️ حاجقاسم گفت: «باور میکنی اجازه نمیدهد؟»وحید جلیلی بخش دیگری از یادداشت اخیر وحید جلیلی؛ «نگاهی به جنگ رمضان و نقد سراسیمگی غربگرایان برای مقابله با تغیر پارادایم»خدا رحمت کند حاج قاسم را؛ سال ۹۶، یکی، دو هفته به دعوت بچههای قدس رفتم سوریه. بعد از اینکه برگشتم، یک چیزی برای آقا نوشتم که انتقادی بود. آقا در حاشیهاش نوشته بودند: «اگر طرحی دارید، بدهید.»بعد نامه را داده بودند به حاج قاسم و گفته بودند: «با این جلسه بگذار، ببین چه میگوید.»حاج قاسم گفت: «بیا، حالا حرفهای تو را بشنویم.»من چهل تا پیشنهاد نوشتم. با چند نفر از بچههای دیگر رفتیم خدمت ایشان. پیشنهادها را دادم. بیشتر راجع به توسعه روابط اقتصادی، علمی، دانشگاهی و هنری با سوریه بود. خواند، بعد انداخت روی میز و گفت: «فکر کردی اینها به عقل خود من نرسیده؟» بعد شروع کرد توضیح دادن و درد دل کردن.زمستان ۹۶ بود.گفت: «من رفتم پیش آقای بشار اسد. بشار گفت ما به شما مدیونیم و بندر طرطوس مال شما.» اینش را یادم مانده؛ فکر کنم معادن فسفات را هم گفت یا چیزی مشابه این.گفت: «این را من با شوق و ذوق بردم توی هیئت دولت، اما آن آقای وزیر مرا مسخره کرد. گفت: "طرطوس بهت داده؟ بندر به چه درد ما میخورد؟"»
گفتم: «بندر توی مدیترانه به درد نمیخورد؟»
بعد گفت: «به این آقای ظریف گفتم جنگ دارد تمام میشود، ما میخواهیم روابط اقتصادیمان را توسعه بدهیم. الان وقتش است که بازرگانهای ما، تجار ما و کارآفرینهای ما بیایند اینجا و از این ظرفیت اقتصادی سوریه حداکثر استفاده را بکنند. من هم موافقت اصولیاش را از بشار گرفتهام.
گفتم نیروهای شما در وزارت خارجه که جرئت ندارند توی این فضا بیایند؛ میگویند ناامن است و... . من میخواهم در تمام شهرهای سوریه مراکزی بزنم که بشود پل ارتباطی بین فعالان اقتصادی ایران و فضای سوریه.
جا از من، نیرو از من، پول از من؛ تو فقط اجازه بده من در حلب، حمص، حما، دیرالزور و نقاط مختلف سوریه یک تابلو بزنم و بگوییم: "کنسولگری ایران."
گفت: «باور میکنی اجازه نمیدهد؟»
در این حد اخلال میکردهاند؛ همین آقایی که میگوید میدان در دیپلماسی اخلال میکرد!این چیزی بود که من خودم از حاج قاسم شنیدم. چند نفر دیگر از دوستان فرهنگی هم در آن جلسه بودند. بعد میگوید: «میدان باید در خدمت دیپلماسی میبود!»مگر میتواند آدمی مثل حاج قاسم، با آن عزت و با آن استغنا، بیاید در خدمت «دیپلماسیِ التماسی» تو قرار بگیرد؟وقتی تو حاضر نبودی حتی برای منافع ملی ایران، این کمترین همکاری را با میدان بکنی.
اتفاقاً آنجا بحث فایده بود.تو اگر هزینه میدادی در سوریه و فایدهاش را میبردی، این یک گزاره تازهای را به معادلات بینالملل جمهوری اسلامی اضافه میکرد.جدا از این که کل حضور ما در سوریه و لبنان، فایده بود و تضمین امنیت ملی ما بود و امروز معلوم شده شعار «نه غزه، نه لبنان» چقدر اسرائیلی و بر ضد منافع ایران بود.اما انگاره اصلی که رفقای شما به جامعه القا کرده بودند، این بود که اگر در مبارزه با اسرائیل هزینه دادی، هیچ فایدهای ندارد!باز میخواهم برگردم به آن بحث اصلی که از نظر غربگراهای ایران، هر گزارهای، هر پدیدهای، هر اتفاقی و هر ماجرایی که نشان بدهد «نظم قدیم شل شده» خطرناک است و باید آن را تکذیب، تحریف و انکار کرد.و متقابلاً هر چیزی که نظم کهنه و روبهافول قبلی را بزک کند و صورت آمریکا را سرخ نگه دارد، مطلوب این آقایان است.رسماً در سخنرانیهایشان میگفتند: «هیچ کاری برای این کشور بدون اجازه کدخدا به ثمر نمیرسد. آب خوردن شما هم به اجازه کدخدا بستگی دارد.»
@maktabe_emaam
۱۳۱۱بازارسال شده از ذکریٰ | رضا طراوت
بیانات قاطع آیت الله یزدان پناه پیرامون مذاکره 🟥 چرا در مذاکره طمع برای دشمن ایجاد میکنید؟!اگر میخواهی مذاکره هم بکنی محکم باش
🟥 چرا در این ۶٠ روز نباید از تنگه هرمز بهره بگیریم؟!میگویی معیشت ما در زحمت است، این سخن را اگر رسول الله (ص) هم میگفتند نباید حرکت میکرد و ما هم از اول نباید انقلاب میکردیم.
🟥 میگویی من غیر این بلد نیستم اگر اینگونه است چرا اصلا مسئولیت را پذیرفتی... و چرا آمدی...؟!
کلیپ بیست و سوم بخشی از بیانات شب نهم محرم امسال، حضرت استاد یزدان پناه#محرم #رهبر_شهید #مذاکرهبا ما همراه باشید مؤسسه آموزشی و پژوهشی نفحاتhttps://eitaa.com/nafahat_eri/خطای محاسباتی خواص اهل حق و جایگاه ولیمحمد طلایی
بحث عوام و خواص یکی از مهمترین ردههای بیانات امام شهید در ابتدای رهبریشان بود. مجموعه بیاناتی که با نامگذاری خود آقا، تحت عناوین عبرتها و درسهای عاشورا و عوام و خواص ایراد شد، از طولانیترین، مستندترین و شاید معرفتیترین صحبتهای ایشان بود و البته تلخترین هشدارهای ممکن برای جامعه ایرانی را دربرداشت: [اگر خواص دنیازده شدند] حسینبنعلیها (ع) به مسلخ خواهند رفت!
این آسیب شناسی از نحوه حرکت خواص، در شرایطی بود که از قضا برآیند مسئولین کشور نه در نگاه امام شهید و نه قاطبه جریان انقلابی، نه خائن بودند نه وطن فروش. هنوز کشور با تقابلهای گفتمانی-امنیتی عجیب و غریب دوره اصلاحات مواجه نشده بود و در مجموع فضای خواص و مسئولین، ذیل انقلاب فهمیده میشد. در همان سخنرانی معروف عوام و خواص سال ۷۵، آقای شهید، مرحوم هاشمی و فضای کلی مسئولین کشور را اینگونه تایید کردند: کشور ما امروز کانون جهاد است و از این جهت هیچ نگرانیای هم نداریم. الحمدلله مسؤولین کشور خوبند. ... امروز شخصیتی مثل رئیس جمهور ما - آقای هاشمی رفسنجانی - که یک شخصیت مجاهد و مبارز است و عمرش را هم در جهاد گذرانده، شب و روز جهاد میکند. مسؤولین دیگر ... همه در جهادند و مملکت، مملکتِ جهاد فیسبیلاللَّه است.
این تاییدها، ورای تاییدات معمول و مرسوم رهبری از مسئولان که از ابتدای انقلاب جاری بود، نشان میداد نگاه آقا نه به همان زمان، که در واقع به آینده بود. حجم تاکیدات نشان میداد آقا نمیخواستند صرفا یک بحث جذاب تاریخی داشته باشند، دینامیکی در جریان بود که میتوانست در ادامه منجر به فجایعی شود، فجایعی که مستقیما به جایگاه ولایت و امامت جامعه و کلیت ساختار سیاسی مرتبط میشد: وقتی خواصِ طرفدارِ حق ... در یک جامعه، چنان تغییر ماهیت میدهند که فقط دنیای خودشان برایشان اهمیت پیدا میکند ... و در مقابل باطل نمیایستند... آن گاه در جهان اسلام فاجعه با شهادت حسینبنعلی علیهالسّلام - با آن وضع - آغاز میشود... [و حکومت] به سلسلهی سلاطین در دنیای اسلام، تا امروز میرسد!
ایشان در عین حالیکه نمیخواستتند قصاص قبل از جنایت کنند، قصد تفنن در عبارت هم نداشتند. خطر جدی بود.
آن ادبیات کمکاری خواص که نقطه تمرکزش دنیاطلبی بود، تطور پیدا کرد و خصوصا از دهه ۹۰، کلیدواژه اختلال دستگاه محاسباتی خلق شد. بخش اعظم تبیین آقا در اینجا ناظر به عدم فهم معادلات رویارویی با استکبار بود. شبهعقلانیتی که یکی از ارکانش، گرفتاری در چارچوب تنگ محاسبات مادی بود. تحولی که رخ داد، برداشته شدن نقطه تمرکز از انگیزه مادی به نظام محاسبه مادی بود!
آقا از سوی دیگر با ادبیات هسته و پوسته هم به نحوی سعی در توضیح آن آسیب داشت. در اینجا هم انذار ایشان در بالاترین سطح، به پوک شدن ساختار نظام، ناشی از نگاه مادی که از آرمانها فاصله میگیرد بود. سال ۸۷ دوگانه هویت حقیقی و حقوقی نظام طرح شد، آن هم وسط دعواهای سیاسی درون جریان اصولگرایی: اگر آن معنا و مضمون تغییر پیدا کند، ولو این ساخت ظاهری و حقوقی هم باقی بماند، نه فایدهای خواهد داشت، نه دوامی خواهد داشت! ... به شما عرض بکنم که تغییر سیرت، تغییر آن هویت واقعی، بتدریج و خیلی آرام حاصل میشود. توجه بعضیها به این، غالباً جلب نمیشود ... انحراف در هدفها، در آرمانها، در جهتگیریها را باید مراقبت کرد که پیش نیاید. و این چیزی است که ما در طول این سالهای طولانی بخصوص بعد از جنگ و بعد از رحلت امام درگیرش بودیم.
این هشدارها به خواص اهل حق، نه خائنین، طبیعتا ناگهان با شهادت آقا بلاموضوع نشدند؛ رهبر جدید مجددا با تحفظ بر دلسوزی مسئولین، به آفت خطای محاسباتی اشاره کردند.
اما بغرنجی مسئله اینجاست که نشانههای متعددی وجود دارد که به پشتوانه همین خطای محاسباتی، پروژهای علیه راس هویت حقیقی نظام، یعنی ولایت فقیه، و به تبع در محتوای آن در حال شکلگیری است:طرح فصلالخطاب بودن جمعبندی نهادی و اجماعسازی ساختاری در برابر ولی فقیهبحث گردننگیریدیدار پزشکیان با علمای قم و تاکید آقایان بر محوریت ولایتحساسیت شدید خبرگان و تنش با دبیرخانهطرح دوباره اصلاحات اساسی از سوی اصلاح طلبانطمع دشمن به شکاف بین هسته انقلابی نظام با سایر اضلاع
اینها نشانه تحرکاتی است که به دلیل روند اشتباه خواص انقلابی، مجددا علیه کلیت و خصوصا رأس آن فعال شده. جایی که امام ایستاده و گامی به جلو برداشته، نرمش بیجای خواص فقط تیرها را به سوی ایشان روانه میکند.
تلاشهایی که به تصریح آقا از زمان رحلت امام (ره) متوقف نشد تا نظام را از درون تهی کند، قطعا در این بزنگاه تاریخی از شکاف حاصل از اختلال محاسباتی خواص اهل حق نهایت استفاده را خواهد کرد.
اختلال محاسباتی، گاه یک تاریخ را به محاق میبرد!
@maktabe_emaam
محمد طلاییبحث عوام و خواص یکی از مهمترین ردههای بیانات امام شهید در ابتدای رهبریشان بود. مجموعه بیاناتی که با نامگذاری خود آقا، تحت عناوین عبرتها و درسهای عاشورا و عوام و خواص ایراد شد، از طولانیترین، مستندترین و شاید معرفتیترین صحبتهای ایشان بود و البته تلخترین هشدارهای ممکن برای جامعه ایرانی را دربرداشت: [اگر خواص دنیازده شدند] حسینبنعلیها (ع) به مسلخ خواهند رفت!
این آسیب شناسی از نحوه حرکت خواص، در شرایطی بود که از قضا برآیند مسئولین کشور نه در نگاه امام شهید و نه قاطبه جریان انقلابی، نه خائن بودند نه وطن فروش. هنوز کشور با تقابلهای گفتمانی-امنیتی عجیب و غریب دوره اصلاحات مواجه نشده بود و در مجموع فضای خواص و مسئولین، ذیل انقلاب فهمیده میشد. در همان سخنرانی معروف عوام و خواص سال ۷۵، آقای شهید، مرحوم هاشمی و فضای کلی مسئولین کشور را اینگونه تایید کردند: کشور ما امروز کانون جهاد است و از این جهت هیچ نگرانیای هم نداریم. الحمدلله مسؤولین کشور خوبند. ... امروز شخصیتی مثل رئیس جمهور ما - آقای هاشمی رفسنجانی - که یک شخصیت مجاهد و مبارز است و عمرش را هم در جهاد گذرانده، شب و روز جهاد میکند. مسؤولین دیگر ... همه در جهادند و مملکت، مملکتِ جهاد فیسبیلاللَّه است.
این تاییدها، ورای تاییدات معمول و مرسوم رهبری از مسئولان که از ابتدای انقلاب جاری بود، نشان میداد نگاه آقا نه به همان زمان، که در واقع به آینده بود. حجم تاکیدات نشان میداد آقا نمیخواستند صرفا یک بحث جذاب تاریخی داشته باشند، دینامیکی در جریان بود که میتوانست در ادامه منجر به فجایعی شود، فجایعی که مستقیما به جایگاه ولایت و امامت جامعه و کلیت ساختار سیاسی مرتبط میشد: وقتی خواصِ طرفدارِ حق ... در یک جامعه، چنان تغییر ماهیت میدهند که فقط دنیای خودشان برایشان اهمیت پیدا میکند ... و در مقابل باطل نمیایستند... آن گاه در جهان اسلام فاجعه با شهادت حسینبنعلی علیهالسّلام - با آن وضع - آغاز میشود... [و حکومت] به سلسلهی سلاطین در دنیای اسلام، تا امروز میرسد!
ایشان در عین حالیکه نمیخواستتند قصاص قبل از جنایت کنند، قصد تفنن در عبارت هم نداشتند. خطر جدی بود.
آن ادبیات کمکاری خواص که نقطه تمرکزش دنیاطلبی بود، تطور پیدا کرد و خصوصا از دهه ۹۰، کلیدواژه اختلال دستگاه محاسباتی خلق شد. بخش اعظم تبیین آقا در اینجا ناظر به عدم فهم معادلات رویارویی با استکبار بود. شبهعقلانیتی که یکی از ارکانش، گرفتاری در چارچوب تنگ محاسبات مادی بود. تحولی که رخ داد، برداشته شدن نقطه تمرکز از انگیزه مادی به نظام محاسبه مادی بود!
آقا از سوی دیگر با ادبیات هسته و پوسته هم به نحوی سعی در توضیح آن آسیب داشت. در اینجا هم انذار ایشان در بالاترین سطح، به پوک شدن ساختار نظام، ناشی از نگاه مادی که از آرمانها فاصله میگیرد بود. سال ۸۷ دوگانه هویت حقیقی و حقوقی نظام طرح شد، آن هم وسط دعواهای سیاسی درون جریان اصولگرایی: اگر آن معنا و مضمون تغییر پیدا کند، ولو این ساخت ظاهری و حقوقی هم باقی بماند، نه فایدهای خواهد داشت، نه دوامی خواهد داشت! ... به شما عرض بکنم که تغییر سیرت، تغییر آن هویت واقعی، بتدریج و خیلی آرام حاصل میشود. توجه بعضیها به این، غالباً جلب نمیشود ... انحراف در هدفها، در آرمانها، در جهتگیریها را باید مراقبت کرد که پیش نیاید. و این چیزی است که ما در طول این سالهای طولانی بخصوص بعد از جنگ و بعد از رحلت امام درگیرش بودیم.
این هشدارها به خواص اهل حق، نه خائنین، طبیعتا ناگهان با شهادت آقا بلاموضوع نشدند؛ رهبر جدید مجددا با تحفظ بر دلسوزی مسئولین، به آفت خطای محاسباتی اشاره کردند.
اما بغرنجی مسئله اینجاست که نشانههای متعددی وجود دارد که به پشتوانه همین خطای محاسباتی، پروژهای علیه راس هویت حقیقی نظام، یعنی ولایت فقیه، و به تبع در محتوای آن در حال شکلگیری است:
طرح فصلالخطاب بودن جمعبندی نهادی و اجماعسازی ساختاری در برابر ولی فقیهبحث گردننگیریدیدار پزشکیان با علمای قم و تاکید آقایان بر محوریت ولایتحساسیت شدید خبرگان و تنش با دبیرخانهطرح دوباره اصلاحات اساسی از سوی اصلاح طلبانطمع دشمن به شکاف بین هسته انقلابی نظام با سایر اضلاعاینها نشانه تحرکاتی است که به دلیل روند اشتباه خواص انقلابی، مجددا علیه کلیت و خصوصا رأس آن فعال شده. جایی که امام ایستاده و گامی به جلو برداشته، نرمش بیجای خواص فقط تیرها را به سوی ایشان روانه میکند.
تلاشهایی که به تصریح آقا از زمان رحلت امام (ره) متوقف نشد تا نظام را از درون تهی کند، قطعا در این بزنگاه تاریخی از شکاف حاصل از اختلال محاسباتی خواص اهل حق نهایت استفاده را خواهد کرد.
اختلال محاسباتی، گاه یک تاریخ را به محاق میبرد! @maktabe_emaam
۱۷ بُعد معنوی غرامت که مهمتر است...حمیدرضا باقری ما عوض غرامت از آمریکا، پولهای بلوکه شده خودمان را آزاد میکنیم.بعد با پولهای خودمان هم از آمریکا غلات وارد میکنیم؛ خیلی هم، کار عاقلانهای است، چرا؟! چون ما قبلاً همین غلات را باواسطه و دورزدن تحریمها و مشکلات از آمریکا وارد میکردیم، حالا مستقیم وارد میکنیم.نظارت میکنیم که حتماً هم این غلات از محصولات تراریخته و آلوده نباشد.به این میگویند: بُرد، بُرد و یک مذاکره موفق! بعد از آغاز جنگ ۸ساله، وقتی صدام بخشهای زیادی از خاک ما را گرفت و خونهای زیادی را بهناحق ریخت و مردم را آواره و خانههایشان را خراب کرد، بعد از قریب به دو سال بالاخره رزمندهها خود را پیدا کردند و در دور پیروزهای پشتسرهم افتادند و کار رسید به جایی که بحث از جنگ با اسرائیل که وارد خاک لبنان شده بود به میان آمد و بخشی از نیروهای ما برای جنگ با اسرائیل به سوریه رفتند. صدام که موج پیروزیهای ما را دید، درخواست آتشبس و صلح و همکاری با ایران در جنگ با اسرائیل را داد. امام در پاسخ او در ۲۲ خرداد ۱۳۶۱ دو شرط برای پایان جنگ مشخص کردند. شرط اول: بیرون رفتن دشمن؛ ما مىگوييم شما بدون قیدوشرط، بايد بيرون برويد. اگر هم بيرون نرويد، بيرونتان مىكنيم. (صحيفه امام، ج ۱۶، ص: ۳۱۷.) ما از اولى كه اين جنگ شروع شد ... مسائلى كه ما گفتيم، يك چيزى نبوده كه مىخواستيم تحميل كنيم، يك چيزى بوده است كه وقتى عرضه كنيم به همه عقلاى دنيا و همه جنگندههاى دنيا، عرضه كنيم به آنها، از ما مىپذيرند. ما از اول مىگفتيم كه شما ريختيد در منزل ما، در شهرهاى ما، در كشور ما، حمله كرديد ... و آن همه خرابى كرديد و آن همه جرم كرديد و آن همه كشتار كرديد، بايد برويد بيرون. يكى از شرايط ما اين است. (همان، ص: ۳۱۶ – ۳۱۷.) و اما شرط دوم گرفتن غرامت و توجه به بُعد معنوی آن بود، حالا این بعد معنوی یعنی چه؟!مسئله دوم، مسئله خسارتهایی است كه وارد كردند. قضيه جبران خسارت یکجهت مادى دارد، یکجهت سياسى و معنوى. جهت مادىاش گرچه زياد است براى ما، اینطوری كه همه شهرها را خراب كردهاند و هر چه ما داشتيم به هم زدهاند و البته جوانهای ما هر دانهاش ارزش همه لشكر آنها را داشت و از دست ما گرفته شدند اينها؛ [اما باز] ارزش مادى قضيه خيلى زياد نيست، عمده ارزش معنوى است و ارزش سياسى مسئله، اگر بنا باشد كه يك كسى بيايد، هر چه جرم دارد بكند و هر چه دستش مىرسد جنايت وارد كند و بعد بگويد كه خوب، حالا ديگر صلح مىكنيم، من مىروم بيرون؛ بسيار خوب، صلح مىكنيم! خوب، اين جنايتى كه كردى چرا؟ اگر ما اين مطلب را اغماض كنيم، ... يعنى، يك ستمگر و يك گروه ظالم را ما تشويق كردهايم به اينكه باز [ظلم] بكنيد. فردا هم باز دوباره برگردند و همين بساط را در آورند، بعد هم بگويند كه آقا، بسيار خوب، باز صلح مىكنيم! هى خلاف كنند و هى بگويند صلح مىكنيم! اين بايد جلويش گرفته بشود. در دنيا بايد اینطور تعدياتى كه واقع مىشود جلويش گرفته بشود. يكى از مواردى كه بايد، جهتى كه بايد به او جلوگيرى بشود اين است كه همه خسارتهایی كه وارد شده بايد بدهيد. (همان، ص: ۳۱۷ - ۳۱۸) نکته جالب داستان هم اینجاست که امام میگویند: اصلاً اگر صدام ساقط شود، خسارت را نمیخواهیم، اصل داستان این بُعد معنوی است: «ما اگر عراق، دست بردارد اين حزب بعث از عراق و برود گم شود سراغ كارش و مردم عراق خودشان، اين مردم مظلوم خودشان براى خودشان حكومت تعيين كنند، يك شاهى از آنها نمىخواهيم، براى اينكه آن بُعد معنوى ديگر نيست در كار؛ برایآنکه آن مجرم رفت و تمام شد، آن بُعد معنوى نيست در كار ديگر. ما بُعد معنوى قضيه را بايد [حل] بكنيم. (همان، ص ۳۲۰.) شمايى كه مىگوييد ما صلح طلبيم، صلحطلبی شما مثل صلحطلبی اسرائيل است تا حالا. اسرائيل هم حالا مىگويد: بياييد صلح كنيم. يعنى، چه؟ يعنى وارد شده است و شهرهاى لبنان را گرفته است و حالا مىگويد كه ما، بياييد حالا ديگر آتشبس كنيم. آن روز آتشبس است كه با مشت بزنند اسرائيل را بيرونش كنند از شهرهاى خودشان و آن وقت بگويند كه بسيار خوب، حالا آتشبس! بنشينيد مجرم را بفهميم كى است.» (همان، ص: ۳۱۸ – ۳۱۹) گفت: آن دزدی که خانهی شما را غارت کرده بود، حالا زده بابای شما را هم کشته، حالا شما بیایید مهربانی کنید و عوض قصاص دیه او را بگیرید. البته دیهاش هم از پول خودتان است که قبلاً دزدیده بود! البته خود پول را هم نمیدهد؛ بلکه باید بروی از جنسهای مغازهاش که روی دستش مانده و دارد ورشکست میشود بخری!@maktabe_emaam۱۹دلالتهای سیاسی یک تشییعمحمد طلایی
تشییع های معروف صدر اسلام تاکنون تقریبا گویای وضع جامعه بودند:
دفن پیامبر (ص) مهمترین و مؤثرترین وفات تاریخ اسلام بود. شخص اول خلقت در حالی دفن شد که:اساسا تشییعی نداشت، ایشان در همان اتاق که رحلت نمودند غسل و کفن و دفن شدند.نماز میت در همان اتاق به صورت گروه های کوچک اقامه میشد، عمده مهاجر و انصار نماز خواندند، البته اختلاف است که اهل سقیفه اساسا نماز خواندند یا نه؟پس صحنه اقتداری مثل غدیر خلق نشد.اما مهمتر آن بود که از زمان رحلت تا دفن، برخی مشغول کار دیگری بودند. عمده مؤثرین انصار به سقیفه رفتند تا جایی که از میان بزرگانشان اوس بن خولی در کفن و دفن حضرت (ص) حاضر شد! جمع سقیفه تا بعد از دفن مشغول بودند و بیعتشان پس از خاکسپاری به اتمام رسید. برخی مانند شیخ مفید حتی عدم حضور اکثر مهاجر و انصار در نماز و دفن حضرت (ص) را روایت کرده اند. عایشه می گوید ما از دفن باخبر نشدیم تا صدای کلنگ را در شب چهارشنبه از حجره ایشان شنیدیم، این در حالیست که از رحلت در روز دوشنبه تا دفن ۳ روز طول کشید و عذرها موجه نبود.
پس از آن، تشییع پنهانی حضرت صدیقه (س)، اعتراضی سیاسی بود که کمتر از ۱۵ نفر در آن بودند. تشییع امیرالمومنین (ع) از آنهم خلوتتر بود و ظاهرا فقط ۴ نفر در آن شرکت کردند و قبر مطهر تا زمان امام صادق (ع) مخفی ماند.
تشییع امام حسن (ع) با محوریت مروان [معاویه] و عایشه، به صحنه نزاع بدل شد. اما مهم آنست که بر اساس برخی روایات، سیدالشهدا (ع) بر اجرای وصیت امام (ع) بر دفن در کنار پیامبر (ص) اصرار داشت، اما وقتی احتمال داد اطرافیان حمایت نخواهند کرد دست کشید!
سیدالشهدا (ع) غریبانه شهید و غریبانه پس از سه روز دفن گردید.
تا اینجا که اهل بیت (ع) یک طرف جدی نزاع سیاسی بودند، همه تشییع ها غریبانه بود. اما با پنهان شدن سیاست در کنش ایشان (ع)، تشییعشان رونق گرفت، وقتی هزینه نباشد، همه می آیند!
از امام سجاد (ع) به بعد همه تشییع ها شلوغ بود. با این تفاوت که متناسب با شرایط بُعد سیاسی آن کم و زیاد میشد. تشییع امام چهارم و پنجم (ع) شلوغ بود و ظاهرا بدون تنش خاصی؛ برّ و فاجر و صالح و طالح شرکت کردند.
تشییع امام صادق (ع) شلوغ و تحت تدابیر امنیتی بود که البته در شرایط سیاسی آن زمان طبیعی بود. نکته آنکه مراسم مدیریت شد و دلالت سیاسی برجسته ای از آن منتشر نشد.
تشییع امام کاظم (ع) از شلوغترین و انفجاری ترین تشییع های بغداد شد، شهر یکپارچه از دجله تا کرخ به حرکت درآمد. حکومت نتوانست در پایتخت مراسم را مدیریت کند و از همان ابتدا، مدفن ایشان مزار محبان گشت. این پدیده هم ناشی از گسترش شدید تشیع در دوره ایشان بود و هم نارضایتی عمومی از عباسیان. هویت شیعی، از پراکندگی دوره امامین صادقین (ع) به بافت متماسکتری رسیده بود و تبعا توان بروز پدیده های اجتماعی بزرگ اینگونه را داشت.
تشییع امام رضا (ع) به دلیل سیاست مأمون بر نزدیکی ایشان به دستگاه حاکمیت، هرچند شلوغ، اما ضربش توسط حکومت گرفته شد. ظاهر پدیده یک مراسم رسمی حکومتی برای وفات ولیعهد در کنار قبر هارون بود. شخص مأمون خود را سوگوار نشان داد. از سویی تحرک شیعیان در عراق بیشتر از خراسان بود و این در کمتر سیاسی بودن تشییع امام (ع) بی اثر نبود.
تشییع امام جواد (ع)، مانند امام کاظم (ع)، بسیار شلوغ، مردمی و نمادی به حرکت ضد حاکمیت تبدیل شد. دربار برای همراهی با مردم مجبور شد در مراسم شرکت کند. نسبت به دوره ائمه چهارم تا ششم (ع)، وجهه شیعی و سیاسی تشییع غلبه کرده بود.
عجیبترین تشییع ها اما برای امامین عسکریین (ع) بود. در پادگان سامراء، دو تشییع شلوغ و سیاسی برگزار شد. با تعطیلی بازارها، شیون و ضجه در شهر عمومی شد، مردم به خیابان ریختند. دربار برای حفظ وجههاش در مراسم شرکت کرد و جدای از نماز اولی که امام عسکری (ع) اقامه نمودند، نماز دوم را دربار برپا نمود. شبیه این شرایط با شهادت امام عسکری (ع) نیز رخ داد. هرچند حکومت به دلیل درز اخبار جانشین خاص ایشان (ع)، آماده تر بود و طبعا اوضاع را بهتر کنترل کرد.
اینها همه تقریبا با روند حرکت شیعه در طول حیات معصومین (ع) تطبیق داشت. جد و جهدی که شیعه در تشییع امامشان از خود نشان می داد، آینه جایگاه حضرات (ع) در قلوبشان بود. اگر همین تشییع ها جدی تر گرفته می شد، خصوصا در بزنگاه هایی مانند تدفین پیامبر (ص) و امام حسن (ع)، شاید مسیر شیعه در تاریخ حتی عوض می شد.
تاثیر تشییع آیتالله بروجردی در شروع نهضت نیز از همین جنس بود. از امام شهید نقل شده «من یک بار از امام پرسیدم شما چه موقع به فکر این انقلاب افتادید؟ امام گفتند که مردم در عزای رحلت آیتالله بروجردی تا چهل روز متصل عزاداری کردند و من از این همه شور و عرق دینی به ظرفیت بالای مردم برای فداکاری برای دین پی بردم.»
حال این ما و تشییع امام شهید
@maktabe_emaam
محمد طلاییتشییع های معروف صدر اسلام تاکنون تقریبا گویای وضع جامعه بودند:
دفن پیامبر (ص) مهمترین و مؤثرترین وفات تاریخ اسلام بود. شخص اول خلقت در حالی دفن شد که:اساسا تشییعی نداشت، ایشان در همان اتاق که رحلت نمودند غسل و کفن و دفن شدند.نماز میت در همان اتاق به صورت گروه های کوچک اقامه میشد، عمده مهاجر و انصار نماز خواندند، البته اختلاف است که اهل سقیفه اساسا نماز خواندند یا نه؟پس صحنه اقتداری مثل غدیر خلق نشد.اما مهمتر آن بود که از زمان رحلت تا دفن، برخی مشغول کار دیگری بودند. عمده مؤثرین انصار به سقیفه رفتند تا جایی که از میان بزرگانشان اوس بن خولی در کفن و دفن حضرت (ص) حاضر شد! جمع سقیفه تا بعد از دفن مشغول بودند و بیعتشان پس از خاکسپاری به اتمام رسید. برخی مانند شیخ مفید حتی عدم حضور اکثر مهاجر و انصار در نماز و دفن حضرت (ص) را روایت کرده اند. عایشه می گوید ما از دفن باخبر نشدیم تا صدای کلنگ را در شب چهارشنبه از حجره ایشان شنیدیم، این در حالیست که از رحلت در روز دوشنبه تا دفن ۳ روز طول کشید و عذرها موجه نبود.
پس از آن، تشییع پنهانی حضرت صدیقه (س)، اعتراضی سیاسی بود که کمتر از ۱۵ نفر در آن بودند. تشییع امیرالمومنین (ع) از آنهم خلوتتر بود و ظاهرا فقط ۴ نفر در آن شرکت کردند و قبر مطهر تا زمان امام صادق (ع) مخفی ماند.
تشییع امام حسن (ع) با محوریت مروان [معاویه] و عایشه، به صحنه نزاع بدل شد. اما مهم آنست که بر اساس برخی روایات، سیدالشهدا (ع) بر اجرای وصیت امام (ع) بر دفن در کنار پیامبر (ص) اصرار داشت، اما وقتی احتمال داد اطرافیان حمایت نخواهند کرد دست کشید!
سیدالشهدا (ع) غریبانه شهید و غریبانه پس از سه روز دفن گردید.
تا اینجا که اهل بیت (ع) یک طرف جدی نزاع سیاسی بودند، همه تشییع ها غریبانه بود. اما با پنهان شدن سیاست در کنش ایشان (ع)، تشییعشان رونق گرفت، وقتی هزینه نباشد، همه می آیند!
از امام سجاد (ع) به بعد همه تشییع ها شلوغ بود. با این تفاوت که متناسب با شرایط بُعد سیاسی آن کم و زیاد میشد. تشییع امام چهارم و پنجم (ع) شلوغ بود و ظاهرا بدون تنش خاصی؛ برّ و فاجر و صالح و طالح شرکت کردند.
تشییع امام صادق (ع) شلوغ و تحت تدابیر امنیتی بود که البته در شرایط سیاسی آن زمان طبیعی بود. نکته آنکه مراسم مدیریت شد و دلالت سیاسی برجسته ای از آن منتشر نشد.
تشییع امام کاظم (ع) از شلوغترین و انفجاری ترین تشییع های بغداد شد، شهر یکپارچه از دجله تا کرخ به حرکت درآمد. حکومت نتوانست در پایتخت مراسم را مدیریت کند و از همان ابتدا، مدفن ایشان مزار محبان گشت. این پدیده هم ناشی از گسترش شدید تشیع در دوره ایشان بود و هم نارضایتی عمومی از عباسیان. هویت شیعی، از پراکندگی دوره امامین صادقین (ع) به بافت متماسکتری رسیده بود و تبعا توان بروز پدیده های اجتماعی بزرگ اینگونه را داشت.
تشییع امام رضا (ع) به دلیل سیاست مأمون بر نزدیکی ایشان به دستگاه حاکمیت، هرچند شلوغ، اما ضربش توسط حکومت گرفته شد. ظاهر پدیده یک مراسم رسمی حکومتی برای وفات ولیعهد در کنار قبر هارون بود. شخص مأمون خود را سوگوار نشان داد. از سویی تحرک شیعیان در عراق بیشتر از خراسان بود و این در کمتر سیاسی بودن تشییع امام (ع) بی اثر نبود.
تشییع امام جواد (ع)، مانند امام کاظم (ع)، بسیار شلوغ، مردمی و نمادی به حرکت ضد حاکمیت تبدیل شد. دربار برای همراهی با مردم مجبور شد در مراسم شرکت کند. نسبت به دوره ائمه چهارم تا ششم (ع)، وجهه شیعی و سیاسی تشییع غلبه کرده بود.
عجیبترین تشییع ها اما برای امامین عسکریین (ع) بود. در پادگان سامراء، دو تشییع شلوغ و سیاسی برگزار شد. با تعطیلی بازارها، شیون و ضجه در شهر عمومی شد، مردم به خیابان ریختند. دربار برای حفظ وجههاش در مراسم شرکت کرد و جدای از نماز اولی که امام عسکری (ع) اقامه نمودند، نماز دوم را دربار برپا نمود. شبیه این شرایط با شهادت امام عسکری (ع) نیز رخ داد. هرچند حکومت به دلیل درز اخبار جانشین خاص ایشان (ع)، آماده تر بود و طبعا اوضاع را بهتر کنترل کرد.
اینها همه تقریبا با روند حرکت شیعه در طول حیات معصومین (ع) تطبیق داشت. جد و جهدی که شیعه در تشییع امامشان از خود نشان می داد، آینه جایگاه حضرات (ع) در قلوبشان بود. اگر همین تشییع ها جدی تر گرفته می شد، خصوصا در بزنگاه هایی مانند تدفین پیامبر (ص) و امام حسن (ع)، شاید مسیر شیعه در تاریخ حتی عوض می شد.
تاثیر تشییع آیتالله بروجردی در شروع نهضت نیز از همین جنس بود. از امام شهید نقل شده «من یک بار از امام پرسیدم شما چه موقع به فکر این انقلاب افتادید؟ امام گفتند که مردم در عزای رحلت آیتالله بروجردی تا چهل روز متصل عزاداری کردند و من از این همه شور و عرق دینی به ظرفیت بالای مردم برای فداکاری برای دین پی بردم.»
حال این ما و تشییع امام شهید
@maktabe_emaam
۷۲۱۹به مناسبت تلاقی۱۲ تیر با تشییع امام شهید رسول فرامرزی
◇ فرمانده ناو وینسنس آمریکاهواپیمای مسافربری ایران رادر آسمان خلیج فارس، آسمان ایرانهدف قرار داد و ۲۹۰ نفر ایرانی را با قساوت کشت و چند ماه بعد، او و سربازانش از دست رئیس جمهور کشورشان مدال افتخار گرفتند!
◇ اما ما چه کردیم؟!ما فراموش کردیم!ما چرا فراموش کردیم؟!ما چرا خشم نگرفتیم؟!
◇ ما پیش از آن هم خشم نگرفته بودیم.ما مگر برای تحریک صدام و حمایت از او در حمله به ایران که دویست و سی و چند هزار گل پَرپَر روی دست مادران ایران گذاشت، نسبت به آمریکا و غرب، کینه به دل گرفتیم و از خود خشم بروز دادیم؟!مگر نسبت به فرانسه برای ارسال کمکهای نظامی به عراق، نسبت به آلمان برای ارسال بمبهای شیمیایی و میکروبی که نفس جوانان کشورمان را بند آورد، خشم گرفتیم؟!ما مگر برای بمبهای اعصاب غربی که رزمنده مجروح ما را میخنداند و میخنداند تا مظلومانه شهید شود، کینه به دل گرفتیم؟!ما کی توانستیم آمریکادوستی، فرانسهدوستی، آلماندوستی و بریتانیادوستیمان را کنار بگذاریم؟!
◇ مگر ما برای فاش شدن توطئههای نهفته در اسناد لانه جاسوسی که مو بر تن هر غیرتمند راست میکند، خشم گرفتیم؟!مگر ما برای حمله طبس، برای حمایت آمریکا از گروهکهای آدمکُش شرقی و غربی و غیر آن، که بیش از ۲۰ هزار جان از ما ستانده و هنوز هم ادامه دارد، برای پرورش داعش بیخ گوش ما، از آمریکا خشم گرفتیم و کینه روی کینه اندوختیم؟!حاشا و کلّا! ما و کینه؟!
◇ تحریمهای فلجکننده، تهدیدهای دائم، فشارهای سیاسی و رسانهای ناجوانمردانه، نقدگرفتنها و نسیهفروختنها، مگر توانست برهُوت وجود ما را برآشوبد و خشمگین سازد؟!نه، هرگز!و باز هم پیشتر از آن، مگر برای مصادره اموال یک ملّت پا برهنه انقلاب کرده یا حتی برای کودتای ۱۳۳۲ علیه ملّت ایران، خشم گرفتیم؟!
◇ ما خون ۲۹۰ مسافر را فراموش کردیم!ما لابد فراموش کردیم، که آن ۲۹۰ نفر مسافر دیروز، در دو جنگ تحمیلی اخیر، تبدیل شدند به ۱۰ هزار نفر!. ما پس از آن که خون صیاد دلاور را، خون رستم دوران ما حاج قاسم را، خون دانشمندان شهید، علیمحمدی و رضایینژاد و شهریاری و فخریزاده را از روی آسفالت و سنگفرش خیابانهایمان شستیم، داغ آنها را هم مثل خونشان از دل شستیم و فراموش کردیم!. اگر فراموش نکردهبودیم، کار دشمن به کشتن یک، دو و سه رده کامل از سرداران و دانشمندان به ضمیمه خانوادههایشان نمیکشید!ما کینه را زشت میدانیم!با عقل سرد، نه! با بیرگیمان جلوی طغیان خشم و غیرتمان سفت ایستادهایم!تبارکالله!
◇ ما کینهای نیستیم!خشمگین نمیشویم!برنمیآشوبیم!اگر هم گاهی خشم میگیریم، زود سرد میشویم و از یاد میبریم...ما حتی اگر از مذاکراتمان هم سود نبریم و در ازای ذلّتی که میچشیم، سفرههایمان همچنان بیرونق بماند، بازهم خشمگین نمیشویم!ما به دنبال کاپ اخلاقیم!تُف بر این اخلاق!مرگ بر این کاپ گرفتن!پيامبران خدا همه با این اخلاق دشمنند!علی را و حسین بن علی را همین اخلاق به کشتن داد!ما دچار اختلالیم!بیتردید ما دچار اختلالیم...
◇ ما فراموشکاریم!اگر فراموشکار نبودیم چطور با قاتل جوانان دور از وطن و پَرپَر شده ناو دنا، با قاتل بچههای معصوم میناب، با قاتل سرداران رشید و دانشمندان یگانهمانبا قاتل اماممانبدون اینکه خونخواهی کرده باشیم!بدون اینکه غرامت ستانده باشیم!بدون اینکه دشمن عذرخواهی کرده باشد! بدون اینکه کینه و دشمنی را تمام کرده باشد!مذاکره میکردیم؟!
◇ ما تقاص پس خواهیم داد! دوباره و دوباره و دوباره تقاص خواهیم داد...!بیتردید چنین است!ملتی که از دشمن خود کینه ندارد و قلب او با شعلههای خشم برآمده از داغهای پیدرپی، گرم نمیشود، تنبیه خواهد شد!کتک خواهد خورد!ذلیل خواهد شد...
◇ روشنفکر که نه! تاریک اندیشان بیغیرت و غربزدگان ملعون از مزدور و غیرمزدورسالها کوشیدند کینه و نفرت و خشم و غیرت را از شخصیت ما، بزدایند! به آن نشان که هربار پس از یک دوره جنایت سهمگین آمریکا و غرب علیه ما، یک دوره با آنها نشستهایم و برای زدودن سوءتفاهم و رفع تخاصم و لغو تحریم، مذاکره کردهایم!ما با قاتل فرزندانمان، با قاتل برادران و خواهرانمان، با زجر دهنده مادران و قاتل پدرانمان و با قاتل اماممان که عزت و شرف و دین و دنیای ما بود، مذاکره میکنیم!ما کیستیم؟ما چیستیم؟!
◇ غرب و آمریکای نحس و نجس، چه کنند که ما ایرانیان از آنها متنفر باشیم؟! این را اسکات ریتر آمریکایی نیز مثل پتک بر سر ما کوبید!او گفت غرب و آمریکا دیگر با شما چه کنند تا از آنان متنفر باشید؟!ما مریضیم!ما اختلال داریم!ما را مسخ کردهاند!و وای بر ما... ما چرا از دست غرب و آمریکا خشمگین و از آنان متنفر نیستیم؟!
@maktabe_emaam
رسول فرامرزی◇ فرمانده ناو وینسنس آمریکاهواپیمای مسافربری ایران رادر آسمان خلیج فارس، آسمان ایرانهدف قرار داد و ۲۹۰ نفر ایرانی را با قساوت کشت و چند ماه بعد، او و سربازانش از دست رئیس جمهور کشورشان مدال افتخار گرفتند!
◇ اما ما چه کردیم؟!ما فراموش کردیم!ما چرا فراموش کردیم؟!ما چرا خشم نگرفتیم؟!
◇ ما پیش از آن هم خشم نگرفته بودیم.ما مگر برای تحریک صدام و حمایت از او در حمله به ایران که دویست و سی و چند هزار گل پَرپَر روی دست مادران ایران گذاشت، نسبت به آمریکا و غرب، کینه به دل گرفتیم و از خود خشم بروز دادیم؟!مگر نسبت به فرانسه برای ارسال کمکهای نظامی به عراق، نسبت به آلمان برای ارسال بمبهای شیمیایی و میکروبی که نفس جوانان کشورمان را بند آورد، خشم گرفتیم؟!ما مگر برای بمبهای اعصاب غربی که رزمنده مجروح ما را میخنداند و میخنداند تا مظلومانه شهید شود، کینه به دل گرفتیم؟!ما کی توانستیم آمریکادوستی، فرانسهدوستی، آلماندوستی و بریتانیادوستیمان را کنار بگذاریم؟!
◇ مگر ما برای فاش شدن توطئههای نهفته در اسناد لانه جاسوسی که مو بر تن هر غیرتمند راست میکند، خشم گرفتیم؟!مگر ما برای حمله طبس، برای حمایت آمریکا از گروهکهای آدمکُش شرقی و غربی و غیر آن، که بیش از ۲۰ هزار جان از ما ستانده و هنوز هم ادامه دارد، برای پرورش داعش بیخ گوش ما، از آمریکا خشم گرفتیم و کینه روی کینه اندوختیم؟!حاشا و کلّا! ما و کینه؟!
◇ تحریمهای فلجکننده، تهدیدهای دائم، فشارهای سیاسی و رسانهای ناجوانمردانه، نقدگرفتنها و نسیهفروختنها، مگر توانست برهُوت وجود ما را برآشوبد و خشمگین سازد؟!نه، هرگز!و باز هم پیشتر از آن، مگر برای مصادره اموال یک ملّت پا برهنه انقلاب کرده یا حتی برای کودتای ۱۳۳۲ علیه ملّت ایران، خشم گرفتیم؟!
◇ ما خون ۲۹۰ مسافر را فراموش کردیم!ما لابد فراموش کردیم، که آن ۲۹۰ نفر مسافر دیروز، در دو جنگ تحمیلی اخیر، تبدیل شدند به ۱۰ هزار نفر!. ما پس از آن که خون صیاد دلاور را، خون رستم دوران ما حاج قاسم را، خون دانشمندان شهید، علیمحمدی و رضایینژاد و شهریاری و فخریزاده را از روی آسفالت و سنگفرش خیابانهایمان شستیم، داغ آنها را هم مثل خونشان از دل شستیم و فراموش کردیم!. اگر فراموش نکردهبودیم، کار دشمن به کشتن یک، دو و سه رده کامل از سرداران و دانشمندان به ضمیمه خانوادههایشان نمیکشید!ما کینه را زشت میدانیم!با عقل سرد، نه! با بیرگیمان جلوی طغیان خشم و غیرتمان سفت ایستادهایم!تبارکالله!
◇ ما کینهای نیستیم!خشمگین نمیشویم!برنمیآشوبیم!اگر هم گاهی خشم میگیریم، زود سرد میشویم و از یاد میبریم...ما حتی اگر از مذاکراتمان هم سود نبریم و در ازای ذلّتی که میچشیم، سفرههایمان همچنان بیرونق بماند، بازهم خشمگین نمیشویم!ما به دنبال کاپ اخلاقیم!تُف بر این اخلاق!مرگ بر این کاپ گرفتن!پيامبران خدا همه با این اخلاق دشمنند!علی را و حسین بن علی را همین اخلاق به کشتن داد!ما دچار اختلالیم!بیتردید ما دچار اختلالیم...
◇ ما فراموشکاریم!اگر فراموشکار نبودیم چطور با قاتل جوانان دور از وطن و پَرپَر شده ناو دنا، با قاتل بچههای معصوم میناب، با قاتل سرداران رشید و دانشمندان یگانهمانبا قاتل اماممانبدون اینکه خونخواهی کرده باشیم!بدون اینکه غرامت ستانده باشیم!بدون اینکه دشمن عذرخواهی کرده باشد! بدون اینکه کینه و دشمنی را تمام کرده باشد!مذاکره میکردیم؟!
◇ ما تقاص پس خواهیم داد! دوباره و دوباره و دوباره تقاص خواهیم داد...!بیتردید چنین است!ملتی که از دشمن خود کینه ندارد و قلب او با شعلههای خشم برآمده از داغهای پیدرپی، گرم نمیشود، تنبیه خواهد شد!کتک خواهد خورد!ذلیل خواهد شد...
◇ روشنفکر که نه! تاریک اندیشان بیغیرت و غربزدگان ملعون از مزدور و غیرمزدورسالها کوشیدند کینه و نفرت و خشم و غیرت را از شخصیت ما، بزدایند! به آن نشان که هربار پس از یک دوره جنایت سهمگین آمریکا و غرب علیه ما، یک دوره با آنها نشستهایم و برای زدودن سوءتفاهم و رفع تخاصم و لغو تحریم، مذاکره کردهایم!ما با قاتل فرزندانمان، با قاتل برادران و خواهرانمان، با زجر دهنده مادران و قاتل پدرانمان و با قاتل اماممان که عزت و شرف و دین و دنیای ما بود، مذاکره میکنیم!ما کیستیم؟ما چیستیم؟!
◇ غرب و آمریکای نحس و نجس، چه کنند که ما ایرانیان از آنها متنفر باشیم؟! این را اسکات ریتر آمریکایی نیز مثل پتک بر سر ما کوبید!او گفت غرب و آمریکا دیگر با شما چه کنند تا از آنان متنفر باشید؟!ما مریضیم!ما اختلال داریم!ما را مسخ کردهاند!و وای بر ما... ما چرا از دست غرب و آمریکا خشمگین و از آنان متنفر نیستیم؟!
@maktabe_emaam
۵۱۱بازارسال شده از بیان الهدی (محمدمهدی تجریشی)
بسم الله الرحمن الرحیم
عروس بیحجاب و داماد مست از شراب، بر سر سفره عقدی با آیات قرآن ناب
قرآن که به رسم ایرانی بر سر سفره عقد گذاشته میشود، نمادی است از اینکه زوجین میخواهند زندگیشان را مطابق دستورات و رهنمودهای قرآن شروع کنند. حال اگر عروس و داماد از همان ابتدای زندگیشان و بر سر همان سفره عقد، دستورات قرآن را نادیده گرفتند، طنزی تلخ شکل میگیرد که البته اثرش را در همان زندگی دو نفره نشان میدهد و نه در سطح یک کشور و یک امت...
حالا الحمدلله مسوولان مذاکره کننده ما «اصول» قرآنی برایشان مهم است و پیامهایشان را با آیات قرآن شروع میکنند و صدالبته که فقط حفظ ظاهر نمیکنند و بلکه مقید هستند که انتخابهایشان هم کاملاً منطبق بر اصول و راهبردهای قرآنی باشد.
آقایان عزیز که حسن نظر دارید و واقعاً دلسوزانه تلاش میکنید، آیا میدانید «فانبذ» دقیقاً یعنی چه؟! همین یک آیه را میشود لطفاً عمل کنید و ما را بیش از این از راهبرد اصولی قرآنی دور نکنید؟ «فانبذ» یعنی «پرتاب کن!»؛ دقت کنید، نگفته که تهدید کنید یا توییت بزنید یا تذکر دهید یا دوباره مذاکره کنید و بر اجرای تفاهم قبلیتان تأکید کنید یا ...؛ گفته که تفاهمنامهتان را به سمت آنها پرتاب کنید و به صورتشان بزنید!رفته اید با قومی که بارها عهدشکنی کرده، پیمان تفاهم بستهاید؛ قومی که خدا در چند آیه قبل از آن گفته است که به خاطر کفرشان و این رفتارشان، بدترین جنبندگان روی زمین هستند:«إنّ شرّ الدّوابّ عند الله الّذين كفروا فهُم لا يُؤمنون - الّذين عاهَدتَ مِنهُم ثُمّ يَنقُضون عَهدَهُم في كُلّ مَرّة وهُم لا يَتّقون»(55و56 انفال) «یقیناً بدترین جنبندگان نزد خدا کسانی هستند که کافرند و ایمان نمی آورند؛ همان کسانی که با آنان پیمان بستی، ولی هر بار پیمانشان را می شکنند و از خدا پروا نمی کنند.»
ولی بعدش خدا شفاف میگوید - و شما هم به آن استناد میکنید - که :«وإمَّا تَخافَنَّ مِن قَومٍ خيانة»(58 انفال) اگر «ترسیدی» که قومی خیانت کند «فَانبِذ إلَيهِم على سَواء»(58 انفال) تو هم همانطور که او خیانت میکند، تفاهم را به سمت آنها پرتاب کن! دقت کنید که آیه نمیگوید «اگر خیانت کردند»، بلکه میگوید «اگر ترسیدی که خیانت کنند» این کار را بکن. بگذریم که کار ما با شیطان بزرگ زمانمان به تصریح ریاست محترم هیأت مذاکرهکننده از «ترس از خیانت» گذشته و در کمتر از یک ماه، چندین نقض عهد را انجام داده است.آن نفر دیگر تیم مذاکره میگوید «ما هرگز سخنان رکیک را مشابه با آنها پاسخ نمیدهیم؛ پاسخ ما، عمل ما است.» و آن عزیز مجاهد رییس تیم مذاکره هم میگوید :«آمریکا هنوز یاد نگرفته است که زورگویی و بدعهدی دیگر بیهزینه نیست. شفاف بگویم: بزنید، میخورید.»
خب بسم الله. این گوی و این میدان؛ در عمل پاسخشان را بدهید دیگر! پاسخ عملی و هزینهای که آمریکا باید بدهد، این نیست که باز چند پایگاه در بحرین و کویت را بزنید؛ قرآن پاسخ دقیق عملی و هزینهای که باید بدهند را مشخص کرده است: پرت کردن تفاهم نامه. منظورتان چیست که این آیه را میاورید ولی به آن عمل نمیکنید؟ میخواهید ترامپ را تهدید کنید که اگر به نقض عهدش ادامه دهد، ممکن است به راهبرد قرآنی برگردید و به آیات آن عمل کنید؟! خب همین الان این کار را بکنید!
🟩 از خدعه و نقشه های آمریکا بعد از آن میترسید؟ خدا میدانسته و پاسخ این نگرانیتان را هم در ادامه همین آیات داده است: « وإن يُريدُوا أَن يَخدَعوك فَإنّ حَسبَك الله ۚ هو الّذي أَيّدَكَ بِنَصرِه وبالمُؤمنين - وأَلّفَ بَينَ قُلوبِهم لَو أَنفَقتَ ما في الأَرض جميعًا ما أَلّفتَ بَينَ قُلوبِهِم ولكنّ الله أَلّفَ بَينَهُم إنّه عزيزٌ حكيمٌ - يا أَيّها النّبيُّ حَسبُك الله ومَن اتّبَعَك مِن المؤمنين»(62تا64 انفال)«و اگر بخواهند [در زمینه صلح و آشتی] تو را بفریبند، یقیناً خدا تو را بس است؛ اوست کسی که تو را با یاری خود و به وسیله مؤمنان نیرومند ساخت. و میان دل هایشان الفت و پیوند برقرار کرد که اگر همه آنچه را در روی زمین است، هزینه می کردی نمی توانستی میان دل هایشان الفت اندازی، ولی خدا میان آنان ایجاد الفت کرد؛ زیرا خدا توانای شکست ناپذیر و حکیم است. ای پیامبر! خدا و مؤمنانی که از تو پیروی میکنند برای تو بس است.»برای مقابله با آمریکا و نقشههای او، نصرت خدا و یاری مردم با ایمان کافی است، همین مردمی که خداوند دلهایشان را در ایران و عراق و لبنان و یمن و ... یک دل کرده و این چنین پشت امام شهیدشان درآمدهاند. مهم این است که به توان مردم مومن و یاری خدا باور داشته باشیم و نترسیم که به فرموده امام شهیدمان: «اگر جمهوری اسلامی دچار شاه سلطان حسینها بشود، دچار مسئولانی بشود که مقابل دشمن دچار رعب و خوف هستند و جرأت و جسارت ندارند، در خود و در مردم خودشان احساس توانائی و قدرت نمیکنند، کار جمهوری اسلامی تمام خواهد بود.»
عروس بیحجاب و داماد مست از شراب، بر سر سفره عقدی با آیات قرآن ناب
قرآن که به رسم ایرانی بر سر سفره عقد گذاشته میشود، نمادی است از اینکه زوجین میخواهند زندگیشان را مطابق دستورات و رهنمودهای قرآن شروع کنند. حال اگر عروس و داماد از همان ابتدای زندگیشان و بر سر همان سفره عقد، دستورات قرآن را نادیده گرفتند، طنزی تلخ شکل میگیرد که البته اثرش را در همان زندگی دو نفره نشان میدهد و نه در سطح یک کشور و یک امت...
حالا الحمدلله مسوولان مذاکره کننده ما «اصول» قرآنی برایشان مهم است و پیامهایشان را با آیات قرآن شروع میکنند و صدالبته که فقط حفظ ظاهر نمیکنند و بلکه مقید هستند که انتخابهایشان هم کاملاً منطبق بر اصول و راهبردهای قرآنی باشد.آقایان عزیز که حسن نظر دارید و واقعاً دلسوزانه تلاش میکنید، آیا میدانید «فانبذ» دقیقاً یعنی چه؟! همین یک آیه را میشود لطفاً عمل کنید و ما را بیش از این از راهبرد اصولی قرآنی دور نکنید؟ «فانبذ» یعنی «پرتاب کن!»؛ دقت کنید، نگفته که تهدید کنید یا توییت بزنید یا تذکر دهید یا دوباره مذاکره کنید و بر اجرای تفاهم قبلیتان تأکید کنید یا ...؛ گفته که تفاهمنامهتان را به سمت آنها پرتاب کنید و به صورتشان بزنید!رفته اید با قومی که بارها عهدشکنی کرده، پیمان تفاهم بستهاید؛ قومی که خدا در چند آیه قبل از آن گفته است که به خاطر کفرشان و این رفتارشان، بدترین جنبندگان روی زمین هستند:«إنّ شرّ الدّوابّ عند الله الّذين كفروا فهُم لا يُؤمنون - الّذين عاهَدتَ مِنهُم ثُمّ يَنقُضون عَهدَهُم في كُلّ مَرّة وهُم لا يَتّقون»(55و56 انفال) «یقیناً بدترین جنبندگان نزد خدا کسانی هستند که کافرند و ایمان نمی آورند؛ همان کسانی که با آنان پیمان بستی، ولی هر بار پیمانشان را می شکنند و از خدا پروا نمی کنند.»ولی بعدش خدا شفاف میگوید - و شما هم به آن استناد میکنید - که :«وإمَّا تَخافَنَّ مِن قَومٍ خيانة»(58 انفال) اگر «ترسیدی» که قومی خیانت کند «فَانبِذ إلَيهِم على سَواء»(58 انفال) تو هم همانطور که او خیانت میکند، تفاهم را به سمت آنها پرتاب کن! دقت کنید که آیه نمیگوید «اگر خیانت کردند»، بلکه میگوید «اگر ترسیدی که خیانت کنند» این کار را بکن. بگذریم که کار ما با شیطان بزرگ زمانمان به تصریح ریاست محترم هیأت مذاکرهکننده از «ترس از خیانت» گذشته و در کمتر از یک ماه، چندین نقض عهد را انجام داده است.آن نفر دیگر تیم مذاکره میگوید «ما هرگز سخنان رکیک را مشابه با آنها پاسخ نمیدهیم؛ پاسخ ما، عمل ما است.» و آن عزیز مجاهد رییس تیم مذاکره هم میگوید :«آمریکا هنوز یاد نگرفته است که زورگویی و بدعهدی دیگر بیهزینه نیست. شفاف بگویم: بزنید، میخورید.»خب بسم الله. این گوی و این میدان؛ در عمل پاسخشان را بدهید دیگر! پاسخ عملی و هزینهای که آمریکا باید بدهد، این نیست که باز چند پایگاه در بحرین و کویت را بزنید؛ قرآن پاسخ دقیق عملی و هزینهای که باید بدهند را مشخص کرده است: پرت کردن تفاهم نامه. منظورتان چیست که این آیه را میاورید ولی به آن عمل نمیکنید؟ میخواهید ترامپ را تهدید کنید که اگر به نقض عهدش ادامه دهد، ممکن است به راهبرد قرآنی برگردید و به آیات آن عمل کنید؟! خب همین الان این کار را بکنید!🟩 از خدعه و نقشه های آمریکا بعد از آن میترسید؟ خدا میدانسته و پاسخ این نگرانیتان را هم در ادامه همین آیات داده است: « وإن يُريدُوا أَن يَخدَعوك فَإنّ حَسبَك الله ۚ هو الّذي أَيّدَكَ بِنَصرِه وبالمُؤمنين - وأَلّفَ بَينَ قُلوبِهم لَو أَنفَقتَ ما في الأَرض جميعًا ما أَلّفتَ بَينَ قُلوبِهِم ولكنّ الله أَلّفَ بَينَهُم إنّه عزيزٌ حكيمٌ - يا أَيّها النّبيُّ حَسبُك الله ومَن اتّبَعَك مِن المؤمنين»(62تا64 انفال)«و اگر بخواهند [در زمینه صلح و آشتی] تو را بفریبند، یقیناً خدا تو را بس است؛ اوست کسی که تو را با یاری خود و به وسیله مؤمنان نیرومند ساخت. و میان دل هایشان الفت و پیوند برقرار کرد که اگر همه آنچه را در روی زمین است، هزینه می کردی نمی توانستی میان دل هایشان الفت اندازی، ولی خدا میان آنان ایجاد الفت کرد؛ زیرا خدا توانای شکست ناپذیر و حکیم است. ای پیامبر! خدا و مؤمنانی که از تو پیروی میکنند برای تو بس است.»برای مقابله با آمریکا و نقشههای او، نصرت خدا و یاری مردم با ایمان کافی است، همین مردمی که خداوند دلهایشان را در ایران و عراق و لبنان و یمن و ... یک دل کرده و این چنین پشت امام شهیدشان درآمدهاند. مهم این است که به توان مردم مومن و یاری خدا باور داشته باشیم و نترسیم که به فرموده امام شهیدمان: «اگر جمهوری اسلامی دچار شاه سلطان حسینها بشود، دچار مسئولانی بشود که مقابل دشمن دچار رعب و خوف هستند و جرأت و جسارت ندارند، در خود و در مردم خودشان احساس توانائی و قدرت نمیکنند، کار جمهوری اسلامی تمام خواهد بود.»
در نسبت خونخواهی امام شهید و طرح کلی ازاله اسرائیل و اخراج آمریکامحمد طلایی
عَنْ زُرَارَةَ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام [لمّا قُتل الحسین علیه السلام] مَا اخْتَضَبَتْ مِنَّا امْرَأَةٌ وَ لَا ادَّهَنَتْ وَ لَا اكْتَحَلَتْ- وَ لَا رَجَّلَتْ حَتَّى أَتَانَا رَأْسُ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ زِيَادٍ وَ مَا زِلْنَا فِي عَبْرَةٍ بَعْدَه.از زراره نقل شده که امام صادق (ع) فرمودند: [پس از شهادت سیدالشهدا (ع)] هیچ یک از زنان ما موی خود را رنگ نکرد، روغن نزد، سرمه نکشید و مویش را شانه نزد تا اینکه سر عبیدالله بن زیاد را برای ما آوردند و ما از آن زمان تاکنون در سوگ او هستیم.
آن زمان کسی نبود به اهل بیت پیامبر ص بگوید: "چرا طرح ولیّ را نفهمیدید؟ جزای خون حسین بن علی علیه السلام که سر بیمقدار امثال عبیدالله و یزید نیست! بلکه ازاله بنی امیه که نه، بالاتر ازاله بساط شرک و کفر و نفاق است! چرا طرح پیچیده ولیّ را نمیفهمید و زیدیبازی در میآورید؟"
اما به همان وزان که خون سیدالشهدا ع از کل خلق هم باارزشتر بود که در ادامه روایت میفرماید:وَ لَقَدْ خَرَجَتْ نَفْسُهُ ع فَزَفَرَتْ جَهَنَّمُ زَفْرَةً كَادَتِ الْأَرْضُ تَنْشَقُّ لِزَفْرَتِهَا وَ لَقَدْ خَرَجَتْ نَفْسُ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ زِيَادٍ وَ يَزِيدَ بْنِ مُعَاوِيَةَ فَشَهَقَتْ جَهَنَّمُ شَهْقَةً لَوْ لَا أَنَّ اللَّهَ حَبَسَهَا بِخُزَّانِهَا لَأَحْرَقَتْ مَنْ عَلَى ظَهْرِ الْأَرْضِ مِنْ فَوْرِهَا وَ لَوْ يُؤْذَنُ لَهَا مَا بَقِيَ شَيْءٌ إِلَّا ابْتَلَعَتْهُ وَ لَكِنَّهَا مَأْمُورَةٌ مَصْفُودَةٌو روحش ع از بدنش خارج شد، و جهنم نفسی چنان عظیم کشید که نزدیک بود زمین از نفسش شکافته شود و به راستی که جان عبیدالله بن زیاد و یزید بن معاویه ستانده شد، و جهنم چنان فریادی برآورد که اگر خداوند آن را به وسیله نگهبانانش مهار نمیکرد، هر که را بر روی زمین بود، فوراً میسوزاند. و اگر اجازه داده میشد، چیزی نمیماند که آن را فرو نبلعد، اما جهنم فرمان داده شده و در زنجیر شده است.
و به همان وزان که از لحظه پس از شهادت حضرت ع، طرح پیچیده بعدی ائمه ع برای غلبه بر دستگاه کفر اموی وارد مرحله جدیدی شد، همانقدر هم دنبال خونخواهی و قصاص قاتلین بودند و برایش لحظهشماری کردند.
ایندو اساسا با هم منافاتی که نداشت هیچ، رکنی از طرح کلان حضرات ع همین تشویق به خونخواهی سیدالشهدا ع بود. تا جاییکه "طلب ثار سیدالشهدا مع امام منصور" رکن گفتمان سیاسی شیعه در انتهای امویان شد و بالاتر از آن در ادامه بُعدی تاریخی گرفت و از ارکان ظهور حضرت حجت (عج) شد.
این امر را همان امام سجادی ع تثبیت کرد که سیره سیاسی بسیار پنهانی داشت و از همان قصاص قاتلین مباشر و آمرین شروع شد. حواله به آن طرح کلان داده نشد که هیچ، ظاهرا طرح کلان را حول خود شکل داد!
خون سیدعلی خامنهای و سایر شهدای مظلوم، از روز ۱۰ رمضان به جوشش افتاده و به اذن الله مناسبات عالم را تغییر خواهد داد. حواسمان باشد از قافله خونخواهان ولیّ خدا جا نمانیم.
@maktabe_emaam
محمد طلاییعَنْ زُرَارَةَ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام [لمّا قُتل الحسین علیه السلام] مَا اخْتَضَبَتْ مِنَّا امْرَأَةٌ وَ لَا ادَّهَنَتْ وَ لَا اكْتَحَلَتْ- وَ لَا رَجَّلَتْ حَتَّى أَتَانَا رَأْسُ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ زِيَادٍ وَ مَا زِلْنَا فِي عَبْرَةٍ بَعْدَه.از زراره نقل شده که امام صادق (ع) فرمودند: [پس از شهادت سیدالشهدا (ع)] هیچ یک از زنان ما موی خود را رنگ نکرد، روغن نزد، سرمه نکشید و مویش را شانه نزد تا اینکه سر عبیدالله بن زیاد را برای ما آوردند و ما از آن زمان تاکنون در سوگ او هستیم.
آن زمان کسی نبود به اهل بیت پیامبر ص بگوید: "چرا طرح ولیّ را نفهمیدید؟ جزای خون حسین بن علی علیه السلام که سر بیمقدار امثال عبیدالله و یزید نیست! بلکه ازاله بنی امیه که نه، بالاتر ازاله بساط شرک و کفر و نفاق است! چرا طرح پیچیده ولیّ را نمیفهمید و زیدیبازی در میآورید؟"
اما به همان وزان که خون سیدالشهدا ع از کل خلق هم باارزشتر بود که در ادامه روایت میفرماید:وَ لَقَدْ خَرَجَتْ نَفْسُهُ ع فَزَفَرَتْ جَهَنَّمُ زَفْرَةً كَادَتِ الْأَرْضُ تَنْشَقُّ لِزَفْرَتِهَا وَ لَقَدْ خَرَجَتْ نَفْسُ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ زِيَادٍ وَ يَزِيدَ بْنِ مُعَاوِيَةَ فَشَهَقَتْ جَهَنَّمُ شَهْقَةً لَوْ لَا أَنَّ اللَّهَ حَبَسَهَا بِخُزَّانِهَا لَأَحْرَقَتْ مَنْ عَلَى ظَهْرِ الْأَرْضِ مِنْ فَوْرِهَا وَ لَوْ يُؤْذَنُ لَهَا مَا بَقِيَ شَيْءٌ إِلَّا ابْتَلَعَتْهُ وَ لَكِنَّهَا مَأْمُورَةٌ مَصْفُودَةٌو روحش ع از بدنش خارج شد، و جهنم نفسی چنان عظیم کشید که نزدیک بود زمین از نفسش شکافته شود و به راستی که جان عبیدالله بن زیاد و یزید بن معاویه ستانده شد، و جهنم چنان فریادی برآورد که اگر خداوند آن را به وسیله نگهبانانش مهار نمیکرد، هر که را بر روی زمین بود، فوراً میسوزاند. و اگر اجازه داده میشد، چیزی نمیماند که آن را فرو نبلعد، اما جهنم فرمان داده شده و در زنجیر شده است.
و به همان وزان که از لحظه پس از شهادت حضرت ع، طرح پیچیده بعدی ائمه ع برای غلبه بر دستگاه کفر اموی وارد مرحله جدیدی شد، همانقدر هم دنبال خونخواهی و قصاص قاتلین بودند و برایش لحظهشماری کردند.
ایندو اساسا با هم منافاتی که نداشت هیچ، رکنی از طرح کلان حضرات ع همین تشویق به خونخواهی سیدالشهدا ع بود. تا جاییکه "طلب ثار سیدالشهدا مع امام منصور" رکن گفتمان سیاسی شیعه در انتهای امویان شد و بالاتر از آن در ادامه بُعدی تاریخی گرفت و از ارکان ظهور حضرت حجت (عج) شد.
این امر را همان امام سجادی ع تثبیت کرد که سیره سیاسی بسیار پنهانی داشت و از همان قصاص قاتلین مباشر و آمرین شروع شد. حواله به آن طرح کلان داده نشد که هیچ، ظاهرا طرح کلان را حول خود شکل داد!
خون سیدعلی خامنهای و سایر شهدای مظلوم، از روز ۱۰ رمضان به جوشش افتاده و به اذن الله مناسبات عالم را تغییر خواهد داد. حواسمان باشد از قافله خونخواهان ولیّ خدا جا نمانیم.
@maktabe_emaam
۳۰۹ ثَارَ اَللَّهِ...حمیدرضا باقری در زیارتنامههای مختلف اباعبدالله، ایشان و امیرالمؤمنین علیهما السلام را با ثَارُ الله خطاب میکنیم.«اَلسَّلاَمُ عَلَيْكَ يَا ثَارَ اَللَّهِ فِي اَلْأَرْضِ وَ اِبْنَ ثَارِهِ»«أَشْهَدُ أَنَّكَ ثَارُ الله وَ ابْنُ ثَارِهِ»«أَشْهَدُ أَنَّكَ قَتِيلُ الله وَ ابْنُ قَتِيلِهِ، وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ ثَارُ الله وَ ابْنُ ثَارِهِ» معنای ثار الله با شهید و قتیل الله یعنی کشته در راه خدا، فرق میکند، هر شهیدی ثار الله نیست.ثار از نظر لغت از ماده: ثَأَرَ گرفته است؛ معجم مقاییس اللغه میگوید: «الثاء و الهمزة و الراء أصلٌ واحد، و هو «الذَّحْل المطلوب» اما حالا ذَخل یعنی چه؟! یعنی انتقام گرفتن، دشمنى و كينه. معجم مقاییس مثال میزند: ثأرتُ فلاناً بفلانٍ، إذا قتَلْتَ قاتلَه. این دشمنی و کینه هست تا انتقام گرفته شود. ثار به معنای خونی است که از شما ریخته شده و کینه و دشمنی آن خون را بر دل دارید و هنوز انتقام آن را نگرفتهاید و به همین جهت شعار لشکریان مختار و قیام توابین هم «يا لثارات الحسين» «أي: يا قوم اقبلوا لأجل أخذ ثار الحسين (عليه السلام)» بود. وقتی میگوییم ثَارُ الله؛ یعنی خونی که خداوند و تمام جنود آن و آنکه در حزب خداوند است، به دنبال انتقام آن هستند. خون خواهی با قیام حضرت حجت عج نیز پیوند خورده است. به ما یاد دادهاند در ندبه فراق حضرت حجت بگوییم: «أینَ الطالِبُ بِدَمِ المَقتولِ بِکَربَلا» کجاست آن خونخواه کشته کربلا. در روایت از امام رضا ع به اِبْن شَبِيبٍ است که ۴ هزار ملک از هنگام شهادت ابا عبدالله در حرم ایشان به انتظار ماندهاند تا ایشان را نصرت دهند و شعار آنها نیز «يَا لَثَارَاتِ اَلْحُسَيْنِ» است. در روایت دیگری از امام صادق (ع) در مورد اصحاب امام مهدی (عج) نیز آمده است: «شِعَارُهُمْ يَا لَثَارَاتِ الْحُسَيْنِ ع». در حدیث در وَصف ائمه علیهم السلام میگوییم: «بِكُمْ يُدْرِكُ اللَّهُ ثرة [تِرَةَ] كُلِّ مُؤْمِنٍ» با شماست که خونخواهی تمام مومنین محقق میگردد و در روایت است که حضرت حجت عج قیام خود را با همین خونخواهی آغاز میکنند و چنین ندا میدهند: «نَحْنُ أَهْلُ الدَّمِ طُلَّابُ الثرة» ما همان خونخواهان هستیم. خونخواهی حماسه طلبی عاقلانه است.خون رهبر شهید و دیگر شهدا بر گردن ما است و اساسا دنبال آن بودن و کینه دشمن را بر دل نگه داشتن و آرام نشدن تا گرفتن انتقام، بخشی از هویت فرهنگی و شیعی ما است.#یالثارات_الخامنهای@maktabe_emaam۱ منطق دفاع و منطق هجوم...حمیدرضا باقری گاهی شما منطق دفاع داری، گوهری داری که غاصبی میخواهد آن را برباید، برای دفاع لازم باشد کشتی میگیری، ببینی نمیتوانی فرار میکنی، ته ته کار اگر ببینی نمیتوانی کشتی بگیری یا فرار کنی، تسلیم میشوی، چون آن گوهر هرچه باشد ارزشش بیش از جان تو نبود. یک منطق دیگر منطق هجوم است، در منطق هجوم شما برنامه میریزی برای نابودی دشمن، برای اینکه کاری کنی او خفه شود و نتواند دیگر کر و فری کند.اینجا اگر هم فرار میکنی برای این است که ضربه دوباره و از موضع بهتر به دشمن بزنی. منطق امام حسین و دیگر ائمه علیهم السلام، در جنگ یا صلحشان با طاغوتها و ظالمان، هردو منطق هجوم به دشمن است و به همین خاطر هم در هردو تاکتیک ختم به شهادت آن عزیزان اما پیشبرد طرح اصلی شد.در منطق هجوم آنجا كه انسان مىخواهد زندگى ننگين با ظالم و ستمگر داشته باشد و در عوض نانی بخورد و آبی بنوشد اما زير بار ذلت و تحقیر باشد، مرگ هزاران بار بر اين زندگى ترجيح دارد. اگر منطق امام حسین: «انّى لا ارَى الْمَوْتَ الّا سَعادَةً وَ لَاالْحَيوةَ مَعَ الظّالِمينَ الّا بَرَماً» است.«الا وَ انَّ الدَّعِىَّ ابْنَ الدَّعِىِّ قَدْ رَكَزَ بَيْنَ اثْنَتَيْنِ بَيْنَ السِّلَّةِ وَ الذِّلَّةِ، وَ هَيْهاتَ مِنَّا الذِّلَّةُ، يَأْبَى اللَّهُ ذلِكَ لَنا وَ رَسولُهُ وَ الْمُؤْمِنونَ وَ حُجورٌ طابَتْ وَ طَهُرَتْ» است.منطق امام سجاد علیه السلام هم این است:«وَ شَنَأَ اَلْحَيَاةَ مَعَ اَلْقَوْمِ اَلظَّالِمِينَ»چقدر پست و نکبت است زندگی با ظالمان؛ هردو دو تاکتیک مختلف در شرایط مختلف دارند با یک طرح واحد با منطق هجوم. مشکل امروز دستگاه محاسبات برخی مسئولین ما، نداشتن منطق هجوم است. مشکل فکری که به اشتباه محاسباتی آنان منجر میشود منطق دفاع داشتن آنها است. منطق امام خمینی، منطق هجوم بود: «ما اين واقعيت و حقيقت را در سياست خارجى و بين الملل اسلامىمان بارها اعلام نمودهايم كه درصدد گسترش نفوذ اسلام در جهان و كم كردن سلطه جهانخواران بوده و هستيم. حال اگر نوكران آمريكا نام اين سياست را توسعه طلبى و تفكر تشكيل امپراتورى بزرگ مىگذارند، از آن باكى نداريم و استقبال مىكنيم.ما درصدد خشكانيدن ريشههاى فاسد صهيونيزم، سرمايهدارى و كمونيزم در جهان هستيم.ما تصميم گرفتهايم، به لطف و عنايت خداوند بزرگ، نظامهايى را كه بر اين سه پايه استوار گرديدهاند نابود كنيم؛ و نظام اسلام رسول اللَّه- صلى اللَّه عليه و آله و سلم- را در جهان استكبار ترويج نماييم و دير يا زود ملتهاى دربند شاهد آن خواهند بود. ما با تمام وجود از گسترش باجخواهى و مصونيت كارگزاران آمريكايى، حتى اگر با مبارزه قهرآميز هم شده باشد، جلوگيرى مىكنيم.ان شاء اللَّه ما نخواهيم گذاشت از كعبه و حج، اين منبر بزرگى كه بر بلنداى بام انسانيت بايد صداى مظلومان را به همه عالم منعكس سازد و آواى توحيد را طنين اندازد، صداى سازش با آمريكا و شوروى و كفر و شرك نواخته شود. و از خدا مىخواهيم كه اين قدرت را به ما ارزانى دارد كه نه تنها از كعبه مسلمين، كه از كليساهاى جهان نيز ناقوس مرگ امريكا و شوروى را به صدا درآوريم.» (پیام قطعنامه و حج خونین)#یالثارات_الخامنهای@maktabe_emaam
۲۱