ا
به نام خدا، در روزگار سختشماره پیشین نشریه پندار را با نگاهی به انیمیشن و جهان تصویر بستیم. قرار بود این شماره نیز ادامه همان مسیر باشد؛ در حوزه سینما: مرور فیلمها، تحلیل قابها و تأمل در جهانی که دوربین به ما نشان میدهد. اما میان آن برنامه و این شماره، فاصلهای پر از درد افتاد.
رخدادهایی که در هفتهها و ماههای اخیر بر این سرزمین گذشت، چنان سنگین و تأثیرگذار بود که نمیتوانستیم به سادگی از کنارشان بگذریم. در شرایطی که جامعه با زخمهای عمیق، فقدانهای مکرر و آیندهای مبهم دستوپنجه نرم میکند، ادامه مسیر پیشین، نوعی چشمپوشی از مسئولیت انسانی و حرفهای ما به نظر میرسید.
ما، به عنوان دانشجویان ارتباطات، پیش از آنکه منتقد فیلم یا تحلیلگر رسانه باشیم، عضوی از همین جامعهایم. درد آن را حس میکنیم، نگران آیندهاش هستیم و نمیتوانیم در برابر آن سکوت کنیم. به همین دلیل، تصمیم گرفتیم موضوع این شماره را تغییر دهیم؛ نه از سرِ بیمیلی به سینما، که از سرِ التزام به امروز.
سینما میماند برای روزهای آرامتر. امروز اما نوبت پرداختن به مسائلی است که جامعه و دانشگاه از نزدیک و با پوست و استخوان خود حس میکند و از سر میگذراند؛ مسائلی که پیش از آنکه موضوع تحلیل باشند، بخشی از زیست روزمره ما هستند. اینجا، جایی است که نقش ارتباطات و تأثیرگذاری آن در بحرانها، بیش از هر زمان دیگری خود را نشان میدهد. امروز، پرسش از رسالت ما در قبال جامعه، دیگر یک انتخاب نظری نیست؛ یک ضرورت انسانی و حرفهای است.
پذیرای پیشنهادها و نظرات شما هستیم.برای همکاری، به سردبیر نشریه پیام دهید:@Mobinafarahanijokar#نشریه_پندار
انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی | دانشگاه تهران تلگرام | بله | اینستاگرام @mediastudies_utانجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی دانشگاه تهران به نام خدا، در روزگار سخت شماره پیشین نشریه پندار را با نگاهی به انیمیشن و جهان تصویر بستیم. قرار بود این شماره نیز ادامه همان مسیر باشد؛ در حوزه سینما: مرور فیلمها، تحلیل قابها و تأمل در جهانی که دوربین به ما نشان میدهد. اما میان آن برنامه و این شماره، فاصلهای پر از درد افتاد. رخدادهایی که در هفتهها و ماههای اخیر بر این سرزمین گذشت، چنان سنگین و تأثیرگذار بود که نمیتوانستیم به سادگی از کنارشان بگذریم. در شرایطی که جامعه با زخمهای عمیق، فقدانهای مکرر و آیندهای مبهم دستوپنجه نرم میکند، ادامه مسیر پیشین، نوعی چشمپوشی از مسئولیت انسانی و حرفهای ما به نظر میرسید. ما، به عنوان دانشجویان ارتباطات، پیش از آنکه منتقد فیلم یا تحلیلگر رسانه باشیم، عضوی از همین جامعهایم. درد آن را حس میکنیم، نگران آیندهاش هستیم و نمیتوانیم در برابر آن سکوت کنیم. به همین دلیل، تصمیم گرفتیم موضوع این شماره را تغییر دهیم؛ نه از سرِ بیمیلی به سینما، که از سرِ التزام به امروز. سینما میماند برای روزهای آرامتر. امروز اما نوبت پرداختن به مسائلی است که جامعه و دانشگاه از نزدیک و با پوست و استخوان خود حس میکند و از سر میگذراند؛ مسائلی که پیش از آنکه موضوع تحلیل باشند، بخشی از زیست روزمره ما هستند. اینجا، جایی است که نقش ارتباطات و تأثیرگذاری آن در بحرانها، بیش از هر زمان دیگری خود را نشان میدهد. امروز، پرسش از رسالت ما در قبال جامعه، دیگر یک انتخاب نظری نیست؛ یک ضرورت انسانی و حرفهای است. پذیرای پیشنهادها و نظرات شما هستیم. برای همکاری، به سردبیر نشریه پیام دهید: @Mobinafarahanijokar #نشریه_پندار انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی | دانشگاه تهران تلگرام | بله | اینستاگرام @mediastudies_ut
به نام خدا، در روزگار سخت شماره پیشین نشریه پندار را با نگاهی به انیمیشن و جهان تصویر بستیم. قرار بود این شماره نیز ادامه همان مسیر باشد؛ در حوزه سینما: مرور فیلمها، تحلیل قابها و تأمل در جهانی که دوربین به ما نشان میدهد. اما میان آن برنامه و این شماره، فاصلهای پر از درد افتاد. رخدادهایی که در هفتهها و ماههای اخیر بر این سرزمین گذشت، چنان سنگین و تأثیرگذار بود که نمیتوانستیم به سادگی از کنارشان بگذریم. در شرایطی که جامعه با زخمهای عمیق، فقدانهای مکرر و آیندهای مبهم دستوپنجه نرم میکند، ادامه مسیر پیشین، نوعی چشمپوشی از مسئولیت انسانی و حرفهای ما به نظر میرسید. ما، به عنوان دانشجویان ارتباطات، پیش از آنکه منتقد فیلم یا تحلیلگر رسانه باشیم، عضوی از همین جامعهایم. درد آن را حس میکنیم، نگران آیندهاش هستیم و نمیتوانیم در برابر آن سکوت کنیم. به همین دلیل، تصمیم گرفتیم موضوع این شماره را تغییر دهیم؛ نه از سرِ بیمیلی به سینما، که از سرِ التزام به امروز. سینما میماند برای روزهای آرامتر. امروز اما نوبت پرداختن به مسائلی است که جامعه و دانشگاه از نزدیک و با پوست و استخوان خود حس میکند و از سر میگذراند؛ مسائلی که پیش از آنکه موضوع تحلیل باشند، بخشی از زیست روزمره ما هستند. اینجا، جایی است که نقش ارتباطات و تأثیرگذاری آن در بحرانها، بیش از هر زمان دیگری خود را نشان میدهد. امروز، پرسش از رسالت ما در قبال جامعه، دیگر یک انتخاب نظری نیست؛ یک ضرورت انسانی و حرفهای است. پذیرای پیشنهادها و نظرات شما هستیم. برای همکاری، به سردبیر نشریه پیام دهید: @Mobinafarahanijokar #نشریه_پندار انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی | دانشگاه تهران تلگرام | بله | اینستاگرام @mediastudies_ut
برخی موضوعات و عناوین مرتبط با شماره پیش روپذیرای پیشنهادها و نظرات شما هستیم.برای همکاری، به سردبیر نشریه پیام دهید:@Mobinafarahanijokar#نشریه_پندار
انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی | دانشگاه تهران تلگرام | بله | اینستاگرام @mediastudies_utیادداشتی ویژهی روز جهانی ارتباطات در ایران
در روز جهانی ارتباطات، قطعی اینترنت در ایران به هشتادمین روز خود رسید. روز جهانی ارتباطات با شعار «شریانهای دیجیتال: تقویت تابآوری در جهانی به هم پیوسته» در حالی برگزار میشود که دانشگاه، کلاسها، گعدهها و تعاملات حضوری دستنیافتنی شده است و هر روز اخبار متناقضی در این خصوص منتشر میشود؛ اقتصاد دیجیتال با اوضاعی بغرنج مواجه است و زمینِ اینترنت خالی یا خالی از سکنه است و یا کالایی لوکس است که همگانی نیست.
سالها سنت انجمن علمی بود که پربارترین فعالیت خود را در این روز انجام دهد. با همین نگرش، پیش از این اتفاقات ناگوار پیدرپی، ایدههایی داشتیم که طبیعتاً در شرایط کنونی موضوعیت خود را از دست داده است.
در آغاز این مسیر، هدف ما روشن بود؛ میخواستیم فضایی برای گفتوگوهای جدی، علمی و کاربردی درباره موضوعاتی ایجاد کنیم که دغدغه امروز دانشجویان و آینده حرفهای آنهاست. موضوعاتی که انتخاب کردیم؛ حاصل ساعتها بحث، بررسی نیازها، و توجه به خلأهایی بود که در فضای دانشگاه و فضای کار احساس میشد. اما این خلأ، با زمینی بایر مواجهه نبود.
در این راستا تلاش کردیم از متخصصان و کارشناسان برجسته و شناختهشده در حوزههای مرتبط دعوت به همکاری کنیم؛ افرادی که تجربه عملی و دانش تخصصی آنها میتوانست به غنای برنامهها و ارتقای سطح علمی جلسات ما کمک شایانی کند. برای این منظور مکاتبات و مکالمات متعددی انجام شد، پیگیریهای مکرر صورت گرفت و تلاش کردیم بهترین فرصت را برای حضور این عزیزان فراهم کنیم تا از شرایط بگویند. از این زمین خالی و از تبعات آن. از آنچه که میتوان کرد.
با این حال، به دلایل مختلفی از جمله بیمیلی مدعوین برای تکرار مکررات، آشفتگی فضای کشور، عدم امکان بیان نقد برای بهبود شرایط، محدودیتهای زمانی، محدودیتهای زیرساختی و تعهدات قبلی؛ امکان حضور اکثر این بزرگواران فراهم نشد. برنامههای علمی در سطح حرفهای نیازمند هماهنگیهای گسترده است و گاهی شرایط خارج از اختیار ما یا مدعوین، مانع تحقق همکاری و اجرا میشود. به علاوه، زمینی باید باشد تا به چگونگی پربار شدن آن پرداخت.
به سبب نام و وظیفۀ متفاوت انجمن علمی دانشجویی ارتباطات، میلی به پرداختن به موضوعات تکراری و نهچندان مطرح در فضای فکری کنونی نداشتیم. با انتخاب همین موضوعات غیرتکراری، دایره کارشناسان و متخصصان حوزه کوچکتر شد و به علت عدم دسترسی و یا دسترسی سخت به اینترنت بینالمللی، ارتباط ما با بخشی از فعالین ارتباطات نیز ممکن نبود.
روزهاست که در تلاش بودیم اتفاقی متناسب با وضعیت موجود ارتباطات (و بخش اعظم ناموجود آن) رقم بزنیم؛ اتفاقی که هم موجبات کنار هم جمع شدن دغدغهمند چندی از اهالی ارتباطات را به صورت برخط فراهم کند و هم بستری برای تشریح وقایع و علتیابی علمی آنها باشد.
خلاصه است: میسر نشد.بنابراین تصمیم گرفتیم برگزاری هرگونه برنامهٔ علمی و رویداد جایگزین را تا بهبود شرایط و بازگشت زیرساختهای پایدار ارتباطی به تعویق بیندازیم، مگر آنکه شرایط ایجاب کند اقدام محدود و مقتضی دیگری انجام دهیم. امید که روزی فرابرسد که شریانهای دیجیتال التیام یابند و بتوانیم در فضایی متصل و درکنار هم، گرد هم آییم و از دغدغههای امروز، برای فردایی روشنتر سخن بگوییم. با زمینی که امکان ورود همهی ما به آن میسر باشد.
با این حال، از امروز و از فردای این سال در نشریه مینویسیم. در این فاصله، قلم را بر زمین نمیگذاریم. تصمیم داریم در نشریهٔ انجمن، از آنچه بر اوضاع ارتباطات میگذرد بنویسیم؛ نه به قصد ژست، بلکه برای ثبت حقیقتِ لحظهای که در آن زیست میکنیم. و از شما دانشجویان نیز دعوت میکنیم به نوشتن: برای خودتان و از دغدغههای خودتان. چراکه این واژهها، این یادداشتها، در درجهٔ اول متعلق به خود شماست و چراغی است که میتواند در این روزهای خاموشی، روشنای راهی باشد برای فردایی که دوباره متصل خواهیم شد.
با احترام؛انجمن علمی دانشجویی علوم ارتباطات۲۷ اردیبهشت ماه ۱۴۰۵
انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی | دانشگاه تهران تلگرام | بله | اینستاگرام @mediastudies_ut
در روز جهانی ارتباطات، قطعی اینترنت در ایران به هشتادمین روز خود رسید. روز جهانی ارتباطات با شعار «شریانهای دیجیتال: تقویت تابآوری در جهانی به هم پیوسته» در حالی برگزار میشود که دانشگاه، کلاسها، گعدهها و تعاملات حضوری دستنیافتنی شده است و هر روز اخبار متناقضی در این خصوص منتشر میشود؛ اقتصاد دیجیتال با اوضاعی بغرنج مواجه است و زمینِ اینترنت خالی یا خالی از سکنه است و یا کالایی لوکس است که همگانی نیست.
سالها سنت انجمن علمی بود که پربارترین فعالیت خود را در این روز انجام دهد. با همین نگرش، پیش از این اتفاقات ناگوار پیدرپی، ایدههایی داشتیم که طبیعتاً در شرایط کنونی موضوعیت خود را از دست داده است.
در آغاز این مسیر، هدف ما روشن بود؛ میخواستیم فضایی برای گفتوگوهای جدی، علمی و کاربردی درباره موضوعاتی ایجاد کنیم که دغدغه امروز دانشجویان و آینده حرفهای آنهاست. موضوعاتی که انتخاب کردیم؛ حاصل ساعتها بحث، بررسی نیازها، و توجه به خلأهایی بود که در فضای دانشگاه و فضای کار احساس میشد. اما این خلأ، با زمینی بایر مواجهه نبود.
در این راستا تلاش کردیم از متخصصان و کارشناسان برجسته و شناختهشده در حوزههای مرتبط دعوت به همکاری کنیم؛ افرادی که تجربه عملی و دانش تخصصی آنها میتوانست به غنای برنامهها و ارتقای سطح علمی جلسات ما کمک شایانی کند. برای این منظور مکاتبات و مکالمات متعددی انجام شد، پیگیریهای مکرر صورت گرفت و تلاش کردیم بهترین فرصت را برای حضور این عزیزان فراهم کنیم تا از شرایط بگویند. از این زمین خالی و از تبعات آن. از آنچه که میتوان کرد.
با این حال، به دلایل مختلفی از جمله بیمیلی مدعوین برای تکرار مکررات، آشفتگی فضای کشور، عدم امکان بیان نقد برای بهبود شرایط، محدودیتهای زمانی، محدودیتهای زیرساختی و تعهدات قبلی؛ امکان حضور اکثر این بزرگواران فراهم نشد. برنامههای علمی در سطح حرفهای نیازمند هماهنگیهای گسترده است و گاهی شرایط خارج از اختیار ما یا مدعوین، مانع تحقق همکاری و اجرا میشود. به علاوه، زمینی باید باشد تا به چگونگی پربار شدن آن پرداخت.
به سبب نام و وظیفۀ متفاوت انجمن علمی دانشجویی ارتباطات، میلی به پرداختن به موضوعات تکراری و نهچندان مطرح در فضای فکری کنونی نداشتیم. با انتخاب همین موضوعات غیرتکراری، دایره کارشناسان و متخصصان حوزه کوچکتر شد و به علت عدم دسترسی و یا دسترسی سخت به اینترنت بینالمللی، ارتباط ما با بخشی از فعالین ارتباطات نیز ممکن نبود.
روزهاست که در تلاش بودیم اتفاقی متناسب با وضعیت موجود ارتباطات (و بخش اعظم ناموجود آن) رقم بزنیم؛ اتفاقی که هم موجبات کنار هم جمع شدن دغدغهمند چندی از اهالی ارتباطات را به صورت برخط فراهم کند و هم بستری برای تشریح وقایع و علتیابی علمی آنها باشد.
خلاصه است: میسر نشد.بنابراین تصمیم گرفتیم برگزاری هرگونه برنامهٔ علمی و رویداد جایگزین را تا بهبود شرایط و بازگشت زیرساختهای پایدار ارتباطی به تعویق بیندازیم، مگر آنکه شرایط ایجاب کند اقدام محدود و مقتضی دیگری انجام دهیم. امید که روزی فرابرسد که شریانهای دیجیتال التیام یابند و بتوانیم در فضایی متصل و درکنار هم، گرد هم آییم و از دغدغههای امروز، برای فردایی روشنتر سخن بگوییم. با زمینی که امکان ورود همهی ما به آن میسر باشد.
با این حال، از امروز و از فردای این سال در نشریه مینویسیم. در این فاصله، قلم را بر زمین نمیگذاریم. تصمیم داریم در نشریهٔ انجمن، از آنچه بر اوضاع ارتباطات میگذرد بنویسیم؛ نه به قصد ژست، بلکه برای ثبت حقیقتِ لحظهای که در آن زیست میکنیم. و از شما دانشجویان نیز دعوت میکنیم به نوشتن: برای خودتان و از دغدغههای خودتان. چراکه این واژهها، این یادداشتها، در درجهٔ اول متعلق به خود شماست و چراغی است که میتواند در این روزهای خاموشی، روشنای راهی باشد برای فردایی که دوباره متصل خواهیم شد.
با احترام؛انجمن علمی دانشجویی علوم ارتباطات۲۷ اردیبهشت ماه ۱۴۰۵
انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی | دانشگاه تهران تلگرام | بله | اینستاگرام @mediastudies_ut
فراخوان نشریه مشارکتی-انتقادی نشریه سَرِه، برنا، ندا و پندار" /> «خیالبافی قوت و غذای روزانه دن کیشوت است. کاروانسرای مخروبه را قلعه مستحکم، رهگذران بیآزار را جادوگر بدکار و آسیابهای بادی را دیوان افسانهای میپندارد؛ ماهی دودی در ذائقه او طعم ماهی قزلآلا و بعبع میشها و برهها در گوش او صدای شیهه اسبان و غریو شیپورها و بانگ طبلها را میدهد.»-دون کیشوت، جلد اولجامعه ایران، یکسالی پر از رویدادهای تکاندهنده را پشت سر گذرانده است. هرچند تکاندهندگی رویدادهای اخیر، پرسشهای بنیادینی را برمیانگیزاند، علوم اجتماعی بهمثابه عاملی از عوامل شکلگیری خودآگاهی جامعه ایرانی از خویش، تکانی نخورده و در ورطه پرسش و پاسخهای تکراری گذشته مانده است. در نشریه پیشروی، چهار انجمن علمی سیاستگذاری، ارتباطات، انسانشناسی و جامعهشناسی در نشریهای مشارکتی-انتقادی قصد دارند قدمی برای خانهتکانی مفهومی علوم اجتماعی با هدف بازگشت به «جامعه» بردارند. نشریه پیشروی، نشریهای انتقادی است، به این معنا که از شرایط امکان شکلگیری وضعیت موجود بدین شکل و نه شکلی دیگر میپرسد. با مواجههای انتقادی خواهان بیدارساختن علوم اجتماعی از خیالهای دونکیشوتیاش هستیم که در وضعیت ما، اغلب چنان درگیر واقعیتها بهنحو خام است که تمایز میان واقعیت و خیال را از دست میدهد. با مواجهه نقادانه میخواهیم «لحظه حال»، «فردیت تاریخی لحظه حال» و «تاریخمندی لحظه حال» را مسئلهمند سازیم تا در نظام دانش اجتماعیمان کاروانهای ویرانه را قلعههای مستحکم و قلعههای مستحکم را کاروانهای ویرانه مفهومسازی نکنیم. پرسش انتقادی از «شرایط امکان»، امکان این را میدهد تا تاریخمندی لحظه حال را چونان لحظه حال فهم کنیم و تار خیالبافی، از آرمانهای فردی تا علایق ایدئولوژیک، را در پود واقعگرایی خام، واقعگراییای که در جهل به مبادی علوم اجتماعی مورد علاقه جریاناتی قرار گرفته، نبافیم. نیز نشریهای مشارکتی است بدین معنا که چهار رشته دانشکده علوم اجتماعی در کنار یکدیگر ابتدا با طرح پرسشی انتقادی از وضعیت علوم اجتماعی، به پرسشی انتقادی از ساحتهای گوناگون حیات اجتماعی میرسند. جنگ اخیری که هنوز در میانه آن هستیم و سایر رویدادها را، فرصتی میبینیم تا بتوانیم نقادیای را وضعیت دونکیشوتوار علوم اجتماعی انجام دهیم و نخستین قدم را در جهت بازآرایی نظام دانش اجتماعیمان در جهت دفاع از «جامعه» برداریم. دفاع از «جامعه» را در زمانی مطرح میکنیم که گویی نظام دانش اجتماعی ما تمامی ساحتهای زندگی جمعی را به سیاست و اقتصاد تقلیل دادهاند و علوم اجتماعی دونکیشوتوار، استقلال خویش را با «خیالبافیهایش», از بین میبرد. در میانه جنگ، با طرح پرسشی نقادانه، قصد بازگشت به جامعه و دفاع از جامعه را داریم و از تمامی دانشجویان دانشکده دعوت میکنیم تا در نشریه مشارکتی-انتقادی پیشروی با نوشتههایشان یاریگر ما باشند.متنهایتان را تا ۳۱ خردادماه، به آیدیهای زیر در «بله» بفرستید:ارتباطات اجتماعی:@Mobinafarahanijokar سیاستگذاری اجتماعی:@mobina_malekianانسانشناسی و جامعهشناسی:@alihba83@Farzieh
انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی | دانشگاه تهران تلگرام | بله | اینستاگرام @mediastudies_utانجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی دانشگاه تهران فراخوان نشریه مشارکتی-انتقادی نشریه سَرِه، برنا، ندا و پندار " /> «خیالبافی قوت و غذای روزانه دن کیشوت است. کاروانسرای مخروبه را قلعه مستحکم، رهگذران بیآزار را جادوگر بدکار و آسیابهای بادی را دیوان افسانهای میپندارد؛ ماهی دودی در ذائقه او طعم ماهی قزلآلا و بعبع میشها و برهها در گوش او صدای شیهه اسبان و غریو شیپورها و بانگ طبلها را میدهد.» -دون کیشوت، جلد اول جامعه ایران، یکسالی پر از رویدادهای تکاندهنده را پشت سر گذرانده است. هرچند تکاندهندگی رویدادهای اخیر، پرسشهای بنیادینی را برمیانگیزاند، علوم اجتماعی بهمثابه عاملی از عوامل شکلگیری خودآگاهی جامعه ایرانی از خویش، تکانی نخورده و در ورطه پرسش و پاسخهای تکراری گذشته مانده است. در نشریه پیشروی، چهار انجمن علمی سیاستگذاری، ارتباطات، انسانشناسی و جامعهشناسی در نشریهای مشارکتی-انتقادی قصد دارند قدمی برای خانهتکانی مفهومی علوم اجتماعی با هدف بازگشت به «جامعه» بردارند. نشریه پیشروی، نشریهای انتقادی است، به این معنا که از شرایط امکان شکلگیری وضعیت موجود بدین شکل و نه شکلی دیگر میپرسد. با مواجههای انتقادی خواهان بیدارساختن علوم اجتماعی از خیالهای دونکیشوتیاش هستیم که در وضعیت ما، اغلب چنان درگیر واقعیتها بهنحو خام است که تمایز میان واقعیت و خیال را از دست میدهد. با مواجهه نقادانه میخواهیم «لحظه حال»، «فردیت تاریخی لحظه حال» و «تاریخمندی لحظه حال» را مسئلهمند سازیم تا در نظام دانش اجتماعیمان کاروانهای ویرانه را قلعههای مستحکم و قلعههای مستحکم را کاروانهای ویرانه مفهومسازی نکنیم. پرسش انتقادی از «شرایط امکان»، امکان این را میدهد تا تاریخمندی لحظه حال را چونان لحظه حال فهم کنیم و تار خیالبافی، از آرمانهای فردی تا علایق ایدئولوژیک، را در پود واقعگرایی خام، واقعگراییای که در جهل به مبادی علوم اجتماعی مورد علاقه جریاناتی قرار گرفته، نبافیم. نیز نشریهای مشارکتی است بدین معنا که چهار رشته دانشکده علوم اجتماعی در کنار یکدیگر ابتدا با طرح پرسشی انتقادی از وضعیت علوم اجتماعی، به پرسشی انتقادی از ساحتهای گوناگون حیات اجتماعی میرسند. جنگ اخیری که هنوز در میانه آن هستیم و سایر رویدادها را، فرصتی میبینیم تا بتوانیم نقادیای را وضعیت دونکیشوتوار علوم اجتماعی انجام دهیم و نخستین قدم را در جهت بازآرایی نظام دانش اجتماعیمان در جهت دفاع از «جامعه» برداریم. دفاع از «جامعه» را در زمانی مطرح میکنیم که گویی نظام دانش اجتماعی ما تمامی ساحتهای زندگی جمعی را به سیاست و اقتصاد تقلیل دادهاند و علوم اجتماعی دونکیشوتوار، استقلال خویش را با «خیالبافیهایش», از بین میبرد. در میانه جنگ، با طرح پرسشی نقادانه، قصد بازگشت به جامعه و دفاع از جامعه را داریم و از تمامی دانشجویان دانشکده دعوت میکنیم تا در نشریه مشارکتی-انتقادی پیشروی با نوشتههایشان یاریگر ما باشند. متنهایتان را تا ۳۱ خردادماه، به آیدیهای زیر در «بله» بفرستید: ارتباطات اجتماعی: @Mobinafarahanijokar سیاستگذاری اجتماعی: @mobina_malekian انسانشناسی و جامعهشناسی: @alihba83 @Farzieh انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی | دانشگاه تهران تلگرام | بله | اینستاگرام @mediastudies_ut
فراخوان نشریه مشارکتی-انتقادی نشریه سَرِه، برنا، ندا و پندار " /> «خیالبافی قوت و غذای روزانه دن کیشوت است. کاروانسرای مخروبه را قلعه مستحکم، رهگذران بیآزار را جادوگر بدکار و آسیابهای بادی را دیوان افسانهای میپندارد؛ ماهی دودی در ذائقه او طعم ماهی قزلآلا و بعبع میشها و برهها در گوش او صدای شیهه اسبان و غریو شیپورها و بانگ طبلها را میدهد.» -دون کیشوت، جلد اول جامعه ایران، یکسالی پر از رویدادهای تکاندهنده را پشت سر گذرانده است. هرچند تکاندهندگی رویدادهای اخیر، پرسشهای بنیادینی را برمیانگیزاند، علوم اجتماعی بهمثابه عاملی از عوامل شکلگیری خودآگاهی جامعه ایرانی از خویش، تکانی نخورده و در ورطه پرسش و پاسخهای تکراری گذشته مانده است. در نشریه پیشروی، چهار انجمن علمی سیاستگذاری، ارتباطات، انسانشناسی و جامعهشناسی در نشریهای مشارکتی-انتقادی قصد دارند قدمی برای خانهتکانی مفهومی علوم اجتماعی با هدف بازگشت به «جامعه» بردارند. نشریه پیشروی، نشریهای انتقادی است، به این معنا که از شرایط امکان شکلگیری وضعیت موجود بدین شکل و نه شکلی دیگر میپرسد. با مواجههای انتقادی خواهان بیدارساختن علوم اجتماعی از خیالهای دونکیشوتیاش هستیم که در وضعیت ما، اغلب چنان درگیر واقعیتها بهنحو خام است که تمایز میان واقعیت و خیال را از دست میدهد. با مواجهه نقادانه میخواهیم «لحظه حال»، «فردیت تاریخی لحظه حال» و «تاریخمندی لحظه حال» را مسئلهمند سازیم تا در نظام دانش اجتماعیمان کاروانهای ویرانه را قلعههای مستحکم و قلعههای مستحکم را کاروانهای ویرانه مفهومسازی نکنیم. پرسش انتقادی از «شرایط امکان»، امکان این را میدهد تا تاریخمندی لحظه حال را چونان لحظه حال فهم کنیم و تار خیالبافی، از آرمانهای فردی تا علایق ایدئولوژیک، را در پود واقعگرایی خام، واقعگراییای که در جهل به مبادی علوم اجتماعی مورد علاقه جریاناتی قرار گرفته، نبافیم. نیز نشریهای مشارکتی است بدین معنا که چهار رشته دانشکده علوم اجتماعی در کنار یکدیگر ابتدا با طرح پرسشی انتقادی از وضعیت علوم اجتماعی، به پرسشی انتقادی از ساحتهای گوناگون حیات اجتماعی میرسند. جنگ اخیری که هنوز در میانه آن هستیم و سایر رویدادها را، فرصتی میبینیم تا بتوانیم نقادیای را وضعیت دونکیشوتوار علوم اجتماعی انجام دهیم و نخستین قدم را در جهت بازآرایی نظام دانش اجتماعیمان در جهت دفاع از «جامعه» برداریم. دفاع از «جامعه» را در زمانی مطرح میکنیم که گویی نظام دانش اجتماعی ما تمامی ساحتهای زندگی جمعی را به سیاست و اقتصاد تقلیل دادهاند و علوم اجتماعی دونکیشوتوار، استقلال خویش را با «خیالبافیهایش», از بین میبرد. در میانه جنگ، با طرح پرسشی نقادانه، قصد بازگشت به جامعه و دفاع از جامعه را داریم و از تمامی دانشجویان دانشکده دعوت میکنیم تا در نشریه مشارکتی-انتقادی پیشروی با نوشتههایشان یاریگر ما باشند. متنهایتان را تا ۳۱ خردادماه، به آیدیهای زیر در «بله» بفرستید: ارتباطات اجتماعی: @Mobinafarahanijokar سیاستگذاری اجتماعی: @mobina_malekian انسانشناسی و جامعهشناسی: @alihba83 @Farzieh انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی | دانشگاه تهران تلگرام | بله | اینستاگرام @mediastudies_ut فراخوان نشریه مشارکتی-انتقادی نشریه سَرِه، برنا، ندا و پندار در میانه جنگ، با طرح پرسشی نقادانه، قصد بازگشت به جامعه و دفاع از جامعه را داریم و از تمامی دانشجویان دانشکده دعوت میکنیم تا در نشریه مشارکتی-انتقادی پیشروی با نوشتههایشان یاریگر ما باشند.متنهایتان را تا ۳۱ خردادماه، به آیدیهای زیر در «بله» بفرستید:ارتباطات اجتماعی:@Mobinafarahanijokar سیاستگذاری اجتماعی:@mobina_malekianانسانشناسی و جامعهشناسی:@alihba83@Farzieh
انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی | دانشگاه تهران تلگرام | بله | اینستاگرام @mediastudies_utانجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی دانشگاه تهران فراخوان نشریه مشارکتی-انتقادی نشریه سَرِه، برنا، ندا و پندار " /> «خیالبافی قوت و غذای روزانه دن کیشوت است. کاروانسرای مخروبه را قلعه مستحکم، رهگذران بیآزار را جادوگر بدکار و آسیابهای بادی را دیوان افسانهای میپندارد؛ ماهی دودی در ذائقه او طعم ماهی قزلآلا و بعبع میشها و برهها در گوش او صدای شیهه اسبان و غریو شیپورها و بانگ طبلها را میدهد.» -دون کیشوت، جلد اول جامعه ایران، یکسالی پر از رویدادهای تکاندهنده را پشت سر گذرانده است. هرچند تکاندهندگی رویدادهای اخیر، پرسشهای بنیادینی را برمیانگیزاند، علوم اجتماعی بهمثابه عاملی از عوامل شکلگیری خودآگاهی جامعه ایرانی از خویش، تکانی نخورده و در ورطه پرسش و پاسخهای تکراری گذشته مانده است. در نشریه پیشروی، چهار انجمن علمی سیاستگذاری، ارتباطات، انسانشناسی و جامعهشناسی در نشریهای مشارکتی-انتقادی قصد دارند قدمی برای خانهتکانی مفهومی علوم اجتماعی با هدف بازگشت به «جامعه» بردارند. نشریه پیشروی، نشریهای انتقادی است، به این معنا که از شرایط امکان شکلگیری وضعیت موجود بدین شکل و نه شکلی دیگر میپرسد. با مواجههای انتقادی خواهان بیدارساختن علوم اجتماعی از خیالهای دونکیشوتیاش هستیم که در وضعیت ما، اغلب چنان درگیر واقعیتها بهنحو خام است که تمایز میان واقعیت و خیال را از دست میدهد. با مواجهه نقادانه میخواهیم «لحظه حال»، «فردیت تاریخی لحظه حال» و «تاریخمندی لحظه حال» را مسئلهمند سازیم تا در نظام دانش اجتماعیمان کاروانهای ویرانه را قلعههای مستحکم و قلعههای مستحکم را کاروانهای ویرانه مفهومسازی نکنیم. پرسش انتقادی از «شرایط امکان»، امکان این را میدهد تا تاریخمندی لحظه حال را چونان لحظه حال فهم کنیم و تار خیالبافی، از آرمانهای فردی تا علایق ایدئولوژیک، را در پود واقعگرایی خام، واقعگراییای که در جهل به مبادی علوم اجتماعی مورد علاقه جریاناتی قرار گرفته، نبافیم. نیز نشریهای مشارکتی است بدین معنا که چهار رشته دانشکده علوم اجتماعی در کنار یکدیگر ابتدا با طرح پرسشی انتقادی از وضعیت علوم اجتماعی، به پرسشی انتقادی از ساحتهای گوناگون حیات اجتماعی میرسند. جنگ اخیری که هنوز در میانه آن هستیم و سایر رویدادها را، فرصتی میبینیم تا بتوانیم نقادیای را وضعیت دونکیشوتوار علوم اجتماعی انجام دهیم و نخستین قدم را در جهت بازآرایی نظام دانش اجتماعیمان در جهت دفاع از «جامعه» برداریم. دفاع از «جامعه» را در زمانی مطرح میکنیم که گویی نظام دانش اجتماعی ما تمامی ساحتهای زندگی جمعی را به سیاست و اقتصاد تقلیل دادهاند و علوم اجتماعی دونکیشوتوار، استقلال خویش را با «خیالبافیهایش», از بین میبرد. در میانه جنگ، با طرح پرسشی نقادانه، قصد بازگشت به جامعه و دفاع از جامعه را داریم و از تمامی دانشجویان دانشکده دعوت میکنیم تا در نشریه مشارکتی-انتقادی پیشروی با نوشتههایشان یاریگر ما باشند. متنهایتان را تا ۳۱ خردادماه، به آیدیهای زیر در «بله» بفرستید: ارتباطات اجتماعی: @Mobinafarahanijokar سیاستگذاری اجتماعی: @mobina_malekian انسانشناسی و جامعهشناسی: @alihba83 @Farzieh انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی | دانشگاه تهران تلگرام | بله | اینستاگرام @mediastudies_ut
فراخوان نشریه مشارکتی-انتقادی نشریه سَرِه، برنا، ندا و پندار " /> «خیالبافی قوت و غذای روزانه دن کیشوت است. کاروانسرای مخروبه را قلعه مستحکم، رهگذران بیآزار را جادوگر بدکار و آسیابهای بادی را دیوان افسانهای میپندارد؛ ماهی دودی در ذائقه او طعم ماهی قزلآلا و بعبع میشها و برهها در گوش او صدای شیهه اسبان و غریو شیپورها و بانگ طبلها را میدهد.» -دون کیشوت، جلد اول جامعه ایران، یکسالی پر از رویدادهای تکاندهنده را پشت سر گذرانده است. هرچند تکاندهندگی رویدادهای اخیر، پرسشهای بنیادینی را برمیانگیزاند، علوم اجتماعی بهمثابه عاملی از عوامل شکلگیری خودآگاهی جامعه ایرانی از خویش، تکانی نخورده و در ورطه پرسش و پاسخهای تکراری گذشته مانده است. در نشریه پیشروی، چهار انجمن علمی سیاستگذاری، ارتباطات، انسانشناسی و جامعهشناسی در نشریهای مشارکتی-انتقادی قصد دارند قدمی برای خانهتکانی مفهومی علوم اجتماعی با هدف بازگشت به «جامعه» بردارند. نشریه پیشروی، نشریهای انتقادی است، به این معنا که از شرایط امکان شکلگیری وضعیت موجود بدین شکل و نه شکلی دیگر میپرسد. با مواجههای انتقادی خواهان بیدارساختن علوم اجتماعی از خیالهای دونکیشوتیاش هستیم که در وضعیت ما، اغلب چنان درگیر واقعیتها بهنحو خام است که تمایز میان واقعیت و خیال را از دست میدهد. با مواجهه نقادانه میخواهیم «لحظه حال»، «فردیت تاریخی لحظه حال» و «تاریخمندی لحظه حال» را مسئلهمند سازیم تا در نظام دانش اجتماعیمان کاروانهای ویرانه را قلعههای مستحکم و قلعههای مستحکم را کاروانهای ویرانه مفهومسازی نکنیم. پرسش انتقادی از «شرایط امکان»، امکان این را میدهد تا تاریخمندی لحظه حال را چونان لحظه حال فهم کنیم و تار خیالبافی، از آرمانهای فردی تا علایق ایدئولوژیک، را در پود واقعگرایی خام، واقعگراییای که در جهل به مبادی علوم اجتماعی مورد علاقه جریاناتی قرار گرفته، نبافیم. نیز نشریهای مشارکتی است بدین معنا که چهار رشته دانشکده علوم اجتماعی در کنار یکدیگر ابتدا با طرح پرسشی انتقادی از وضعیت علوم اجتماعی، به پرسشی انتقادی از ساحتهای گوناگون حیات اجتماعی میرسند. جنگ اخیری که هنوز در میانه آن هستیم و سایر رویدادها را، فرصتی میبینیم تا بتوانیم نقادیای را وضعیت دونکیشوتوار علوم اجتماعی انجام دهیم و نخستین قدم را در جهت بازآرایی نظام دانش اجتماعیمان در جهت دفاع از «جامعه» برداریم. دفاع از «جامعه» را در زمانی مطرح میکنیم که گویی نظام دانش اجتماعی ما تمامی ساحتهای زندگی جمعی را به سیاست و اقتصاد تقلیل دادهاند و علوم اجتماعی دونکیشوتوار، استقلال خویش را با «خیالبافیهایش», از بین میبرد. در میانه جنگ، با طرح پرسشی نقادانه، قصد بازگشت به جامعه و دفاع از جامعه را داریم و از تمامی دانشجویان دانشکده دعوت میکنیم تا در نشریه مشارکتی-انتقادی پیشروی با نوشتههایشان یاریگر ما باشند. متنهایتان را تا ۳۱ خردادماه، به آیدیهای زیر در «بله» بفرستید: ارتباطات اجتماعی: @Mobinafarahanijokar سیاستگذاری اجتماعی: @mobina_malekian انسانشناسی و جامعهشناسی: @alihba83 @Farzieh انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی | دانشگاه تهران تلگرام | بله | اینستاگرام @mediastudies_ut
انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی دانشگاه تهران فراخوان نشریه مشارکتی-انتقادی نشریه سَرِه، برنا، ندا و پندار " /> «خیالبافی قوت و غذای روزانه دن کیشوت است. کاروانسرای مخروبه را قلعه مستحکم، رهگذران بیآزار را جادوگر بدکار و آسیابهای بادی را دیوان افسانهای میپندارد؛ ماهی دودی در ذائقه او طعم ماهی قزلآلا و بعبع میشها و برهها در گوش او صدای شیهه اسبان و غریو شیپورها و بانگ طبلها را میدهد.» -دون کیشوت، جلد اول جامعه ایران، یکسالی پر از رویدادهای تکاندهنده را پشت سر گذرانده است. هرچند تکاندهندگی رویدادهای اخیر، پرسشهای بنیادینی را برمیانگیزاند، علوم اجتماعی بهمثابه عاملی از عوامل شکلگیری خودآگاهی جامعه ایرانی از خویش، تکانی نخورده و در ورطه پرسش و پاسخهای تکراری گذشته مانده است. در نشریه پیشروی، چهار انجمن علمی سیاستگذاری، ارتباطات، انسانشناسی و جامعهشناسی در نشریهای مشارکتی-انتقادی قصد دارند قدمی برای خانهتکانی مفهومی علوم اجتماعی با هدف بازگشت به «جامعه» بردارند. نشریه پیشروی، نشریهای انتقادی است، به این معنا که از شرایط امکان شکلگیری وضعیت موجود بدین شکل و نه شکلی دیگر میپرسد. با مواجههای انتقادی خواهان بیدارساختن علوم اجتماعی از خیالهای دونکیشوتیاش هستیم که در وضعیت ما، اغلب چنان درگیر واقعیتها بهنحو خام است که تمایز میان واقعیت و خیال را از دست میدهد. با مواجهه نقادانه میخواهیم «لحظه حال»، «فردیت تاریخی لحظه حال» و «تاریخمندی لحظه حال» را مسئلهمند سازیم تا در نظام دانش اجتماعیمان کاروانهای ویرانه را قلعههای مستحکم و قلعههای مستحکم را کاروانهای ویرانه مفهومسازی نکنیم. پرسش انتقادی از «شرایط امکان»، امکان این را میدهد تا تاریخمندی لحظه حال را چونان لحظه حال فهم کنیم و تار خیالبافی، از آرمانهای فردی تا علایق ایدئولوژیک، را در پود واقعگرایی خام، واقعگراییای که در جهل به مبادی علوم اجتماعی مورد علاقه جریاناتی قرار گرفته، نبافیم. نیز نشریهای مشارکتی است بدین معنا که چهار رشته دانشکده علوم اجتماعی در کنار یکدیگر ابتدا با طرح پرسشی انتقادی از وضعیت علوم اجتماعی، به پرسشی انتقادی از ساحتهای گوناگون حیات اجتماعی میرسند. جنگ اخیری که هنوز در میانه آن هستیم و سایر رویدادها را، فرصتی میبینیم تا بتوانیم نقادیای را وضعیت دونکیشوتوار علوم اجتماعی انجام دهیم و نخستین قدم را در جهت بازآرایی نظام دانش اجتماعیمان در جهت دفاع از «جامعه» برداریم. دفاع از «جامعه» را در زمانی مطرح میکنیم که گویی نظام دانش اجتماعی ما تمامی ساحتهای زندگی جمعی را به سیاست و اقتصاد تقلیل دادهاند و علوم اجتماعی دونکیشوتوار، استقلال خویش را با «خیالبافیهایش», از بین میبرد. در میانه جنگ، با طرح پرسشی نقادانه، قصد بازگشت به جامعه و دفاع از جامعه را داریم و از تمامی دانشجویان دانشکده دعوت میکنیم تا در نشریه مشارکتی-انتقادی پیشروی با نوشتههایشان یاریگر ما باشند. متنهایتان را تا ۳۱ خردادماه، به آیدیهای زیر در «بله» بفرستید: ارتباطات اجتماعی: @Mobinafarahanijokar سیاستگذاری اجتماعی: @mobina_malekian انسانشناسی و جامعهشناسی: @alihba83 @Farzieh انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی | دانشگاه تهران تلگرام | بله | اینستاگرام @mediastudies_ut
فراخوان نشریه مشارکتی-انتقادی نشریه سَرِه، برنا، ندا و پندار " /> «خیالبافی قوت و غذای روزانه دن کیشوت است. کاروانسرای مخروبه را قلعه مستحکم، رهگذران بیآزار را جادوگر بدکار و آسیابهای بادی را دیوان افسانهای میپندارد؛ ماهی دودی در ذائقه او طعم ماهی قزلآلا و بعبع میشها و برهها در گوش او صدای شیهه اسبان و غریو شیپورها و بانگ طبلها را میدهد.» -دون کیشوت، جلد اول جامعه ایران، یکسالی پر از رویدادهای تکاندهنده را پشت سر گذرانده است. هرچند تکاندهندگی رویدادهای اخیر، پرسشهای بنیادینی را برمیانگیزاند، علوم اجتماعی بهمثابه عاملی از عوامل شکلگیری خودآگاهی جامعه ایرانی از خویش، تکانی نخورده و در ورطه پرسش و پاسخهای تکراری گذشته مانده است. در نشریه پیشروی، چهار انجمن علمی سیاستگذاری، ارتباطات، انسانشناسی و جامعهشناسی در نشریهای مشارکتی-انتقادی قصد دارند قدمی برای خانهتکانی مفهومی علوم اجتماعی با هدف بازگشت به «جامعه» بردارند. نشریه پیشروی، نشریهای انتقادی است، به این معنا که از شرایط امکان شکلگیری وضعیت موجود بدین شکل و نه شکلی دیگر میپرسد. با مواجههای انتقادی خواهان بیدارساختن علوم اجتماعی از خیالهای دونکیشوتیاش هستیم که در وضعیت ما، اغلب چنان درگیر واقعیتها بهنحو خام است که تمایز میان واقعیت و خیال را از دست میدهد. با مواجهه نقادانه میخواهیم «لحظه حال»، «فردیت تاریخی لحظه حال» و «تاریخمندی لحظه حال» را مسئلهمند سازیم تا در نظام دانش اجتماعیمان کاروانهای ویرانه را قلعههای مستحکم و قلعههای مستحکم را کاروانهای ویرانه مفهومسازی نکنیم. پرسش انتقادی از «شرایط امکان»، امکان این را میدهد تا تاریخمندی لحظه حال را چونان لحظه حال فهم کنیم و تار خیالبافی، از آرمانهای فردی تا علایق ایدئولوژیک، را در پود واقعگرایی خام، واقعگراییای که در جهل به مبادی علوم اجتماعی مورد علاقه جریاناتی قرار گرفته، نبافیم. نیز نشریهای مشارکتی است بدین معنا که چهار رشته دانشکده علوم اجتماعی در کنار یکدیگر ابتدا با طرح پرسشی انتقادی از وضعیت علوم اجتماعی، به پرسشی انتقادی از ساحتهای گوناگون حیات اجتماعی میرسند. جنگ اخیری که هنوز در میانه آن هستیم و سایر رویدادها را، فرصتی میبینیم تا بتوانیم نقادیای را وضعیت دونکیشوتوار علوم اجتماعی انجام دهیم و نخستین قدم را در جهت بازآرایی نظام دانش اجتماعیمان در جهت دفاع از «جامعه» برداریم. دفاع از «جامعه» را در زمانی مطرح میکنیم که گویی نظام دانش اجتماعی ما تمامی ساحتهای زندگی جمعی را به سیاست و اقتصاد تقلیل دادهاند و علوم اجتماعی دونکیشوتوار، استقلال خویش را با «خیالبافیهایش», از بین میبرد. در میانه جنگ، با طرح پرسشی نقادانه، قصد بازگشت به جامعه و دفاع از جامعه را داریم و از تمامی دانشجویان دانشکده دعوت میکنیم تا در نشریه مشارکتی-انتقادی پیشروی با نوشتههایشان یاریگر ما باشند. متنهایتان را تا ۳۱ خردادماه، به آیدیهای زیر در «بله» بفرستید: ارتباطات اجتماعی: @Mobinafarahanijokar سیاستگذاری اجتماعی: @mobina_malekian انسانشناسی و جامعهشناسی: @alihba83 @Farzieh انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی | دانشگاه تهران تلگرام | بله | اینستاگرام @mediastudies_ut
انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی دانشگاه تهران فراخوان نشریه مشارکتی-انتقادی نشریه سَرِه، برنا، ندا و پندار " /> «خیالبافی قوت و غذای روزانه دن کیشوت است. کاروانسرای مخروبه را قلعه مستحکم، رهگذران بیآزار را جادوگر بدکار و آسیابهای بادی را دیوان افسانهای میپندارد؛ ماهی دودی در ذائقه او طعم ماهی قزلآلا و بعبع میشها و برهها در گوش او صدای شیهه اسبان و غریو شیپورها و بانگ طبلها را میدهد.» -دون کیشوت، جلد اول جامعه ایران، یکسالی پر از رویدادهای تکاندهنده را پشت سر گذرانده است. هرچند تکاندهندگی رویدادهای اخیر، پرسشهای بنیادینی را برمیانگیزاند، علوم اجتماعی بهمثابه عاملی از عوامل شکلگیری خودآگاهی جامعه ایرانی از خویش، تکانی نخورده و در ورطه پرسش و پاسخهای تکراری گذشته مانده است. در نشریه پیشروی، چهار انجمن علمی سیاستگذاری، ارتباطات، انسانشناسی و جامعهشناسی در نشریهای مشارکتی-انتقادی قصد دارند قدمی برای خانهتکانی مفهومی علوم اجتماعی با هدف بازگشت به «جامعه» بردارند. نشریه پیشروی، نشریهای انتقادی است، به این معنا که از شرایط امکان شکلگیری وضعیت موجود بدین شکل و نه شکلی دیگر میپرسد. با مواجههای انتقادی خواهان بیدارساختن علوم اجتماعی از خیالهای دونکیشوتیاش هستیم که در وضعیت ما، اغلب چنان درگیر واقعیتها بهنحو خام است که تمایز میان واقعیت و خیال را از دست میدهد. با مواجهه نقادانه میخواهیم «لحظه حال»، «فردیت تاریخی لحظه حال» و «تاریخمندی لحظه حال» را مسئلهمند سازیم تا در نظام دانش اجتماعیمان کاروانهای ویرانه را قلعههای مستحکم و قلعههای مستحکم را کاروانهای ویرانه مفهومسازی نکنیم. پرسش انتقادی از «شرایط امکان»، امکان این را میدهد تا تاریخمندی لحظه حال را چونان لحظه حال فهم کنیم و تار خیالبافی، از آرمانهای فردی تا علایق ایدئولوژیک، را در پود واقعگرایی خام، واقعگراییای که در جهل به مبادی علوم اجتماعی مورد علاقه جریاناتی قرار گرفته، نبافیم. نیز نشریهای مشارکتی است بدین معنا که چهار رشته دانشکده علوم اجتماعی در کنار یکدیگر ابتدا با طرح پرسشی انتقادی از وضعیت علوم اجتماعی، به پرسشی انتقادی از ساحتهای گوناگون حیات اجتماعی میرسند. جنگ اخیری که هنوز در میانه آن هستیم و سایر رویدادها را، فرصتی میبینیم تا بتوانیم نقادیای را وضعیت دونکیشوتوار علوم اجتماعی انجام دهیم و نخستین قدم را در جهت بازآرایی نظام دانش اجتماعیمان در جهت دفاع از «جامعه» برداریم. دفاع از «جامعه» را در زمانی مطرح میکنیم که گویی نظام دانش اجتماعی ما تمامی ساحتهای زندگی جمعی را به سیاست و اقتصاد تقلیل دادهاند و علوم اجتماعی دونکیشوتوار، استقلال خویش را با «خیالبافیهایش», از بین میبرد. در میانه جنگ، با طرح پرسشی نقادانه، قصد بازگشت به جامعه و دفاع از جامعه را داریم و از تمامی دانشجویان دانشکده دعوت میکنیم تا در نشریه مشارکتی-انتقادی پیشروی با نوشتههایشان یاریگر ما باشند. متنهایتان را تا ۳۱ خردادماه، به آیدیهای زیر در «بله» بفرستید: ارتباطات اجتماعی: @Mobinafarahanijokar سیاستگذاری اجتماعی: @mobina_malekian انسانشناسی و جامعهشناسی: @alihba83 @Farzieh انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی | دانشگاه تهران تلگرام | بله | اینستاگرام @mediastudies_ut
فراخوان نشریه مشارکتی-انتقادی نشریه سَرِه، برنا، ندا و پندار " /> «خیالبافی قوت و غذای روزانه دن کیشوت است. کاروانسرای مخروبه را قلعه مستحکم، رهگذران بیآزار را جادوگر بدکار و آسیابهای بادی را دیوان افسانهای میپندارد؛ ماهی دودی در ذائقه او طعم ماهی قزلآلا و بعبع میشها و برهها در گوش او صدای شیهه اسبان و غریو شیپورها و بانگ طبلها را میدهد.» -دون کیشوت، جلد اول جامعه ایران، یکسالی پر از رویدادهای تکاندهنده را پشت سر گذرانده است. هرچند تکاندهندگی رویدادهای اخیر، پرسشهای بنیادینی را برمیانگیزاند، علوم اجتماعی بهمثابه عاملی از عوامل شکلگیری خودآگاهی جامعه ایرانی از خویش، تکانی نخورده و در ورطه پرسش و پاسخهای تکراری گذشته مانده است. در نشریه پیشروی، چهار انجمن علمی سیاستگذاری، ارتباطات، انسانشناسی و جامعهشناسی در نشریهای مشارکتی-انتقادی قصد دارند قدمی برای خانهتکانی مفهومی علوم اجتماعی با هدف بازگشت به «جامعه» بردارند. نشریه پیشروی، نشریهای انتقادی است، به این معنا که از شرایط امکان شکلگیری وضعیت موجود بدین شکل و نه شکلی دیگر میپرسد. با مواجههای انتقادی خواهان بیدارساختن علوم اجتماعی از خیالهای دونکیشوتیاش هستیم که در وضعیت ما، اغلب چنان درگیر واقعیتها بهنحو خام است که تمایز میان واقعیت و خیال را از دست میدهد. با مواجهه نقادانه میخواهیم «لحظه حال»، «فردیت تاریخی لحظه حال» و «تاریخمندی لحظه حال» را مسئلهمند سازیم تا در نظام دانش اجتماعیمان کاروانهای ویرانه را قلعههای مستحکم و قلعههای مستحکم را کاروانهای ویرانه مفهومسازی نکنیم. پرسش انتقادی از «شرایط امکان»، امکان این را میدهد تا تاریخمندی لحظه حال را چونان لحظه حال فهم کنیم و تار خیالبافی، از آرمانهای فردی تا علایق ایدئولوژیک، را در پود واقعگرایی خام، واقعگراییای که در جهل به مبادی علوم اجتماعی مورد علاقه جریاناتی قرار گرفته، نبافیم. نیز نشریهای مشارکتی است بدین معنا که چهار رشته دانشکده علوم اجتماعی در کنار یکدیگر ابتدا با طرح پرسشی انتقادی از وضعیت علوم اجتماعی، به پرسشی انتقادی از ساحتهای گوناگون حیات اجتماعی میرسند. جنگ اخیری که هنوز در میانه آن هستیم و سایر رویدادها را، فرصتی میبینیم تا بتوانیم نقادیای را وضعیت دونکیشوتوار علوم اجتماعی انجام دهیم و نخستین قدم را در جهت بازآرایی نظام دانش اجتماعیمان در جهت دفاع از «جامعه» برداریم. دفاع از «جامعه» را در زمانی مطرح میکنیم که گویی نظام دانش اجتماعی ما تمامی ساحتهای زندگی جمعی را به سیاست و اقتصاد تقلیل دادهاند و علوم اجتماعی دونکیشوتوار، استقلال خویش را با «خیالبافیهایش», از بین میبرد. در میانه جنگ، با طرح پرسشی نقادانه، قصد بازگشت به جامعه و دفاع از جامعه را داریم و از تمامی دانشجویان دانشکده دعوت میکنیم تا در نشریه مشارکتی-انتقادی پیشروی با نوشتههایشان یاریگر ما باشند. متنهایتان را تا ۳۱ خردادماه، به آیدیهای زیر در «بله» بفرستید: ارتباطات اجتماعی: @Mobinafarahanijokar سیاستگذاری اجتماعی: @mobina_malekian انسانشناسی و جامعهشناسی: @alihba83 @Farzieh انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی | دانشگاه تهران تلگرام | بله | اینستاگرام @mediastudies_ut
انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی دانشگاه تهران فراخوان نشریه مشارکتی-انتقادی نشریه سَرِه، برنا، ندا و پندار " /> «خیالبافی قوت و غذای روزانه دن کیشوت است. کاروانسرای مخروبه را قلعه مستحکم، رهگذران بیآزار را جادوگر بدکار و آسیابهای بادی را دیوان افسانهای میپندارد؛ ماهی دودی در ذائقه او طعم ماهی قزلآلا و بعبع میشها و برهها در گوش او صدای شیهه اسبان و غریو شیپورها و بانگ طبلها را میدهد.» -دون کیشوت، جلد اول جامعه ایران، یکسالی پر از رویدادهای تکاندهنده را پشت سر گذرانده است. هرچند تکاندهندگی رویدادهای اخیر، پرسشهای بنیادینی را برمیانگیزاند، علوم اجتماعی بهمثابه عاملی از عوامل شکلگیری خودآگاهی جامعه ایرانی از خویش، تکانی نخورده و در ورطه پرسش و پاسخهای تکراری گذشته مانده است. در نشریه پیشروی، چهار انجمن علمی سیاستگذاری، ارتباطات، انسانشناسی و جامعهشناسی در نشریهای مشارکتی-انتقادی قصد دارند قدمی برای خانهتکانی مفهومی علوم اجتماعی با هدف بازگشت به «جامعه» بردارند. نشریه پیشروی، نشریهای انتقادی است، به این معنا که از شرایط امکان شکلگیری وضعیت موجود بدین شکل و نه شکلی دیگر میپرسد. با مواجههای انتقادی خواهان بیدارساختن علوم اجتماعی از خیالهای دونکیشوتیاش هستیم که در وضعیت ما، اغلب چنان درگیر واقعیتها بهنحو خام است که تمایز میان واقعیت و خیال را از دست میدهد. با مواجهه نقادانه میخواهیم «لحظه حال»، «فردیت تاریخی لحظه حال» و «تاریخمندی لحظه حال» را مسئلهمند سازیم تا در نظام دانش اجتماعیمان کاروانهای ویرانه را قلعههای مستحکم و قلعههای مستحکم را کاروانهای ویرانه مفهومسازی نکنیم. پرسش انتقادی از «شرایط امکان»، امکان این را میدهد تا تاریخمندی لحظه حال را چونان لحظه حال فهم کنیم و تار خیالبافی، از آرمانهای فردی تا علایق ایدئولوژیک، را در پود واقعگرایی خام، واقعگراییای که در جهل به مبادی علوم اجتماعی مورد علاقه جریاناتی قرار گرفته، نبافیم. نیز نشریهای مشارکتی است بدین معنا که چهار رشته دانشکده علوم اجتماعی در کنار یکدیگر ابتدا با طرح پرسشی انتقادی از وضعیت علوم اجتماعی، به پرسشی انتقادی از ساحتهای گوناگون حیات اجتماعی میرسند. جنگ اخیری که هنوز در میانه آن هستیم و سایر رویدادها را، فرصتی میبینیم تا بتوانیم نقادیای را وضعیت دونکیشوتوار علوم اجتماعی انجام دهیم و نخستین قدم را در جهت بازآرایی نظام دانش اجتماعیمان در جهت دفاع از «جامعه» برداریم. دفاع از «جامعه» را در زمانی مطرح میکنیم که گویی نظام دانش اجتماعی ما تمامی ساحتهای زندگی جمعی را به سیاست و اقتصاد تقلیل دادهاند و علوم اجتماعی دونکیشوتوار، استقلال خویش را با «خیالبافیهایش», از بین میبرد. در میانه جنگ، با طرح پرسشی نقادانه، قصد بازگشت به جامعه و دفاع از جامعه را داریم و از تمامی دانشجویان دانشکده دعوت میکنیم تا در نشریه مشارکتی-انتقادی پیشروی با نوشتههایشان یاریگر ما باشند. متنهایتان را تا ۳۱ خردادماه، به آیدیهای زیر در «بله» بفرستید: ارتباطات اجتماعی: @Mobinafarahanijokar سیاستگذاری اجتماعی: @mobina_malekian انسانشناسی و جامعهشناسی: @alihba83 @Farzieh انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی | دانشگاه تهران تلگرام | بله | اینستاگرام @mediastudies_ut
فراخوان نشریه مشارکتی-انتقادی نشریه سَرِه، برنا، ندا و پندار " /> «خیالبافی قوت و غذای روزانه دن کیشوت است. کاروانسرای مخروبه را قلعه مستحکم، رهگذران بیآزار را جادوگر بدکار و آسیابهای بادی را دیوان افسانهای میپندارد؛ ماهی دودی در ذائقه او طعم ماهی قزلآلا و بعبع میشها و برهها در گوش او صدای شیهه اسبان و غریو شیپورها و بانگ طبلها را میدهد.» -دون کیشوت، جلد اول جامعه ایران، یکسالی پر از رویدادهای تکاندهنده را پشت سر گذرانده است. هرچند تکاندهندگی رویدادهای اخیر، پرسشهای بنیادینی را برمیانگیزاند، علوم اجتماعی بهمثابه عاملی از عوامل شکلگیری خودآگاهی جامعه ایرانی از خویش، تکانی نخورده و در ورطه پرسش و پاسخهای تکراری گذشته مانده است. در نشریه پیشروی، چهار انجمن علمی سیاستگذاری، ارتباطات، انسانشناسی و جامعهشناسی در نشریهای مشارکتی-انتقادی قصد دارند قدمی برای خانهتکانی مفهومی علوم اجتماعی با هدف بازگشت به «جامعه» بردارند. نشریه پیشروی، نشریهای انتقادی است، به این معنا که از شرایط امکان شکلگیری وضعیت موجود بدین شکل و نه شکلی دیگر میپرسد. با مواجههای انتقادی خواهان بیدارساختن علوم اجتماعی از خیالهای دونکیشوتیاش هستیم که در وضعیت ما، اغلب چنان درگیر واقعیتها بهنحو خام است که تمایز میان واقعیت و خیال را از دست میدهد. با مواجهه نقادانه میخواهیم «لحظه حال»، «فردیت تاریخی لحظه حال» و «تاریخمندی لحظه حال» را مسئلهمند سازیم تا در نظام دانش اجتماعیمان کاروانهای ویرانه را قلعههای مستحکم و قلعههای مستحکم را کاروانهای ویرانه مفهومسازی نکنیم. پرسش انتقادی از «شرایط امکان»، امکان این را میدهد تا تاریخمندی لحظه حال را چونان لحظه حال فهم کنیم و تار خیالبافی، از آرمانهای فردی تا علایق ایدئولوژیک، را در پود واقعگرایی خام، واقعگراییای که در جهل به مبادی علوم اجتماعی مورد علاقه جریاناتی قرار گرفته، نبافیم. نیز نشریهای مشارکتی است بدین معنا که چهار رشته دانشکده علوم اجتماعی در کنار یکدیگر ابتدا با طرح پرسشی انتقادی از وضعیت علوم اجتماعی، به پرسشی انتقادی از ساحتهای گوناگون حیات اجتماعی میرسند. جنگ اخیری که هنوز در میانه آن هستیم و سایر رویدادها را، فرصتی میبینیم تا بتوانیم نقادیای را وضعیت دونکیشوتوار علوم اجتماعی انجام دهیم و نخستین قدم را در جهت بازآرایی نظام دانش اجتماعیمان در جهت دفاع از «جامعه» برداریم. دفاع از «جامعه» را در زمانی مطرح میکنیم که گویی نظام دانش اجتماعی ما تمامی ساحتهای زندگی جمعی را به سیاست و اقتصاد تقلیل دادهاند و علوم اجتماعی دونکیشوتوار، استقلال خویش را با «خیالبافیهایش», از بین میبرد. در میانه جنگ، با طرح پرسشی نقادانه، قصد بازگشت به جامعه و دفاع از جامعه را داریم و از تمامی دانشجویان دانشکده دعوت میکنیم تا در نشریه مشارکتی-انتقادی پیشروی با نوشتههایشان یاریگر ما باشند. متنهایتان را تا ۳۱ خردادماه، به آیدیهای زیر در «بله» بفرستید: ارتباطات اجتماعی: @Mobinafarahanijokar سیاستگذاری اجتماعی: @mobina_malekian انسانشناسی و جامعهشناسی: @alihba83 @Farzieh انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی | دانشگاه تهران تلگرام | بله | اینستاگرام @mediastudies_ut