می‌توان با این مستکبرین به دوستی و یا حداقل صلح پایدار رسید دچار اختلال است.علاوه بر اختلال در دستگاه محاسباتی، مبتلا به کمیِ غیرت و شرافت هم شده که از قیمت مناسب گندم آمریکایی حرف می‌زند و در پی‌جویی سخنان فرعون آمریکایی اقامه دلیل می‌کند!مسئولین اجازه‌ی مذاکره گرفتند تا حقوق این ملّت مظلوم و داغدار را از متجاوزین بازستانند. ولی بنا نیست عده‌ای جاده صاف کن عادی‌سازی با دشمن غدّار شوند. طُرفه آنکه روشن است این طواغیت دست از سر اسلام و ایران برنخواهند داشت.زهی خیال باطلبه یادگار بماند برای ظهر عاشورا @mahdidadman
@mahdidadman۹۴۱۵۸۸۲۲
باسم حق...بدرقه‌ی آقای شهید ایران یک متن دارد و دنیای متکثری از حواشی.متن این آیین تاریخی اقیانوس مردم روان در مسیر بدرقه است و شرح اشتیاق، فراق و دلداگی‌شان. این چند روز و به خصوص امروز حال و هوای تهران وصف‌نشدنی و تکرار نشدنی است. خیابان‌های تهران در تاریخ حیاتش چنین جمعیتی را به خود ندیده است. مردم باوفا و پرشور هم عزادارند، هم حسرت به دلند، هم خون‌خواهند، هم برای خدا برخاستند، هم با امام شهید مجاهدشان عهد می‌بندند و هم در حال بیعت با نائب امام زمانند. مشاهده این تصویر یکتا و روایت این احوال بی‌مثل اصل است. باقی حواشی را هرچقدر هم که تلخ و واقعی است رها کنیم! خودمان را مثل همهی این چهار ماه به متن مردم مبعوث بسپریم و زیر پایشان را جارو کنیم. یادمان باشد که برای ما تهرانی‌ها این آخرین دیدار با آقاست. آخرین فرصت... @mahdidadman
@mahdidadman۹۷۲۸۱۵۷۳۲۴۱بازارسال شده از رسانه رهبر انقلاب اسلامی
انتقام خواست ملّت ما است و به‌طور حتمی باید صورت بگیردبزودی آزادگان دنیا بخشی از این مأموریت الهی را انجام خواهند داد
به پیشوای شهیدمان عرض میکنم: ای قتیل مظلوم! ای مظلوم سرافراز! ای بنده‌ی صالح خدا! حال که با چشمان اشکبار و دلهای شکسته با پیکر شما وداع میکنیم، با شما عهد می‌بندیم که مکتب شما را پاس بداریم و آن طریق مستقیمی که شما ترسیم کردید را با استقامت بپیماییم و در این راه از سختیها نهراسیم، و همچون شما به بِشارات و وعده‌های الهی دل ببندیم.عهد می‌بندیم که انتقام خون پاک شما و همهی شهیدان این دو جنگ را از قاتلین جنایتکار و بی‌آبرو بگیریم. این انتقام، خواست ملّت ما است و به‌طور حتمی باید صورت بگیرد.این جنایتکاران که فهرستی از صدر تا ذیل‌شان موجود است، آرزوی مرگی آرام و در بستر را با خود به گور خواهند برد. آنها باید بدانند که این امر، متوقّف بر وجود شخص من یا سایر مسئولان نیست.ما باشیم یا نباشیم، این مطلب محقّق خواهد شد و بزودی آحادی از آزادگان در سراسر دنیا هر یک بخشی از این مأموریت الهی را انجام خواهند داد." /> بخشی از پیام رهبر معظّم انقلاب به‌مناسبت تشییع و تدفین آقای شهید ایران | ۱۸/تیر/۱۴۰۵#یالثارات_الحسین | #باید_برخاست Rahbar.irبازارسال شده از سفیرفیلم
️ فکر کردی مردم جنوب خسته میشن!؟صحبت‌های مادربزرگ هرمزگانی بعد از شهادت نوه صیادش
سفیرفیلم | دوباره نگاه کن @safirfilm1
بازارسال شده از رسانه رهبر انقلاب اسلامی
پاسخ رهبر انقلاب اسلامی به نامه بیعت دبیرکل و رزمندگان حزب‌الله لبنان حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای رهبر معظم انقلاب اسلامی در پاسخ به نامه اعلام بیعت و وفاداری دبیرکل و رزمندگان مؤمن و شجاع حزب‌الله، با اشاره به پیشگامی حزب‌الله لبنان در مبارزه با دشمن صهیونیستی و الهام‌بخشی آن برای ملت‌های آزاده جهان در رهایی از ظلم استکبار جهانی، بر استمرار سیاست راهبردی ایران در دفاع از مجاهدان لبنان تأکید و خاطرنشان کردند: جمهوری اسلامی ایران حفظ تمامیت ارضی لبنان و رفع کامل و بدون قید و شرط تجاوز رژیم صهیونیستی را به‌عنوان شرط اول تفاهم‌نامه پایان جنگ تحمیلی با امریکای متجاوز قرار داده است.متن کامل پاسخ رهبر انقلاب به نامه رزمندگان حزب‌الله به این شرح است:بسم الله الرّحمن الرّحیم«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قَاتِلُوا الَّذِينَ يَلُونَكُمْ مِنَ الْكُفَّارِ وَلْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةً...»[۱]جناب حجة‌الاسلام و المسلمین آقای شیخ نعیم قاسم دام‌عزّهدبیرکل محترم حزب‌الله لبنان و تمامی فرماندهان و رزمندگان جان‌برکف، صبور و مقاوم حزب‌اللهالسّلام علیکم جمیعاً و رحمةاللهنامهی شما برادران و فرزندانم، رزمندگان مؤمن و شجاع حزب‌الله سرافراز که حامل پیام پایداری و استقامت برای اعتلای کلمة‌‌الله و باورمندی به وعده‌های قرآن عظیم و آرمان‌های عزّت‌آفرین امام خمینی و قائد شهید آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای رضوان‌الله‌تعالی‌علیهما بود، موجب تقدیر و تکریم است.امروز که ملّت‌های جهان از ظلم و بیداد دولت امریکا و صهیونیست‌های جنایتکار و نابودکننده‌ی حرث و نسل به ستوه آمده‌اند، راهی جز جهاد و مقاومت، پیشِ رو نمانده است و پایداری در این راه، نصرت موعود الهی را نصیب مجاهدانِ راه حق خواهد کرد «...وَكَانَ حَقًّا عَلَيْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ»[۲].اکنون که حزب‌الله لبنان به‌عنوان پیش‌گام گروه‌های جهادی در برابر هجوم سَبُعانه‌ی رژیم صهیونیستی و حامیانش، چون صخره‌ای ستبر ایستاده است، این پایداری پیامی الهام‌بخش برای ملّت‌های آزاده‌ی جهان در جهت رهایی از ظلم و ستم استکبار جهانی و دست‌‌نشاندگانش شده است. بی‌تردید بخش قابل توجهی از این دستاورد بزرگ مرهون صبوری، نجابت، فداکاری و همراهی مردم لبنان خصوصاً منطقه‌ی جنوب بوده است.جمهوری اسلامی ایران نیز در راستای خطّ‌مشی رهبر معظّم و شهید انقلاب امام سیّدعلی خامنه‌ای رضوان‌الله‌تعالی‌‌علیه دفاع از این مجاهدان مظلوم و مقتدر را سیاست راهبردی خود تعیین کرده، و حفظ تمامیّت ارضی لبنان و رفع کامل و بدون قید و شرط تجاوز رژیم صهیونیستی را به‌عنوان شرط اوّل تفاهم‌نامه‌ی پایان جنگ تحمیلی با امریکای متجاوز قرار داده است.صلوات و رحمت خدای متعال بر شهدا و مجروحین و خانواده‌های صبور آنان، مهاجران فی‌سبیل‌الله که تحمّل مصائب را بر خود هموار کردند. سلام خدا بر روح ملکوتی سیّدالشّهدای حزب‌الله سیّدحسن نصرالله و همهی فرماندهان سَلَف مقاومت و یاران شهیدش رضوان‌الله تعالی‌علیهم‌اجمعین که نهال مقاومت اسلامی را به درختی تنومند مبدّل کردند که اصلها ثابت و فرعها فی‌السّماء، رزمندگانی که با جهاد و مقاومت خود، عزّت و سربلندی لبنان را در جهان اسلام به ارمغان آورده‌اند.در خاتمه امیدوارم به برکت دعای خیر سرورمان عجّل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشّریف انواع عنایات و الطاف الهیّه شامل حال همهی مجاهدان و شهدا وجانبازان مقاومت و مهاجران و خانواده‌های صبور آنان باشد.«وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ»[۳]. والسّلام علیکم و رحمةالله و برکاته" /> سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای[۱] سوره‌ی توبه، آیه ۱۲۳[۲] سوره‌ی روم، آیه ۴۷[۳] سوره‌ی قصص، آیه ۵
Rahbar.ir/s/1672 | @Rahbar_irباسم حق...
عَلَى الاصول: موضع معیار در تبیین جنگ یا صلح
نانجیبیِ دهن‌دریده‌هایِ پروژه‌بگیرِ فضای مجازی در انتساب برخی عدم‌الفتح‌ها به رهبر انقلاب اسلامی، زمینه پرداخت عمیق‌تر و به دور از سیاست‌زدگی را به فلسفه صدور تعبیر حکیمانه و مورد غفلت «علی‌الاصول» فراهم کرد. عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد.
پیرامون تفاهم‌نامه، در چارچوب فکری درون نظام دست‌کم سه نگاه وجود دارد. نگاه نخست، جنگ تحمیلی سوم را مرحله‌ای از یک مواجهۀ وجودی می‌داند و صرفا به دفع یک تهاجم نظامی نمی‌اندیشد. دشمن با حملۀ مستقیم به ایران پروندۀ تازه‌ای گشوده و نمی‌توان پیش از تعیین تکلیف آن به مسائل پیش از جنگ بازگشت. کنارگذاشتن انتقام و خونخواهی در این نگاه، حمله به ایران، شهادت ولی جامعه و ریخته‌شدن خون مردم را به واقعه‌ای قابل معامله و بایگانی تبدیل می‌کند. اگر تجاوز بتواند با چند دور مذاکره در مناسبات گذشته هضم شود، چه چیز مانع تکرار آن خواهد بود؟
دفاع مقدس سوم، فراتر از بروز اعجاب‌آمیز قدرت نظامی ایران، محاسبه دشمن از الگوی رفتاری جمهوری اسلامی را نیز به‌هم ریخت. دشمن با ایرانی مواجه شد که واکنشش در الگوهای پیش‌بینی‌شده جای نمی‌گرفت. بازگشت به شرایط پیش از جنگ، بدون وضع معادلات جدید در منطقه، در واقع محاسبه‌پذیر شدن دوباره الگوی رفتاری ماست.
نگاه دوم تفاهم‌نامه را نقطه پایان جنگ اخیر می‌دانست: ایران جنگید و نشان داد که در برابر تجاوز تسلیم نمی‌شود و اکنون مسئله اصلی جلوگیری از تکرار جنگ است. در این تلقی، جنگ فی‌نفسه چنان نامطلوب است که باید از هر سیاستی که مستلزم احتمال رویارویی مجدد است اجتناب شود. قائلین به این رویکرد پایان یا حداقل توقف بلندمدت تنش میان جمهوری اسلامی و آمریکا را شدنی دانسته و به همین دلیل پیرامون پرونده خونخواهی، حکمرانی بر تنگه و... توصیه به صبر راهبردی کرده یا موضوع را از اساس قلب معنا می‌کنند. یا حتی گمان می‌کند می‌توان رابطه ایران و آمریکا را به قبل از ۹ اسفند برگرداند و تجارت با آمریکا را نه امری معمول بلکه پسندیده می‌شمارد.صاحبان نگاه دوم را نمی‌توان به راحتی اهل تسلیم نامید! ایشان در زمان تجاوز برای دفاع آماده‌اند؛ ولی برداشت متفاوتی از منشأ جنگ دارند! این تلقی، جنگ را تا حد زیادی نتیجۀ سطح تنش و رفتار دو طرف می‌بیند و گمان می‌کند اگر ایران بخشی از خواسته‌ها یا ابزارهای خود را کنار بگذارد، انگیزۀ طرف مقابل برای حمله نیز کاهش خواهد یافت. اگر مسئلۀ دشمن صرفاً برخی رفتارها و تصمیم‌های ایران بود، شاید می‌شد با تغییر آنها به نقطه‌ای پایدار رسید؛ اما اگر نزاع بر سر قدرت، استقلال و اصل موجودیت جمهوری اسلامی باشد، هیچ سطحی از اعطای امتیاز دشمن را متوقف نمی‌کند؛ فقط موضوع مطالبۀ بعدی او را تغییر می‌دهد.
صاحب این منطق با آغاز تجاوزی دیگر انگشت اتهام را به سوی داخل می‌گیرد که تندروها کاری کردند تا ایران به‌اندازۀ کافی انعطاف نشان نداده و یا دست به تنش‌زایی زده است. به عبارت دیگر، حساسیت‌های متجاوز رسمیت یافته و ما مکلف به تنظیم رفتار خود می‌شویم. در چنین وضعی، تهدید به جنگ بخشی از کار را انجام می‌دهد و هرچه پرهیز از تنش معیار مسلط‌تری شود، تهدید به جنگ نیز قدرت بیشتری پیدا می‌کند. آنچه ظاهرا تنش‌زدایی است، ما را محاسبه‌پذیرتر کرده و اراده متجاوز بر تکرار تجاوز را تقویت می‌کند.
در این میان، نگاه سومی متولد شده که خود را ذیل نگاه نخست تعریف می‌کند. در این نگاه، تصمیمی مانند مذاکره، آتش‌بس یا تأخیر در برخی اقدامات، نه عدول از آن اصول، بلکه راهی برای پیگیری آنها در شرایط موجود دانسته شده است. وضع میدان، توان نیروها، شرایط منطقه و زمان لازم برای بازسازی می‌تواند توقف موقت را به فرصتی برای ادامۀ همان مسیر تبدیل کند. این نسبت هیچ تصمیمی را از نقد مصون نمی‌کند. ممکن است برآورد وضعیت نادرست باشد، فرصت ایجادشده بیش از ایران به کار دشمن بیاید یا تصمیمی برای حفظ توان، بخشی از موقعیت به‌دست‌آمده را از میان ببرد. حتی ممکن است تدبیری موقت، به‌مرور از غایت نخستین خود فاصله بگیرد و به تغییر در اصل نگاه منتهی شود.
از این منظر، ملاحظه واقعیت بخشی معتبر و ضروری از پیگیری همان اصولند. تدبیر در مقام اجرا نباید در مقابل نگاه نخست قرار بگیرد. وظیفۀ آن یافتن بهترین امکان برای تحقق اصول در شرایط موجود است. اعتبار این تدبیر نیز با انطباق آن با واقعیت میدان، حفظ جهت اصلی و نتایجش سنجیده می‌شود. پرسش تعیین‌کننده این است که آیا تفاهم و مذاکره همچنان وسیله است یا خود به مقصود تبدیل شده‌اند؟ پاسخ به این پرسش، مرز نگاه دوم و سوم را روشن می‌کند.
ادامه دارد...
@mahdidadman
عَلَى الاصول: موضع معیار در تبیین جنگ یا صلح
نانجیبیِ دهن‌دریده‌هایِ پروژه‌بگیرِ فضای مجازی در انتساب برخی عدم‌الفتح‌ها به رهبر انقلاب اسلامی، زمینه پرداخت عمیق‌تر و به دور از سیاست‌زدگی را به فلسفه صدور تعبیر حکیمانه و مورد غفلت «علی‌الاصول» فراهم کرد. عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد. پیرامون تفاهم‌نامه، در چارچوب فکری درون نظام دست‌کم سه نگاه وجود دارد. نگاه نخست، جنگ تحمیلی سوم را مرحله‌ای از یک مواجهۀ وجودی می‌داند و صرفا به دفع یک تهاجم نظامی نمی‌اندیشد. دشمن با حملۀ مستقیم به ایران پروندۀ تازه‌ای گشوده و نمی‌توان پیش از تعیین تکلیف آن به مسائل پیش از جنگ بازگشت. کنارگذاشتن انتقام و خونخواهی در این نگاه، حمله به ایران، شهادت ولی جامعه و ریخته‌شدن خون مردم را به واقعه‌ای قابل معامله و بایگانی تبدیل می‌کند. اگر تجاوز بتواند با چند دور مذاکره در مناسبات گذشته هضم شود، چه چیز مانع تکرار آن خواهد بود؟ دفاع مقدس سوم، فراتر از بروز اعجاب‌آمیز قدرت نظامی ایران، محاسبه دشمن از الگوی رفتاری جمهوری اسلامی را نیز به‌هم ریخت. دشمن با ایرانی مواجه شد که واکنشش در الگوهای پیش‌بینی‌شده جای نمی‌گرفت. بازگشت به شرایط پیش از جنگ، بدون وضع معادلات جدید در منطقه، در واقع محاسبه‌پذیر شدن دوباره الگوی رفتاری ماست. نگاه دوم تفاهم‌نامه را نقطه پایان جنگ اخیر می‌دانست: ایران جنگید و نشان داد که در برابر تجاوز تسلیم نمی‌شود و اکنون مسئله اصلی جلوگیری از تکرار جنگ است. در این تلقی، جنگ فی‌نفسه چنان نامطلوب است که باید از هر سیاستی که مستلزم احتمال رویارویی مجدد است اجتناب شود. قائلین به این رویکرد پایان یا حداقل توقف بلندمدت تنش میان جمهوری اسلامی و آمریکا را شدنی دانسته و به همین دلیل پیرامون پرونده خونخواهی، حکمرانی بر تنگه و... توصیه به صبر راهبردی کرده یا موضوع را از اساس قلب معنا می‌کنند. یا حتی گمان می‌کند می‌توان رابطه ایران و آمریکا را به قبل از ۹ اسفند برگرداند و تجارت با آمریکا را نه امری معمول بلکه پسندیده می‌شمارد.صاحبان نگاه دوم را نمی‌توان به راحتی اهل تسلیم نامید! ایشان در زمان تجاوز برای دفاع آماده‌اند؛ ولی برداشت متفاوتی از منشأ جنگ دارند! این تلقی، جنگ را تا حد زیادی نتیجۀ سطح تنش و رفتار دو طرف می‌بیند و گمان می‌کند اگر ایران بخشی از خواسته‌ها یا ابزارهای خود را کنار بگذارد، انگیزۀ طرف مقابل برای حمله نیز کاهش خواهد یافت. اگر مسئلۀ دشمن صرفاً برخی رفتارها و تصمیم‌های ایران بود، شاید می‌شد با تغییر آنها به نقطه‌ای پایدار رسید؛ اما اگر نزاع بر سر قدرت، استقلال و اصل موجودیت جمهوری اسلامی باشد، هیچ سطحی از اعطای امتیاز دشمن را متوقف نمی‌کند؛ فقط موضوع مطالبۀ بعدی او را تغییر می‌دهد. صاحب این منطق با آغاز تجاوزی دیگر انگشت اتهام را به سوی داخل می‌گیرد که تندروها کاری کردند تا ایران به‌اندازۀ کافی انعطاف نشان نداده و یا دست به تنش‌زایی زده است. به عبارت دیگر، حساسیت‌های متجاوز رسمیت یافته و ما مکلف به تنظیم رفتار خود می‌شویم. در چنین وضعی، تهدید به جنگ بخشی از کار را انجام می‌دهد و هرچه پرهیز از تنش معیار مسلط‌تری شود، تهدید به جنگ نیز قدرت بیشتری پیدا می‌کند. آنچه ظاهرا تنش‌زدایی است، ما را محاسبه‌پذیرتر کرده و اراده متجاوز بر تکرار تجاوز را تقویت می‌کند. در این میان، نگاه سومی متولد شده که خود را ذیل نگاه نخست تعریف می‌کند. در این نگاه، تصمیمی مانند مذاکره، آتش‌بس یا تأخیر در برخی اقدامات، نه عدول از آن اصول، بلکه راهی برای پیگیری آنها در شرایط موجود دانسته شده است. وضع میدان، توان نیروها، شرایط منطقه و زمان لازم برای بازسازی می‌تواند توقف موقت را به فرصتی برای ادامۀ همان مسیر تبدیل کند. این نسبت هیچ تصمیمی را از نقد مصون نمی‌کند. ممکن است برآورد وضعیت نادرست باشد، فرصت ایجادشده بیش از ایران به کار دشمن بیاید یا تصمیمی برای حفظ توان، بخشی از موقعیت به‌دست‌آمده را از میان ببرد. حتی ممکن است تدبیری موقت، به‌مرور از غایت نخستین خود فاصله بگیرد و به تغییر در اصل نگاه منتهی شود.از این منظر، ملاحظه واقعیت بخشی معتبر و ضروری از پیگیری همان اصولند. تدبیر در مقام اجرا نباید در مقابل نگاه نخست قرار بگیرد. وظیفۀ آن یافتن بهترین امکان برای تحقق اصول در شرایط موجود است. اعتبار این تدبیر نیز با انطباق آن با واقعیت میدان، حفظ جهت اصلی و نتایجش سنجیده می‌شود. پرسش تعیین‌کننده این است که آیا تفاهم و مذاکره همچنان وسیله است یا خود به مقصود تبدیل شده‌اند؟ پاسخ به این پرسش، مرز نگاه دوم و سوم را روشن می‌کند.ادامه دارد...
@mahdidadman۱۵۵۲شب‌چراغ
باسم حق... عَلَى الاصول: موضع معیار در تبیین جنگ یا صلح نانجیبیِ دهن‌دریده‌هایِ پروژه‌بگیرِ فضای مجازی در انتساب برخی عدم‌الفتح‌ها به رهبر انقلاب اسلامی، زمینه پرداخت عمیق‌تر و به دور از سیاست‌زدگی را به فلسفه صدور تعبیر حکیمانه و مورد غفلت «علی‌الاصول» فراهم کرد. عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد. پیرامون تفاهم‌نامه، در چارچوب فکری درون نظام دست‌کم سه نگاه وجود دارد. نگاه نخست، جنگ تحمیلی سوم را مرحله‌ای از یک مواجهۀ وجودی می‌داند و صرفا به دفع یک تهاجم نظامی نمی‌اندیشد. دشمن با حملۀ مستقیم به ایران پروندۀ تازه‌ای گشوده و نمی‌توان پیش از تعیین تکلیف آن به مسائل پیش از جنگ بازگشت. کنارگذاشتن انتقام و خونخواهی در این نگاه، حمله به ایران، شهادت ولی جامعه و ریخته‌شدن خون مردم را به واقعه‌ای قابل معامله و بایگانی تبدیل می‌کند. اگر تجاوز بتواند با چند دور مذاکره در مناسبات گذشته هضم شود، چه چیز مانع تکرار آن خواهد بود؟ دفاع مقدس سوم، فراتر از بروز اعجاب‌آمیز قدرت نظامی ایران، محاسبه دشمن از الگوی رفتاری جمهوری اسلامی را نیز به‌هم ریخت. دشمن با ایرانی مواجه شد که واکنشش در الگوهای پیش‌بینی‌شده جای نمی‌گرفت. بازگشت به شرایط پیش از جنگ، بدون وضع معادلات جدید در منطقه، در واقع محاسبه‌پذیر شدن دوباره الگوی رفتاری ماست. نگاه دوم تفاهم‌نامه را نقطه پایان جنگ اخیر می‌دانست: ایران جنگید و نشان داد که در برابر تجاوز تسلیم نمی‌شود و اکنون مسئله اصلی جلوگیری از تکرار جنگ است. در این تلقی، جنگ فی‌نفسه چنان نامطلوب است که باید از هر سیاستی که مستلزم احتمال رویارویی مجدد است اجتناب شود. قائلین به این رویکرد پایان یا حداقل توقف بلندمدت تنش میان جمهوری اسلامی و آمریکا را شدنی دانسته و به همین دلیل پیرامون پرونده خونخواهی، حکمرانی بر تنگه و... توصیه به صبر راهبردی کرده یا موضوع را از اساس قلب معنا می‌کنند. یا حتی گمان می‌کند می‌توان رابطه ایران و آمریکا را به قبل از ۹ اسفند برگرداند و تجارت با آمریکا را نه امری معمول بلکه پسندیده می‌شمارد. صاحبان نگاه دوم را نمی‌توان به راحتی اهل تسلیم نامید! ایشان در زمان تجاوز برای دفاع آماده‌اند؛ ولی برداشت متفاوتی از منشأ جنگ دارند! این تلقی، جنگ را تا حد زیادی نتیجۀ سطح تنش و رفتار دو طرف می‌بیند و گمان می‌کند اگر ایران بخشی از خواسته‌ها یا ابزارهای خود را کنار بگذارد، انگیزۀ طرف مقابل برای حمله نیز کاهش خواهد یافت. اگر مسئلۀ دشمن صرفاً برخی رفتارها و تصمیم‌های ایران بود، شاید می‌شد با تغییر آنها به نقطه‌ای پایدار رسید؛ اما اگر نزاع بر سر قدرت، استقلال و اصل موجودیت جمهوری اسلامی باشد، هیچ سطحی از اعطای امتیاز دشمن را متوقف نمی‌کند؛ فقط موضوع مطالبۀ بعدی او را تغییر می‌دهد. صاحب این منطق با آغاز تجاوزی دیگر انگشت اتهام را به سوی داخل می‌گیرد که تندروها کاری کردند تا ایران به‌اندازۀ کافی انعطاف نشان نداده و یا دست به تنش‌زایی زده است. به عبارت دیگر، حساسیت‌های متجاوز رسمیت یافته و ما مکلف به تنظیم رفتار خود می‌شویم. در چنین وضعی، تهدید به جنگ بخشی از کار را انجام می‌دهد و هرچه پرهیز از تنش معیار مسلط‌تری شود، تهدید به جنگ نیز قدرت بیشتری پیدا می‌کند. آنچه ظاهرا تنش‌زدایی است، ما را محاسبه‌پذیرتر کرده و اراده متجاوز بر تکرار تجاوز را تقویت می‌کند. در این میان، نگاه سومی متولد شده که خود را ذیل نگاه نخست تعریف می‌کند. در این نگاه، تصمیمی مانند مذاکره، آتش‌بس یا تأخیر در برخی اقدامات، نه عدول از آن اصول، بلکه راهی برای پیگیری آنها در شرایط موجود دانسته شده است. وضع میدان، توان نیروها، شرایط منطقه و زمان لازم برای بازسازی می‌تواند توقف موقت را به فرصتی برای ادامۀ همان مسیر تبدیل کند. این نسبت هیچ تصمیمی را از نقد مصون نمی‌کند. ممکن است برآورد وضعیت نادرست باشد، فرصت ایجادشده بیش از ایران به کار دشمن بیاید یا تصمیمی برای حفظ توان، بخشی از موقعیت به‌دست‌آمده را از میان ببرد. حتی ممکن است تدبیری موقت، به‌مرور از غایت نخستین خود فاصله بگیرد و به تغییر در اصل نگاه منتهی شود. از این منظر، ملاحظه واقعیت بخشی معتبر و ضروری از پیگیری همان اصولند. تدبیر در مقام اجرا نباید در مقابل نگاه نخست قرار بگیرد. وظیفۀ آن یافتن بهترین امکان برای تحقق اصول در شرایط موجود است. اعتبار این تدبیر نیز با انطباق آن با واقعیت میدان، حفظ جهت اصلی و نتایجش سنجیده می‌شود. پرسش تعیین‌کننده این است که آیا تفاهم و مذاکره همچنان وسیله است یا خود به مقصود تبدیل شده‌اند؟ پاسخ به این پرسش، مرز نگاه دوم و سوم را روشن می‌کند. ادامه دارد... @mahdidadman
نانجیبیِ دهن‌دریده‌هایِ پروژه‌بگیرِ فضای مجازی در انتساب برخی عدم‌الفتح‌ها به رهبر انقلاب اسلامی، زمینه پرداخت عمیق‌تر و به دور از سیاست‌زدگی را به فلسفه صدور تعبیر حکیمانه و مورد غفلت «علی‌الاصول» فراهم کرد. عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد. پیرامون تفاهم‌نامه، در چارچوب فکری درون نظام دست‌کم سه نگاه وجود دارد. نگاه نخست، جنگ تحمیلی سوم را مرحله‌ای از یک مواجهۀ وجودی می‌داند و صرفا به دفع یک تهاجم نظامی نمی‌اندیشد. دشمن با حملۀ مستقیم به ایران پروندۀ تازه‌ای گشوده و نمی‌توان پیش از تعیین تکلیف آن به مسائل پیش از جنگ بازگشت. کنارگذاشتن انتقام و خونخواهی در این نگاه، حمله به ایران، شهادت ولی جامعه و ریخته‌شدن خون مردم را به واقعه‌ای قابل معامله و بایگانی تبدیل می‌کند. اگر تجاوز بتواند با چند دور مذاکره در مناسبات گذشته هضم شود، چه چیز مانع تکرار آن خواهد بود؟ دفاع مقدس سوم، فراتر از بروز اعجاب‌آمیز قدرت نظامی ایران، محاسبه دشمن از الگوی رفتاری جمهوری اسلامی را نیز به‌هم ریخت. دشمن با ایرانی مواجه شد که واکنشش در الگوهای پیش‌بینی‌شده جای نمی‌گرفت. بازگشت به شرایط پیش از جنگ، بدون وضع معادلات جدید در منطقه، در واقع محاسبه‌پذیر شدن دوباره الگوی رفتاری ماست. نگاه دوم تفاهم‌نامه را نقطه پایان جنگ اخیر می‌دانست: ایران جنگید و نشان داد که در برابر تجاوز تسلیم نمی‌شود و اکنون مسئله اصلی جلوگیری از تکرار جنگ است. در این تلقی، جنگ فی‌نفسه چنان نامطلوب است که باید از هر سیاستی که مستلزم احتمال رویارویی مجدد است اجتناب شود. قائلین به این رویکرد پایان یا حداقل توقف بلندمدت تنش میان جمهوری اسلامی و آمریکا را شدنی دانسته و به همین دلیل پیرامون پرونده خونخواهی، حکمرانی بر تنگه و... توصیه به صبر راهبردی کرده یا موضوع را از اساس قلب معنا می‌کنند. یا حتی گمان می‌کند می‌توان رابطه ایران و آمریکا را به قبل از ۹ اسفند برگرداند و تجارت با آمریکا را نه امری معمول بلکه پسندیده می‌شمارد. صاحبان نگاه دوم را نمی‌توان به راحتی اهل تسلیم نامید! ایشان در زمان تجاوز برای دفاع آماده‌اند؛ ولی برداشت متفاوتی از منشأ جنگ دارند! این تلقی، جنگ را تا حد زیادی نتیجۀ سطح تنش و رفتار دو طرف می‌بیند و گمان می‌کند اگر ایران بخشی از خواسته‌ها یا ابزارهای خود را کنار بگذارد، انگیزۀ طرف مقابل برای حمله نیز کاهش خواهد یافت. اگر مسئلۀ دشمن صرفاً برخی رفتارها و تصمیم‌های ایران بود، شاید می‌شد با تغییر آنها به نقطه‌ای پایدار رسید؛ اما اگر نزاع بر سر قدرت، استقلال و اصل موجودیت جمهوری اسلامی باشد، هیچ سطحی از اعطای امتیاز دشمن را متوقف نمی‌کند؛ فقط موضوع مطالبۀ بعدی او را تغییر می‌دهد. صاحب این منطق با آغاز تجاوزی دیگر انگشت اتهام را به سوی داخل می‌گیرد که تندروها کاری کردند تا ایران به‌اندازۀ کافی انعطاف نشان نداده و یا دست به تنش‌زایی زده است. به عبارت دیگر، حساسیت‌های متجاوز رسمیت یافته و ما مکلف به تنظیم رفتار خود می‌شویم. در چنین وضعی، تهدید به جنگ بخشی از کار را انجام می‌دهد و هرچه پرهیز از تنش معیار مسلط‌تری شود، تهدید به جنگ نیز قدرت بیشتری پیدا می‌کند. آنچه ظاهرا تنش‌زدایی است، ما را محاسبه‌پذیرتر کرده و اراده متجاوز بر تکرار تجاوز را تقویت می‌کند. در این میان، نگاه سومی متولد شده که خود را ذیل نگاه نخست تعریف می‌کند. در این نگاه، تصمیمی مانند مذاکره، آتش‌بس یا تأخیر در برخی اقدامات، نه عدول از آن اصول، بلکه راهی برای پیگیری آنها در شرایط موجود دانسته شده است. وضع میدان، توان نیروها، شرایط منطقه و زمان لازم برای بازسازی می‌تواند توقف موقت را به فرصتی برای ادامۀ همان مسیر تبدیل کند. این نسبت هیچ تصمیمی را از نقد مصون نمی‌کند. ممکن است برآورد وضعیت نادرست باشد، فرصت ایجادشده بیش از ایران به کار دشمن بیاید یا تصمیمی برای حفظ توان، بخشی از موقعیت به‌دست‌آمده را از میان ببرد. حتی ممکن است تدبیری موقت، به‌مرور از غایت نخستین خود فاصله بگیرد و به تغییر در اصل نگاه منتهی شود. از این منظر، ملاحظه واقعیت بخشی معتبر و ضروری از پیگیری همان اصولند. تدبیر در مقام اجرا نباید در مقابل نگاه نخست قرار بگیرد. وظیفۀ آن یافتن بهترین امکان برای تحقق اصول در شرایط موجود است. اعتبار این تدبیر نیز با انطباق آن با واقعیت میدان، حفظ جهت اصلی و نتایجش سنجیده می‌شود. پرسش تعیین‌کننده این است که آیا تفاهم و مذاکره همچنان وسیله است یا خود به مقصود تبدیل شده‌اند؟ پاسخ به این پرسش، مرز نگاه دوم و سوم را روشن می‌کند. ادامه دارد... @mahdidadmanباسم حق...
عَلَى الاصول: موضع معیار در تبیین جنگ یا صلح
بخش دوم
در صحنه سیاسی ایران دو رویکرد دیگر نیز طرفدارانی دارد که علی‌رغم تضاد ظاهری، در یک نقطه کلیدی مشترکند: انکار توان جمهوری اسلامی در مواجهه موفق با قدرت‌های جهانی. یک طرف، خودتحقیرهایی که ایران را ناتوان از ایستادن مقابل ابرقدرت‌ها می‌بینند و عقب‌نشینی از حق ملی و توافق با متجاوز را یگانه راه نجات و گریز از نابودی ایران می‌دانند. طرف دیگر خودکم‌بین‌هایی که نظام سیاسی را واداده و ناتوان از سیاست‌ورزی در سطح جهانی می‌داند. بنابراین اساسا مسیر دیپلماسی را خیانت به جریان مقاومت شمرده و تنها راه اعمال ارادۀ جمهوری اسلامی را مقاومت نظامی می‌داند. یکی توان ایستادگی ایران در میدان را انکار می‌کند و دیگری توان تدبیر آن در سیاست را؛ هر دو نیز با دو زبان متفاوت از پیش به یک نتیجه رسیده‌اند: جمهوری اسلامی در حال شکست‌خوردن است.
تعبیر «علی‌الاصول» با روشن‌شدن این مرزها اهمیت می‌یابد. میان نرسیدن به همۀ مطلوب و دست‌کشیدن از آن تفاوت است. ممکن است کارگزاران در مذاکره نتوانند همۀ خواسته‌ها را محقق کنند و در سقف تلاش خود به نتیجه‌ای محدود برسند؛ این یک مسئله است، اینکه از ابتدا خواسته‌ها کوچک شوند تا حساسیت‌های طرف مقابل برانگیخته نشود و احتمال جنگ کاهش پیدا کند، مسئله‌ای دیگر است.«علی‌الاصول» نرسیدن به همۀ مطلوب در اجرا را توضیح می‌دهد، نه کوچک‌کردن خواسته‌ها از ابتدا را. این تعبیر میان محدودیت در تحقق و تغییر در مبنا فاصله می‌گذارد؛ فاصله‌ای که در بسیاری از داوری‌های این روزها نادیده گرفته می‌شود.
بخشی از آشفتگی صحنۀ کنشگران از برابر انگاشتن نگاه دوم و سوم پدید می‌آید. هر سخنی از زمان، توان و ملاحظات میدان به سازش تعبیر می‌شود؛ در مقابل، هر امتیازی می‌تواند با عنوان تدبیر، واقع‌بینی و جلوگیری از جنگ توضیح داده شود. در نگاه سوم، اختلاف بر سر شیوۀ رسیدن به هدف است، اما گاه به‌اشتباه تغییر خود هدف تلقی می‌شود؛ در نگاه دوم، هدف عملاً تغییر کرده، اما پشت ملاحظات اجرایی و ضرورت‌های مسیر پنهان می‌ماند. بدون این تفکیک، نقد و گفت‌وگوی سیاسی خیلی زود به داوری و محاکمۀ هویت افراد تبدیل می‌شود و تغییرات واقعی در مبانی از چشم دور می‌ماند.«علی‌الاصول» در پی آن بود که نگاه نخست و سوم، بر مدار اصالت نگاه نخست، به هم نزدیک شوند و در برابر نگاه دوم، در تصمیمات کشور محوریت پیدا کنند. اختلاف در تشخیص و اجرا نباید به شکاف در مبنا تبدیل شود؛ همانگونه که ملاحظات اجرا نیز نباید پوششی برای تغییر مبنا باشد.
ما خوش‌بینیم و خباثت‌ها و کینه‌های اهل سیاستِ رمیده از بعثت مردم و خزیده در سوراخ موش را نمی‌بینیم. با همین خوش‌بینی باید گفت نسبت‌هایی که بعضی میان «علی‌الاصول» و ناکامی‌های پس از آن ــ از سرنوشت تفاهم‌نامه تا تحولات میدان ــ برقرار می‌کنند ناشی از نفهمیدن مرز مواضع است. نسبت‌دادن ساده‌انگارانۀ شکست‌ها به ایستادگی بر اصول، در ظاهر نقد یک تصمیم سیاسی است، اما در عمق بر این تلقی تکیه دارد که رفتار دشمن تابع تصمیم‌های ماست. حال آنکه اگر تجاوز از اراده و راهبرد مستقلی برای توسعه فشار برمی‌خیزد، نمی‌توان هر ناکامی را به تصمیم پیشین خود بازگرداند و نقش ارادۀ متجاوز را از تحلیل کناری گذاشت.
بنابراین نزاع اصلی میان طرف‌داران جنگ و دوست‌داران صلح نیست. هیچ عقل سلیمی جنگ را برای خود جنگ، طلب نمی‌کند. اختلاف بر سر این است که صلح چگونه ممکن می‌شود: با حفظ قدرتی که تجاوز را بی‌نتیجه می‌کند، یا با کاستن از تمامیت ارضی و هویتی خود تا جایی که متجاوز دیگر ضرورتی برای حمله نبیند؟جنگ نامطلوب است؛ اما صلحی که بر ارادۀ متجاوز و ضعفِ طرف مظلوم بنا شود، فقط نام محترمانه‌تری برای ادامۀ همان جنگ است.
@mahdidadman
عَلَى الاصول: موضع معیار در تبیین جنگ یا صلح
بخش دوم
در صحنه سیاسی ایران دو رویکرد دیگر نیز طرفدارانی دارد که علی‌رغم تضاد ظاهری، در یک نقطه کلیدی مشترکند: انکار توان جمهوری اسلامی در مواجهه موفق با قدرت‌های جهانی. یک طرف، خودتحقیرهایی که ایران را ناتوان از ایستادن مقابل ابرقدرت‌ها می‌بینند و عقب‌نشینی از حق ملی و توافق با متجاوز را یگانه راه نجات و گریز از نابودی ایران می‌دانند. طرف دیگر خودکم‌بین‌هایی که نظام سیاسی را واداده و ناتوان از سیاست‌ورزی در سطح جهانی می‌داند. بنابراین اساسا مسیر دیپلماسی را خیانت به جریان مقاومت شمرده و تنها راه اعمال ارادۀ جمهوری اسلامی را مقاومت نظامی می‌داند. یکی توان ایستادگی ایران در میدان را انکار می‌کند و دیگری توان تدبیر آن در سیاست را؛ هر دو نیز با دو زبان متفاوت از پیش به یک نتیجه رسیده‌اند: جمهوری اسلامی در حال شکست‌خوردن است.تعبیر «علی‌الاصول» با روشن‌شدن این مرزها اهمیت می‌یابد. میان نرسیدن به همۀ مطلوب و دست‌کشیدن از آن تفاوت است. ممکن است کارگزاران در مذاکره نتوانند همۀ خواسته‌ها را محقق کنند و در سقف تلاش خود به نتیجه‌ای محدود برسند؛ این یک مسئله است، اینکه از ابتدا خواسته‌ها کوچک شوند تا حساسیت‌های طرف مقابل برانگیخته نشود و احتمال جنگ کاهش پیدا کند، مسئله‌ای دیگر است.«علی‌الاصول» نرسیدن به همۀ مطلوب در اجرا را توضیح می‌دهد، نه کوچک‌کردن خواسته‌ها از ابتدا را. این تعبیر میان محدودیت در تحقق و تغییر در مبنا فاصله می‌گذارد؛ فاصله‌ای که در بسیاری از داوری‌های این روزها نادیده گرفته می‌شود.بخشی از آشفتگی صحنۀ کنشگران از برابر انگاشتن نگاه دوم و سوم پدید می‌آید. هر سخنی از زمان، توان و ملاحظات میدان به سازش تعبیر می‌شود؛ در مقابل، هر امتیازی می‌تواند با عنوان تدبیر، واقع‌بینی و جلوگیری از جنگ توضیح داده شود. در نگاه سوم، اختلاف بر سر شیوۀ رسیدن به هدف است، اما گاه به‌اشتباه تغییر خود هدف تلقی می‌شود؛ در نگاه دوم، هدف عملاً تغییر کرده، اما پشت ملاحظات اجرایی و ضرورت‌های مسیر پنهان می‌ماند. بدون این تفکیک، نقد و گفت‌وگوی سیاسی خیلی زود به داوری و محاکمۀ هویت افراد تبدیل می‌شود و تغییرات واقعی در مبانی از چشم دور می‌ماند.«علی‌الاصول» در پی آن بود که نگاه نخست و سوم، بر مدار اصالت نگاه نخست، به هم نزدیک شوند و در برابر نگاه دوم، در تصمیمات کشور محوریت پیدا کنند. اختلاف در تشخیص و اجرا نباید به شکاف در مبنا تبدیل شود؛ همانگونه که ملاحظات اجرا نیز نباید پوششی برای تغییر مبنا باشد.ما خوش‌بینیم و خباثت‌ها و کینه‌های اهل سیاستِ رمیده از بعثت مردم و خزیده در سوراخ موش را نمی‌بینیم. با همین خوش‌بینی باید گفت نسبت‌هایی که بعضی میان «علی‌الاصول» و ناکامی‌های پس از آن ــ از سرنوشت تفاهم‌نامه تا تحولات میدان ــ برقرار می‌کنند ناشی از نفهمیدن مرز مواضع است. نسبت‌دادن ساده‌انگارانۀ شکست‌ها به ایستادگی بر اصول، در ظاهر نقد یک تصمیم سیاسی است، اما در عمق بر این تلقی تکیه دارد که رفتار دشمن تابع تصمیم‌های ماست. حال آنکه اگر تجاوز از اراده و راهبرد مستقلی برای توسعه فشار برمی‌خیزد، نمی‌توان هر ناکامی را به تصمیم پیشین خود بازگرداند و نقش ارادۀ متجاوز را از تحلیل کناری گذاشت. بنابراین نزاع اصلی میان طرف‌داران جنگ و دوست‌داران صلح نیست. هیچ عقل سلیمی جنگ را برای خود جنگ، طلب نمی‌کند. اختلاف بر سر این است که صلح چگونه ممکن می‌شود: با حفظ قدرتی که تجاوز را بی‌نتیجه می‌کند، یا با کاستن از تمامیت ارضی و هویتی خود تا جایی که متجاوز دیگر ضرورتی برای حمله نبیند؟جنگ نامطلوب است؛ اما صلحی که بر ارادۀ متجاوز و ضعفِ طرف مظلوم بنا شود، فقط نام محترمانه‌تری برای ادامۀ همان جنگ است. @mahdidadman۱۰۷
باسم حق...
سوره‌مهر یک ناشر معمولی نیست.بخش مهمی از تاریخ فرهنگی و انعکاس درخشان ادبیات ایرانِ انقلابی است.جلسه‌ی تکریم و معارفه مدیر سوره‌مهر فرصت خوبی بود. چند دقیقه به احترامِ این شجره طیبه، برای خالقین بزرگ آثار ماندگارش و در پاسداشت آدم‌های دوست داشتنی امروز و دیروزش سخن گفتم.ایرانِ امروز و به خصوص نسل ما، نعمت کتاب را، فرصت روایت انسان انقلاب اسلامی را و وجود مبارکی چون سوره مهر را بیش از همه مدیون آقای شهید ایران است. و عهد ما هم با آقا، با فرماندهان اسطوره‌ای که حضورشان را درک کردیم، با دوستان شهیدمان و با بچه‌های مظلوم میناب، لامرد، سیریک و همه بچه‌های ایران ایستادن پای عهد روایت فتح است. تا آخرین نفس...
@mahdidadman
سوره‌مهر یک ناشر معمولی نیست.بخش مهمی از تاریخ فرهنگی و انعکاس درخشان ادبیات ایرانِ انقلابی است.جلسه‌ی تکریم و معارفه مدیر سوره‌مهر فرصت خوبی بود. چند دقیقه به احترامِ این شجره طیبه، برای خالقین بزرگ آثار ماندگارش و در پاسداشت آدم‌های دوست داشتنی امروز و دیروزش سخن گفتم.ایرانِ امروز و به خصوص نسل ما، نعمت کتاب را، فرصت روایت انسان انقلاب اسلامی را و وجود مبارکی چون سوره مهر را بیش از همه مدیون آقای شهید ایران است. و عهد ما هم با آقا، با فرماندهان اسطوره‌ای که حضورشان را درک کردیم، با دوستان شهیدمان و با بچه‌های مظلوم میناب، لامرد، سیریک و همه بچه‌های ایران ایستادن پای عهد روایت فتح است. تا آخرین نفس...
@mahdidadman۲۷